บทที่ 14 แรงจูงใจ

อาหลินบุตรสาวเจ้าเมืองเมืองเมื่อถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว นางจึงคิดจะหนี แต่เสิ่นเหวยอันกลับใช้แส้ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของเขาตวัดไปรัดรอบลำตัวของอาหลินเอาไว้ แรงของเขาไม่เบาเลย ทำให้อาหลินถูกดึงจนล้มลงกับพื้นส่งเสียงร้องโอดครวญไม่หยุด

ด้านเซวียนซานหลางนั้นก็ประคองมู่หลานเฟินที่ตอนนี้อ่อนแรงเอาไว้ ริมฝีปากของนางมีโลหิตสีดำไหลออกมาไม่หยุด

"มู่หลานเฟินเจ้าห้ามหลับนะ นี่คือคำสั่ง หากเจ้ากล้าหลับข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่!"

มู่หลานเฟินในตอนนี้แม้แต่แรงเถียงเขายังแทบไม่มี พิษนี้หนักหนาจริงๆ อีกทั้งก่อนหน้านี้นางพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายจนไม่เหลือแล้วตอนนี้จึงรู้สึกทนไม่ไหว

"ซื่อจื่อ ข้าเจ็บ..."

ก่อนหน้านี้แม้นางจะระวังตัวมากเพียงใดแต่ก็ยังมีช่องโหว่ อาหลินสาดผงยาพิษใส่ใบหน้าของนางอย่างรวดเร็วจนนางไม่ทันตั้งตัว

"ซื่อจื่อ ในห้องยังมีฝุ่นผงของยาพิษอยู่ ท่านกับพี่เสิ่นรีบออกไปก่อน เร็ว!"

"จะตายแล้วยังมาห่วงพวกข้า มู่หลานเฟิน เจ้าจำเอาไว้ ข้าไม่ให้เจ้าตาย  ข้ายังไม่ได้สะสางหนี้แค้นกับเจ้า มู่หลานเฟิน มู่หลานเฟิน!"

มู่หลานเฟินหมดสติไปแล้ว เซวียนซานหลางหลางตื่นตระหนกไม่น้อย เขาพยายามตั้งสติก่อนจะหันไปเอ่ยกับเสิ่นเหวยอัน

"เจ้าจัดการนาง ข้าจะพามู่หลานเฟินไปหาหมอ อีกไม่นานซูอวี้เฉิงน่าจะใกล้เดินทางมาถึงแล้ว พวกเราจะได้สะสางเรื่องนี้ในคราเดียว"

"ได้เจ้ารีบพานางไปรักษา ทางนี้ข้าจะจัดการเอง"

เอ่ยจบเซวียนซานหลางก็อุ้มมู่หลานเฟินที่หมดสติวิ่งตรงไปที่โรงหมอทันที เซวียนเจ๋อและลั่วเหมยที่เห็นสภาพของมู่หลานเฟินก็ตื่นตระหนก เพราะพวกเขาไม่ได้กินสิ่งใดไปต่างไม่ได้หมดสติเช่นชาวบ้านคนอื่น

"พี่ใหญ่ หรานหร่าน!"

"อย่าเพิ่งถาม รีบพานางไปโรงหมอ ชักช้าไม่ไม่ได้แล้ว"

เซวียนซานหลางอุ้มมู่หลานเฟินวิ่งไปโรงหมอ ระหว่างทางเขาลอบสังเกตสีหน้าของนางเป็นระยะ ยามนี้ใบหน้าสวยหวานเริ่มซีดเผือดลงไปทุกขณะ

โรงหมอแต่ละแห่งล้วนปิดหมด ท่านหมอที่มาร่วมงานล้วนกินดื่มไปไม่น้อยจึงหมดสติลง เซวียนซานหลางเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทุกขณะ

แต่เหมือนสวรรค์จะยังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง เมื่อมีท่านหมอผู้หนึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากไปรักษาคนต่างหมู่บ้าน จึงไม่ได้มาร่วมงานแต่งและกินดื่มจนหมดสติ เซวียนซานหลางรีบบอกให้ท่านหมอช่วยคน ท่านหมอเองก็ไม่รอช้ารีบลงมือรักษามู่หลานเฟินทันที

โชคดีที่ท่านหมอมาทันเวลาในที่สุดมู่หลานเฟินก็ปลอดภัย แต่เพราะนางบาดเจ็บภายในไม่น้อย จำต้องพักรักษาตัวที่โรงหมอให้สุขภาพดีขึ้นเสียก่อน

เซวียนเจ๋อและลั่วเหมยพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ส่วนเซวียนซานหลางก็เอาแต่จ้องมองมู่หลานเฟินที่นอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาครุ่นคิด

ก่อนออกมาจากบ้าน นางบอกให้เขาและเสิ่นเหวยอันระวังตัวเพราะอาจยังมีฝุ่นละอองของพิษหลงเหลืออยู่ เขาจึงกินยาถอนพิษที่ท่านหมอมอบให้เช่นเดียวกัน และยังให้อาต่งนำไปมอบให้เสิ่นเหวยอันด้วยเช่นเดียวกัน

ท่าทีทีเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงใจของนางนั้นมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างแปลกประหลาด 

มู่หลานเฟิน ยิ่งนานวัน ข้ายิ่งรู้สึกว่าข้าคาดเดาความนึกคิดของเจ้าไม่ออกเลยจริงๆ

เช้าวันต่อมาเรื่องที่อาหลินคือฆาตรกรก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองถงหวาง เหล่าชาวบ้านต่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองว่าอาหลินบุตรสาวท่านเจ้าเมืองที่มีนิสัยอ่อนโยนและเอาใจใส่ชาวบ้านจะเป็นฆาตรกรที่สังหารบุตรสาวของพวกเขา จากที่เคยเอ็นดูรักใคร่กลับกลายเป็นความเกลียดชังถึงขั้นด่าทอสาปแช่งอย่างยากจะให้อภัย

ท่านเจ้าเมืองถงหวางเมื่อทราบเรื่องก็รีบมาหาบุตรสาวของตนที่ศาลาว่าการเมืองถงหวาง เพื่อเจรจาของตัวคนกับไปไต่สวนด้วยตนเอง 

เสิ่นเหวยอันนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน พลางปรายตามองเจ้าเมืองถงหวางด้วยแววตาที่เย็นชา

ตอนนี้จับตัวคนทำความผิดได้แล้ว แน่นอนว่าเซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดสถานะของตนเองอีกต่อไป แม้จะยังไม่ได้บอกอันใดกับเจ้าเมืองถงหวางมากนัก แต่มีหรือที่เจ้าเมืองถงหวางจะมองไม่ออกว่าชายหนุ่มที่นั่งมองหน้าเขาด้วยแววตาเย็นชาตอนนี้มีอำนาจในมือมากเพียงใดแววตานี้สามารถกดดันคนให้ตายได้อย่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

"ท่านเข้าเมือง บุตรสาวของท่านทนการทรมาณของข้าไม่ไหว จึงยอมรับสารภาพเรื่องราวทั้งหมดแล้ว หวังว่าท่านจะเห็นแก่ความถูกต้อง เห็นแก่หญิงสาวที่ตายไปอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม ให้ข้าลงโทษบุตรสาวของท่านอย่างไม่คัดค้าน อย่าได้ขวางงานข้า"

เจ้าเมืองถงหวางหันไปมองอาหลินบุตรสาวของตนที่ตอนนี้นั่งหัวเราะราวกับคนบ้าก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก นางถูกทรมาณจนขนาดสติรู้แจ้งไปเสียแล้ว เขาเจ็บปวดใจยิ่งนัก ชายหลางคนกำมือแน่น ก่อนจะเอ่ย

"อาหลินเป็นบุตรสาวของข้า อย่างไรเรื่องนี้ข้าย่อมต้องจัดการด้วยตนเอง ท่านเป็นเพียงขุนนางที่ได้รับมอบหมายให้มาจับคนร้าย เป็นเพียงขุนนางที่ผ่านทางมา ซ้ำตอนเข้าเมืองถงหวางก็ยังไม่เข้ามารายงานต่อข้าผู้เป็นเจ้าเมือง กลับลอบกระทำการตามใจชอบกันเอง เรื่องนี้ช่างทำการอุกอาจเกินไป"

เสิ่นเหวยอันเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ส่งเสียงเหอะออกมา ดูท่าเจ้าเมืองถงหวางผู้นี้คงจะตามใจบุตรสาวจนเคยตัว เห็นผิดเป็นชอบกลับดำเป็นขาวได้อย่างไม่น่าให้อภัย

"เจ้าเมืองถงหวาง  ท่านคิดจะขัดขวางการทำงานของข้าหรือ ข้าไม่ใช่ขุนนางผู้ผ่านทางมาเพียงเท่านั้น แต่ข้าคือหัวหน้าศาลต้าหลี่ มีสิทธิ์ตัดสินโทษของบุตรสาวเจ้าโดยชอบธรรม"

เจ้าเมืองถงหวางกำมือแน่น ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว

"ข้าต้องการตัวคนกลับไป!"

"วันนี้จะไม่มีใครพาตัวนักโทษกลับไปได้ทั้งนั้น!"

อยู่ๆก็มีเสียงของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเย็นชาและทรงอำนาจเป็นอย่างมาก เหล่าชาวบ้านที่มามุงดูการตัดสินคดีต่างหันไปมอง ก่อนจะต้องตกใจไม่น้อย 

ตอนนี้เซวียนซานหลางไม่ได้แต่งกายเหมือนชาวบ้านทั่วไปอีกแล้ว เขาสวมชุดสีดำ ลวดลายการปักละเอียดประณีต ยามที่เขาย่างกายผ่านฝูงชนเข้ามา ช่างดูสูงส่งสง่างามน่าเกรงขามหาใดเปรียบ เจ้าเมืองถงหวางถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ ส่วนอาหลินที่เห็นเซวียนซานหลางเดินเข้ามาก็ตกตะลึงไม่น้อย

เดิมทีนางไม่อยากจะสารภาพความผิดแต่เพราะทนการทรมานไม่ไหวจึงยอมรับความจริงและแสร้งทำเป็นคนบ้า

ไม่คิดเลยว่าอาซานจะเป็นขุนนางหนุ่มที่รูปงามมากถึงขนาดนี้ น่าเสียดายนักที่แผนการของนางล้มเหลว

หรือว่าที่ผ่านมาเป็นแผนการของเขาที่คิดจะจับคนคนร้ายอย่างนางอยู่ก่อนแล้ว

อาหลินส่งเสียงออกมาเหมือนคนบ้า เซวียนซานหลางปรายตามองนางอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับเจ้าเมืองถงหวาง

"บุตรสาวของท่านทำความผิด เข่นฆ่าคนบริสุทธ์เพียงเพราะความแค้นส่วนตน ปล่อยเอาไว้ไม่ได้ ต้องตัดสินประหารชีวิตเท่านั้น"

“เจ้าเป็นใครกัน จึงกล้ามาตัดสินประหารชีวิตคนตามใจชอบ!”

“ข้าน่ะหรือ ข้าคือเซวียนซื่อจื่อ บุตรชายคนโตของจวนชินอ๋อง และยังเป็นหลานชายของฝ่าบาท รู้เช่นนี้แล้ว เจ้าคงไม่ต้องถามอีกหนกระมังว่าข้าเป็นใคร เหตุใดจึงสั่งประหารบุตรสาวของเจ้าได้”

เจ้าเมืองถงหวางเมื่อได้ยินก็หน้าซีดเผือดลนลาน เซวียนซานหลางคร้านจะสนใจเขา ชายหนุ่มเดินไปหาเสิ่นเหวยอันที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน เสิ่นเหวยอันไม่ได้ลุกขึ้นแต่อย่างใด เซวียนซานหลางก็คร้านจะทะเลาะกับเสิ่นเหวยอันเพียงเพราะที่นั่งตำแหน่งเดียว จึงไม่ได้ต่อว่าอันใด

เสิ่นเหวยอันได้ส่งคนมาแจ้งเขาก่อนหน้านี้แล้ว ถึงสาเหตุที่อาหลินลงมือ

เมื่อสองปีก่อนนางรักใคร่ชอบพออยู่กับบุรุษผู้หนึ่ง แต่แล้วเขากลับหักหลังนาง แท้จริงเขามีภรรยาแล้ว อาหลินหลงรักคนผิดจนขาดสติ นางลงมือลวงภรรยาของชายคนนั้นมาฆ่าทิ้ง นางลงมืออย่างอำมหิต ด้วยการควักดวงตา ถอดเล็บ และรัดคอ ก่อนจะส่งคนไปฆ่าบุรุษผู้นั้นด้วยอีกคน 

เดิมทีเมื่อได้สะสางความแค้นแล้วเรื่องราวก็ควรจบลงเพียงเท่านี้ แต่ดูเหมือนจิตใจของอาหลินจะบิดเบี้ยวไปเสียแล้ว นางหลงใหลการฆ่า เห็นสตรีคนใดแต่งงานมีความสุขไม่ได้ เพราะนางคิดว่าในเมื่อตนเองไม่มีความสุข แล้วเหตุใดสตรีน่าโง่เหล่านั้นจะต้องมีความสุขมาก นางเกลียดชุดแต่งงาน และเกลียดคนที่ได้สวมใส่มันด้วย! นางจึงวางแผนให้คนไปจับตัวหญิงสาวเพื่อนั้นมาสังหารทิ้งเสียด้วยวิธีการเดียวกับที่ฆ่าภรรยาของอดีตคนรัก

ก่อนตายหญิงสาวเหล่านั้นได้รับความทุกข์ทรมานมาก อาหลินเล่าว่านางลงมือสังหารอย่างไรโดยไม่รู้สึกผิด นางใช้ผงสลายลมปราณและเส้นเอ้นกับสตรีเหล่านั้นซึ่งก็คือยาพิษตัวเดียวที่ใช้กับมู่หลานเฟิน เมื่อคนถูกพาตัวมาแล้วนางก็จัดการถอดเล็บ ควักดวงตาหญิงสาวทั้งเป็น มองดูพวกนางทรมานท่ี่ขยับตัวไม่ได้ หนีไม่ได้ กรีดร้องไม่ได้ นางรู้สึกมีความสุขยิ่งนัก จากนั้นค่อยจัดการแขวนคอพวกนางเสีย

และเสียงที่มู่หลานเฟินได้ยินก็คือเสียงของอาหลินเอง ทุกคืนนางจะร้องเพลงเสียงโหยหวนชวนหัวลุกเพื่อระบายความเหงา

ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดชาวบ้านจึงหลับสนิทคล้ายถูกวางยานั้นนางกลับปิดปากเงียบไม่ยอมเอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว

สตรีจิตใจอำมหิตเช่นนี้มีเพียงต้องตกตายไปสถานเดียวเท่านั้นจึงจะสาสมกับสิ่งที่นางทำลงไป

ต่อให้โกรธแค้นความรักมากเพียงใดก็ไม่มีสิทธิ์หมายมาดทำลายชีวิตของผู้อื่น

เรื่องนี้ค่อนข้างอยู่เหนือความคาดหมายสำหรับเซวียนซานหลางอยู่บ้าง สตรีนางนี้เก็บงำมือที่เปื้อนเลือดของตนเองเอาไว้ได้อย่างมิดชิด เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นนาง

อีกทั้งนางยังมีบิดาคอยให้ท้าย

อยู่ๆเซวียนซานหลางก็คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

หรือว่าการที่อาหลินลงมือได้อย่างราบรื่นเช่นนี้เป็นเพราะบิดาของนางคอยถือหางให้ท้ายอยู่เบื้องหลัง?

เขาปรายตามองพิจารณาเจ้าเมืิองถงหวางแต่กลับไม่พบพิรุธอันใด เห็นเพียงบิดาผู้หนึ่งที่ต้องการปกป้องบุตรสาว แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้ก็ย่อมเป็นธรรมชอบของคนเป็นพ่อ ไม่ว่าลูกจะทำความผิดมากเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วย่อมคนเป็นพ่อก็ออกมาต้องกางปีกปกป้องอย่างไม่มีข้อแม้

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวคงจะไม่เป็นไปตามที่ตนคิด เจ้าเมืองถงหวางจึงคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

อาหลินเป็นบุตราสาวเพียงคนเดียวของเขา แน่นอนว่าย่อมไม่อาจนิ่งดูดายทนมองนางตายได้ เขาถอนหายใจก่อนจะเอ่ยกับเซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอัน

"เช่นนั้นข้าอยากขอเวลาพวกท่านสักสองวัน อาหลินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของข้า แต่ไหนแต่ไรมานางถูกทะนุถนอมราวกับไข่มุกในฝ่ามือ นางผิดข้ายอมรับ แต่คนเป็นบิดาจะทนมองบุตรสาวตนเองตกตายไปต่อหน้าต่อตาได้หรือ ข้าอยากจะขอให้พวกท่านเลื่อนเวลาตัดสินลงโทษไปอีกสักสองวัน เพื่อให้ข้าได้ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายกับบุตรสาวได้หรือไม่"

เสิ่นเหวยอันเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองหน้าเซวียนซานหลาง เซวียนซานหลางพยักหน้าเป็นเชิงตกลง เจ้าเมืองถงหลางเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก เซวียนซานหลางลอบส่งสายตาให้อาต่งองค์รักษ์ของตนไปจับตาดูคนของจวนเจ้าเมืองเอาไว้และกลับมารายงานเขา อาต่งเองก็รู้หน้าที่เป็นอย่างดี

ทันทีที่กลับมาถึงจวนเจ้าเมือง เจ้าเมืองถงหวางก็หันไปสั่งการกับคนของตนทันที

"จัดการไปเป็นการเสี่ยงเกินไปหรือไม่ขอรับท่านเจ้าเมือง"

องค์รักษ์ข้างกายเอ่ยปรามอย่างไม่เห็นด้วย แต่เจ้าเมืองถงหวางตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว ชีวิตของอาหลินขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาแล้ว อย่างไรเขาต้องช่วยนางอย่างสุดความสามารถ

เมื่อเห็นว่าไม่อาจคัดค้านเจ้านายได้ องค์รักษ์ข้างกายจำต้องยอมทำตามที่เจ้านายสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้