4 จะต้องไม่อ่อนแอ

เวลาต่อมา

หลังจากที่ทั้งสองได้เสร็จสมกันไปหนึ่งรอบแล้ว คามิลก็ทิ้งตัวนอนลงข้างๆเธอ พลางในใจคิดไปถึงคนตัวเล็กที่เขาทิ้งไว้ให้อยู่บ้านคนเดียว ก่อนที่เสียงใสของแบมจะเอ่ยขึ้น

"เมื่อกี้มิลมีความสุขไหม" เธอถามพร้อมกับแขนเรียวสวมกอดร่างแกร่งเอาไว้หลวมๆ

"มิลมีความสุข" เขาตอบด้วยท่าทีเหม่อลอย เพราะในใจคิดไปถึงแต่ซิลเวียตลอดเวลา

"มิลอยากมีครั้งต่อไปอีกไหม หรือว่าพอแค่นี้"

"มิลอยากมีครั้งต่อไปอีก"

"งั้นมิลก็ย้ายมาอยู่กับแบมที่นี่เลยสิ จะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆไง"

"คงจะไม่ได้หรอกแบม เพราะถ้าแม่รู้แม่ต้องโกรธมิลแน่ๆ" เขายกแม่ขึ้นมาอ้าง แต่ใจจริงแล้วเขารู้สึกเป็นห่วงซิลเวียไม่น้อยเลยที่ทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียว

"งั้นก็ไม่เป็นไร"

"เอาเป็นว่ามิลจะมานอนค้างกับแบมบ่อยๆก็แล้วกันนะ"

"ก็ได้"

"งั้นเราก็ลุกไปล้างกันเถอะแบม"

"มิลจะไม่ทำต่อรอบสองเหรอ"

"มิลพอแล้ว ไปเข้าห้องน้ำกันเถอะ" จากนั้น ทั้งสองก็พากันเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะออกมาสวมใส่เสื้อผ้าแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง คามิลรู้สึกเป็นห่วงคนที่อยู่บ้านก็หยิบโทรศัพท์เพื่อจะส่งข้อความบอกเธอว่าจะไม่กลับ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคิดขึ้นได้ว่าก็ในเมื่อเขาเกลียดเธอแล้วจะต้องบอกให้เธอรู้ทำไม เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม และนอนลง จากนั้นไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยใจที่ยังวิตกกังวล

หลังจากที่คามิลหลับไปแล้ว แบมก็หยิบโทรศัพท์ของเขามาปลดล็อกหน้าจอ เพราะเธอรู้ดีว่ารหัสปลดล็อกของเขาคืออะไร

แบมหยิบถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วมาถือไว้แล้วมาทิ้งตัวนอนข้างๆเขา จากนั้นเธอก็เซลฟี่รูปที่นอนเบียดคามิลและชูถุงยางอนามัยขึ้นและกดถ่ายทันที เมื่อได้รูปตามพอใจเธอก็จัดการส่งไปหาซิลเวียทันที พร้อมกับเขียนข้อความว่า

'ฉันชื่อแบมเป็นแฟนของคามิล เมื่อกี้เราสองคนได้มีอะไรกันแล้ว และคืนนี้คามิลจะนอนกับฉันที่นี่'

ส่งข้อความเสร็จแบมก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างสะใจเมื่อเห็นทางโน้นเปิดอ่านข้อความ ก่อนที่เธอจะลบข้อความและรูปภาพออกทันทีเพื่อไม่ทิ้งหลักฐานไว้ให้คามิลเห็น แบมวางโทรศัพท์ของเขาไว้ตามเดิมแล้วทิ้งตัวนอนลงข้างๆเขา จากนั้นไม่นานเธอก็หลับไป

วันต่อมา

คามิลตื่นก่อนแบม จากนั้นก็รีบออกจากคอนโดไปขึ้นรถหรูแล้วขับออกไปด้วยความเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านของเขา

เมื่อเข้ามาในบ้าน เรียวขายาวก็สาวเท้าขึ้นข้างบนไปแล้วเปิดประตูห้องนอนจึงเห็นว่าเธอนั่งอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้ง ซิลเวียที่เห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

เมื่อคืนเธอได้เห็นรูปของเขากับแฟนที่ถ่ายคู่กับถุงยางอนามัยส่งมาให้เธอดู เมื่อเห็นแบบนั้นฉับพลันร่างกายเธอก็ชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับหนามแห่งความรวดเร้าทิ่มแทงในใจไม่หยุดหย่อน จนทำให้นอนไม่หลับทั้งคืนเมื่อคิดไปว่าเขากับแฟนมีอะไรกันแล้ว ทั้งที่เขาเพิ่งแต่งงานกับเธอแค่วันเดียวเอง

"เมื่อคืนพี่คามิลไปนอนที่ไหนมาเหรอคะ" เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจ

"เมื่อคืนฉันไปนอนค้างกับแบมมา" ตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา เพราะเขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องโกหกเธอ

"..." เธอนิ่งพลางกัดฟันข่มความเจ็บปวดกับประโยคนั้นที่เขาเอ่ยออกมา

"ฉันกับแบมเราเป็นแฟนกันแล้ว"

"ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นวันนี้เราไปหย่ากันเลยไหมคะ"

"อยู่กันไปให้ครบปีก่อนแล้วค่อยหย่า ถ้าหย่าตอนนี้แม่คงไม่สบายใจแน่"

"ได้ค่ะ ซิลจะรอไปจนครบหนึ่งปี และจากนั้นเราก็ไปหย่ากัน"

"อืม" รับคำเสร็จ เขาก็หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป ก่อนที่ซิลเวียจะปล่อยให้น้ำตาอาบแก้มไร้เสียงสะอื้น เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นหยาดน้ำตาไว้ แต่ทว่าทำอย่างไรมันก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางคิดในใจว่าเธอจะร้องไห้เฉพาะวันนี้เท่านั้น ต่อไปเธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว เพราะการร้องไห้คือการแสดงออกถึงความอ่อนแอ ดังนั้นเธอจะต้องไม่อ่อนแอ

หลังจากที่เธอร้องไห้เสร็จก็ยกมือปาดน้ำตาออกจากแก้มใสด้วยความพยายามที่จะทำให้ตัวเองเข้มแข็ง จากนั้นก็ลงชั้นล่างไปเข้าครัวทำอาหารตามประสาของเธอ