ตอนที่ 11 ทุกสิ่งเริ่มขยับ 2

“จะออกมาหรือไม่ คุณหญิง !”

เขากดเสียงไม่ดังแต่สะท้อนเข้าไปในเรือน เทเหล้าอีกครึ่งแก้วกำลังจะยกดื่มพลันเห็นดวงหน้าแฉล้มผลัดผ้าแล้ว นุ่งเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำตาลตัวหลวมโคร่งกับกางเกงผ้าเนื้อหยาบขยุ้มด้วยเชือกมัดลวก ๆ

ชุดโจรมอซอกลับผ่องยามอยู่บนเรือนร่างเมียพระนคร ผิวสาวเมือง กรุงกระจ่างกลางดงป่า สวมใส่อย่างบ้านนอกแต่ดันพาไอร้อนเสือขาลแผ่ขึ้นช่องท้อง ความพอใจซ่านในอกรับรู้กลิ่นนวลนางกลายเป็นกลิ่นเดียวกับเขา…

ซวยแล้วมึง... ไอ้ขาล

เขาบ่นพึม เหลือบสายตามองปากคู่งามจึงเห็นว่าเม้มตึง เขาโก่งคิ้ว ฮึ! หากฤทธิ์มากนักจะปราบเสียให้อยู่หมัด

สองหนุ่มสาวเลื่อนสบตา ต่างคนต่างนิ่งงัน ดวงตาวาวระริก กระทั่ง...

กระต๊าก ! เสียงไก่ชนที่นั่งอยู่เก้าอี้อีกตัวร้องขึ้น สองร่างสะดุ้งพร้อมกัน เสือขาลลูบหัวมันแก้เก้อ

“นั่งสิ” เขากดเสียงพร่า หลุบตามองแก้วในมือ “มันชื่อไอ้สิบทิศ” คำสุดท้ายหลุดจากปากไป เขาแทบอยากต่อยปากตัวเอง รู้สึกเหมือนไอ้หนุ่มหน้ามนที่เพิ่งเจอสาวรำวงครั้งแรก

วนิดาชะงักเท้ามองไก่ชนหางเหลือง นี่ฉันต้องนั่งกินข้าวกับโจรป่า แล้วยังไก่ ? แต่แกงบอน...

เอาเถิดวนิดา กองทัพย่อมเดินด้วยท้อง จะมีแรงสู้เสือต้องกินให้อิ่ม

เธอหย่อนตัวลงนั่งใกล้กัน กลืนน้ำลายเอื้อก กลิ่นแกงบอนกับปลาย่างหอมฉุย แต่เธอยังไม่กล้าตักกินลอบมองเขาที่ยกแก้วเหล้าดื่มจนหมด

“กิน... อย่าให้ฉันเสียแรงหุง” เขาพูดเสียงแหบห้าว

คิ้วเรียวเธอขมวดเล็กน้อยแปลกใจ ค่ำนี้เขาพูดจาลดความกระด้างลง ขยับมือจะหยิบช้อนทว่าชะงักวางลงดั่งเดิม

“ทำไม” เขาถามเบา ๆ แล้วหยิบช้อนตักกินก่อน “รังเกียจหรือไง”

“ไก่” วนิดาชำเลืองมองไก่

“มันแค่เป็นเพื่อนฉันกินข้าว ลงไปสิ สิบทิศ” เขาลูบหัวสิบทิศสองสามครั้งแล้วอุ้มลงจากเก้าอี้ มันเดินลงกระไดเรือนไปอย่างรู้งาน “ที่นี่ก็กินสะ”

วนิดานิ่งเงียบ รอจนเขากินไปสองคำจึงค่อยเริ่มกินบ้าง เธอตักแกงบอน อย่างที่ไม่คิดว่าจะได้กินอีก คลายปมหัวคิ้วยามกลิ่นและรสอวลในปาก

“มันใส่กุ้งแห้ง” เสียงหวานพึมพำ

เสือขาลลอบมองชั่วอึดใจ ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ ส่วนเธอแอบมองนิ้วกร้านตัดสั้นเรียบร้อยจับช้อนสั้นดั่งคนได้รับการอบรมสั่งสอน

“ฉันคิดว่าคนแถวนี้กินมือเสียอีก” เธอทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด

“ฮึ !” เขาพ่นลม “ฉันไม่ชอบกลิ่นมือเปื้อนติดตัวตอนนอน”

วนิดาสะอึกเบา ๆ รีบก้มหน้ากินไม่เปล่งเสียงออกมาอีก ความเงียบบนโต๊ะอาหารบ้านนอกจึงมีเพียงเสียงจิ้งหรีดและไก่ประปราย จึงทำให้เธอมีเวลาสำรวจเรือนของโจรลุ่มน้ำ

บ้านของเสือขาลหลังใหญ่กว่าทุกหลังในหมู่บ้านนี้ เก่าแต่สะอาดสะอ้าน ยกพื้นสูงดั่งเรือนที่ปลูกชิดริมแม่น้ำ ลมพัดกลิ่นลำคลองผสานดอกลำดวนให้ความรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

สายตาเธอวกกลับมาที่เขาอีกครั้ง ลอบสังเกตว่าเขาทานข้าวคำน้อย แม้แต่เสียงช้อนกระทบจานยังไม่มี จมูกโด่งคมสัน หล่อยิ่งกว่าพระเอกโรงละคร ถ้าได้เปลี่ยนเสื้อผ้า หรือ... ไอร้อนซ่านวาบแปลก ๆ เมื่อเธอมองเรียวลิ้นของเขาที่เผยออก

วนิดา... อย่า

เธอเบือนสายตากลับแต่วนไปมองอีก เสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่ามีกลิ่นหอมผงซักยี่ห้อแสนคุ้นเคย ทุกท่วงท่าราวกับคุณชายในวัง

เธอขมวดคิ้ว ในวังงั้นเหรอ ? ฮึ... คงยกเว้นปาก แค่เปิดออกแต่ละคำคล้ายสุนัข !

เธอก่นบ่นในใจ เสมองไปทางอื่น ในเมื่อเขาเองไม่อยากเสวนา เธอจึงปล่อยให้ความเงียบงันดำเนินต่อไป เหลือเพียงเสียงช้อนสั้นกระทบจานสังกะสีแผ่วๆ เสียงเหล้าที่ถูกรินลงแก้วผสานไปกับจิ้งหรีดระงมในพงป่าช่วงหัวค่ำ

“วางไว้ ไอ้จ้อยจะมาเก็บเองตอนเช้า” เขาพูดขึ้น เมื่อเห็นเธอวางช้อน โก่งคิ้วข้างซ้ายด้วยความเคยชิน “หรือจะล้างเอง ?”

คราวนี้เสือขาลค่อยกล้าเอี้ยวหน้าไปมองเมื่อเมรัยไหลลงคอไปหลายแก้ว แล้วเขาจึงได้รู้ว่า เหล้ารสแรงปานใดก็ไม่อาจช่วยให้หัวใจของเขาเต้นเบาลงเลย

ขาล... เป็นเสือเปล่า ๆ ปลี้ ๆ แค่นี้มึงก็อ่อนเหลว

“แปรงกับผงสีฟันอยู่หลังชานเรือน” เขาพยักหน้าไปทางด้านหลัง “จัดการให้สะอาด ประเดี๋ยวฉันจะตามหล่อนเข้าห้อง”

ปากเธอเม้มตึงขึ้นเมื่อเข้าใจความนัยที่เขาส่อ ทะลึ่งตัวลุกพรวด เดินลงส้นเบา ๆ ไปได้สักครึ่งทางจึงหยุดกึก จ้องความมืดท้ายบ้าน ยกมุมปาก

ทำไมฉันต้องแปรงด้วย คิดย่ำยี... ฮึ ! จะกล้ำรสปากฉัน ก็ช่าง…

เธอหัวเราะในคอไม่เกิดเสียง วกเลี้ยวเข้าห้องทันทีต่อหน้าสายตาของเสือขาลที่หรี่ลง

ขัดคำสั่ง... ดูท่าหล่อนจะอยากเจอของดี... ได้ !

เสือขาลกระแทกแก้วเหล้า ลุกเร็วจนปลีน่องกระแทกเก้าอี้ล้มโครม... เสียงสิบทิศกระต๊าก ! ขันรับ กระพือปีก

สองเสียงก้องทั่วหมู่บ้านที่ทุกคนต่างพากันลอบเมียงมอง แอบฟัง หัวเราะคิกคักอย่างที่หัวหน้าโจรหาทราบไม่

วนิดาเข้าห้องได้ ลงคลานไปฟูกเดิมที่นอนเมื่อคืน นั่งพิงฝาบ้านชันเข่าเตรียมพร้อมสู้ถ้าขืนไอ้โจรโฉดคิดมิร้าย

ปัง ! เสียงประตูกระแทก ร่างเล็กของเธอสะดุ้งเบา ๆ เพ่งสายตาจับจ้องเสี้ยวหน้าดำทะมึนจากแสงเงาตะเกียงมุมห้อง

“มานอนฟูกฉัน”

“ไม่” เธอยืนกรานหนักแน่น

เสือขาลหรี่ตาคุกรุ่น ถูกส่งมาเป็นเมียแต่ไม่รู้จักว่าต้องทำเยี่ยงไรให้ผัวหลง เขาไม่ได้อยากใคร่หล่อนให้หลงเขาดอกนะ แต่สาวพระนครหยามเกียรติกันเกินไป เขาเป็นลูกพี่ใหญ่ซุ้มโจรวังน้ำใส ถ้าไม่สั่งสอนเสียบ้าง รู้ถึงไหนอายถึงนั้น

โจรขาลเดินดุ่มไปหาดึงแขนเธอให้ลุกขึ้น แต่ร่างเล็กกลับขืนแรงจนเป็นคลานเข่า

“ไม่ !” เธอตวาดเสียงทิ้งตัวลงพื้น ตึก...

อยากได้นัก ลากไปแล้วกัน !

วนิดาทิ้งตัวหนักลงพื้นนอนราบ เสือขาลเบิกตาแปลกใจ ข้างในกลั้นหัวเราะ แต่ใจหนึ่งกรุ่นโมโหที่ตัวเองดันเห็นมุมน่าเอ็นดูจริตผู้ดี จึงยิ่งออกแรงลากเธอมาฟูกแล้วโยนด้วยมือเดียว

ร่างเล็กกระเด็นดังตุบ เธอคลานเข่าหนี เขาคว้าข้อเท้าจับพลิกหงายก่อนโถมตัวเองลงเต็มแรง เท้าฝ่ามือลงข้างลำตัวของวนิดา

“พ่อหล่อน ส่งหล่อนมา แม้ว่าฉันไม่ได้เต็มใจรับ แต่ฉันไม่ให้ใครหยาม” เขาเค้นเสียง “โจรชั้นต่ำอย่างฉัน จะเอาหม่อมอย่างหล่อนเป็นเมียให้ได้”

เขาจงใจใช้ร่างตัวเองขวางทางหนี ร่างเล็กทะลึ่งตัวลุก ยิ่งกลายเป็นเพิ่มกำหนัดให้เสือขาล เขาโน้มตัวเองลง

“คิดหรือว่าไม่สีฟันแล้วฉันจะไม่ทำอะไร” เสียงเยาะหยันดังขึ้นจากซอกไหล่บอบบาง

“ปล่อยนะ ไอ้โจรชั่วช้า !” วนิดากัดฟันพ่นเสียง กางฝ่ามือกรีดเล็บลงซอกคอเสือขาลขณะที่ลมหายใจร้อนรดต้นคอเธอ

“โอ้ย !” เขาผงกหัวดันมือเธอกระแทกพื้น “อยากลองแบบเจ็บ ๆ หรือไง”

“เอาสิ” วนิดาท้าทาย เชิดคางสู้ “กล้าทำฉันหรือเสือขาล”

“วอนเสียแล้ววนิดา”