อย่าได้คิดมารังแกข้า

          “ซูเหม่ย มาหาแม่เร็วเข้า”

          “ทะ...ท่านแม่”

          “วันนี้เป็นวันเกิดเจ้า แม่สั่งสาวใช้ให้ทำหมั่นโถวไว้ให้เจ้าด้วยกินให้หมดล่ะ” แม้ใบหน้าของนางจะยิ้มแย้ม แต่ข้างในหาได้เป็นเหมือนที่แสดงออก

          “ขอบคุณท่านแม่ ซูเหม่ยจะกินหมั่นโถวนี้ให้หมดอย่างแน่นอน”

          “ดีมากเด็กดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าหากเจ้าไม่เรียกข้าว่าแม่อีก” ท้ายประโยคหันมากระซิบพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ตอนนั้นซูเหม่ยถึงได้รู้ธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร

          เสียงสาวใช้ร้องโหวกเหวกโวยวายดังเข้ามาถึงด้านในทำให้เว่ยซูเหม่ยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสาง

          “เกิดอะไรขึ้น” นางถามขึ้น หลังจากเปิดประตูออก

          “คือว่า”

          “ไม่ต้องพูดแล้ว” นางแทรกขึ้น สายตามองยังพื้นที่มีน้ำสกปรกนองอยู่ เมื่อพอจะรู้แล้วว่าต้นเหตุเกิดจากอะไร

          “คุณหนู เหตุใดท่านถึงยอมให้แม้แต่พวกสาวใช้รังแกล่ะเจ้าคะ”

          “ใครบอกเจ้ากันว่าข้าจะยอมถูกรังแกเหมือนแต่ก่อน เพียงแต่เราเพิ่วกลับจวนมา รออีกสักหน่อยเถิดข้าจะตอบแทนพวกนางอย่างสาสมทีเดียว”

          “บ่าวขออภัยที่ไม่อาจนำน้ำสะอาดมาให้ท่านล้างหน้าได้”

          “เรื่องนั้นช่างเถิด”

          “คุณหนู” หวนปี้เรียกชื่อเจ้านายของตนด้วยน้ำเสียงตกใจอยู่ในที เพราะไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะมาที่ห้องครัวด้วยตัวเอง

          “สำรับอาหารเช้าของข้าเล่า” นางถามสาวใช้ในครัว ทว่าไม่มีผู้ใดตอบกลับมาสักคนเดียว

          “ข้าถามว่าสำรับอาหารของข้าอยู่ที่ใด”

          “ไม่มีเจ้าค่ะ! ห้องครัวของเราเตรียมอาหารไว้แต่พอดีกับจำนวนคนในแต่ละเรือนเท่านั้น”

          “เช่นนั้นเจ้าจะบอกข้าว่าข้าไม่ใช่เจ้านายของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ”

          “เจ้านายของพวกเรามีเพียงนายท่าน ฮูหยินและคุณหนูรองเท่านั้นเจ้าค่ะ”

          “อ่อ เช่นนี้เอง ข้าเป็นส่วนเกินสินะ แต่พวกเจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่าก่อนพวกนางสองคนจะมาอยู่ในจวนนี้มารดาของข้าเป็นนายหญิงของที่นี่ และข้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนาง”

          “คุณหนู เหตุใดท่านถึงพูดเรื่องน่าขันเช่นนี้ แต่ก่อนท่านอยู่ที่นี่ราวกับคนตายก็ไม่ปาน พอนายท่านใจดีรับกลับจวนหน่อยถึงได้คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของที่นี่งั้นหรือ”

          “เป็นเพราะแต่ก่อนข้าใสซื่อเกินไป พวกเจ้าถึงได้คิดรังแกข้าเพราะคิดว่าข้าเป็นเหมือนเมื่อก่อน” เว่ยซูเหม่ยเดินเข้าไปใกล้สาวใช้คนที่พูดจาเย้ยหยันตัวเอง พลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก

          “นี่ท่านจะทำอะไร!”

          “ข้าจะสั่งสอนคนชั้นต่ำเช่นเจ้าอย่างไรเล่า ว่านับจากนี้ควรใช้ชีวิตยังไง” ว่าแล้วก็บีบคอสาวใช้ผู้นั้นอย่างแรงจนหายใจแทบไม่ออก

          “ขะ...ข้าผิดไปแล้ว แค่ก”

          “ถ้ายังไม่อยากตาย อย่าได้คิดมารังแกพวกเราอีก” สิ้นคำถึงได้ปล่อยคอของนางให้เป็นอิสระ

          “หวนปี้ นำวัตถุดิบที่อยู่ข้างหลังเจ้ามา”

          “คุณหนูจะลงมือทำอาหารเองหรือเจ้าคะ”

          “แม้ข้าไม่อยากทำเอง แต่สาวใช้พวกนี้คงไม่ยินยอมทำอาหารให้พวกเรากิน” ท้ายที่สุดทั้งสองคนได้ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง

          ฮูหยินเว่ยได้ยินเรื่องนี้เข้าจึงได้เรียกนางมาร่วมรับประทานอาหารค่ำที่เรือนใหญ่ นี่เป็นคราแรกตั้งแต่จำความได้ที่เว่ยซูเหม่ยได้กินข้าวพร้อมกับทุกคน

          “ข้าได้ยินว่าตอนเช้าเจ้าถึงกับทำอาหารกินเองเลยรึ”

          “ฮูหยิน ท่านรู้ได้อย่างไร”

          “มีเรื่องใดในจวนบ้างที่ข้าไม่รู้”

          “เรื่องจริงรึ” น้ำเสียงเรียบนิ่งถามขึ้น

          “เจ้าค่ะ”

          “เจ้าทำเช่นนั้นทำไม เรื่องทำอาหารเป็นหน้าที่ของสาวใช้ เจ้าเป็นถึงคุณหนูของจวนอย่าได้ทำเช่นนั้นอีก”

          “ข้าก็ไม่ได้อยากทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่สาวใช้พวกนั้นบอกข้าว่าไม่มีอาหารสำหรับข้า ด้วยเหตุนี้...”

          “ฮูหยิน! นี่เจ้าดูแลจวนอย่างไร สาวใช้พวกนั้นถึงได้ประพฤติตัวเช่นนี้ ตัดลิ้นคนที่เอ่ยวาจาสามหาวเช่นนั้นเสีย ส่วนคนที่อยู่ในห้องครัวให้โบยคนละยี่สิบที ข้าจะดูซิว่ามีใครอีกบ้างที่กล้าเหิมเกริมอีก”

          “เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ ซูเหม่ยเจ้าอย่าได้คิดน้อยใจ แม่คนนี้สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก”

          “ข้าไม่ได้น้อยใจอันใด ท่านอย่าคิดมากเพราะข้าเลยเจ้าค่ะ”

          “ท่านพ่อ ท่านบอกท่านพี่หรือยังเจ้าคะเรื่องแต่งงานกับตระกูลสือ”

          “ข้ากำลังจะบอกนางนี่แหละ ซูเหม่ย เจ้าคงได้ยินมาบ้างว่าฮ่องเต้มีพระราชโองการให้ตระกูลเรากับตระกูลสือเกี่ยวดองกัน”

          “เจ้าค่ะ”

          “ในเมื่อรู้แล้ว ข้าจะไม่พูดให้ยืดยาว เจ้าต้องแต่งเข้าจวนตระกูลสือ”

         “ข้าขอถามได้รึไม่ ว่าบุรุษตระกูลสือคนใดที่ข้าต้องแต่งด้วย”

         “ท่านโหวแห่งตระกูลสือ สืออันหลง”