ตอนที่ 3

แม้แสงตะเกียงในเรือนเล็กของฟางหมิงเยว่จะดับลงแล้ว แต่หญิงสาวยังนอนตาเบิกโพลง ไม่ว่าจะพยายามนอนให้นิ่งอย่างที่สุดแล้ว ก็พบว่ายังนอนไม่หลับ

แล้วทันใดก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นที่หน้าห้อง แต่เพราะแมลงในยามดึกสงัดร้องระงมมาจากทั่วทุกทิศ ทำให้ได้ยินไม่ชัดเจนว่าเสียงจากหน้าห้องเกิดจากอะไร แค่ฟังคล้ายว่ากำลังมีคนพยายามเข้ามาในห้องนี้!

เพราะยังเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นและไม่ได้เดินออกไปดูรอบเรือนด้านนอก ความระแวงยามนี้จึงพุ่งปรี๊ดสู่เลเวลสิบ

คนดีที่ไหนจะมาหากันตอนดึกดื่น หรือหากมีเรื่องด่วนจริง ๆ ก็สมควรส่งเสียงเรียกสาวใช้ของนางให้ตื่นก่อน แล้วให้สาวใช้เข้ามาเรียกนาง

ว่าแต่สองสาวใช้นั่น ไม่รู้หลับสนิทหรือซ้อมตาย

เหตุใดพวกนางถึงไม่ได้ยินเสียงดังนี้เลยเล่า

คิดแล้วร่างบางก็ขยับลุก อย่างให้ไร้เสียงที่สุดแล้วค่อย ๆ มุดลงไปหลบอยู่ใต้เตียง ที่ยามนี้มีหีบสินเดิมวางสุมกันหลายใบก่อนจะพยายามขดตัวให้เล็กที่สุด

...แล้วนางก็เห็นควันลอดผ่านช่องประตูลอยเข้ามาในห้อง แต่เพราะหน้าต่างทุกบานยังเปิดกว้างเพื่อรับลม ทำให้ควันที่ลอดเข้ามา ลอยออกทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

ทว่า ไม่ถึงครึ่งก้านธูป ประตูห้องของนางก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือคนข้างนอก

ฟางหมิงเยว่เห็นสี่เท้าก้าวเข้ามาราวกับนักย่องเบา แต่เพราะนางมุดอยู่ใต้เตียงและในห้องก็มืดสนิทจึงไม่เห็นว่าเป็นผู้ใดลอบเข้ามา

“นางไม่อยู่บนเตียง!” เสียงบุรุษคล้ายคนหนุ่มพูดขึ้นอย่างตกใจ

“เป็นไปได้อย่างไรกัน หรือว่านางรู้ตัวก่อน” คราวนี้เป็นเสียงบุรุษสูงวัยที่ดังขึ้น

หากเป็นฟางหมิงเยว่ตัวจริง นางน่าจะรู้แล้วว่าสองเสียงนี้เป็นใคร แต่นั่นไม่ใช่นางสาวทักทายผู้มาใหม่

ที่นี่นางไม่รู้จักใครเลย

“หรือเรื่องครั้งก่อนทำให้นางระวังตัวขึ้น”

“จะระวังอย่างไร คืนนี้นางก็ควรจะอยู่แต่ในห้องนี้”

“เมื่อหัวค่ำข้าเห็นนายน้อยมาที่นี่ คงไม่ใช่มาพานางออกไปหรอกนะ”

ดึกสงัดที่ไร้แสงจันทร์ทำให้ทุกอย่างมืดสนิท หากคิดจะค้นหาคนในความมืด ก็มีแต่จะต้องจุดตะเกียงเท่านั้น ทว่าการจุดตะเกียงในเวลาเช่นนี้ย่อมเสี่ยงจะเป็นที่ผิดสังเกตได้ทันที

เรื่องนี้ไม่บอกก็ต้องรู้ว่าอย่าเสี่ยง เพราะเรือนของคังซิวเยี่ยนตั้งอยู่ไม่ไกลเรือนนี้

“แต่เรารับคำสั่งให้จัดการเร็วที่สุด”

“แล้วคราวก่อน เป็นใครกันที่ทำพลาด”

หลังจากยืนเถียงกันในความมืดสักพัก ชายสองคนก็ช่วยกันเปิดตู้แหวกม่านอย่างแผ่วเบาที่สุด แต่เพราะความมืด ทำให้พวกเขามองอะไรได้ยาก

“จุดตะเกียงเถอะ” เสียงชายหนุ่มกล่าว “ยังไงนางก็ไม่น่าจะอยู่ในห้องนี้แน่ เพราะหากอยู่ ป่านนี้นางตะโกนเรียกคนให้ช่วยแล้ว”

เหมือนจุดประกายความคิดให้ทักทายในร่างฟางหมิงเยว่ทันที

เออ นั่นสิ ทำไมตูไม่ตะโกนให้คนช่วยวะ

ทักทายนึกขอบใจคนร้ายที่ออกไอเดียให้ แต่ขณะกำลังจะอ้าปากตะโกนเรียกคนก็ได้ยินบุรุษสูงวัยหัวเราะด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“หึหึ หากนางกล้าตะโกนจริงก็ดีสิ เราจะได้บอกว่านางเรียกพวกเรามาให้ช่วยบำเรอนาง แต่พวกเราไม่อยากทรยศนายน้อย ...แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

ปากที่กำลังอ้าออกของทักทายถึงกับหุบฉับ เหลือเพียงนึกก่นด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจเท่านั้น

ว่าแต่ข้อหาคบชู้...จะถึงตายไหมนะ

ในยุคโบราณเช่นนี้ ผู้มีอำนาจในมือย่อมทำอะไรก็ได้ทั้งสิ้น ก็ถึงขนาดสามีทำร้ายภรรยายังไม่มีความผิด ...เช่นนี้ก็คาดว่าฟางหมิงเยว่ตัวจริงคงเสียชีวิตเพราะฝีมือคนพวกนี้แน่แล้ว ทักทายถึงได้เข้ามาสิงร่างนี้แทน

แต่ขอโทษ ต่อให้ขึ้นคานจนตายอีกรอบ คนอย่างทักทายก็ไม่คิดจะมีหลายผัว ยิ่งผัวแปลกหน้าที่เข้ามาลอบฆ่ากันเช่นนี้ อย่าได้ฝัน

แล้วไหนจะความสัมพันธ์สลับซับซ้อนในจวนนี้อีก ยังไงก็ไม่คิดมีผัวเร็ว ๆ นี้แน่

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร จวนนี้นับว่าอยู่ยากแล้ว

“รีบหาตัวให้พบก่อนเถอะ”

“ข้าว่านางออกไปหานายน้อยแน่ ไม่เช่นนั้นนายน้อยจะออกจากห้องหอกะทันหันรึ”

“งั้นก็รอให้นางกลับมาแล้วค่อยวางยาอีกที คราวนี้ต้องดูให้ชัดว่าตายแน่แล้ว อย่าให้ฟื้นขึ้นมาอีกเล่า”

“ได้”

จากเสียงชายต่างวัยสองคนที่คุยกันอย่างหงุดหงิด ทำให้ทักทายหนาวยะเยือกถึงกระดูก

หญิงสาวเจ้าของร่างนี้ถูกฆ่าไปแล้ว และนาง...ทักทายผู้นี้ กำลังจะถูกฆ่าอีกรอบหรือนี่

ตลอดคืนที่เหลือหญิงสาวไม่สามารถหลับตาลงได้อีก ได้แต่นอนคิดแผนป้องกันชีวิตตัวเองสารพัดอย่าง

จนที่สุดก็ได้วิธีที่คิดว่าน่าจะดีที่สุดแล้ว

เช้ารุ่งขึ้น หญิงสาวขอบตาลึกโบ๋และคล้ำยิ่งกว่าแพนด้าแล้ว

...ก็จะไม่ให้ขอบตาลึกได้อย่างไรในเมื่อไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

ดังนั้นเมื่อตื่นมาเห็นสภาพหนังหน้าของตัวเอง จึงต้องผักชีโรยหน้าให้รอดด้วยการแต่งหน้าทาชาดจัดจ้านชนิดว่า นางร้ายซีรีส์ทุกเรื่องต้องอาย

จากข้อมูลที่ล้วงได้จากสองสาวใช้ พบว่าปกติฟางหมิงเยว่ไม่เคยได้รับอนุญาตจากพ่อแม่สามีให้ไปร่วมสำรับที่เรือนใหญ่เลยสักมื้อ และนางก็ไม่เคยไปเลยสักวันในตลอดสามปีที่มาเป็นสะใภ้จวนนี้ ดังนั้นเช้าวันนี้...

บ่าวไพร่ตลอดเส้นทางในจวนจึงพากันขยี้ตาเป็นแถว ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวเดินนวยนาดตรงไปยังเรือนใหญ่

เดินไม่นานก็ถึงหน้าเรือนหลังใหญ่และก็เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าเรือนหลัก

ฟางหมิงเยว่รีบย่อกายลงคารวะอย่างอ่อนช้อยทว่าแฝงจริตที่มองแล้ว... ไม่เจริญหูเจริญตาเลยสักนิด

“คารวะท่านพ่อ...”

ชายวัยกลางคนอ้าปากค้าง เสี่ยวอิ๋วยกมือขึ้นตบหน้าผาก ก่อนที่เสี่ยวจิวจะพุ่งตัวเข้าไปกระซิบ “อี๋เหนียงเจ้าคะ นั่น...พ่อบ้าน...” ฟางหมิงเยว่ชะงักค้างในท่าย่อกายก่อนจะฉีกยิ้มออกกว้าง

“...บ้าน”

พ่อบ้านตระกูลคังทำตัวไม่ถูกที่จู่ ๆ อดีตฮูหยินน้อยมาคารวะตนเองเช่นนี้ เพราะถึงนางถูกลดขั้นลงเป็นอี๋เหนียง แต่ในสายตาผู้คนอย่างไรก็ยังต้องจัดระดับนางไว้เหนือกว่าบ่าวไพร่หนึ่งขั้นอยู่ดี

“อี๋เหนียงมาทำอะไรที่เรือนใหญ่ขอรับ”

“มาไม่ได้งั้นหรือ” ฟางหมิงเยว่ย้อนถามกลับ

“อะ...เอ่อ…” พ่อบ้านไม่รู้จะกล่าวคำใด จะตอบว่าได้ก็ไม่ควร เพราะนายท่านสั่งห้ามไว้เด็ดขาดนานแล้ว ครั้นจะตอบว่าไม่ได้ก็ยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ ที่สุด... “แต่ เอ่อ ...นายท่านสั่งห้ามไว้นะขอรับ”

พ่อบ้านงึมงำเสียงเบา แต่คนที่ตนตั้งใจพูดด้วย กลับไม่อยู่รอฟังแล้ว

...มองไปก็เห็นร่างบางเดินตัวปลิวเข้าเรือนใหญ่อย่างใครก็รั้งตัวไว้ไม่ทัน

ในห้องโถงที่ตั้งสำรับยามนี้มีนายท่านคังซานเหอ ฮูหยินใหญ่หลี่เซียวปิง ฮูหยินน้อยคนใหม่เยี่ยฉางเอ๋อ และนายน้อยคังซิวเยี่ยนนั่งอยู่พร้อมหน้าแล้ว

“คารวะท่านพ่อสามี ท่านแม่สามีเจ้าค่ะ” คนที่ถูกลดตำแหน่งเป็นอี๋เหนียงเดินเข้ามายอบกายลงอย่างมีจริตจะก้าน

นายท่านคังซานเหอขมวดคิ้วมองอย่างไม่พอใจทันที

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“อาหารเรือนเล็กไม่ถูกปาก ข้าเลยมากินที่นี่เจ้าค่ะ”

ฟางหมิงเยว่ลอยหน้าลอยตาตอบ แม้ถ้วยข้าวกับตะเกียบและที่นั่งสำหรับนางจะไม่เคยมี แต่ใครสนกัน?

เมื่อถือว่าบอกกล่าวแล้วทักทายก็ไม่รอให้ใครอนุญาต เดินไปนั่งเบียดกลางระหว่างนายน้อยกับฮูหยินน้อยคนใหม่ แล้วใช้ตะเกียบของผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีคีบอาหารยื่นมาป้อนให้ตรงปากเขา พร้อมส่งรอยยิ้มหวานฉ่ำไปให้

เยี่ยฉางเอ๋อมองฟางหมิงเยว่ด้วยแววตาเศร้าหมองแต่ไม่พูดอะไร นางเลือกจะทำตัวเงียบ ๆ ไปก่อน

ขณะที่ทักทายแอบชำเลืองมองด้วยหางตา เร็วเสียจนไม่มีใครทันสังเกต แล้วอดนึกสงสารฮูหยินคนใหม่ไม่ได้ สตรีที่ต้องใช้สามีร่วมกับผู้อื่นมีใครบ้างยินดี คิดดังนั้นแล้วทักทาย จึงนึกปลอบใจฮูหยินน้อยคนใหม่ผู้นี้อยู่ในใจเบา ๆ

อดทนหน่อย อีกไม่นานก็ได้เป็นเมียเดียวแล้วนะนังหนู

คังซิวเยี่ยนยามนี้อึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ที่จู่ ๆ ฟางหมิงเยว่ผู้สงบเสงี่ยมลุกขึ้นทำตัวแปลก ๆ แต่กระนั้นก็ยังอ้าปากรับอาหารที่นางป้อนให้เขาด้วยดี

...แม้ลึก ๆ จะรู้สึกคล้ายไม่เต็มใจอยู่บ้างด้วยอยู่ต่อหน้าฮูหยินคนใหม่

“ท่านพี่กินอีกคำสิเจ้าคะ” ฟางหมิงเยว่กล่าวยิ้ม ๆ ให้เขา ขณะคีบอาหารป้อนอีกคำ

ชายหนุ่มจำต้องอ้าปากรับเช่นเดิม ขณะมองไปเห็นฮูหยินใหญ่หลี่เซียวปิงผู้เป็นมารดาสีหน้าดำคล้ำอย่างที่สุดแล้ว ทว่า...

ปัง!

เป็นนายท่านคังซานเหอที่ตบตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยควบคุมอารมณ์โกรธไม่อยู่

“ไม่ต้องกิน พ่อบ้านเรียกคนมาเก็บสำรับแล้วให้บ่าวมาทำความสะอาดเรือนใหญ่ทุกซอกทุกมุม เสนียดจัญไรจะได้ไม่ติดอยู่แถวนี้ให้รำคาญข้า”