5 ทิ้งไว้กลางทาง

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนกับการที่ซิลเวียมาอยู่กับคามิลในฐานะภรรยาของเขา แต่เขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขา และเป็นเวลาหนึ่งเดือนกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งของคามิลกับแบม วันไหนที่เขาจะมีอะไรกับแบมเขาก็ไปหาเธอและนอนค้างกับเธอทุกครั้ง หลังจากที่ทั้งคู่มีอะไรกันเสร็จ แบมก็จะถ่ายรูปคามิลที่นอนหลับอยู่ข้างเธอพร้อมกับถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วส่งมาให้ซิลเวียดู ช่วงแรกๆซิลเวียก็รู้สึกหน่วงหัวใจทุกครั้งที่เห็น แต่พอช่วงหลังๆมาเธอก็พยายามทำใจให้ชินกับมันและเธอจะทนอยู่กับเขาให้ครบปีแล้วค่อยหย่ากัน

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขากับเธอยังคงนอนเตียงเดียวกัน และคามิลก็ยังวางหมอนข้างคั่นกลางไว้ตามเดิม ส่วนผ้าห่มก็ห่มผืนเดียวกัน แต่ทั้งคู่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกัน

ห้องทำงานของคามิล

"คืนนี้มิลจะไปนอนกับแบมไหม"

"คืนนี้คงจะไม่ได้ไปนะแบม เพราะเมื่อวานแม่โทรมาบอกให้มิลพาซิลเวียไปกินข้าวที่บ้านน่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นกลับจากกินข้าวแล้ว มิลค่อยมาหาแบมก็ได้นี่"

"มิลยังไม่รับปากแบมนะ แต่ถ้าเกิดว่ามิลไปได้ มิลค่อยโทรบอกแบมก่อนล่วงหน้าก็แล้วกัน"

"ได้สิ งั้นแบมออกไปทำงานก่อนนะ"

"อืม" เขารับคำก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ

ตอนเย็น

พอเลิกงานคามิลก็ไปส่งแบมที่คอนโดอย่างเช่นที่เขาทำมาแล้วหนึ่งเดือน หลังจากที่เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขามีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกไม่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ แต่เขาก็ไม่อยากคิดอะไรมาก เขาคิดว่าแค่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอในฐานะแฟนก็รู้สึกสุขใจแล้ว ส่วนความรู้สึกลึกๆที่เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำอยู่นี้ เขาจะพยายามไม่คิดถึงมัน ก็ในเมื่อเขาได้ผู้หญิงที่ชอบมาเป็นแฟนแล้วนี่ แล้วจะต้องคิดมากให้ตัวเองทุกข์ใจทำไมล่ะ ส่วนเมียแต่งที่เขาไม่คิดจะเอามาเป็นเมียตั้งแต่แรก เขาก็ไม่อยากใส่ใจ ก็ในเมื่อเธออยากแต่งงานกับเขาเองทำไมล่ะ ดังนั้นเธอจะต้องรับให้ได้กับสิ่งที่เขาทำสิ

บ้านคามิล

หลังจากที่คามิลกับซิลเวียแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันออกจากบ้านมาขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังบ้านพ่อแม่ของเขา

ตั้งแต่ที่ซิลเวียมาอยู่กับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งรถเขา ผิดกับแต่ก่อนที่เธอมักจะได้นั่งรถของเขาอยู่บ่อยๆ

หลังจากที่พ่อเสีย เวลาไปซื้อของเขาก็พาเธอไป เวลาไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าเขาก็ชวนเธอ เขาพาเธอไปหาของกินอร่อยๆ หรือบางทีก็ซื้อมากินกับเธอที่บ้านของเธอ

ตั้งแต่ทั้งสองนั่งรถออกจากบ้านมา คามิลก็ไม่ได้ชวนซิลเวียคุยเลย ซึ่งผิดกับแต่ก่อน พอเธอขึ้นรถเขาจะชวนเธอคุยทันที

'เธอมีเพื่อนที่สนิทด้วยกี่คน'

'สามคนค่ะ'

'เทอมนี้เธอได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่'

'สามจุดเก้าแปดค่ะ'

'เก่งจริง'

'ตอนเรียนมอปลาย พี่คามิลได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่คะ'

'สามจุดห้า มากสุดก็สามจุดเจ็ด'

'ได้เกรดเฉลี่ยสามกว่าทุกเทอมเลยเหรอคะ'

'ใช่'

'พี่คามิลก็เก่งเหมือนกันค่ะ'

'เธอเรียนเก่งกว่าพี่ตั้งเยอะ'

หลังจากที่ทั้งคู่รับประทานอาหารกับพ่อแม่เสร็จแล้ว จากนั้นไม่กี่นาทีคามิลก็พาซิลเวียกลับบ้านไป

บนรถ

ในขณะที่ทั้งสองต่างคนต่างเงียบใส่กันอยู่นั้น อยู่ๆโทรศัพท์ของคามิลก็ส่งเสียงดังขึ้น มือหนาหยิบขึ้นมาดูแล้วกดรับสายทันที

'ว่าไงแบม'

'มิลอยู่ไหน'

'ขับรถกลับจากบ้านแม่'

'แบมปวดท้อง มิลรีบมาหาแบมได้ไหม'

'ได้ๆ เดี๋ยวมิลจะไปหาแบมเดี๋ยวนี้เลย' เขาพูดออกไปด้วยความร้อนอกร้อนใจเมื่อรู้ว่าเธอไม่สบาย ในขณะที่ร่างเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้างเห็นท่าทีทุกอย่างของเขาว่าเขาเอาใจใส่และเป็นห่วงแฟนของเขามากขนาดไหน

'แบมจะรอมิลนะ รีบมาล่ะ'

'โอเค มิลจะรีบไป' พูดจบ นิ้วหนาก็กดวางสาย ก่อนจะหันบอกกับร่างบอบบางที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"เธอหารถกลับเองก็แล้วกันนะ เพราะฉันต้องรีบไปหาแบม"

"ค่ะ" เธอรับคำด้วยน้ำเสียงเรียบๆ จากนั้นคามิลก็จอดรถให้เธอลง ก่อนที่เขาจะขับรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดของแบมด้วยความเร็ว