บทที่ 13 ฆาตรกรปรากฏตัว

สามวันต่อมาก็เป็นวันแต่งงานของเซวียนซานหลางและมู่หลานเฟิน นางถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากพลางหาววอดๆ อีกทั้งยังบิดกายไปมาอย่างเกียจคร้าน ลั่วเหมยที่เห็นเช่นนั้นก็เอ่ยวาจาใดไม่ออก แต่ไหนแต่ไรเจ้านายของนางรักหน้าตาเป็นที่สุด อีกทั้งยังพิถีพิถันเป็นอย่างมาก จะออกจวนแต่ละคราต้องแต่งหน้าแต่งตัวอยู่นานสองนาน แต่ยามนี้คุณหนูคนเดิมกลับหายไปไหนไม่รู้ได้ เจ้านายคนนี้ของนางในตอนนี้นอกจากจะไม่เรื่องมาก ไม่ตบตีนางแล้ว ยังแบ่งอาหารให้นางกิน มู่หลานเฟินกินสิ่งใดนางก็ได้กินด้วย อีกทั้งยังไม่เรื่องมากเจ้ากี้เจ้าการเช่นแต่ก่อน หากเทียบกันแล้ว นางกลับชอบมู่หลานเฟินในตอนนี้มากกว่า

"คุณหนู บ่าวจะสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้นะเจ้าคะ คุณหนูต้องระวังและดูแลตนเองให้ดี เดิมทีคุณหนูสามารถใช้ข้ออ้างในการแต่งงานครั้งนี้ผูกมัดเขาเอาไว้ บอกว่าเขาและท่านแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้วที่เมืองถงหวาง บ่าวจะช่วยเป็นพยานให้ท่านเอง เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกซื่อจื่อก็จะไม่อาจปฏิเสธคุณหนูได้อีก"

ลั่วเหมยพยายามเอ่ยโน้มน้าวเจ้านายตน แต่มู่หลานเฟินที่ได้ยินกลับส่ายหน้าไปมา

"ลั่วเหมย ท่านป้าของข้าสั่งให้เจ้ามาพูดจาโน้มน้าวใช่หรือไม่ เจ้าจำเอาไว้นะ ข้าจะไม่ใช้ข้ออ้างใดไปผูกมัดเซวียนซานหลางให้มาอยู่กับข้าเป็นอันขาด ในเมื่อเขาไม่รักข้าแล้วเหตุใดข้าจะต้องเอาตัวไปผูกติดกับเขาเพียงคนเดียวด้วยเล่า บุรุษในเมืองหลวงมีอีกตั้งมากมาย ต้องมีสักคนที่ชอบข้าจากใจจริง หากไม่มีข้าก็เพียงเปิดร้านค้าเลี้ยงชีพ จะต้องง้อบุรุษไปไยกัน เจ้าล้มเลิกความคิดนี้เสีย อย่าได้เอ่ยวาจาเช่นนี้ให้ข้าได้ยินอีก เข้าใจหรือไม่"

“เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวไม่กล้าแล้ว"

เซวียนซานหลางที่เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนได้ยินทุกคำสนทนาระหว่างนายบ่าวสองคนด้านใน เดิมทีเขาคิดว่ามู่หลานเฟินคงจะเห็นดีเห็นงามด้วย คิดจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างจับตัวเขาให้อยู่มัด แต่กลับผิดคาด

"ซื่อจื่อ หากว่าคืนนี้ คุณหนูมู่นางเกิดเรื่องจะทำเช่นไรขอรับ"

อาต่งที่ยืนอยู่ข้างๆกระซิบถามเจ้านายตนด้วยน้ำเสียงที่สงสัยใคร่รู้ เซวียนซานหลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ย

"นางเป็นเพียงเหยื่อล่อคนร้าย จะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวอันใดกับข้า  เจ้าไปจัดการตามแผน คืนนี้จะต้องลากตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้"

"ขอรับ"

หลังจากสั่งการอาต่งเรียบร้อยแล้ว เซวียนซานหลางก็เปิดประตูห้องเข้าไป ทำท่าทีเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น เมื่อลั่วเหมยเห็นว่าเซวียนซานหลางเข้ามแล้วนางจึงล่าถอยออกไป

ตอนนี้มู่หลานเฟินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับสวมชุดเจ้าสาวดูงดงามเป็นอย่างมาก แต่เซวียนซานหลางกลับมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอันใด

สิ่งที่นางเคยทำต่อเขามีมากเกินไปจริงๆ เขาไม่อาจเชื่อใจนางได้

"ใกล้จะถึงเวลาแล้ว เจ้าก็ทำตามแผนการที่ข้าบอก"

"ได้ ร่ีบจัดการให้เสร็จเสียที ข้าหนักหัวจะแย่อยู่แล้ว"

เซวียนซานหลางส่งเสียงเหอะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

งานแต่งจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มีผู้คนมาร่วมงานไม่น้อยเลย เหล่าช่าวบ้านนอกจากจะมาร่วมแสดงความยินดีแล้ว ยังบอกอีกว่าคืนนี้ให้เขาดูแลเจ้าสาวของตนให้ดี อย่างไรเสียต้องระวังเอาไว้ บางคนก็ตำหนิที่พวกเขาไม่เชื่อฟัง เดิมทีควรจะรีบออกจากเมืองถงหวางไปเสียแล้วไปแต่งงานที่เมืองอื่น อย่าได้คิดท้าทายวิญญาณของสตีรีนางนั้น

เสิ่นเหวยอันหรี่ตามองชางบ้านเหล่านั้นอย่างระแวดระวัง เขาคิดว่าจะต้องมีฆาตรกรปะปนอยู่ในหมู่คนพวกนี้แน่นอน เพียงแต่ว่าใครกันที่ลงมืออย่างอำมหิตขนาดนี้

อาหลินเองก็มาร่วมงานเช่นเดียวกัน นางมองบ่าวสาวที่คารวะน้ำชาคู่กัน ด้วยแววตาที่วูบไหว

ตังแต่พบกับอาซานสามีของหรานหร่านในวันนั้น นางก็ตกหลุมรักเขาจนหมดหัวใจ แต่ตอนนี้เขาได้กลายเป็นสามีของคนอื่นไปเสียแล้ว นางเป็นถึงบุตรสาวเจ้าเมืองย่อมไม่อาจแย่งสามีผู้อื่น เช่นนั้นท่านพ่อคงจะตีนางตายเป็นแน่

และที่สำคัญนางไม่อยากแต่งงาน นางกลัวว่าตนเองจะเป็นศพเช่นเดียวกับหญิงสาวพวกนั้น นางไม่กล้าจริงๆ

งานแต่งดำเนินต่อไปจนจบพิธี มู่หลานเฟินปวดชาไปทั้งสรรพางค์กาย แม้จะเป็นงานเล็กๆแต่พิธีการก็ยิบย่อยไม่น้อยเลย

เหล่าชาวบ้านที่นี่มีน้ำใจคอยบอกและชี้แนะนางหลายอย่าง

แต่ในความเป็นมิตรนี้บางคราอาจจะมีบางอย่างที่น่าหวาดหวั่นแอบเคลือบแฝง

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปจนถึงยามเย็น ในที่สุดทุกคนก็แยกย้ายกัน มู่หลานเฟินขึ้นมาอยู่ในห้องหอ คืนนี้อากาศค่อนข้างเย็นสบาย นางจึงเปิดหน้าต่างเสียหน่อยเพีื่อให้ลมพัดเข้ามาได้สะดวก

ก่อนหน้านี้ที่เกิดเรื่อง คนของเซวียนซานหลางสืบพบความปกติได้อย่างหนึ่งในวันเกิดเหตุทุกคนในหมู่บ้านหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงใดทั้งสิ้น ราวกับว่าพวกเขาถูกวางยาอย่างไรอย่างนั้น กว่าจะรู้ตัวก็เป็นเช้าของอีกวันเสียแล้ว

ด้วยเหตุนี้ พวกนางจึงระแวดระวังเรื่องการกินดื่มทุกอย่าง

สายลมด้านนอกพัดมาหวีดหวิว แว่วคล้ายเสียงครวญครางของหญิงสาวร่ำไห้สะอึกสะอื้น มู่หลานเฟินได้ยินเสียงแปลกประหลาดเช่นนี้อีกหน อยู่ๆนางก็รู้สึกขนลุกขนชันขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผน เซวียนซานหลางยังคงอยู่ด้านล่างคอยส่งแขก ยามนี้ในห้องจึงมีเพียงมู่หลานเฟินเพียงคนเดียว

ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นยะเยือกมากขึ้น มู่หลานเฟินระแวดระวังตนเองอยู่ตลอดเวลา แต่กลับยังไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ 

หญิงสาวลุกจากเตียงนอน ค่อยๆเดินไปที่ริมหน้าต่าง แต่เพิ่งจะเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว กลับพบว่ามีลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาดำสายหนึ่งที่พุ่งเข้ามาหานาง มู่หลานเฟินเตรียมพร้อมรับมือไว้อยู่แล้ว นางกับคนชุดดำประมือกันทันที คนชุดดำเคลื่อนไหวรวดเร็วหมายจะใช้มีดแทงนาง แต่มู่หลานเฟินกลับเบี่ยงกายหลบได้ทันท่วงที แต่เหมือนนักฆ่าจะเตรียมตัวมาดีเช่นกัน มันล้วงหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากตัว ก่อนจะสาดใส่ใบหน้าของนาง มู่หลานเฟินมึนงงรีบเบี่ยงกายหลบแต่จมูกกลับสูดผงสีขาวนั้นเข้าไปไม่น้อย ร่างกายนางเริ่มชา มู่หลานเฟินพยายามตั้งสติ ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดยกเท้าถีบแจกันที่วางอยู่บนหัวเตียงให้ร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดัง

เสียงดังภายในห้องดังมากพอที่จะทำให้เซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันได้ยิน ชายหนุ่มทั้งสองรีบวิ่งขึ้นมาชั้นบนอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เข้ามาถึงก็พบว่ามู่หลานเฟินถูกนักฆ่าจับตัวเอาไว้ พร้อมกับใช้ปลายมีดจ่อไปที่ลำคอขาวเนียนของนางจนโลหิตไหลซึมออกมา เสิ่นเหวยอันกำมือแน่นคิดจะพุงเข้าไปชิงตัวคนแต่ยังไม่สบโอกาศ

ก่อนหน้านี้อยู่ๆคนในงานก็ทยอยหมดสติไป พวกเขาจึงแน่ใจว่าเรื่องนี้จะต้องมีเงื่อนงำที่มากกว่านั้น

ถึงขนาดวางยาคนทั้งหมู่บ้านได้ย่อมไม่ธรรมดา 

เซวียนซานหลางจ้องมองนักฆ่าชุดดำด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะมองไปที่มู่หลานเฟิน

คล้ายว่านางจะมีบางอย่างที่แปลกไป

เขาเคยเห็นนางกำราบนักฆ่าต่างแคว้น อีกทั้งยังจัดการกำราบองค์รักษ์ของเขาไว้ใต้ฝ่าเท้าได้ แต่เหตุใดตอนนี้จึงมีสภาพดูอ่อนแรงยิ่งนักเล่า!

มู่หลานเฟินพยายามตั้งสติให้มั่น และเค้นคำพูดออกมา

“ข้าถูกวางยาพิษ เป็นพิษสลายลมปราณและเส้นเอ็น”

เซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันเมื่อได้ยินอย่างนั้นจิตใจก็บีบรัด

นางถูกพิษสลายลมปราณและเส้นเอ็น พิษนี้จะทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง หากภายในสองชั่วยามยังไม่อาจถอนพิษได้ นางจะกลายเป็นอัมพาตและค่อยๆตายอย่างทุกข์ทรมาณ

อยู่ๆในใจของเซวียนซานหลางก็บีบรัดขึ้นมา เดิมทีคิดว่านางก็เป็นเพียงเหยื่อที่เขาเอาไว้ใช้หลอกล่อคนร้ายเพียงเท่านั้น แต่เมื่อได้เห็นนางตกอยู่ในสภาพนี้เขากลับใจดำไม่ลง

"ปล่อยตัวคนเสีย ไม่อย่างนั้นเจ้าอย่าหวังว่าจะรอดชีวิตออกไป!"

เซวียนซานหลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่ทว่าคนชุดดำกลับไม่ตอบ อีกทั้งยังออกแรงกดปลายมีดลงไปบนลำคอของมู่หลานเฟินให้ลึกลงไปอีก มู่หลานเฟินกัดริมฝีปากจนเลือดออกเพื่อให้ตนเองมีสติ นางเคยอยู่ในสนามรบ เคยสังหารศัตรู จะมาแพ้ให้นักฆ่าเพียงคนเดียวหรือ

ไม่มีทาง นางไม่ยอมแพ้หรอก!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นมู่หลานเฟินจึงใช้แรงเฮือกสุดท้าย ล้วงมีดสั้นที่นำติดตัวมาด้วยแทงเข้าไปที่ท้องของนักฆ่าจนมิดด้าม เซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้าไปชิงตัวมู่หลานเฟินออกมาทันที

 นักฆ่าจนเจ็บร้องออกมา มู่หลานเฟินใช้จังหวะตอนที่นักฆ่าไม่ระวังตนเองยื่นมือไปกระชากผ้าปิดหน้าของมันออกอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้เห็นใบหน้าของฆาตรกรชัดเจนเต็มสองตา มู่หลานเฟินก็ถึงกับตกตะลึง

อาหลิน!

อาหลินคือฆาตรกรหรือ!