CHAPTER 9 เรียกร้องความสนใจ

หลังจากเหตุการณ์ที่เจอกับปิ่นมุกด้วยความบังเอิญ ธรรศชวินกลับมาที่เพนต์เฮาส์หรูของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาทิ้งสูทไว้บนโซฟาเปิดขวดไวน์ราคาแพงรินใส่แก้ว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งหน้าทีวี เปิดช่องข่าวเศรษฐกิจอย่างไร้จุดหมาย แต่เพียงไม่กี่วินาทีภาพบนหน้าจอก็เรียกสายตาและความสนใจของเขาได้ทันที

“Methakarn Asset & Development ซึ่งบริหารโดยคุณปิ่นปัก เมธากาญจน์ กำลังเผชิญกับภาวะขาดทุนต่อเนื่องในไตรมาสล่าสุด โดยมีแนวโน้มว่าจะต้องเข้าสู่กระบวนการขายหุ้นบางส่วนเพื่อรักษาสภาพคล่อง”

เขารีบปิดทีวีหากเป็นแบบนี้ในอนาคตครอบครัวของปิ่นมุกคงจะล้มละลายในอีกไม่ช้านี้

“ถึงขนาดนี้แล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันอีกเหรอ ปิ่นมุก” เขาพึมพำเสียงต่ำ ดวงตานิ่งงันแต่เต็มไปด้วยคำถามปนแค้น ทำไมเธอต้องแกล้งลืมเขาหรือที่จริงเธอไม่เคยรักเขาเลยตั้งแต่แรก

แก้วไวน์ในมือถูกวางลงบนโต๊ะด้วยแรงที่มากพอให้เกิดเสียงดังกว่าปกติ เขาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกโดยไม่ลังเล

“คุณวินซ์คะ” เสียงปลายสายของเลขาดังขึ้นทันที

“จัดทีมดูเอกสารของบริษัท Methakarn ให้ผมภายในคืนนี้”

“คะ? บริษัทคุณปิ่นปักเหรอคะ”

“ใช่ คุณรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการอะไร” น้ำเสียงเขาเย็นชาเฉียบขาด

“ค่ะ จะรีบจัดการให้ทันที” ปลายสายเงียบไปวูบหนึ่ง ก่อนจะรับคำ

“เรื่องนี้ห้ามถึงหูคนอื่นเด็ดขาด” ธรรศชวินกดวางสายก่อนจะพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้ เงยหน้ามองเพดานอย่างไร้แววตา เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะเดินหนีเขาไม่แม้แต่จะจำ แต่ถ้าเธอเลือกจะตัดเขาทิ้งง่ายๆ

เขาก็จะไม่ลังเลที่จะทำลายโลกที่เหลืออยู่ของเธอให้พังลง ไม่นานปิ่นมุกต้องยอมสยบให้เขาดูว่าจะเล่นละครแกล้งจำเขาไม่ได้อีกไหม

เพียงแค่สามวันหลังข่าวการเปลี่ยนมือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ทุกอย่างในบริษัทก็พลิกผันรวดเร็วราวพายุ

ผู้บริหารระดับสูงหลายคนทยอยยื่นลาออก ผู้ถือหุ้นบางรายก็ขายหุ้นทิ้งอย่างเงียบเชียบ ทว่าในห้องทำงานใหญ่สุดชั้นบนสุดของอาคารปิ่นปัก ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานเหมือนเดิม

ใบหน้าของเธอสงบท่าทางไม่แสดงความเสียใจออกมาชัดเจน แต่ดวงตานั้นหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด

ปิ่นมุกเดินเข้ามาเงียบๆ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างเบา หญิงสาวนั่งลงข้างแม่พลางเอื้อมมือไปกุมมือของท่านไว้

“คุณแม่มุกขอโทษค่ะที่ปล่อยให้คุณแม่เครียดแบบนี้” เธอเอ่ยเบาๆ ไม่เคยรู้สถานการณ์ของบริษัทว่าเป็นอย่างไร ไม่เคยใส่ใจว่าแม่จะเหนื่อยแค่ไหน

ปิ่นปักหลับตาลงช้าๆ เหมือนพยายามซ่อนบางอย่างไว้ในความเงียบ

“แม่ไม่เสียใจที่เสียบริษัทไปหรอก แต่แม่เสียดายเวลาที่ทุ่มเทให้มันมาทั้งชีวิต” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ปิ่นมุกกุมมือแน่นขึ้น

“เรายังมีเวลาเริ่มต้นใหม่นะคะแม่ มุกจะพยายามเรียนรู้งานและลุกขึ้นมาให้ไว”

หญิงสูงวัยหันมามองลูกสาวน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาที่เคยแข็งแกร่งนัก

“มุกแม่รู้ว่าลูกไม่ชอบงานแบบนี้ ถ้าฝืนเลยนะ”

“ไม่ค่ะมุกจะทำคุณพ่อคงเสียใจแย่หากบริษัทที่พ่อก่อตั้งมาล้มไม่เป็นท่า”

“พ่อกับแม่จะเสียใจมากกว่าหากเอาเรื่องงานมาทำร้ายลูก ระหว่างนี้ดูแลเขาให้ดีนะ”

ปิ่นมุกพยักหน้ารับคิดว่าคงจะเป็นคนรู้จักของคุณแม่ยืนมือเข้ามาช่วยเหลือ

“เตรียมเข้าประชุมได้แล้วเดี๋ยวแม่กับเลขาตามเข้าไป”

ปิ่นมุกผลักประตูห้องประชุมเข้าไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามปกติ แต่แล้วเธอก็ชะงักทันทีที่เห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมใบหน้าเย็นชา ดวงตาคมกริบที่มองเธอราวกับสามารถเผาผ่านผิวหนังได้

เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ท่าทางนิ่งแต่ในแววตามีน้ำเสียงคำรามที่ยังไม่เปล่งออกมา

“เล่นละครเก่งไม่เบานี่แกล้งจำไม่ได้ แกล้งเดินหนีสุดท้ายก็หนีมาไม่ได้อยู่ดี” เขาเอ่ยขึ้นก่อนใคร เสียงนิ่งแต่คมกริบ

“คุณพูดเรื่องอะไร?” ปิ่นมุกขมวดคิ้ว

“อย่ามาแกล้งใส่หน้าซื่อใส่ผมอีกปิ่นมุก!” เขาตะโกนขึ้นกะทันหัน แล้วลุกพรวดจากเก้าอี้ก้าวเร็วๆ เข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังตามสัญชาตญาณ

“คุณกำลังเข้าใจผิด” เธอพยายามพูดน้ำเสียงเริ่มสั่น

“หรือคุณคิดว่าพอทำเป็นจำผมไม่ได้ ผมจะเลิกรู้สึกคุณกำลังเอาคืนผมอยู่ใช่ไหม” ธรรศชวินหยุดตรงหน้าเธอ ดวงตาวาววับด้วยความเจ็บแค้น

มือของปิ่นมุกเอื้อมคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะก่อนสาดใส่หน้าเขาในพริบตา

พรึ่บ!

น้ำกระเซ็นเปียกทั่วใบหน้าและเสื้อสูทของชายหนุ่มเขานิ่งงันไปชั่ววินาที แววตาต่ำลงแต่เต็มไปด้วยแรงกราดเกรี้ยวที่สั่นสะท้านประตูห้องประชุมเปิดออกอีกครั้ง

ปิ่นปักเดินเข้ามาพร้อมเลขา ใบหน้าตกใจเมื่อเห็นลูกสาวยืนตัวสั่น ใบหน้าของธรรศชวินเปียกน้ำมือยังคงกำไว้แน่น

“เกิดอะไรขึ้นปิ่นมุก”

“ขอโทษค่ะ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย หนูเผลอทำแก้วน้ำหกใส่คุณวินซ์เอง” ปิ่นมุกหันไปหาแม่ทันทีดวงตาแดง แต่กลับเอ่ยเสียงนุ่ม

ปิ่นปักเลิกคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองบรรยากาศรอบห้องที่ดูจะไม่ได้อุบัติเหตุเท่าไรนัก

แต่ธรรศชวินกลับหัวเราะเบาๆ แห้งๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปจ้องนางเอกด้วยแววตาเยาะหยันเจือเจ็บ

“เกิดอุบัติเหตุจริงๆ ครับผมว่าให้คุณปิ่นมุกไปพักดีกว่าหน้าซีดหมดแล้ว ผมขอตัวไปจัดการตัวเองก่อน”

เขาแอบเดินตามปิ่นมุกออกมาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา เขาผลักประตูห้องทำงานและเดินไปยังโซนห้องน้ำ รอจังหวะที่ปิ่นมุกจะออกมาจากห้องน้ำ

“ยังจะแสดงเก่งต่อหน้าคนอื่นได้อีกสินะ”

“คุณ! เข้ามาทำไม” ปิ่นมุกพยายามปราม แต่เขาไม่หยุด

“อยากทำเป็นจำผมไม่ได้ ทำเป็นไม่รู้จักกันใช่ไหม ได้แต่จำไว้ด้วยว่าตอนนี้บริษัทที่แม่ของคุณหวงแหนมัน ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว” เขากัดฟันกรอดคำพูดเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ

“คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ” เธอเริ่มปวดศีรษะขึ้นมายามที่ต้องต่อกลอนกับเขา

“ผมจะทำให้คุณกลับมาหาผมเอง แม้จะต้องบีบคุณจนไม่มีทางหนีก็ตาม”

ปิ่นมุกยืนนิ่งอกสะท้านแรง แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่งในแบบที่คนภายนอกมองไม่ออกว่าข้างในกำลังสั่นไหวแค่ไหนเธอแค่ยิ้มจางๆ

“งั้นก็ยินดีด้วยค่ะคุณเจ้าของบริษัท” เธอจะเดินหนีเขาถูกเขากักตัวไว้ด้วยของแขนของเขา ทำให้เธอเริ่มระแวงกลัวเขาจะทำร้าย

“ที่บอกว่าท้องคุณโกหกผมใช่ไหม” เขายังคงค้างคาใจเรื่องนี้มาก

“ฉันไม่เคยท้องและไม่รู้จักคุณด้วย อื้อออ”

เขากระชากเธอเข้าหาอกแน่นๆ ร่างเล็กผงะตามแรง กระทั่งริมฝีปากของเขาก็ทาบลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างไม่ให้โอกาสหลบหนี

จูบของเขาไม่ใช่จูบอ่อนโยน แต่มันหนักแน่นเร่าร้อน และเต็มไปด้วยเจตนาสั่งสอน ริมฝีปากของเขาบดเบียดลงมาอย่างแรงจนเธอรู้สึกชา มือของเขากดท้ายทอยเธอไว้แน่น ไม่ให้เธอผละหนีไปไหนได้

ปิ่นมุกพยายามขืนตัวแต่ไร้ผลหัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิดทั้งตกใจทั้งสับสน และเจ็บลึกในบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรรสจูบนั้นจึงทำให้ใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง

เมื่อเขาผละออกดวงตาของเขายังจ้องเธอไม่กะพริบ เสียงของเขาหนักแน่น

“เมื่อก่อนผมจะรังแกคุณบนเตียงยังไงคุณก็ยอม และผมไม่ค่อยได้ป้องกันหากวะ....” เขาพูดไม่ทันขาดคำ

เพียะ

ใบหน้าของเขาหันไปตามแรงของปิ่นมุก เขาจับที่แก้มเบาๆ ดวงตาแดงก่ำมองปิ่นมุกเหมือนจะเอาเรื่องอีกฝ่าย

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันกำลังจะแต่งงาน” เธอผลักเขาและรีบวิ่งออกมา พยายามหาเรื่องมาอ้างเพื่อหวังจะให้เขาเลิกวุ่นวาย

“อย่าหวังว่าคุณจะได้แต่ง!” เข้าใจทุกอย่างเมื่อก่อนเธอขอแค่เศษใจจากเขา วันนี้เขากลับเป็นฝ่ายวิ่งตามเธอ

บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เงียบเกินกว่าปกติ แม้เสียงพรีเซนต์ของปิ่นมุกจะราบรื่น และสไลด์ที่เปิดฉายจะเต็มไปด้วยข้อมูลเชิงลึกทางกลยุทธ์ แต่ก็ไม่มีใครไม่รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่อาจมองข้าม

ต้นตอของแรงกดดันนั้นนั่งอยู่หัวโต๊ะ ธรรศชวินเขาไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นการประชุม ไม่แม้แต่จะขัดจังหวะหรือถามข้อเสนอทางธุรกิจ สิ่งเดียวที่เขาทำคือจ้องปิ่นมุกตลอดการนำเสนอจับจ้องเสียจนคนที่เหลือในห้องก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

ปิ่นมุกพยายามไม่มองตอบ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วเกินเหตุทุกครั้งที่รู้ว่าเขายังไม่ละสายตา แม้จะไม่มีคำพูดแต่ในแววตานั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่พูดไม่ได้

เธอพรีเซนต์จบลงพร้อมเสียงปรบมือเบาๆ จากคณะกรรมการ

“ดีครับ” เสียงของธรรศชวินเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก

“ขอบคุณค่ะ”

ทุกคนในห้องพยักหน้าและทยอยเก็บของออกจากห้องเพื่อไปพักกลางวัน เหลือเพียงเขาและเธอที่ยังนั่งอยู่ในห้องประชุมอันเงียบงัน

“ทานข้าวเที่ยงด้วยกันไหม” เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาอย่างเงียบๆ แล้วเอ่ยเบาๆ

เสียงนั้นฟังดูจริงจังนุ่มนวลกว่าเคยราวกับอยากใช้โอกาสนี้เพื่อพูดบางอย่างที่ยังค้างคาในใจ แต่ปิ่นมุกกลับชิงหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย

“ฮัลโหล จะออกไปเดี๋ยวนี้เลย” เธอลุกขึ้นยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ และเก็บแฟ้มในมือ

“ขอโทษนะคะฉันมีนัดไว้แล้ว”

ธรรศชวินมองเธอเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีก แต่แววตาเรียบนิ่งของเขากลับฉายแววผิดหวังบางอย่างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และก่อนที่เธอจะเดินออกไปเขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ

“หนีผมไปตลอดไม่ได้หรอกปิ่นมุก”

เธอหยุดเดินไปชั่ววูบ แต่ไม่หันกลับก่อนจะเดินจากไปทิ้งเขาไว้ในความเงียบ