ตอนที่ 10 ทุกสิ่งเริ่มขยับ 1

ในยามนี้ช่วงก่อนเที่ยงของพระนครจอแจด้วยรถยุโรปและผู้คนสัญจร กลิ่นอาหารข้างทางขายให้กุลีชาวจีนโชยเนือง ๆ เข้ามาในโรงพัก ห้องกองสืบ สวนนครบาล  พื้นไม้เก่าที่ถูกจนเดินย่ำซ้ำไปมามันเลื่อมผสานกลิ่นอับจากกรงขังด้านหลัง ชนกานต์และอภิรดีใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก

ตำรวจหนุ่มวางปากกา “คดีนี้…ยาก” เขาเหลือบมองหมายจับเหลืองกรอบตรงมุมโต๊ะ

“เป็นไปได้ยาก แต่ใช่ว่าจะไม่ได้” ชนกานต์กล่าวแย้ง “ไอ้เสือนั่นมีหมายจับ  โจรชั่วที่ทางการอยากได้ มิใช่หรือ”

“เสือขาลไม่ใช่รายเล็ก รังโจรเข้าได้ทางเดียว...”

“ก็ระดมคน” หม่อมราชวงศ์ชายแทรกเสียงดังอย่างชนชั้นเอาแต่ใจ

“ระดมคน? ผู้การยังไม่กล้าแตะเลยคุณชาย” ตำรวจหนุ่มหยุดชะงักมองลอดไปด้านนอก

ชนกานต์เอี้ยวคอกลับมองตาม จึงเห็นผู้การกองสืบอายุราวสี่สิบกว่า  ผอมเกร็งผิวซีดเหมือนคนนั่งอยู่ในกรมมากกว่าวิ่งตามจับผู้ร้าย

“เอาเป็นว่า... ผมจะลงไว้เป็นคนหายก่อนแล้วกันครับ”

“เอ้ย !” หม่อมราชวงศ์หนุ่มร้องขึ้นก่อนหยุดเสียงเมื่อมือเหี่ยวของมารดาดึงเสื้อ ส่ายหน้าเบา ๆ ปรามให้เขาเงียบ

“ถ้าเช่นนั้นดิฉันคงรบกวนคุณตำรวจเพียงเท่านี้” อภิรดียิ้มเล็กน้อยดูไว้ตัวจนตำรวจโค้งหัวเกรงใจ

“ครับคุณหญิง ถ้าได้เรื่องคืบหน้ากระผมจะรีบให้คนส่งข่าวครับ”

คุณตำรวจผุดลุกยืนแสร้งแสดงสีหน้ายิ้มแย้มส่งสองแม่ลูกสกุลสูงศักดิ์ที่เดินจากไปด้วยกิริยาเลือดผู้ดี ก่อนที่พวกเขาจะหุบมุมปากลงเมื่อพวกเขาลับสายตา

“โธ่ ! น่าสงสารเด็กสาวคนนั้น” เขาโคลงศีรษะปิดหน้าลงทะเบียนแจ้งคนหาย เปรยกับเพื่อนตำรวจด้วยกัน ทอดเสียงราวเห็นใจทว่าไม่ใช่ “จะไปเหลือรอดอะไร... สาวพระนครกับโจรฆ่าคนตาย”

“อยู่ที่โน้นเสียยังดีกว่า” อีกคนเยาะเสียง “ขืนกลับมา คงอับอายขายหน้า”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของตำรวจสองนายลอยสะท้อนในห้องสืบสวนนครบาล มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความขบขัน แต่เป็นดั่งเสียงคำตัดสินจากศาลในใจคน

โดยที่คุณชายและมารดามิอาจหยั่งถึงว่า การรุดมาแจ้งความยิ่งพาให้เกิดเสียงฉาวโฉ่ ซิบซุบนินทาในระดับแวดวงสังคมชั้นสูง เล็ดลอดไปตามแหล่งบันเทิงไนต์คลับ สนามเทนนิส สโมสรบุรุษ

หรือแม้กระทั่งหลุดเข้ามาในงานพระศพเจ้านายใหญ่ เจ้าฟ้าชายศิวกาญจน์ เทวาภักดี ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท พระบรมมหาราชวัง เสียงลือดังก้องท่ามกลางเสียงสวดในโถงอันศักดิ์สิทธิ์

“นี่ได้ยินข่าวหรือไม่” สาวิตรีหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ยศเจ้าเพียงหม่อม หลวง สาวสวยอายุยี่สิบกว่าแต่ไม่มีผู้ใดสู่ขอแต่งงาน ยกพัดปิดปากเอียงหน้าไปหาอีกคน “แม่นิด ลูกคนเล็กของคุณชายประยูรหนีตามผู้ชาย”

“ฮื้อ... จริงหรือ ข่าวว่าเพิ่งกลับจากปีนังไม่นานนัก”

“คงใจแตกเสียแล้ว กลับมาก็ไปเล่นเป็นนางละครโรงคุณชายรุจิภักดิ์ที่ศาลาเฉลิมกรุง ไม่กี่เดือนเท่านั้น... ข่าวลือว่าหนีตามผู้ชายไปถึงสิงห์บุรี”

สิงห์บุรี...

เสียงพึมพำทวนคำลอดลำคอเหี่ยวชราของคุณหญิงชั้นหม่อม ภรรยาเจ้าฟ้า แผ่วเบาทว่าหนักด้วยความถือตัว แม้วัยเกือบแปดสิบแต่ยังงามสง่าในชุดดำผ้าซิ่นทอไหมสีเดียวกันลวดลายยกดอก ประดับพระศอด้วยมุกห้อยจี้ลายพิเศษเพียงหนึ่งเดียว ท่านเอี้ยวหน้ากลับไป

“เมื่อครู่พวกหล่อนพูดกระไรกัน สิงห์บุรี”

“หม่อมอัมพร...” หญิงคนที่เอ่ยขึ้นคนแรกเปรยเบาตกใจเล็ก ๆ ที่หม่อมอัมพร พระชายาของเจ้าฟ้าชายศิวกาญจน์ลอบได้ยินคำนินทา

“เอ้า ! ฉันถาม ไยไม่ตอบ” น้ำเสียงเฉียบขาดทำสาวิตรีเย็นสันหลัง

“เรื่องซุบซิบธิดาคุณชายประยูรเพคะ ลือว่าหนีตามผู้ชายไปสิงห์บุรี”

“ใคร ?”

“ลูกสาวของคุณชายประยูร ชื่อวนิดา จบจากปีนัง...”

“ฉันหมายถึงผู้ชายน่ะ ใครกัน”

เชื้อพระวงศ์สาวจ้องสงสัย ไฉนหม่อมอัมพรจึงถามหาชายโฉด ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า ทว่าปากกลับตอบด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“ลือว่าเป็นโจรผู้ร้ายชื่อเสือขาลเพคะ”

“เสือขาล...” หม่อมอัมพรเอี้ยวหน้ากลับ จ้องเมรุใหญ่ลวดลายสลักมากพิธีอย่างชนชั้นสูงราชนิกุลระดับเจ้าฟ้ากลางลานตรงหน้า

สูงสุดมิอาจเอื้อม... ท้ายสุดปลายทางคือควันที่ลอยคว้าง

ความมากศักดิ์ที่เหลือเพียงเถ้าถ่าน ทว่ายังมิอาจปล่อยวางสิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง

ท่านใจร้าย... สิ้นพระชนม์แล้ว ยังทำให้หม่อมอย่างดิฉันต้องร้อนใจ

หม่อมอัมพรเม้มริมฝีปาก... ชื่อที่ทำบาดแผลเก่าแล่นวาบในอก เธอหันหลังให้เมรุ “ฉันจะไปถามเอง”

สาวิตรีสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ ๆ หม่อมอัมพรผุดลุกจากเก้าอี้แล้วเดินลับหายเข้าไปยังปะรำพิธีอีกด้าน หลังจากได้ยินเรื่องอัปยศของสกุลปรียานนทวงศ์

หรือว่า... ท่านรู้จักวนิดา

ด้วยความเป็นหญิงชั้นสูง การพบเจอมีเพียงคนในระดับเดียวกันจึงมิได้มองลึกลงไปอีกชั้น คิดแค่ผิวเผินดั่งเช่นคนอีกมากมายของพระนคร เสียงซุบซิบแผ่วลอยไปตามงานต่าง ๆ วนิดาซึ่งกำลังเผชิญชะตาในรังโจร มิมีวันล่วงรู้ได้เลยว่า ชื่อของเธอกำลังถูกลากไปสู่ปากคนทั้งเมือง

เพราะเสียงเดียวที่เธอได้ยินอยู่ในเวลานี้คือ... เสียงเสือขาล

“กินข้าว” เสียงทุ้มก้องดังลอยมาจากทางชานเรือน

วนิดานั่งนิ่งที่เดิมหลังพิงผนังเรือน ตั้งแต่บ่ายถูกบังคับให้ผลัดผ้า แม้ว่าเขาไม่ได้อยู่มองให้เธอได้อับอาย แต่เธอยังรู้สึกถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี

ปัง... เสือขาลตบโต๊ะฉาด คิ้วขมวดยุ่ง กระแทกตัวนั่งลงเก้าอี้หัวโล้น รินเหล้าเถื่อนสีใสบาดคอใส่แก้วหกเหลี่ยมเล็ก ยกกระดกรวดเดียว

“จะออกมาหรือไม่ คุณหญิง !”