ตอนที่ 12 ทุกสิ่งเริ่มขยับ 3

เขาก้มหน้าจูบปากแต่เธอเบี่ยงหน้าหลบ ร่างหนาหนักด้านบนชื้นเหงื่อ กลิ่นผู้ชายล้อมจนสาวเช่นเธอใจระทึกทั้งที่ไม่ควรรู้สึก

วนิดา... เธอครางในใจกัดฟันลิ้มรสเลือดตัวเอง ยกเข่าขึ้นกระแทกกล่องดวงใจเสือขาล แต่เขารู้ทันกดท่อนขาทับไว้ ลากมือกร้านล้วงผิวอ่อนนุ่มใต้เสื้อ เคลื่อนหน้าลงต่ำเรื่อย ๆ

“อื้อ...” เธอกรีดร้องมือควานสะเปะสะปะไปทั่ว

เขากระชากเสื้อกระดุมหลุดกระเด็น จดริมฝีปากร้อนผ่าวบนผิวนวล คำรามต่ำในลำคอ

“ยิ่งดิ้น” เขาสบตาหวาดหวั่นของเมียเจ้าแสยะยิ้มเหนือยอดทรวง “จะยิ่งกระแทกให้ลึก”

วนิดาหยุดนิ่งทันที ความหวั่นกลัวไหลบ่าราวสายน้ำไปทั่วร่าง ดวงตาของเสือขาลในค่ำนี้เอาจริง ทั้งลึกล้ำเปล่งแสงความปรารถนาออกมาไม่ปิดบัง

สายตากระทบกันครั้งเดียวก็รู้ ใครยอม ใครไม่ 

ความร้อนภายในห้องถูกกระแสลมเอื่อยพัดกลิ่นฟืนไหม้เข้ามา ลอยคว้างผสานกลิ่นเหงื่อและสบู่เดียวกัน

เขาจดปากอุ่นจัดระหว่างทรวงอก มือกร้านกอบกุมเต้าเต่งดันขึ้นเคล้นคลึง ความเคียดแค้นที่ฝังลึกมลายลงราวปราสาททรายถูกกระแสน้ำกวาดทลาย

เขาสูดกลิ่นอ่อนหวานบนผิวของเธอ เคลื่อนตัวลงต่ำถึงแผ่นท้องมือกระตุกเชือกรัดกางเกง ปึก !

วนิดาสะดุ้งเฮือก เนื้ออ่อนเย็นวูบเมื่อโดนไอเย็น เธอฉวยโอกาสตอนที่เขาวุ่นวายปลดกางเกงพลิกตัวตะกายออกไปถึงมุมฟูก

“วนิดา” เขาคว้าข้อเท้าแต่ไม่ทัน

เมียโจรคลานไปยังมุมที่นอน เห็นประกายแสงแววใต้ฟูก เธอหยิบขึ้นมากำแน่น หันกลับมายกปืนสูงกว่าชายโครงเพียงนิ้วเดียว ไกสะท้อนใต้ปลายนิ้วระริก สบตาเสือวินาทีที่ประกายไฟแล่นวาบ ปัง !

ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง หอบหายใจตระหนก มือสั่นเทา กระสุนเฉียดซี่โครงซ้าย ทิ้งลายเลือดเป็นทาง เธอนั่งนิ่งค้างไม่กล้าขยับ

“ปัดโธ่เว้ย !” เสือขาลสบถเต็มแรงยกมือกุมสีข้าง

“คุณบอกฉันห้ามลังเล” เธอกระซิบเสียงสั่น ยึดคำมั่นเขาไว้ สบตาเสือวาวโรจน์ “ฉัน...” เธอผวาตัวจะเข้าไปแต่เขายกมือห้าม

“หยุดตรงนั้น !” เขากดเสียงต่ำ ก่นด่าตัวเอง

วนิดากอดเข่า มือกำปืนสั้นแน่นแม้สั่นเทา พึมพำคนเดียวราวคนเสียสติ เธอยิงเสือขาล ถ้าเขาตายเธอจะเหลือรอดอะไร ?

เสียงกัมปนาทสะท้อนในเรือนเล็กดังลอดก้องทั่วลานหมู่บ้าน นกกาแตกตื่นบินว่อนรวมไปถึงลูกน้องวิ่งกรูออกมาจากเรือนทีละคนตรงไปยังเรือนหัวหน้า ชักปืนขึ้นไกนกเตรียมพร้อม

เสียงลงฝีเท้าของคนนับสิบทำให้เสือขาลและวนิดาจ้องหน้ากัน เขาสบถคำโต ส่วนวนิดายิ่งสั่นระริกที่ทำร้ายลูกพี่แห่งบ้านวังน้ำใส

“พี่ขาล !” บุญส่งตะโกนนำมาจากตีนกระได

“ไอ้ขาล !”

เสือสักไปถึงก่อนด้วยเรือนใกล้กว่า ถีบประตูดังปัก ! เล็งปืนทันที เบิกตาค้างเมื่อได้เห็นสภาพเพื่อนในแสงสลัวทองหม่น กลิ่นเลือดคละคลุ้ง

“พวกมึงจะพากันมาทำไม !” เสือขาลตะคอกใส่

สักผ่อนลมหายใจ รอยเลือดไหลซึมไม่มากนักตรงสีข้างด้านซ้ายเพื่อนสนิท จึงลดปืนลงพอดีกับไอ้จ้อยพรวดพราดเข้ามาชะงักเท้ากึก

“พี่ขาล...”

เสียงของมันอ่อนเปลี้ยมือตีนอ่อนยามเห็นลูกพี่ที่มันรักเหนือเกล้าได้เลือด ตั้งท่าจะทรุดเข่าคลานไปหา เสือสักรีบดึงต้นแขนพูดหนัก ๆ

“ไอ้จ้อย ออกไปบอกพรรคพวกกลับเรือนนอน ไม่มีอะไรแล้ว อย่าปากเปราะเที่ยวพูดว่าลูกพี่แกได้เลือด”

“แต่... พี่ขาล” มันทอดเสียงสั่น หน้าตาเลิ่กลั่ก

“กระสุนถาก ไม่เข้าหนังของดีคุ้มหัว จำไว้”

เสือสักเน้นคำพลางตวัดตาแวบเดียวไปทางหญิงต้นเรื่อง แม้หน้าซีดมือสั่น แต่ดวงตากลับวาวแสงอย่างไม่กลัว เสื้อหลุดลุ่ยผมเผ้ากระเซิง เขาถอนหายใจ

มีงจะออมมือให้คุณหญิงสักหน่อยก็ไม่ได้

จ้อยได้ยินลูกพี่สั่งจึงกลืนน้ำลายผลุนผลันตะโกนโหวกเหวก ซ้ำหัวเราะว่าพี่ขาลเราของดีมหาอุด โดนสาวลั่นกระสุนยังไม่เข้า

ลูกน้องหลายคนเชื่อว่าเสือขาลมีคาถามหาอุด ปืนยิงไม่ออก ฟันไม่เข้า เขาจึงกลายเป็นเสือใหญ่ที่ตำรวจนครบาลยังครั่นคร้าม… ยิ่งเรื่องโดนเมียใหม่ลั่นไกแต่ไม่โดนยิ่งพากันเลื่อมใส

ทว่ามีเพียงเขาและเสือสักที่รู้ว่าทุกอย่างหาใช่คาถา หากแต่คือใจคนที่ไม่เคยกลัวตาย

เสียงลูกน้องค่อยถอยห่างเรือนไปเรื่อย ๆ สักจึงหันกลับมา “เดี๋ยวกูทำแผลให้” สักพูดเบา ๆ

“ไม่ต้อง” เสือขาลกระชากเสียง เอี้ยวคอไปยังตัวต้นเหตุ “ให้มันทำ”

“คุณหญิงมือไม้สั่นเป็นลูกนก จะทำแผลให้มึงได้อย่างไร” สักเหน็บปืนโม่เข้าเอวพลางเดินไปมุมห้อง เปิดหีบไม้ค้นหาของอยู่เป็นพัก

เสือขาลปลดกระดุมเสื้อดึงโยนทิ้ง ลุกเดินไปนั่งพิงฝาเรือนอีกฟาก จ้องคุณหญิงนิ่ง รอจนสักเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกล่องไม้หลวมยาสามัญ

“โชคดีแค่ถาก” สักพึมพำขณะล้างแผลด้วยเหล้าขาว

โจรขาลสะดุ้งเบา ๆ ไอเหล้าทำแสบแผล แต่ไม่เท่าแสบหัวใจที่โกรธทั้งโกรธ แต่ดันสงสารเมื่อมองหน้าเมียพระนครซีดจนไร้สี

“วันหลังจะพาไปฝึกยิง อ่อนหัดปานนี้ ขืนโดนโจรจริงข่มขืนจะเหลือรอดอะไร”

“พูดอย่างกับมึงไม่ใช่โจร”

สักทำเสียงเยาะ พันผ้าเรียบร้อยแล้วเก็บข้าวของลุกขึ้น ชำเลืองไปทางคุณหญิงที่นั่งเงียบแต่สายตาเพ่งจ้องเสือขาลตลอดเวลา

สักปิดลังไม้แล้วออกจากห้อง มองคนทั้งคู่อีกครั้งก่อนจะงับประตูเบา ๆ

“หากเข้ามาอีก ฉันจะยิงอีก” วนิดาพูดขึ้นทันที เสียงสั่นแต่หนักแน่น

เสือขาลแค่นเสียง “ฮึ !” เขารอจนได้ยินฝีเท้าเสือสักลงเรือนไปแล้วจึงค่อยพูด “โยนปืนมา” เขากระดิกนิ้ว

วนิดาชั่งใจครู่หนึ่ง แต่ขืนเธอชักช้าจะซ้ำรอยถูกปล้ำ จึงโยนปืนสั้นไปทางเขา ก้มดูมือตัวเองที่ปลายนิ้วระริก เธอเกือบฆ่าคนไปแล้วจริง ๆ ใจเริ่มสั่นรัวขึ้นมา กระทั่งรู้สึกถึงไอร้อนเฉียดใกล้จึงสะดุ้งสุดตัว

“คืนนี้หมดอารมณ์แล้ว” เขาพูดเรียบ ๆ กลั้นหายใจเมื่อขยับตัวแล้วเสียวแผลแปล๊บ “มานอนบนฟูก”

“แต่... ฉัน...” เธอยังจ้องเขานิ่งอย่างไม่ไว้ใจ

เสือขาลนอนหงายเอี้ยวคอไปทางวนิดา “นอน ถ้าขืนดื้อ... จะปล้ำ” เขาขู่เบา ๆ

วนิดารีบคลานเข่าขึ้นบนฟูก ทิ้งตัวนอนตะแคงหันไปอีกด้าน จึงค่อยรู้ตัวว่ากำลังเกิดอาการกลัวขึ้นมา ปลายเท้าชาดิกพยายามข่มตาแต่หลับไม่ลง ซุกมือกลางอก จวบจนแสงจากตะเกียงเจ้าพายุน้ำมันก๊าดเผาไหม้ระเหิดหมดจึงได้ผล็อยหลับ

ผิดไปจากอกเสือขาลที่อัดแน่นด้วยความต้องการ เขาขบกรามข่มตัณหา จ้องเส้นผมดัดลอนไหวเบาจากแรงพ่นลมปรารถนาของตัวเอง

การไม่ส่งหล่อนกลับพระนคร ก็เท่ากับฆ่าตัวเองให้ตายช้า ๆ

เสือขาลตะแคงหน้าหันกลับ นอนมองเพดานที่มืดลงพร้อมเสียงกรนแผ่วจากร่างเล็กที่นอนเคียงข้าง

เขายกแขนพาดหน้าผากครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากนี้ เพียงปลายนิ้วกร้านสัมผัสชายเสื้อหล่อนยังเกิดไฟวูบวาบจนยากหลับตา

วันพรุ่งนี้เขาต้องไปขนของเถื่อนล่องคลองเล็ก ลัดเข้าเจ้าพระยา หากสำเร็จ... เขาจะพอมีเงินก้อนแจกจ่ายก่อนเข้าหน้าฝน คิ้วเข้มขมวดไพล่คิดไปถึงพ่อของหล่อน

หม่อมเจ้าประยูรจะทำตามสัญญาหรือไม่ ทว่า... พวกผู้ลากมากดีมักตระบัดสัตย์ ใช่ไหม ?

บทเรียนในวัยเด็กสอนเขาเสมอในเรื่องนี้ อย่าไว้ใจใครแม้แต่คนข้างกาย โดยเฉพาะผู้หญิง... 

ยิ่งผู้หญิงสวย ยิ่งต้องถอยหัวใจให้ห่าง

ไอ้ขาล มึงแค่เอาให้จบ ๆ อย่าผูกสมัครใจถ้าไม่อยากเจ็บตัว ไฟในอกของมึงอาจดับลง หากได้ร่วมหลับนอนสักคราสองครา

ลากผู้ดีจมดิ่งลงไปกับมึง ให้หล่อนช่วยดับไฟแค้น... หรือบางที อาจกลายเป็นฟืนเติมเชื้อให้โชนแรงกว่าเดิม

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาจะทำมัน หล่อนจะไม่มีวันหนีโจรอย่างเขาพ้น

ความปรารถนาอันท่วมท้นนี้ เสือขาลแยกไม่ออกแน่ชัดว่าเกิดจากความชัง หรือ ความต้องการครอบครองเธอทั้งตัวกันแน่

แต่ถ้าให้ดี ได้หัวใจของเธอด้วยคงทำให้เขาสาแก่ใจยิ่งขึ้น

วนิดา...