เมื่อของตายกลายเป็นของรัก

เมื่อของตายกลายเป็นของรัก

last updateLast Updated : 2025-08-21
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาเคยผลักไสความรักของเธอด้วยการเก็บเธอไว้เป็นของตาย แต่โชคชะตาเล่นตลกเพราะวันที่เขาอยากได้เธอคืน เธอกลับไม่เหลือแม้แต่เศษใจให้เขาอีกต่อไป...

View More

Chapter 1

บทนำ ของตายกลายเป็นของรัก

Je savais toujours qu'on me détestait. Je savais toujours que personne ne m'aimait. Qu'on ne me voulait pas.

Mais là, c'était tout autre chose.

Je me tenais debout, avec les poings serrés, tandis que mon père, ma mère et ma sœur me regardaient comme une bonne à rien.

Comme si j'étais totalement inutile. Comme si ma vie ne valait pas un sou.

« Tu devrais nous être reconnaissante », a lancé mon père, me tirant de mes pensées.

Reconnaissante ? Je n'ai pu m'empêcher de ricaner en croisant son regard.

« Pourquoi ? Pourquoi me détestez-vous autant ? », ai-je murmuré avec la poitrine serrée de douleur.

« Oh là là, arrête ton numéro, regarde-toi un peu, est-ce que tu t'aimerais si tu étais à notre place ? », a demandé ma sœur Rosella, et ma mère a gloussé comme si c'était drôle.

« Vous m'envoyez à la mort et vous en riez ? », ai-je demandé, bouillonnante de rage.

« On t'offre une chance de racheter ta misérable existence. Tu n'as fait que nous couvrir de honte. On ne pense qu'au bien de notre famille », a finalement déclaré ma mère avec mépris.

Elle n'avait pas besoin de le dire explicitement, je savais que je ne faisais pas partie de cette famille.

« Et moi dans tout ça ? Qu'est-ce qui est le mieux pour moi ? », ai-je demandé, et mon père a fait un pas menaçant vers moi.

« Sale gosse ingrate, tu devrais te réjouir qu'on t'ait laissée en vie, de quel droit oses-tu nous questionner ?! », a tonné mon père, et quelque chose s'est brisé en moi.

« Je suis votre fille ! Je suis votre fille, et vous n'avez fait que me haïr pendant vingt-deux ans, qu'est-ce que je vous ai fait ?! », ai-je hurlé de colère et je n'ai pas vu venir la gifle qui s'est abattue sur ma joue.

« Comment oses-tu ?! Comment oses-tu hausser le ton avec moi ?! »

Mes yeux me brûlaient. Mes lèvres tremblaient, mais je refusais de verser une larme. Je ne leur donnerais pas cette satisfaction.

« T'es-tu regardée dans un miroir ? Sais-tu à quel point tu es repoussante ? », a-t-il craché et je suis restée là, encaissant ses insultes.

« Et il a fallu que tu sortes de mon sang, tu imagines l'humiliation ?! Et comme si ce n'était pas assez déshonorant, tu n'as même pas de louve ! »

Mon cœur s'est serré. Mes yeux me brûlaient encore plus, mais je préférais mourir que de pleurer.

« Papa, papa », a miaulé ma sœur de sa voix doucereuse qui trompait tout le monde.

« Ne la laisse pas te mettre en colère, car elle n'en vaut pas la peine », a-t-elle dit en lui prenant la main, et il a soupiré en la regardant comme si elle était son univers.

Un regard qu'il ne m'accorderait jamais.

« Si seulement tu étais comme ta sœur. Rosella fait notre fierté. Non seulement elle est ravissante, mais elle est aussi forte et douée, contrairement à toi », a dit mon père en se détournant de Rosella, son expression passant instantanément de la fierté au dégoût dès que ses yeux s'étaient posés sur moi.

« Tu seras envoyée au palais du Roi avec les autres Omégas et tu n'as pas ton mot à dire. »

« Tu sais quoi, Emilia, tu devrais être contente. Tu vas mourir dans le lit du Roi. Si tant est qu'il ne te tue pas sur-le-champ, car il n'y a aucune chance que le roi Alpha veuille toucher une ratée comme toi. »

« Vous allez tous le regretter », ai-je dit en serrant les poings si fort que j'en ai saigné.

« Que vas-tu faire ? Sortir de ta tombe pour nous hanter ? », a demandé Rosella. Ils ont tous éclaté de rire.

Dire que c'était ma famille. Ils ne m'ont jamais vraiment aimée.

Mon père disait que je déshonorais sa famille. Je n'avais pas de louve et je n'étais pas aussi belle que Rosella.

Alors pour me punir, il m'a rétrogradée au rang d'Oméga. Imaginez la fille d'un Alpha rabaissée au rang d'Oméga.

Je suis devenue invisible. Traitée comme une bonne à rien dans ma propre meute. Affublée de tous les noms.

« Paquet de graisse. »

« Truie hideuse. »

« Minable. »

À force de cela, j'ai fini par les croire.

« Je ne mourrai pas », ai-je soudain déclaré et ils ont cessé de rire pour me dévisager.

« Je survivrai », ai-je affirmé avec détermination, mais ma sœur a ricané.

« Arrête ton délire, tu n'as pas entendu ? Aucune femme ne sort vivante de son lit. »

Et pourtant, ils m'offraient à lui.

« Mais je survivrai », ai-je répété, la détermination m'étreignant comme une chaîne.

« Tu rêves complètement », a dit ma sœur en secouant la tête.

« Vous regretterez ce que vous m'avez fait. Je vous le ferai payer. Je vous le promets. »

« Arrête ton mélodrame et va faire tes valises avec tes ordures, tu pars ce soir avec les autres », a dit ma mère, comme si c'était la chose la plus naturelle à dire.

Rosella a esquissé un sourire narquois en me fixant droit dans les yeux.

« Tu vas mourir, Emilia, tu vas mourir. »
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
บทนำ ของตายกลายเป็นของรัก
ฝ่ามือบางออกแรงเปิดประตูห้องทำงานบานใหญ่ เข้าสู่โซนหลังป้ายที่เขียนกำกับว่าผู้บริหารช้าๆ กลิ่นโคโลญจ์เข้มเจือกลิ่นไม้และหนังแท้ตีขึ้นมาทันทีธรรศชวิน นั่งรอเธออยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะทำงานกลางห้อง แผ่นหลังกว้างเอนนาบไปกับพนักเก้าอี้หนังแท้ แววตานักล่าคู่เดิมยังคงจับจ้องเธอไม่ละไปไหนปิ่นมุก เรือนกายบางเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ราวกับจะยอมรับโทษทัณฑ์ที่รู้แก่ใจว่าจะเลี่ยงไม่พ้น ดวงหน้าสวยหวานยังคงดูเปราะบางเหมือนทุกครั้งปลายเท้าเธอก้าวไปหยุดอยู่ข้างกายชายคนนั้น หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาในแบบที่คุ้นเคยอีกครั้งแววตาที่ไม่เคยแฝงความหมายลึกซึ้งใดๆ มีเพียงเพลิงไฟราคะที่ลุกชันท่วมท้นนัยน์ตาสีนิล“มานั่งตรงนี้สิครับ”เขาว่าเสียงแหบผ่าพลางตบฝ่ามือเบาๆ ลงบนหน้าตักของตนเอง หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่น ลมหายใจสั่นไหวอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอไม่ได้เอ่ยอะไรกลับไป มีเพียงร่างกายที่ยอมจำนนต่อคำสั่งนั้นอย่างรู้งานปลายเท้าค่อยๆ ขยับเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า ก่อนที่สะโพกอวบนุ่มจะทรุดตัว นาบลงบนหน้าตักกว้างของเขาอย่างแนบแน่น น้ำหนักเบาทาบทับลงบนหน้าขาแกร่งทำเอาทั้งเรือนร่างหญิงสาวสั่นสะท้านในทันทีท
Read more
CHAPTER 1 เอาใจลงไปเล่น
เสียงเปียโนแผ่วเบาที่ลอยคลออยู่ในเลานจ์ของโรงแรมหรู ทำให้ปิ่นมุกต้องหลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว ท่วงทำนองนั้นพาเธอย้อนกลับไปยังวันแรกที่ได้พบเขาค่ำคืนของงานเปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ เธอลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดัง ที่จำใจต้องมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงแสนจอมปลอม สายตาเธอมองลงมาจากชั้นสอง ริมบันไดหินอ่อนสูง ผู้คนด้านล่างแต่งแต้มรอยยิ้มแสร้งท่าที แต่สำหรับเธอ มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยปิ่นมุก” ปิ่นปักเอ็ดลูกสาวไม่ว่าจะชวนมางานเลี้ยงทีไร มักเป็นแบบนี้ทุกครั้งจนเธอเองเหนื่อยที่จะว่าลูกสาว“คุณแม่มุกไม่ชอบงานแบบนี้นี่คะ”“ไม่ชอบก็เก็บอาการอย่าแสดงออกให้มาก เดี๋ยวแขกคนอื่นจะว่าแม่เอาได้”ปิ่นปักแม่หม้ายไฮโซสาวถึงแม้ธุรกิจกำลังไปได้สวย แต่เธอไม่ยอมเปิดใจให้กับใครเข้ามาในชีวิต เพราะรักลูกสาวคนเดียวมากกลัวว่าจะเข้ามาทำร้ายลูกสาว ตามข่าวที่ออกตามทีวีบ่อยๆปิ่นมุก หรือมีชื่อจริงว่าปรางลิษา เมธากาญจน์ อายุ 24 ปี เป็นหญิงสาวเรียบร้อย อ่อนหวานแต่เป็นคนที่เข้มแข็งมาก นิสัยอ่อนนอกแข็งในใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตา ผิวขาวเนียนละเอียดราวหิมะ ดวงตากลมโตเป็นประกายแฝงความเศร้าละ
Read more
CHAPTER 2 เป็นแค่คู่นอน
เรื่องราววันนั้นเกิดเป็นจุดเริ่มต้นของข้อตกลงที่ไม่มีสถานะ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มต้นหลังทันทีในค่ำคืนนั้น หลังจากวันนั้นธรรศชวินไม่ได้ใช้คำว่าจีบ ไม่เคยเอ่ยปากขอเธอเป็นแฟน แต่พวกเขาก็มักจะเจอเพื่อมีอะไรกันตลอด“อื้อ พี่วินซ์” ปิ่นมุกกอดเขาไว้แน่นยามที่ทั้งสองเสร็จสมพร้อมกัน เขาเงยหน้าขึ้นมาและหอมแก้มเธอเบาๆ ทั้งสองข้าง และลุกออกจากตัวหญิงสาวพร้อมกับประโยคที่เขาคิดว่าตัวเองคิดดีแล้ว“ผมอยากให้เราสองคนเจอกันแค่ในเวลาที่ผมต้องการเท่านั้น”คำพูดของเขาไม่ได้มีน้ำเสียงเยาะหยัน ไม่มีแม้แต่ความลังเลหรือความรู้สึกผิด ตรงไปตรงมาเย็นชา และเด็ดขาดอย่างคนที่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจเหนือทุกอย่างในห้องนั้น“หมายความว่ายังไงคะ” ปิ่นมุกเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นั้นยังคงหล่อหลอมเธอได้เสมอ ไม่ว่าเขาจะพูดคำไหนออกมา และแม้ว่าในถ้อยคำที่หล่นจากริมฝีปากของเขาจะไม่มีคำว่ารักเลยสักนิดเดียว“หมายถึงเป็นแค่คู่นอน เราเจอกันตอนที่ยอมต้องการคุณเท่านั้น”“ที่พี่วินซ์เข้ามาจีบมุกเพราะต้องการเรื่องแบบนี้เท่านั้นเหรอคะ” เธอถามเสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ ที่ผ่านมาหลงดีใจคิดว่าเขารักเธอเสียอีกธรรศชวินไม่ได้ตอบ เขาเพียงเดิน
Read more
CHAPTER 3 จากลาแต่ไม่ตลอดกาล
เช้าวันจันทร์ในกรุงเทพฯ ห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และคำสัญญาที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง บัดนี้กลับเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ดังสลับกับเสียงลมหายใจติดขัดของหญิงสาวคนหนึ่งที่กอดเข่าตัวเองอยู่กลางเตียงกว้างปิ่นมุกยังคงอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินที่เขาเคยเลือกให้ มือที่ถือโทรศัพท์แน่นจนสั่นเริ่มเย็นเฉียบเหมือนเลือดหยุดไหลตั้งแต่เธอเห็นภาพนั้นข่าวหมั้นของธรรศชวิน ปรากฏอยู่ทุกช่องข่าว ทุกแพลตฟอร์ม“ทายาทธุรกิจหมื่นล้าน ธรรศชวิน ศิวะนันทเวศน์ เตรียมหมั้นหมายกับอลิสา อัครนิมิตร ลูกสาวนักธุรกิจหมื่นล้าน”ใต้หัวข่าวคือภาพของเขายืนอยู่เคียงข้างผู้หญิงอีกคนหญิงสาวผู้เพียบพร้อมและน่ารักสมฐานะ กำลังยิ้มหวานโชว์แหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วนางข้างซ้าย ส่วนเขาชายที่เคยกระซิบคำว่ารักข้างหูเธออย่างอ่อนโยน กลับมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนโลกทั้งใบของปิ่นมุกพังทลายลงต่อหน้า ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่การลาหรือคำพูดที่ออกจากปากของเขาเธอกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึมเพื่อกลั้นเสียงร้อง ไม่ให้มันหลุดออกมาจนทำลายศักดิ์ศรีสุดท้ายที่เธอยังเหลืออยู่ ทว่าเมื่อภาพอีกภาพหนึ่งปรากฏขึ้นภา
Read more
CHAPTER 4 ลบออกจากความทรงจำ
กลิ่นยาและเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอคือสิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเพดานสีขาวสะอาดและหลอดไฟนีออนสว่างจ้า ภาพรอบตัวพร่ามัวในคราแรก ก่อนจะค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเสียงนกกระจอกส่งเสียงร้องอยู่นอกหน้าต่าง ไอแดดอ่อนยามสายส่องลอดม่านเข้ามาเธอพยายามยันกายขึ้น แต่แรงไม่มีเลยแขนขาเหมือนไม่ใช่ของตัวเองหัวหนักราวถูกหินทับ“คนไข้ฟื้นแล้วไปตามคุณหมอมาเร็ว” เสียงนั้นนุ่มนวลจากพยาบาลสาวคนหนึ่งที่รีบก้าวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ“ฉัน...” เสียงแหบพร่าแทบไม่ออกจากลำคอเธอขมวดคิ้ว “ปิ่นมุกแม่ดีใจที่ลูกตื่นขึ้นมา” ปิ่นปักเข้ามาจับมือลูกสาวไว้แน่น สามวันที่ปิ่นมุกหลับใหลไม่ได้สติหลังจากเขาผ่าตัดที่สมอง “คุณ...” “ไม่ต้องพูดแล้วลูกแม่ดีใจที่หนูตื่นขึ้นมา” “คุณเป็นใครคะ?” เธอถามออกไปแววตาใสซื่อจนคนเป็นแม่ชะงัก “ปิ่นมุกอย่าล้อแม่เล่น” “หนูชื่อปิ่นมุกเหรอคะ” เธอเริ่มปวดศีรษะจากแผลผ่าตัด จนต้องหลับตาลง “ปิ่นมุก ปรางลิษา เมธากาญจน์”“หนูไม่รู้ว่าคุณเป็นใครและไม่รู้ว่าตัวคือใคร”“คนไข้อาจยังงงอยู่ค่ะอุบั
Read more
CHAPTER 5 หัวใจที่มืดบอด
เสียงฝีเท้าส้นสูงดังฉับๆ บนพื้นหินอ่อนของล็อบบี้หรู ก่อนที่ร่างบางจะปรากฏตัวขึ้นหน้าลิฟต์ ใบหน้าสวยแต่งแต้มอย่างบรรจง แววตาสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่“คุณวินซ์!” อลิสาเอ่ยเรียกขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว เขาหันมามองเธอเพียงชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจยาว“มีอะไรอีกตามผมไปที่ห้องทำงาน” เขาถามเสียงเรียบ สีหน้าไร้ความอ่อนโยน และเดินนำหญิงสาวไปอย่างไม่สบอารมณ์ พอมาถึงห้องทำงานเขาก็ได้ยินคำพูดที่เขาแสนจะเบื่อหน่าย“ทำไมคุณถึงพาเลขาผู้หญิงไปงานเมื่อคืน ทั้งที่อลิสควรเป็นคนข้างกายคุณในฐานะคู่หมั้น” เธอเน้นคำสุดท้ายอย่างเจ็บปวด ตลอดหนึ่งปีที่หมั้นกันธรรศชวินไม่เคยแตะต้องเธอเลยสักครั้งชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบตวัดมองเธออย่างเย็นชา“อย่าทำตัวเหมือนเมียผมได้ไหมการที่เราหมั้นกัน ก็แค่ผลประโยชน์ของสองตระกูล ไม่เคยมีคำว่ารักอยู่ในนั้น” เขาไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย บางครั้งอลิสาก็ไปฟ้องแม่ของเขาจนเกิดทะเลาะกันอลิสานิ่งงันดวงตาไหวระริก แต่ยังฝืนยืดตัวตรงเธอจะไม่ยอมถอนหมั้นกับเขา หากไม่รักก็จะรั้งกันไว้แบบนี้ไปจนตาย“แล้วทำไมคุณถึงต้องพูดแรงขนาดนี้ อลิสก็แค่ห่วงคุณพยายามทำ
Read more
CHAPTER 6 เหมือนว่าอยู่ใกล้กัน
อาคารสำนักงานดูเรียบหรูและเป็นระเบียบ ปิ่นมุกก้าวเดินตามแม่อย่างสงบเงียบ สายตาเธอมองรอบตัวราวกับเป็นสถานที่ใหม่ ทั้งที่จริงแล้วเธอเคยมาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วนในอดีตเป็นสัปดาห์ที่สองแห่งการเรียนรู้งานกับแม่ เธอคิดว่าตัวเองควรช่วยแม่ทำงานเพราะท่านเริ่มเหนื่อยแล้ว“แม่อยากให้หนูลองดูโปรเจกต์คอนโดใหม่ที่เรากำลังจะเปิดพรีเซล ปกติหนูเป็นคนเสนอแนวคิดออกแบบเบื้องต้นก่อนหน้านั้น” ปิ่นปักพูดด้วยเสียงอ่อนลงในประโยคท้ายปิ่นมุกพยักหน้าเบาๆ เธอไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ชอบงานแบบนี้เอาเสียเลย แต่ละวันต้องเจอกับผู้คนมากมายต้องปั้นหน้ายิ้มตลอดเวลา“ไหวไหมลูกแม่ลูกว่ามุกไม่ชอบงานแบบนี้”“มุกไหวค่ะค่อยๆ เรียนรู้ไป” เธอส่งยิ้มบางๆ ให้แม่ ปิ่นมุกเป็นลูกคนเดียวหากเธอไม่บริหารต่อแล้วใครจะมาทำแทนหลังประชุมเธอขอตัวไปสำรวจไซต์งานจำลองในชั้นล่าง และระหว่างเดินผ่านทางเดินกระจก เธอเดินชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคนอย่างจัง“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ” เอกสารในมือเธอเกือบหลุดหล่น ก่อนชายคนนั้นจะรีบคว้าไว้ให้ทัน“ปิ่นมุก!”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูป ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความตกใจและบางสิ่ง
Read more
CHAPTER 7 รู้สึกเหมือนคนรู้จัก
ภายในคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง บรรยากาศเย็นยะเยือกปกคลุมไปทั่วห้องรับแขกใหญ่ แม้จะตกแต่งอย่างประณีตงดงาม แต่บรรยากาศกลับอึดอัดราวกับขุมนรกธรรศชวินยืนพิงผนังมือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขามองวีณาผู้เป็นแม่ที่นั่งสงบนิ่งอยู่กลางโซฟาหนังแท้ “วินซ์ลูกได้ข่าวว่าลูกขอถอนหมั้นกับหนูอลิส แม่ไม่ยอมหรอกนะ” น้ำเสียงของวีณานุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ“ครับผมทำจริง” ชายหนุ่มพยักหน้านิ่ง“ทำไม?” วีณาถามนิ่งๆ แต่สายตาเริ่มแข็งขึ้น“เพราะผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก” เขาตอบเสียงเรียบ“ความรักไม่ใช่สิ่งจำเป็นในชีวิตแต่งงานโดยเฉพาะในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูล ลูกต้องแต่งงานกับคนที่แม่คิดว่าดีเท่านั้น” วีณาวางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง“แต่นั่นมันชีวิตของผมนะครับ ไม่ใช่ของคุณแม่” รอบนี้เขาจะไม่ยอมแม่อีกต่อไป ที่ผ่านมาเขายอมเสียสละมามากพอแล้ว“แต่แม่เป็นคนให้ชีวิตกับลูกทุกอย่างที่ลูกมีชื่อเสียง ฐานะ การศึกษาแม่เป็นคนวางทั้งหมดไว้ให้!”“แล้วผมต้องการมันไหม! คุณแม่เคยถามหรือเปล่าผมไม่อยากแบกภาระหน้าตาชื่อเสียงด้วยซ้ำไป” เขาย้อนถาม ดวงตาคมกริบเจือความผิดหวัง“ชีวิตของแกเป็นของแม่ แม่ไ
Read more
CHAPTER 8 ไม่คุ้นเลย
เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราในงานเลี้ยงส่วนตัวที่จัดขึ้นกลางลานดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาว เอกวินเจ้าภาพของงานเดินชนแก้วกับธรรศชวินพลางหัวเราะกลั้วเสียงดนตรี“คิดว่าจะเบี้ยวนัดแล้ว” เอกวินแซวธรรศชวินยกแก้วขึ้นกระดกเล็กน้อย แววตาฉายความผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง“ฉันมาเพราะบอกว่าไม่เชิญแขกอย่างอลิสามา”“ก็ไม่ได้เชิญจริงๆ นะ…” เอกวินหัวเราะแห้งๆ ยังไม่ทันจบประโยค เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนก็ดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงเรียกเขาหันขวับไปตามเสียง แล้วสายตาก็ต้องกระตุกเบาๆ เมื่อเห็นอลิสาในชุดเดรสเปิดไหล่สีงาช้าง เดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจและรอยยิ้มบางที่พยายามแต่งให้ดูนุ่มนวลที่สุด“สวัสดีค่ะคุณวินซ์ คุณเอกไม่คิดว่าจะเจอกัน” เธอส่งเสียงใสอย่างนุ่มนวล รู้ว่าเขามางานนี้จึงสั่งให้คนของพ่อไปตามหาการ์ดเชิญมาให้ได้ แม้จะรู้ว่าเอกวินไม่ได้เชิญก็ตามชายหนุ่มเหลือบตาไปทางเอกวินทันที แววตาคมเต็มไปด้วยคำถาม ไหนบอกว่าไม่เชิญ?“ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอจะมาฉันไม่ได้เชิญ” เอกวินยกมือสองข้างขึ้นแบบคนบริสุทธิ์ กระซิบข้างใบหูของเพื่อน“ขอโทษนะคะ ถ้ามาโดยไม่ทันตั้งใจให้ใครไม่พอใจแค่คิดถึงบรรยา
Read more
CHAPTER 9 เรียกร้องความสนใจ
หลังจากเหตุการณ์ที่เจอกับปิ่นมุกด้วยความบังเอิญ ธรรศชวินกลับมาที่เพนต์เฮาส์หรูของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำเขาทิ้งสูทไว้บนโซฟาเปิดขวดไวน์ราคาแพงรินใส่แก้ว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งหน้าทีวี เปิดช่องข่าวเศรษฐกิจอย่างไร้จุดหมาย แต่เพียงไม่กี่วินาทีภาพบนหน้าจอก็เรียกสายตาและความสนใจของเขาได้ทันที“Methakarn Asset & Development ซึ่งบริหารโดยคุณปิ่นปัก เมธากาญจน์ กำลังเผชิญกับภาวะขาดทุนต่อเนื่องในไตรมาสล่าสุด โดยมีแนวโน้มว่าจะต้องเข้าสู่กระบวนการขายหุ้นบางส่วนเพื่อรักษาสภาพคล่อง”เขารีบปิดทีวีหากเป็นแบบนี้ในอนาคตครอบครัวของปิ่นมุกคงจะล้มละลายในอีกไม่ช้านี้“ถึงขนาดนี้แล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันอีกเหรอ ปิ่นมุก” เขาพึมพำเสียงต่ำ ดวงตานิ่งงันแต่เต็มไปด้วยคำถามปนแค้น ทำไมเธอต้องแกล้งลืมเขาหรือที่จริงเธอไม่เคยรักเขาเลยตั้งแต่แรกแก้วไวน์ในมือถูกวางลงบนโต๊ะด้วยแรงที่มากพอให้เกิดเสียงดังกว่าปกติ เขาหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกโดยไม่ลังเล“คุณวินซ์คะ” เสียงปลายสายของเลขาดังขึ้นทันที“จัดทีมดูเอกสารของบริษัท Methakarn ให้ผมภายในคืนนี้”“คะ? บริษัทคุณปิ่นปักเหรอคะ”“ใช่ คุณรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการอะไร” น้ำเสี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status