ตอนที่ 2

อดีตเลขานุการใหญ่อย่างทักทายรู้ว่าการวางแผนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ดังนั้นดวงตากลมโตจึงหรี่ลงอย่างใช้ความคิดหนักหน่วงอีกครั้ง

ชีวิตในโลกก่อนหน้า เกิดในครอบครัวจีนกงสีที่บรรพบุรุษมีหลายเมียหลายบ้าน ทำให้ทักทายผ่านประสบการณ์ลูกเมียหลวงหลานเมียน้อยจนแทบกระอักเลือดมาแล้ว เคยพบเจอความอิจฉาริษยาของเมียแต่ละลำดับ ได้เห็นสมรภูมิการแก่งแย่งชิงความเป็นลูกรักหลานคนโปรด เหนื่อยหน่ายกับความวุ่นวายเหล่านั้นจนเลือกออกไปใช้ชีวิตอิสระตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย

ออกไปเริ่มต้นใช้ชีวิตทำมาหาเลี้ยงตัวเองด้วยการทำงานทุกอย่างเพื่อเรียนหนังสือให้จบ จบแล้วก็ก้มหน้าทำงานจนฐานะการเงินดีระดับหนึ่ง เอาว่าอยากกินอะไรได้กิน อยากซื้ออะไรซื้อโลด อยากไปไหนก็ไปได้เลย

จู่ ๆ มาโผล่ในร่างที่ต้องกักตัวอยู่ในเรือนเล็กท้ายจวนใหญ่ คล้ายรับตำแหน่งเมียน้อยก้นครัวนั่งรอส่วนบุญว่าเมื่อไหร่สามีจะย่องมาหาได้เช่นนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่วิสัยคนรักอิสระอย่างทักทาย

สาวโสดที่จะไม่ยอมใช้ผัวร่วมกับใคร ไม่แม้จะลองดูไปพลาง ๆ ก่อนแน่

ดังนั้นคติที่ต้องยึดไว้เพื่อเป้าหมายชีวิตข้างหน้า หลังจากฟังเรื่องราวของฟางหมิงเยว่จบลงแล้ว ก็คือ...

ได้ทองเท่าหัว รีบเอาผัวหนูไปเลยเหอะ

เสียงประทัดรัวดังมาจากหน้าจวนหลัก บ่งบอกว่างานมงคลวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นแล้ว และเมื่อเสียงโห่ร้องอย่างยินดีของบ่าวไพร่ดังขึ้นเพื่อส่งบ่าวสาวเข้าหอ ก็ยิ่งทำให้ฟางหมิงเยว่ที่กำลังมองสองสาวใช้ตรวจนับสินเดิมอยู่ในเรือนเล็ก รีบเค้นสมองว่าจะร่างข้อเรียกร้องสำหรับการขอหย่าอย่างไรดีแล้ว

เพราะเมื่อประมวลข้อมูลที่ถามไถ่จากสองสาวใช้คนสนิท ก็สรุปได้ว่า ครอบครัวยุคนี้ สามีมีสามภรรยาสี่อนุนับเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะในตระกูลใหญ่ ซึ่งตรงกับที่ทักทายเคยอ่านนิยายจีนโบราณทั้งหลายมา

ดังนั้นการจะลุกขึ้นฟ้องหย่าด้วยเหตุผลว่าสามีนอกใจ รู้เลยว่าจะไม่ส่งผลใดเลย มีแต่จะเสียชื่อเสียง เพราะสตรียุคนี้อยู่ใต้กฎเหล็กเจ็ดข้อที่เรียกว่าเจ็ดขับ นั่นก็คือ หากภรรยาคนใด... ไม่กตัญญูพ่อแม่สามี ไม่มีบุตรชาย คบชู้ อิจฉาริษยา เป็นโรคร้าย นินทาว่าร้าย ลักขโมย สามีเอ่ยหย่าได้ทุกเมื่อ

เรียกว่าตั้งกฎไว้ให้สามีใช้หย่าภรรยาได้อย่างง่ายดายในทันทีนั่นเอง แต่ภรรยาขอหย่าไม่ได้ ต่อให้ถูกสามีซ้อมปางตาย ภรรยาก็ขอหย่าก่อนไม่ได้

ปั๊ดโธ่เว้ยยยยย...

เวลาอ่านนิยายทะลุมิติ ทำไมตัวเอกถึงมาแล้วสนุกสนาน จะมาในร่างใครก็ทำอะไรง่ายดายไปหมดเลยเล่า ยิ่งถ้ามาเป็นนางเอกนะ ทำอะไรก็ผ่านฉลุย

แล้วนี่... ใคร?

นี่ทักทายนะ นางสาวทักทายไง ทำไมมาแล้วถึงงง ๆ มึน ๆ จนนึกอะไรไม่ออกเช่นนี้เล่า

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูให้นับสินเดิมทำไมหรือเจ้าคะ” เสี่ยวอิ๋วที่กำลังช่วยนับถามอย่างอดใจไม่ได้ในที่สุด

ขณะเสี่ยวจิวที่นั่งนับเงียบ ๆ ก็แอบเงี่ยหูฟังคำตอบด้วยแล้ว

“นับไว้เถอะ”

ฟางหมิงเยว่เลือกจะไม่อธิบายว่านางคิดจะทำอะไร เพราะยังไม่รู้ว่าตัวเองย้อนมาในจีนยุคไหนก็เลยไม่รู้ว่าสตรียุคนี้จะสามารถทำมาหากินในเรื่องใดได้บ้าง ดังนั้นสินเดิมที่มีในมือจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดหากคิดจะออกไปเริ่มชีวิตใหม่ข้างนอกจวนนี้

เพราะถึงไม่รู้ยุคที่ย้อนมาแต่ก็รู้ว่าต้องเตรียมเงินให้มากเข้าไว้ และอีกเรื่องที่สำคัญพอกับเงิน คือต้องหาคนคุ้มกะลาหัวให้ได้

เพราะฟัง ๆ แล้ว ยุคนี้ยังมีฮ่องเต้ มีราชสำนัก มีขุนนางที่ไม่ว่าจะดีหรือชั่ว คนพวกนี้ต้องอยู่ให้ห่างถ้าไม่อยากหัวหลุดจากบ่าเร็วกว่ากำหนด

นั่นแปลว่าอาจจะต้องไปอยู่หมู่บ้านไกลเมืองใหญ่ และที่นั่นก็จะต้องมีนักเลงท้องถิ่น ระหว่างทางก็ต้องเจอโจรดักปล้นบ้างพอกรุบกริบ แปลว่าเวลาจะไปไหนก็ต้องมีคนคุ้มภัย หรืออย่างน้อย ๆ ต้องมีคนช่วยเหลือในเรื่องที่ทางทำมาหากิน

หากดูจากการที่สามีของร่างนี้ยังต้องแต่งภรรยาใหม่ตามคำสั่งของบิดา เช่นนั้นก็ตัดสามีของร่างนี้ออกจากบัญชีขาทองคำได้เลย

ส่วนจะหาใครมาคุ้มครองชีวิตในช่วงแรก

...จ้างคนก็น่าจะพอไหว 

หลังจากคิดหาทางหย่าอยู่ครึ่งค่อนวันที่สุดทักทายก็ได้ข้อสรุปถึงวิธีดำเนินการหย่าร้างแล้ว

ยามนี้สองสาวใช้จึงเห็นหญิงสาวใบหน้างดงาม นั่งไขว่ห้าง ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้ม...

ที่ทักทายเรียกว่า ยิ้มแบบนางร้ายละครทีวี

เอาเหอะ คนอื่นย้อนเวลามาเป็นนางเอก ทักทายย้อนมาเป็นนางร้ายให้ละกัน แล้วจะร้ายให้หนักหนาสาหัสด้วย จะร้ายจนกว่าสามียอมมอบหนังสือหย่าให้เลยเชียว

ตามแผนที่คิดการได้ แม้ว่าวันมงคลของสามีกับฮูหยินเอกคนใหม่จะเหมาะสมที่สุดในการก่อเรื่องร้าวฉานระดับเบื้องต้น แต่ตอนนี้มืดค่ำแล้ว ไฟฟ้าก็ไม่มีอีก สำหรับคนมาใหม่ย่อมไม่สะดวกที่จะออกไปเดินดุ่ม ๆ ท่ามกลางความมืด

คิดจะทำการร้าย ต้องใช้สติให้มาก

ดังนั้นจึงตัดสินใจจะพักร่างก่อน แต่เมื่อหันไปเห็นหีบสินเดิมไม่กี่ใบก็เลยคิดขึ้นได้อีกข้อว่า ถ้าออกไปแล้วคิดจะเอาตัวรอดได้ยาว ๆ ก่อนจะก่อเรื่องร้าวฉาน ต้องปอกลอกเงินทองจากสามีให้ได้มากกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยสร้างเรื่องเพื่อหย่าก็น่าจะทัน

...ได้เงินเพิ่มแล้ว ยังไงก็ดีกว่ารีบหย่าไปแต่ตัว

“เสี่ยวอิ๋ว เจ้าไปเอาแตงกวามาให้ข้าสักลูกเถอะ” ฟางหมิงเยว่เอ่ยหลังปล่อยให้ความเงียบปกคลุมห้องนี้นานพอสมควรแล้ว

“คุณหนูหิวหรือเจ้าคะ” เสี่ยวอิ๋วเอ่ยถาม

นางจำได้ว่าเมื่อหัวค่ำคุณหนูกินข้าวน้อยมาก แต่หากหิวอีก คุณหนูควรจะกินข้าวมากกว่ากินแตงกวานะ

“ไม่ได้หิว แค่จะเอามาทำอะไรสักอย่าง รีบไปเอามาก่อนครัวปิดเถอะ อ้อ ช่วยเอามีดคม ๆ มาด้วยนะ”

...หลายวันมานี้ทักทายในร่างฟางหมิงเยว่ร้องไห้จนตาบวมเป่ง ดังนั้นต้องแก้ไขอาการไม่สวยก่อนอื่นเลย

และแตงกวาช่วยได้

สาวใช้สองคนยืนจับจ้องใบหน้าผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจหลังจากเห็นนางฝานแตงกวาเป็นแว่นบางแล้ววางลงบนเปลือกตาสองข้าง

“คุณหนูทำเช่นนี้ทำไมหรือเจ้าคะ”

“แค่จะลดอาการตาบวมเท่านั้น พวกเจ้าไม่ต้องสงสัยมาก รีบไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้ามืดอีก”

ฟางหมิงเยว่ไม่ชอบอธิบายอะไร แต่ชอบทำให้เห็น และเมื่อเห็นแล้วก็ต้องสังเกตกันเองหากจะติดตามรับใช้กันต่อไป

ในชีวิตเดิมทักทายเป็นคนนอนดึก เพราะเมื่อเลิกงานกลับถึงห้องแล้วก็มีอะไรส่วนตัวให้ทำอีกมากโดยเฉพาะการอ่านนิยาย การดูซีรีส์หลากหลายเชื้อชาติ ดังนั้นเวลานอนดึกติดต่อกัน สองตาจะเป็นหมีแพนด้า นางเลยคุ้นกับการดูแลตัวเองแบบง่าย ๆ แต่ได้ผลเช่นนี้

นั่นคือพึ่งแตงกวาในตู้เย็น

เงาวูบไหวจากแสงตะเกียง บ่งบอกว่าคนในห้องนี้ยังไม่หลับ

ด้วยนางยังนอนแปะแตงกวาพลางคิดพลาง ...ว่ายุคที่ไม่มีไฟฟ้าใช้เช่นนี้ พอท้องฟ้ามืดไม่นาน ทุกบ้านก็ดับตะเกียงเข้านอนกันแล้ว ก็ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคนโบราณถึงได้ลูกดก

แต่นางยังไม่อยากทำลูกกับใคร ดังนั้นการฆ่าเวลาด้วยการทำสวย จึงนับเป็นกิจกรรมยามค่ำที่สมควรทำจริง ๆ แหละ

หย่าได้แล้วจะได้จากไปแบบสวยเริ่ดเชิดหยิ่ง ครบสูตร

แว่นแตงกวายังอยู่บนเปลือกตา เพราะนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเผลอหลับ ก่อนจะสะดุ้งตื่นเพราะแรงสัมผัสจากใครบางคน

“เฮ้ย!”

หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงบุรุษที่เหมือนจะเคยได้ยิน ดังกระทบโสตประสาท

“เฮ้ย!”

แล้วบรรยากาศอึ้งเงียบก็เกิดขึ้นระหว่างสองคนที่ประจันหน้ากันอีกครั้ง

คนหนึ่งมีแว่นแตงกวาแปะอยู่บนเปลือกตา อีกคนยืนจ้องหน้าสตรีผู้เป็นที่รักราวกับมองผีสาวแปลกหน้า ก่อนจะเห็นแตงกวาแว่นบางค่อย ๆ ร่วงหลุดลงจากเปลือกตาข้างหนึ่งของนาง

แปะ!

“เยว่เอ๋อ เหตุใดเจ้าถึงเอาแตงกวามาวางเช่นนี้” ชายหนุ่มหยิบแตงกวาอีกแว่นออกจากเปลือกตาอีกข้างให้นางอย่างใส่ใจ

ฟางหมิงเยว่ยิ้มแห้ง ๆ

“ก็... เอ่อ ท่าน…ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

นอกจากไม่ได้คำตอบแล้วยังโดนย้อนถามกลับอีก คังซิวเยี่ยนถึงกับถอนหายใจทีหนึ่ง

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่า ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนาง” เสียงตอบของเขาหนักแน่นราวกับภูผา

หากเป็นสตรีอื่นได้ฟังเช่นนี้ จิตใจหวั่นไหวไปแล้ว แต่สำหรับคนฟังเช่นนางไม่รู้สึกอะไรเลย 

แม้ร่างนี้จะเคยเป็นของเขา แต่ยามนี้จิตใจเป็นนางสาวทักทายเต็มร้อย ดังนั้นต่อให้เขากล่าวสัตย์สาบานหนักแน่นเพียงใดก็ไม่มีผลต่อจิตใจของนาง

“แล้วฮูหยินน้อย...”

“เจ้าเป็นฮูหยินคนเดียวของข้า” คังซิวเยี่ยนกล่าวตอบขณะมองฟางหมิงเยว่ด้วยแววตาลึกล้ำและริมฝีปากก็ลดระดับลงมาใกล้ขึ้น ๆ

...ใกล้มากยิ่งขึ้น

มือเรียวบางยื่นออกไปแนบริมฝีปากชายหนุ่มอย่างมีจริต

“หยุดก่อนเจ้าค่ะ” ...หากไม่หยุด หัวใจจะวายตายแล้วนะ

ฟางหมิงเยว่ยกมืออีกข้างลูบอกคล้ายปลอบขวัญตัวเอง ก็ไม่ใช่จะไม่เคยใกล้ชิดผู้ชาย นางถึงกับเคยกอดคอผู้ชายเที่ยวกลางคืนด้วยกันมาแล้ว แต่ผู้ชายรูปหล่อที่ความสัมพันธ์คล้ายจะมีมากกว่าเพื่อนเช่นนี้นับเป็นการใกล้ชิดผู้ชายครั้งแรกในชีวิตทักทาย

“คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่...กับเจ้าคนเดียวเท่านั้น”

เห็นสีหน้าของนางแล้ว คังซิวเยี่ยนอดนึกขันไม่ได้ จึงจับมือนางขึ้นมาประทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา จนดวงตาหญิงสาวถึงกับเบิกกว้าง

ตายแล้ว! ตาย ๆ ตายสงบศพสีชมพู

ใครก็ได้ ช่วยลูกช้างด้วย

ฟางหมิงเยว่ยามนี้ลมหายใจติดขัดรอบที่ร้อย บอกตัวเองให้รวบรวมสติ รีบใช้หนึ่งสมองกับสองมือต้านแรงรุกของบุรุษตรงหน้าให้ได้ก่อน

จะอย่างไรชายคนนี้ก็เป็น...สามีของหญิงอื่น

และคืนนี้ก็เป็นคืนเข้าหอของเขากับหญิงนั้น

ภรรยาใหม่ ๆ หมาด ๆ

ถึงร่างกายที่นางมาสวมวิญญาณแทนจะยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของชายตรงหน้า แต่ทักทายไม่ใช่เมียของใคร จึงรู้สึกผิดศีลธรรมในใจตัวเองอย่างยิ่ง

นางร้ายคุณธรรมสูงส่งอย่างทักทาย ไม่ปลื้มในการใช้สามีร่วมกับใครนะขอบอก

“ท่านพี่เจ้าคะ คืนนี้ย่อมไม่เหมาะอย่างมาก หากท่านทำเช่นนี้…เอ่อ...” ดวงตาของหญิงสาวกลอกไปมาหนึ่งรอบก่อนเปิดรอยยิ้มออกกว้าง “หากท่านทำเช่นนี้ ท่านพ่อของท่านจะยิ่งเกลียดชังข้านะเจ้าคะ”

ชายหนุ่มเมื่อได้ยินคำพูดของนางก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วแววตาก็หม่นแสงลง จนฟางหมิงเยว่อดนึกสงสารไม่ได้

...จะบอกเขาอย่างไรดีว่า ภรรยาสุดที่รักของเขา นางไม่อยู่ที่นี่แล้ว

ผู้หญิงตรงหน้าตอนนี้ คือผีตายโหงตนหนึ่งเท่านั้น

“เช่นนั้นก็ได้ แต่แค่คืนนี้เท่านั้น พ้นจากคืนนี้ไป ข้าจะมาค้างกับเจ้าเหมือนที่ผ่านมา” ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยแววตาอ่อนโยนเต็มไปด้วยประกายอบอุ่น

“ท่านพี่ เอ่อ...ข้ากำลังมีระดู รอไปก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“หืมมม? อ้อ!…” ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นอีกสามวัน”

“เจ้าค่ะ”

ฟางหมิงเยว่ส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับอีกฝ่าย และเมื่อชายผู้เป็นสามีของร่างนี้เดินออกไปแล้ว หญิงสาวจึงลุกขึ้นนั่งใช้ความคิดอย่างหนักอีกครั้ง

จำเป็นจะต้องหย่าให้เร็วที่สุด เพราะดูจากสายตาของเขาแล้วขืนยังอยู่ในจวนนี้ ท่าทางทักทายจะได้ผิดผีกับสามีชาวบ้านแน่