جميع فصول : الفصل -الفصل 10

หญิงสาวรูปร่างบอบบางใบหน้าหมดจด ทว่าขอบตาแดงก่ำจากการร่ำไห้อย่างหนัก กำลังนั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายอยู่บนเตียงกลางห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย“เฮ้อ! ฮูหยินน้อยนั่งอย่างนี้มาสองวันแล้วนะ” เสี่ยวอิ๋วงึมงำด้วยน้ำเสียงที่มีความห่วงใยอย่างสุดแสนขณะเพ่งมองไปยังร่างที่ไม่ยอมขยับลุกไปไหนเลยหญิงสาวผู้ถูกกล่าวถึง คืออดีตฮูหยินน้อยของคุณชายตระกูลคัง ที่ไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนนางคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว เมื่อพ่อสามีผู้เป็นนายท่านตระกูลคังออกคำสั่งให้นายน้อยผู้เป็นบุตรชาย เร่งจัดงานมงคลแต่งคุณหนูเยี่ยเข้ามาเป็นฮูหยินเอกคนใหม่แทนฮูหยินคนแรกและยังทำร้ายจิตใจคนในห้องนี้มากไปกว่านั้น เมื่อนายท่านประกาศสั่งปลดฮูหยินคนแรกของบุตรชายลงเป็นเพียงอนุท้ายจวนด้วย และอีกสองวันนับจากนี้ จวนตระกูลคังก็จะจัดพิธีมงคลแล้วแต่อดีตฮูหยินน้อยยังคงนั่งนิ่งเงียบ“อย่าพูดมากไป! หากใครมาได้ยินเจ้าเรียกขานฮูหยินน้อยเช่นนี้อีกจะเป็นเรื่องราวเดือดร้อนคุณหนูได้” เสี่ยวจิวสาวใช้อีกคนในห้อง ยกนิ้วขึ้นแตะปากก่อนเหลียวซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวังภัยจากคนที่ไม่หวังดีต่อพวกนางในฐานะที่เกิดมาเป็นบ่าวในเรือน คำว่ากำ

อดีตเลขานุการใหญ่อย่างทักทายรู้ว่าการวางแผนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ดังนั้นดวงตากลมโตจึงหรี่ลงอย่างใช้ความคิดหนักหน่วงอีกครั้งชีวิตในโลกก่อนหน้า เกิดในครอบครัวจีนกงสีที่บรรพบุรุษมีหลายเมียหลายบ้าน ทำให้ทักทายผ่านประสบการณ์ลูกเมียหลวงหลานเมียน้อยจนแทบกระอักเลือดมาแล้ว เคยพบเจอความอิจฉาริษยาของเมียแต่ละลำดับ ได้เห็นสมรภูมิการแก่งแย่งชิงความเป็นลูกรักหลานคนโปรด เหนื่อยหน่ายกับความวุ่นวายเหล่านั้นจนเลือกออกไปใช้ชีวิตอิสระตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยออกไปเริ่มต้นใช้ชีวิตทำมาหาเลี้ยงตัวเองด้วยการทำงานทุกอย่างเพื่อเรียนหนังสือให้จบ จบแล้วก็ก้มหน้าทำงานจนฐานะการเงินดีระดับหนึ่ง เอาว่าอยากกินอะไรได้กิน อยากซื้ออะไรซื้อโลด อยากไปไหนก็ไปได้เลยจู่ ๆ มาโผล่ในร่างที่ต้องกักตัวอยู่ในเรือนเล็กท้ายจวนใหญ่ คล้ายรับตำแหน่งเมียน้อยก้นครัวนั่งรอส่วนบุญว่าเมื่อไหร่สามีจะย่องมาหาได้เช่นนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่วิสัยคนรักอิสระอย่างทักทายสาวโสดที่จะไม่ยอมใช้ผัวร่วมกับใคร ไม่แม้จะลองดูไปพลาง ๆ ก่อนแน่ดังนั้นคติที่ต้องยึดไว้เพื่อเป้าหมายชีวิตข้างหน้า หลังจากฟังเรื่องราวของฟางหมิงเยว่จบลงแล้ว ก็คือ...ได้ทองเท่าหัว

ฟางหมิงเยว่ยังคงใช้ตะเกียบคีบอาหารป้อนเข้าปากคังซิวเยี่ยนอย่างใจเย็น ...ราวกับคำพูดของนายท่านคังไม่เข้าหูนางเลยแม้แต่น้อย“เยว่เอ๋อ เหตุใดเจ้าจึง…” คังซิวเยี่ยนอ้าปากรับอาหารขณะมองสตรีผู้เป็นที่รักด้วยความแปลกใจไปพลาง“ก็ไม่มีอันใดนี่เจ้าคะ ข้าแค่คิดถึงท่านพี่ กลัวจะถูกใครแย่งไป...ก็เท่านั้น” ฟางหมิงเยว่พูดแล้วจิกตาไปยังเยี่ยฉางเอ๋อผู้เป็นฮูหยินเอกคนใหม่...สัหน้าแววตาระยิบระยับ ราวกับภูมิใจในความเป็นนางร้ายเกินร้อยของตัวเองนายท่านทนมองไม่ไหวอีก ลุกเดินจากไปอย่างไม่ได้กินข้าวปลาแม้สักครึ่งคำ ฮูหยินใหญ่เองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จ้องมองบุตรชายอย่างคาดโทษแล้วรีบลุกตามสามีของตนไปทันที ส่วนฮูหยินน้อยยกยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อนแล้วกล่าวเสียงเบา“ขอตัวนะเจ้าคะ ท่านพี่ ฟางอี๋เหนียง”จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างมีมารยาท ก้มศีรษะให้คนทั้งสองแล้วหันหลังเดินจากไปอีกคนคังซิวเยี่ยนมองฟางหมิงเยว่แล้วถอนหายใจทีหนึ่ง“เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้เยว่เอ๋อ”“หรือ...ท่านพี่อยากให้ข้าอยู่ในจวนนี้อย่างไร้ตัวตนต่อไปเจ้าคะ ท่านพี่อยากให้ข้าเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเล็กตลอดไปเลยหรือเจ้าคะ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าล้วนเชื่อฟังท่า

ในโลกละคร นางร้ายต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวพระเอกมาครอบครอง ส่วนนางเอกยืนเฉย ๆ เดี๋ยวพระเอกก็หลงรักเอง นั่นคือละครน้ำเน่าบทหนึ่งแต่ในความเป็นจริงตรงหน้า ผู้ชายที่ทั้งหูเบา ทั้งแก้ปัญหาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แล้วยังเปลี่ยนใจง่ายเช่นนี้ ทักทายสงสัยเหลือเกินว่า... คนเยี่ยงนี้ น่าหลงรักตรงไหนวะฟางหมิงเยว่มองไปที่มือฮูหยินน้อยซึ่งยังถือถาดน้ำแกงอยู่ แล้วหันไปมองหน้าคังซิวเยี่ยนเฮ้อ นี่นางจะบอกใบ้อย่างไรว่า แม่ฮูหยินเอกผู้นี้ไม่ได้ทำร้ายนางเลยแม้แต่น้อยแต่เป็นนาง เป็นนางนี่แหละที่ปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อใส่ความนางร้ายก็ต้องใส่ร้ายนางเอกสิ...ถึงจะถูก “ท่านพี่ ฮือออออ ฮูหยินน้อยใช้มือตบหน้าข้าเจ้าค่ะ”ฟางหมิงเยว่บีบน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกมาอีกรอบ พยายามพูดย้ำเรื่องใช้มือตบด้วยเสียงดัง ๆ เผื่อชายหนุ่มจะสังเกตได้ว่าสองมือที่ถือถา

ว่าด้วยเรื่องการบาดตูด ในชาติก่อนของทักทายเวลาปวดหนักกะทันหันแล้วต้องอาศัยห้องน้ำห้างซึ่งไร้สายฉีด มีเพียงกระดาษชำระเป็นตัวเลือกเดียว ตอนนั้นขนาดใช้กระดาษทิชชู่เช็ดแห้ง กระดาษยังบาดตูดตอนเช็ดเลย...คิดดูแล้วนี่...ไม้!ไม้ที่ไหนสมควรเอามาใช้เช็ดตูดกันฟางหมิงเยว่ทำปากคว่ำ เสี่ยวจิวกับเสี่ยวอิ๋วมองหน้ากันเลิ่กลั่ก“อะไรคือไม้แก้งก้นเจ้าคะ”“ไม้แก้งก้นคือไม้แก้งก้นสิ ถามแปลก”สองสาวใช้มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ผู้เป็นนายจึงหันไปมองในส้วม แล้วคว้าไม้ไผ่ที่ถูกเหลาไว้ออกมายื่นให้พวกนางดู“คุณหนู นี่เรียกว่าเซ่อโฉวเจ้าค่ะ” เสี่ยวอิ๋วว่า“นั่นแหละจะเรียกอะไรก็เหมือนกัน สรุปว่า...มันบาดตูด”“คุณหนูไม่ควรพูดจาเช่นนี้นะเจ้าคะ คำไหนควรเลี่ยง ก็เลี่ยงเสียหน่อยเถอะเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิวดุผู้เป็นนายเล็กน้อย