ตอนที่ 7 แผนลวงรัก

หลังจากวันนั้นศิวัชก็ดูเหมือนเป็นคนอารมณ์เย็นขึ้น และไม่ใช้อารมณ์กับอนัญญาจนคนรับใช้ในบ้านรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง

อนัญญาที่ไม่เคยไปที่สำนักงานของไร่เลยสักครั้ง ทำให้ไม่มีใครเคยเห็นเธอ ยกเว้นพนักงานไม่กี่คนที่เคยเอาเอกสารมาให้ศิวัชเซ็น และคงรู้จากคนรับใช้ในบ้านว่าเธอเป็นอะไรกับศิวัช เพียงแต่เขาไม่เคยประกาศอย่างเป็นทางการเท่านั้น

“วันนี้ผมไม่ได้เข้าไร่นะ อยู่ที่สำนักงาน” เขาพูดขึ้นมาขณะที่กำลังทานอาหารเช้ากับเธออยู่

“ค่ะ” เธอตอบรับคำพูดเขา แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาต้องการสื่อสารอะไรกับเธอ

“ไม่ถามเหรอ ว่าทำไมผมถึงบอกคุณ” เขาถามแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนจนเธออดอมยิ้มไม่ได้

“ทำไมคะ”

“วันนี้อลินจะมาคุยงาน ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดถ้าเห็นเธอเกาะติดผม ที่เราสนิทกันก็เพราะเธอเคยเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมกับผม ก่อนที่จะกลับมาเจอกันในฐานะคนที่ออกแบบผลิตภัณฑ์ให้กับผม แล้วเธอยังมีโรงงานแปรรูปผลไม้ด้วย” เขาอธิบายให้เธอฟังถึงความสัมพันธ์ของเขากับอลิน

“ค่ะ” เธอรับฟังแล้วยิ้มออกมา รู้สึกดีที่เขามีอะไรก็บอกเธอตรงๆ ไม่ต้องให้เธอคิดไปเอง

“ที่ครั้งก่อนผมพูดไม่ดีกับคุณต่อหน้าเธอ ผมขอ..”

“ช่างเถอะค่ะ แอนไม่ได้คิดอะไร ทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวข้าวต้มเย็นหมดจะไม่อร่อย” เธอบอกเขาแล้วก้มลงยิ้มกับถ้วยข้าวต้มตรงหน้า

“ผมไม่ได้ทานน้ำพริกปลาทูฝีมือคุณมานานแล้ว เที่ยงนี้ทำให้ผมทานหน่อยนะ” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังเหมือนร้องขอนิดๆ

ศิวัชตอนนี้เหมือนตอนที่เขาตามจีบเธอใหม่ๆ ไม่มีผิด

“คุณวัชอยากทานอะไรอีกไหมคะ แอนจะได้ทำให้ทาน” เธอถามเขา จนถึงตอนนี้ก็ยังหุบยิ้มไม่ลง

“คืนนี้ผมอยากกิน...” เขาเว้นประโยคให้เธอคิดเอาเอง เพราะคำว่า ‘คืนนี้’ มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่ใช่เวลาอาหาร

“รีบทานเถอะค่ะ” เธอพูดด้วยความเขินอาย ทำให้ศิวัชหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เธอไม่ได้ยินมานานกว่าสามเดือนแล้ว

เขาทานอาหารเช้าจนเสร็จแล้วเดินมาจูบลาเธอที่หน้าผากก่อนออกไปทำงาน

พอหันหลังให้เธอเขาก็หุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนไปโดยที่อนัญญาไม่ทันสังเกตเห็น

‘บ้าจริง เราจะเล่นสมบทบาทเกินไปแล้วนะ ให้ตายสิ’ เขานึกด่าตัวเองที่บางอย่างมันเป็นความรู้สึกลึกๆ ในใจของเขา ไม่ใช่การเสแสร้งเลยสักนิด

**********************

สหชาติที่ตอนนี้ล้างมลทินออกไปแล้ว เขาก็เช่าห้องอยู่ในตัวอำเภอเพื่อช่วยงานที่ร้านของปรายฟ้าไปก่อนในช่วงนี้ เพราะอยากตอบแทนบุญคุณกับการช่วยเหลือที่ผ่านมา และอยากอยู่ใกล้ๆ กับอนัญญาเพราะไร่ส้มเรืองกิจกาญกุลอยู่ในเขตอำเภอนี้

ปรายฟ้าให้เขาช่วยงานในร้านแต่ว่าไม่กล้าใช้งานเขามากอย่างแต่ก่อน เขาจึงใช้ความรู้ที่เรียนมาปรับปรุงร้านอาหารของครอบครัวเธอในขณะที่สืบข่าวคราวของอนัญญาไปพร้อมๆ กัน

“พี่หลง เอ่อ พี่ชาติไม่โทรหาเธออีกล่ะคะ ปรายว่าถ้าอธิบายกับเธอดีๆ เธอน่าจะรับฟัง” ปรายฟ้าบอกเขาเมื่อเห็นว่าสหชาตินั้นนั่งเหม่อมองโทรศัพท์ในมือ ลังเลที่จะโทรหาคนรักที่ตอนนี้กลายเป็นภรรยาของคู่กรณีไปแล้ว

“พี่กลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ กลัวว่าไอ้หมอนั่นมันจะใส่ไฟพี่” เขาพูดอย่างเป็นกังวล

คดีความจบลงแล้ว แต่ว่าเขายังไม่กล้าติดต่อเธอไปอยู่ดี เพราะเกรงว่าศิวัชจะเป่าหูเธอให้ยิ่งเกลียดเขา และบางทีการที่เธอยอมแต่งงานกับอีกฝ่าย อาจเป็นเพราะเธอแค้นที่เขาทำให้เธอต้องรับหน้าแทน ทั้งข่าวที่มาสัมภาษณ์ ทั้งต้องไปงานศพของคู่กรณีให้คนตราหน้า ทั้งต้องไปให้ปากคำ ทุกอย่างเขาทำให้เธอลำบากโดยไม่ตั้งใจ

“พี่ชาติอย่าคิดมากสิ ลองดูก็ไม่เสียหาย” หญิงสาวให้กำลังใจเขาเหมือนที่ผ่านมา

สหชาตินิ่งไป เมื่อก่อนหัวใจเขาเป็นของอนัญญา พอจำเธอไม่ได้หัวใจเขาก็ตกเป็นของปรายฟ้าผู้แสนดีคนนี้ และตอนนี้เมื่อความจำกลับมา มันช่างเป็นอะไรที่น่าลำบากใจที่สุด

จริงอยู่ว่าอนัญญาแต่งงานไปแล้ว แต่รักแรกมีหรือว่าเขาจะลืมมันได้ง่ายๆ ในเมื่อภาพจำของเขา คือความรักของทั้งคู่กำลังสุกงอมหลังเรียนจบและหมายมั่นว่าจะทำงานที่เดียวกันและแต่งงานกัน แต่สุดท้ายเขาก็ทำทุกอย่างพังโดยไม่ได้ตั้งใจ

เขาพ่นลมหายใจออกมาแล้วตัดสินใจกดเบอร์หาเธอเพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น

อนัญญาที่กำลังเข้าครัวทำอาหาร เธอไม่ได้รับสายจากเขาเพราะโทรศัพท์วางไว้ในห้องนอน เธอตั้งใจทำอาหารให้สามีอย่างสุดฝีมือด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มโดยมีกวางเป็นลูกมือ และมีป้าน้อยที่ช่วยทำอาหารอีกอย่าง

หญิงรับใช้ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา ยินดีที่ช่วงนี้เจ้านายทั้งสองนั้นดูจะเข้ากันได้ดี ดูจากท่าทางของอนัญญาที่ยิ้มทั้งวันก็รู้ว่าช่วงนี้เธอมีความสุขมากแค่ไหน

**********************

ในตอนพักกลางวันศิวัชกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับอลินที่มาคุยธุระกับเขา แต่เพราะคำพูดของสามีก่อนหน้านี้ว่าอลินเป็นเพียงคู่ค้าทางธุรกิจ เธอจึงเชื่อใจเขา และไม่ได้คิดมาก

“วันนี้ขอฝากท้องด้วยนะคะ” อลินบอกแล้วเหยียดยิ้มเล็กน้อย

“ยินดีค่ะ” อนัญญารับคำเสียงใสแล้วหันไปยิ้มให้ศิวัชที่ส่งยิ้มมาให้เธอ

“แอนทำน้ำพริกอร่อยมาก ลองชิมดูสิ ผมนี่ติดใจฝีมือทำอาหารของเธอจน กินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าฝีมือเมีย” ศิวัชพูดออกมาอย่างเอาใจ แล้วสบตาเธอเหมือนจะบอกว่าขอแก้ตัวจากคราวก่อนที่หักหน้าเธอต่อหน้าอลิน

แขกผู้มาเยือนถึงกับนิ่งไป เมื่อท่าทีของศิวัชต่างไปจากเดิม ที่เคยบอกว่าหญิงสาวตรงหน้าเธอเป็นเพียงเมียที่เขาจำใจต้องรับผิดชอบเท่านั้น

เมื่อสถานการณ์พลิกผัน อลินจึงลดท่าทีลง แล้วทานอาหารอย่างเงียบๆ สังเกตการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะอยู่ๆ ศิวัชจะหันไปทำดีกับคนที่เขาเคยตั้งท่ารังเกียจ มันดูไม่สมเหตุสมผลสักนิด

ศิวัชตักอาหารเอาใจอนัญญาต่อหน้าอลิน มันยิ่งทำให้ภรรยาสาวนั้นเชื่อสนิทใจว่าศิวัชได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เขาดูรักและเอาใจใส่เธอเป็นอย่างมาก จนเธอนั้นพร้อมที่จะเทใจให้เขาจนหมดสิ้น

หลังจากมื้อกลางวันสิ้นสุดลง ศิวัชก็จูบที่กลุ่มผมของภรรยาเพื่อที่จะไปทำงานของตนเองต่อ

“ผมไปนะ ตอนเย็นเจอกัน” เขาบอกเธอเสียงนุ่มแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนอลินปวดหนึบไปทั้งใจ

“ค่ะ” อนัญญารับปากสามีแล้วยิ้มกว้างไม่หุบเธอมีความสุขที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาตั้งแต่อาศัยอยู่ที่นี่

อลินเดินตามศิวัชออกไปที่สำนักงานอย่างเงียบๆ พอห่างจากตัวบ้านเธอก็ถามเขาขึ้นมาทันที “ไหนบอกว่ารับแม่นั่นเข้ามาแบบไม่เต็มใจไงคะ ทำไมวันนี้วัชถึงได้ดูอินเลิฟกับเธอขนาดนั้น”

“มันก็แค่แผนการลวงให้ตายใจเท่านั้นแหละ ผมจะทำให้คนที่ผมเกลียดมันไม่มีความสุขในชีวิต” เขาพูดถึงสหชาติ ที่อยากให้เขาเจ็บปวดที่อนัญญานั้นเป็นของเขา

ในเมื่อกฎหมายทำอะไรสหชาติไม่ได้ เขาเองที่จะเป็นคนลงโทษให้สหชาตินั้นเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ รวมถึงอนัญญาที่ใจร้ายปล่อยให้มารดาของเขาต้องสิ้นใจก่อนถึงโรงพยาบาล

อลินยกยิ้มร้าย เธอเข้าใจว่าเขาหมายถึงอนัญญา ‘อย่างนี้ก็ดี ตำแหน่งนายหญิงของที่นี่ ก็คงไม่พ้นฉันสินะ’ เธอนึกอย่างพอใจและหมายมั่นจะเป็นภรรยาของศิวัชให้ได้

อนัญญากลับขึ้นไปพักผ่อนบนห้องของตน เธอเห็นว่ามีสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับและมีข้อความที่ส่งตามมาที่บ่งบอกว่าเป็นอดีตคนรัก

‘ถ้าสะดวกแล้ว โทรกลับผมด้วยนะแอน ผมมีหลายเรื่องที่อยากอธิบายให้คุณฟัง’

เธอลังเลว่าจะลบข้อความออกดีหรือไม่ เพราะกังวลว่าศิวัชอาจไม่พอใจกับเรื่องนี้ เธอกดข้อความค้างเอาไว้ โทรศัพท์แจ้งเตือนให้กดยืนยันและยกเลิก เมื่อนิ้วกำลังจะกดปุ่มยืนยันการลบเธอก็เปลี่ยนใจกดปุ่มยกเลิกเสียก่อน

“ฉันไม่อยากมีความลับกับคุณ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคุณรู้ว่าชาติโทรมา คุณจะโมโหใส่ฉันหรือเปล่า” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง เธออยากพิสูจน์ว่าเขาจะมีอาการอย่างไร เพราะที่เขาบังคับเธอให้อยู่ที่นี่ก็เพราะเขาต้องการเล่นงานสหชาติ และเมื่อเขาพ่ายแพ้ตามกฎหมายแล้ว ศิวัชจะทำอย่างไรเมื่อคู่กรณีติดต่อมาหาอดีตคนรักอย่างเธอ

**********************