โน้มน้าวหาตัวแทน

          “ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ข้าไม่อยากให้เว่ยซูเหม่ยผู้นั้นแต่งกับตระกูลดี ๆ นี่ คนอย่างนางเหมาะสมกับการใช้ชีวิตชั้นต่ำอยู่บ้านสวนนู่น แค่คิดว่าต้องเห็นหน้านางข้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียดเต็มทน”

          “นางไม่ได้จะอยู่นานเป็นปีเสียหน่อย อย่างมากคงอยู่ในจวนแค่สามเดือน”

          “เพื่อเข่อซิงข้าจะอดทนใช้อากาศร่วมกันกับนางก็แล้วกัน!”

          “แสดงว่าฮูหยินตัดสินใจแล้วใช่ไหมเจ้าคะ”

          “แต่ท่านพี่นี่สิไม่รู้จะยินยอมรึไม่”

          “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกเจ้าค่ะ แต่ไหนแต่ไรมานายท่านไม่เคยใส่ใจเรื่องของนางอยู่แล้ว”

          “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล เช่นนั้นข้าไปหาท่านพี่เสียหน่อย”

          ใต้เท้าเว่ยฉือนั่งสะสางงานอยู่เรือนใหญ่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยดูแล้วน่าเกรงขาม เขาเป็นคนที่ได้ชื่อว่าอำมหิตที่สุดเพราะฆ่าได้แม้กระทั่งสหายรักของตัวเอง

          “นายท่าน ฮูหยินขอพบขอรับ”

          “ตอนนี้ข้ายุ่ง บอกนางให้กลับไปก่อนเถิด”

          “คะ...คือว่า ฮูหยินบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือกับท่านขอรับ”

          “เรื่องอะไรหรือ”

          “เรื่องพระราชทานสมรสเจ้าค่ะ” ฮูหยินเว่ยแทรกขึ้น ก่อนสาวเท้าเดินเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ

          “มารยาทของเจ้าลืมทิ้งไปไว้ที่ใด หรือว่าตระกูลเหลียงไม่เคยสอนว่าอย่าถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่น ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของก่อน”

          “ข้าหาใช่คนอื่นไกล แต่เป็นฮูหยินของท่าน เจ้าออกไปก่อน” นอกจากนางจะไม่รู้สึกอับอายที่ถูกต่อว่าแล้วยังไล่ให้คนรับใช้ข้างกายสามีออกไปด้วย

          “เรื่องแต่งงานกับตระกูลสือ ข้าไม่มีวันให้เข่อซิงของข้าแต่งเข้าจวนนั้นแน่”

          “เจ้ากล้าขัดพระราชโองการรึ ถึงได้พูดเช่นนี้ออกมา” เขาเงยหน้ามองฮูหยินของตนนัยน์ตาแน่วนิ่ง

          “ข้าหรือจะกล้าขัด เพียงแต่ข้าคิดเปลี่ยนตัวเจ้าสาว”

          “เปลี่ยนตัวอย่างนั้นรึ ไหนเจ้าว่ามาซิ ว่าจะให้ผู้ใดแต่งงานแทนบุตรสาวของเจ้า”

          “พวกเรายังมีคุณหนูเว่ยซูเหม่ยอยู่มิใช่รึ เดิมทีนางก็ไร้ค่าอยู่แล้วหากให้นางแต่งเข้าตระกูลสือยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ท่านไม่คิดเหมือนข้าหรือเจ้าคะ”

          “สตรีอัปมงคลอย่างนางแต่งเข้าไปมีแต่จะทำให้จวนเราอับอาย หากเจ้ามีสมองก็ไม่ควรพูดเช่นนี้ออกมา”

          “เช่นนั้นท่านจะให้ข้าทนเห็นลูกสาวเพียงคนเดียวแต่งเข้าปากเสือปากจระเข้หรือ ถ้าจะให้ข้าทนเห็นภาพนั้นสู้ข้าตายไปเสียยังดีกว่า”

          “เช่นนั้นเจ้าก็ตายเถิด เพราะข้าไม่มีวันทำตามที่เจ้าว่า”

          “ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงได้ใจดำกับข้าเยี่ยงนี้ถึงอย่างไรเสียข้าก็เป็นฮูหยินของท่านนะเจ้าคะ”

          “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ข้าตัดสินใจเองได้ เจ้าไม่คิดบ้างรึว่าถ้าตระกูลสือรู้เข้าว่าเราส่งเว่ยซูเหม่ยไปแทนแล้วเอาเรื่องนี้ไปทูลฮ่องเต้ หากพระองค์ทรงกริ้วขึ้นมาเห็นทีตระกูลเว่ยคงเหลือแค่ชื่อ”

          “แต่ฝ่าบาทไม่ได้บอกเสียหน่อยนี่เจ้าคะ ว่าต้องเป็นเข่อซิงเท่านั้น ท่านเห็นแก่หน้านางสักครั้งเถิด”

          “เช่นนั้นข้าต้องถามนางด้วยตัวเองก่อน ถ้าหากนางไม่อยากแต่งข้าย่อมไม่ฝืนใจนาง”

          “ขอบคุณท่านพี่ที่รับฟังคำขอของข้า”

          "เข่อซิง พ่อเรียกเจ้ามาด้วยเรื่องใดเจ้าคงรู้ดี"

          "เจ้าค่ะ ท่านแม่บอกลูกไว้แล้วว่าท่านพ่ออยากถามความเห็นลูก"

          "พูดตามตรงพ่อไม่อยากบังคับเจ้าให้แต่งเข้าตระกูลสือ"

          "ถ้าเป็นเรื่องแต่งงานลูกล้วนแล้วแต่ท่านพ่อจะตัดสินใจ"

          "เจ้าก็เป็นเช่นนี้ พ่อน่ะมีลูกสาวแค่สองคน คนหนึ่งเป็นตัวอัปโชค อีกคนว่านอนสอนง่ายสั่งให้ทำอะไรย่อมทำตามหมด พ่อรู้สึกว่ามีลูกสาวเช่นเจ้าล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำพันชั่งเสียอีก"

          "เรื่องของพี่ใหญ่นางหาใช่คนอัปโชคเสียหน่อยนี่เจ้าคะ มีแต่คนคิดไปเองทั้งนั้น ข้ายังรู้สึกสงสารนางเสียด้วยซ้ำ อายุของนางเลยวัยปักปิ่นมาแล้วถึงสองปีท่านพ่อควรหาคู่ครองดี ๆ ให้นางได้แล้ว"

          "เรื่องของนางเอาไว้ก่อนเถิด พ่อตัดสินใจแล้วว่าจะให้เจ้าแต่งเข้าตระกูลหลี่"

          "เช่นนั้นแล้วผู้ใดจะแต่งเข้าตระกูลสือแทนข้ากัน คงไม่ใช่..."

          "เจ้าคิดถูกแล้ว พ่อจะให้นางแต่งเข้าตระกูลสือแทนเจ้า"

          "แต่ว่า"

          "ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่พ่ออย่างข้าจะมอบให้นางได้"

          "ท่านพ่อ ท่านก็รู้ว่าชีวิตนางน่าสงสารตั้งแต่ยังเด็ก หากท่านยังทำเช่นนี้อีกเกรงว่าท่านพี่คงไม่อยากมองหน้าท่านอีก"

          "ทำไมพ่อจะไม่รู้ แต่จะทำอย่างไรได้หนทางเลือกได้เพียงหนึ่ง หากต้องเสียสละใครสักคนซูเหม่ยเหมาะสมที่สุด"