ลูกสาวผู้ถูกทอดทิ้ง

          เมื่อทุกอย่างถูกตัดสินใจเป็นอันแน่นอนแล้ว สาวใช้ที่อยู่ในเรือนจึงส่งจดหมายรายละเอียดต่าง ๆ ทั้งคำพูดของใต้เท้าเว่ยฉือที่เอ่ยกับเข่อซิงกับสถานการณ์ทางฝั่งฮูหยินไปให้เจ้านายของตนรับรู้ ไม่นานนักจดหมายจากเมืองหลวงได้มาถึงบ้านสวน

          "คุณหนู จดหมายจากเมืองหลวงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

          "ขอบใจเจ้ามาก เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด" เว่ยซูเหม่ยบอกสาวใช้ ก่อนเปิดอ่านจดหมายเพียงลำพัง ครั้นอ่านจนจบน้ำตาของนางไหลเอ่อออกมาอาบสองแก้ม แม้คิดไว้แล้วว่าท้ายที่สุดบิดาของนางต้องตัดสินใจเช่นนี้ ทว่าคำพูดในจดหมายกลับทำให้รู้สึกโศกเศร้าเสียจนกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ไม่อยู่

          "ท้ายที่สุดแล้วคนที่ท่านเลือกที่จะถนุถนอมก็ไม่ใช่ข้าอีกเช่นเคย" 

          นางขยำจดหมายนั้นทิ้ง พลันใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตา ไม่มีเวลาที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ตอนนี้ควรเตรียมตัวกลับจวนถึงจะถูก แม้จะถูกทอดทิ้งสักกี่หน แต่เว่ยซูเหม่ยไม่อาจลืมความจริงได้ว่าคนที่ทอดทิ้งตัวเองเป็นบิดาแท้ ๆ ที่ในอดีตนางเคยเรียกว่าท่านพ่อด้วยความคะนึงหาและเฝ้ารอมาโดยตลอด

          หญิงสาวมองไปยังเรือนไม้หลังเล็กด้วยความผูกพัน แม้อยู่ที่นี่ไร้ความสะดวกสบายไม่มีบ่าวไพร่คอยดูแล เรื่องทุกอย่างในเรือนมีเพียงนางกับหวนปี้ที่ช่วยกันดูแล ทั้งสองคนจึงรักใคร่เปรียบดั่งพี่น้อง

          “คุณหนู ขึ้นรถม้าเถิดเจ้าค่ะ หากไปช้ากว่านี้อาจถูกนายท่านดุนะเจ้าคะ”

          “ไปช้าหรือเร็ว ข้าไม่เห็นว่าจะต่างกันตรงไหน สุดท้ายก็ไม่มีใครมารอรับข้ากลับไปอยู่ดี” สิ้นคำตอบ หวนปี้เดินมากุมมือนางเอาไว้

          “ออกเดินทางได้” หวนปี้บอกคนขับรถม้า เมื่อทั้งคู่ขึ้นไปนั่งบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่จากบ้านสวนในชนบทไปอย่างช้า ๆ กระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วยามล้อหยุดหมุนจอดเทียบท่าหน้าจวนตระกูลเว่ย

          เว่ยซูเหม่ยก้าวเท้าลงจากรถม้าพร้อมกับความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา มีทั้งความรู้สึกเศร้า เสียใจ ดีใจ และว่างเปล่าปะปนกันไปหมดจนทำให้นางไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไรก่อนดี สิบสองปีมาแล้วที่ต้องจากเรือนนอนของตัวเองมุ่งสู่ชนบทแสนทุกข์ยาก แม้อยากกินของดี ๆ สักอย่างยังไม่อาจทำได้เลย

          “ท่านพี่ ข้าได้ยินว่าท่านจะกลับมาวันนี้ ข้าเลยมารอท่านอยู่ที่นี่” เสียงของเว่ยเข่อซิงดังขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์และหันไปสนใจยังต้นเสียงแทน

          “เข่อซิง ไม่เจอกันเสียนาน บัดนี้เจ้าเติบใหญ่ขนาดนี้เชียวรึนี่”

          “สิบกว่าปีมานี้ ไม่มีวันใดที่ข้าไม่นึกถึงท่าน”

          “ข้าก็เช่นกัน ว่าแต่เจ้ามายืนรอข้าเช่นนี้ไม่กลัวถูกฮูหยินเว่ยดุเอาหรือ” นางเอ่ยถึงเหลียงเฟยฮุ่ยที่แต่งเข้าจวนมานับตั้งแต่มารดานางเสียชีวิต

          “ท่านแม่มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับท่านกลับมา ไม่มีเวลามาสนใจข้าหรอกเจ้าค่ะ”

          “นางน่ะหรือจัดงานเลี้ยงต้อนรับข้า”

          “เจ้าค่ะ ท่านพี่กลับมาอยู่จวนสักทีเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องจัดงานเลี้ยง”

          “เข่อซิง ข้ารู้สึกเพลียนิดหน่อย ข้าขอกลับเรือนก่อนแล้วกันเอาไว้วันหลังหากเจ้ามีเวลาค่อยมาหาข้าที่เรือนดีรึ่ไม่”

          “ให้ข้าไปส่งไหมเจ้าคะ”

          “ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเสียเรือนที่ข้าอยู่คงเป็นเรือนเดิมอยู่แล้ว”

          “ท่านพี่”

          “เจ้าไม่ต้องมองข้าด้วยสายตาเวทนาเช่นนั้น ข้าชินแล้ว”

          ร่างบางเดินมาหยุดอยู่ที่เรือนหลังเก่าท้ายจวน ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบไร้ความวุ่นวายจากสายตาผู้คน บรรยากาศแสนคุ้ยเคยพลันทำให้คิดถึงเรื่องราวเก่า ๆ ในวัยเด็ก

          วันเกิดตอนนางอายุได้ห้าขวบ แม่นมไห่นำขนมกุ้ยฮวาจากในครัวมาให้นางเพื่อฉลองวันเกิด แทนที่ทั้งสามคนจะได้กินขนมนี้อย่างที่ตั้งใจไว้ แต่กลับได้กินเพียงหมั่นโถวเท่านั้น

          “เจ้าเป็นแม่นมของคุณหนูใหญ่ใช่รึไม่”

          “ใช่ มีอะไรงั้นหรือ”

          “ขนมกุ้ยฮวานี้เจ้าคงจะนำไปให้นางสินะ” สาวใช้คนนั้นเหยียดตามอง ก่อนจะปัดขนมที่อยู่ในมือแม่นมไห่ทิ้งต่อหน้าต่อตาเว่ยซูเหม่ย

          “นี่เจ้าทำอะไร!”

          “นางเป็นเพียงตัวกาลกิณี เจ้าว่าเหมาะสมแล้วหรือที่นางจะได้กินขนมกุ้ยฮวานี้”

          “เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ แต่กลับกล้ารังแกคุณหนูเช่นนี้เห็นทีเจ้าคงไม่กลัวตายแล้วกระมัง”

          “เจ้าน่ะสิที่รนหาที่ตาย สตรีเช่นนางได้กินเพียงหมั่นโถวก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว” เสียงฮูหยินเว่ย ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาเลี้ยงของนางดังขึ้น ด้านหลังของนางมีสาวใช้ถือหมั่นโถวอยู่ในมือ