ตอนที่ 6 ยอมจำนน

ศิวัชไปที่สถานีตำรวจพร้อมกับทนายของเขา เพื่อที่จะประเมินว่าคดีนี้จะมีช่องโหว่ให้ฟ้องร้องอะไรได้บ้าง เพราะทราบจากทางตำรวจคร่าวๆ แล้วว่าสหชาตินั้นมีหลักฐานทุกอย่างที่ทำให้เขาพ้นผิดจากคดีชนแล้วหนี

ทันทีที่ชายหนุ่มทั้งสองเผชิญหน้ากัน ร้อยเวรก็ต้องรีบกันท่าให้ทั้งคู่นั่งรออยู่คนละห้อง เพื่อรอให้ตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้เรียกทั้งคู่เข้าไปพบในห้องประชุมเป็นกรณีพิเศษ เพราะศิวัชตามคดีนี้มานานและผู้เสียชีวิตเองก็เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในแถบจังหวัดนี้

สหชาติที่มาพร้อมกับปรายฟ้ารู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขารู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุให้คู่กรณีเสียชีวิต หากแต่ก็หมั่นไส้ชายตรงหน้าเหลือเกินที่ได้คนรักของเขาไปครอบครอง

ในที่สุดทั้งคู่ก็ถูกเรียกให้เข้าไปนั่งในห้องประชุมขนาดเล็กพร้อมกับทนายของศิวัชและปรายฟ้าที่ติดตามเข้าไป

สารวัตรหนุ่มใหญ่เริ่มพูดถึงคดีที่เกิดขึ้นพร้อมทั้งฉายภาพอุบัติเหตุจากกล้องติดหน้ารถยนต์ของสหชาติที่ชี้ให้เห็นว่ารถของพ่อแม่เขาเป็นฝ่ายข้ามเลนมาชนตรงทางโค้งพอดีทำให้รถเกิดการพลิกคว่ำ

ต่อไปตำรวจจึงได้นำกล้องติดหน้ารถของทางฝั่งของพ่อแม่เขามาเปิดบ้าง ศิวัชได้ยินเสียงพ่อแม่ของตนคุยกันแล้วพ่อของเขาก็พูดออกมาว่ากำลังหน้ามืดในช่วงที่จะเกิดอุบัติเหตุไม่ถึงสิบวินาทีก่อนที่จะควบคุมรถไม่อยู่แล้วพุ่งชนกับรถของสหชาติ

ศิวัชหลับตาไม่อยากมองเห็นภาพนั้น เขากำหมัดแน่น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งหัวใจ

ตำรวจฉายไปจนถึงตอนที่อนัญญาเดินไปหาสหชาติที่มีสภาพเลือดอาบศีรษะมีท่าทีตื่นกลัวและสะบัดมือของเธอออกเดินหายไปในความมืด และตำรวจก็หยุดวิดีโอไว้แค่นั้น

“จากหลักฐานทั้งหมดที่เราเคยเปิดให้คุณศิวัชดูแล้ว แน่นอนว่าทางคุณสหชาติไม่ได้เป็นฝ่ายผิด และอาการก่อนที่จะหายไปจากที่เกิดเหตุก็ตรงกับใบรับรองแพทย์ที่ว่าสมองของเขาได้รับความกระทบกระเทือนเป็นอย่างหนัก ดังนั้นในเรื่องของคดีชนแล้วหนี จึงต้องถูกถอนข้อหา เพราะทางคุณสหชาติเองก็มีหลักฐานและพยานแวดล้อมที่ยืนยันว่าเขาความจำเสื่อมจริง” นายตำรวจสรุปรายละเอียดและวิเคราะห์ความผิดตามหลักฐานและพยานแวดล้อม

สหชาติยิ้มออก เขาหันไปทางปรายฟ้าที่ยิ้มกลับมาด้วยความดีใจ ในขณะที่ศิวัชนั้นมองหน้าทนายที่ส่ายหน้าเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าหลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ฟ้องร้องไปก็คงเสียเวลาเปล่า

“แต่ว่าผมจะตั้งข้อหาใหม่เป็นขับรถโดยประมาทก็แล้วกัน เพราะดูจากระดับความเร็วในการเข้าโค้งแล้ว คุณสหชาติน่าจะแทบไม่แตะเบรกเลยด้วยซ้ำ” สารวัตรหนุ่มใหญ่พูดออกมา เขาต้องการให้ความเป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย แล้วหันไปถามศิวัชที่ตอนนี้ดูนิ่งจนน่ากลัว

“คุณศิวัชมีอะไรจะพูดกับคุณสหชาติหรือเปล่าครับ”

“ผมไม่ติดใจอะไรแล้วครับ” เขากัดฟันพูดออกมาด้วยความพ่ายแพ้ เพราะสหชาติเตรียมตัวมาดีมาก เขาคงทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากจะปล่อยผ่านเขาไป

สหชาติหันไปยิ้มให้ปรายฟ้าอีกครั้ง ตอนนี้เขาพ้นมลทินในเรื่องคดีชนแล้วหนี ถึงมีคดีขับรถโดยประมาทแต่ก็คงไม่หนักหนาอะไร เพราะหลักฐานก็ชี้ชัดอยู่แล้วว่าคู่กรณีต่างหากที่เป็นฝ่ายผิดและศิวัชก็ยอมแล้ว

นายตำรวจใหญ่ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เรื่องนั้นจบง่ายกว่าที่เขาคิด และนำเอกสารที่เตรียมไว้ให้ทั้งสองคนเซ็นชื่อรับทราบเพื่อปิดคดีชนแล้วหนีของสหชาติ

“ผมขอคุณกับคุณศิวัช เป็นการส่วนตัวสักครู่นะครับ” สหชาติพูดขึ้นมาหลังจากที่ทุกอย่างจบลงแล้ว

ทุกคนจึงออกไปจากห้องประชุมนั้น แล้วปล่อยให้คู่กรณีทั้งสองได้คุยกันตามลำพัง

“มีอะไรก็พูดมา ผมไม่อยากคุยกับคุณนาน” ศิวัชพูดเป็นนัยว่าเขาคงอดใจลงไม้ลงมือกับอีกฝ่ายไม่ไหว

“ผมต้องการแอนคืน” สหชาติพูดออกมาตามตรง

“เธอเป็นภรรยาของผมแล้ว คุณคงไม่มีสิทธิ์ในตัวเธออีก ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน” ศิวัชยกยิ้มขึ้นมา เมื่อนึกได้ว่าในตอนนี้เขากุมหัวใจของสหชาติเอาไว้

“คุณตั้งใจแต่งงานกับเธอเพราะต้องการให้ผมออกมา ตอนนี้คุณกับผมเคลียร์กันจบแล้ว ไม่จำเป็นต้องรั้งเธอเอาไว้” สหชาติพูดตามที่เขาเข้าใจ ทำให้ศิวัชแสยะยิ้มออกมา เข้าใจว่าอนัญญาคงบอกทุกอย่างกับเขาแล้ว

“ผมไม่เคยรั้งแอนไว้ เธอต่างหากที่ไม่ยอมไปจากผม”

“แอนเป็นคนดีเกินกว่าที่คุณจะใช้เธอเป็นเครื่องมือในการทำร้ายผม ปล่อยเธอไป จะให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำ” สหชาติพูดด้วยความจริงจัง

ท่าทีที่แสดงออกว่าเขารักอนัญญามันทำให้ศิวัชนั้นคิดวิธีที่จะทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด นั่นคือการที่ทำให้อนัญญารักเขาให้มาก

“แอนคือภรรยาของผม ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผมจะดูแลเธอ..อย่างดี” ศิวัชเน้นเสียงในตอนท้ายแล้วยิ้มมุมปากอย่างสะใจ ก่อนจะเดินหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไปแล้วหุบยิ้มลงเพราะเขาพ่ายแพ้ในวันนี้

**********************

พอได้ยินเสียงรถของศิวัชมาจอด อนัญญาก็รีบขึ้นห้องไปทันที เธอยังไม่หายป่วยดีนัก ไม่อยากรองรับอารมณ์ร้ายๆ ของเขา ไม่ว่าผลจะออกมาดีหรือไม่ดี เขาก็คงระบายอารมณ์ใส่เธออยู่ดี

“เดี๋ยว” เขาร้องเรียกเธอเมื่อเห็นว่าเธอกำลังสาวเท้าขึ้นบันได ทำให้อนัญญาชะงักเท้าแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น

เขาเดินไปดึงแขนเธอมานั่งกับเขาที่ห้องนั่งเล่น แล้วร้องเรียกกวางให้เตรียมเครื่องดื่มมึนเมาให้ตัวเอง

อนัญญานั่งเงียบ เธอก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่บีบกันอยู่ที่ตัก ลุ้นว่าเขาต้องการจะพูดอะไรกับเธอ

“เขาความจำเสื่อม พอความจำกลับมาเขาเลยมามอบตัวพร้อมกับหลักฐาน ทำให้พ้นความผิดไป” ศิวัชพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินเขาอยู่ในอารมณ์นี้

“คุณไม่เป็นไรนะคะ” เธออดถามเขาด้วยความห่วงใยไม่ได้

ศิวัชดึงเธอมานั่งข้างๆ แล้วเชยคางเธอมาดูแผลที่มุมปากที่เกิดจากฝีมือของเขา แล้วลดมือลงมองมือของตัวเองทั้งสองข้าง ก่อนจะเท้าศอกไว้ที่เข้าแล้วก้มหน้าลง เอามือปิดหน้าไว้ทั้งสองข้างเหมือนคนที่ทำผิดพลาดแล้วกำลังสำนึกความผิดของตน

กวางยกเครื่องดื่มสีอำพันพร้อมกับแก้วมาวางตรงหน้าเขาแล้วรีบออกไปจากห้องนั้นเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกั้งคู่

ศิวัชเทเครื่องดื่มใส่แก้วแล้วยกดื่มทีละแก้วจนกระทั่งแก้วที่สามที่อนัญญาจับมือของเขาเอาไว้

“พอเถอะค่ะ” เธอบอกเขา

“ทุกอย่างมันจบแล้ว ผมแพ้เขา แม้กระทั่งคุณก็อยากไปจากผม เพราะผมทำเรื่องเลวร้ายไว้กับคุณ ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว” เขาเข้าโหมดเศร้าอีกรอบทำให้เธอรู้สึกเห็นใจเขาเป็นอย่างมาก

“คุณพูดเหมือนอยากให้..ฉันอยู่ที่นี่” เธอถามเขาเสียงเบา ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง จึงถามออกไปตรงๆ

ศิวัชวางแก้วเหล้าลงแล้วหันหน้าไปมองเธอ รั้งท้ายทอยเธอเข้ามาช้าๆ แล้วจุมพิตที่มุมปากของเธอเบาๆ

“ผมขอโทษนะแอน ขอโทษที่ไม่มีเหตุผล ขอโทษที่ทำคุณเจ็บ ต่อจากนี้ไปผมขอแก้ตัว อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ผมไม่เหลือใครแล้ว” เขาบอกเธอแล้วสบตาเพื่อขอความเห็นใจ

หัวใจอนัญญาเต้นแรง สิ่งที่เธอพยายามมาทั้งหมดไม่สูญเปล่า ตอนนี้เขาคิดได้แล้ว และกำลังอ้อนวอนให้เธออยู่กับเขา

“ฉันไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหมคะ”

“ผมผิดเองที่ปล่อยให้ความแค้นบังตา จนทำร้ายคนดีๆ แบบคุณ ให้อภัยผมนะแอน เริ่มต้นกันใหม่นะ” เขาถามเธอเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นสั่นไหวราว รอฟังคำตอบรับของเธอ

“ค่ะ ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่ เราเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งนะคะ” เธอรับปากเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน

ศิวัชรั้งตัวเธอมากอดแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ

‘ผู้หญิง หึ แค่พูดคำหวานนิดๆ หน่อยๆ ก็ใจอ่อนแล้ว คราวนี้ล่ะสหชาติ ฉันจะทำให้แกเจ็บปวดที่ต้องมองดูเธอกับฉันรักกัน และต้องเจ็บปวดอีกครั้งถ้าแกรู้ว่าฉันจะทำอะไรกับแอน’

**********************