บทนำ

“ว้าย!!! ช่วยด้วยค่าาา ช่วยด้วย!! มีคนตกน้ำ” เสียงสั่นสะเทือนจากผิวน้ำได้ยินแว่ว หากแต่ร่างที่จมกลับไม่สามารถที่จะดันตัวพุ่งขึ้นมาได้ ใครจะคิดว่าภายใต้ท้องน้ำแห่งนี้จะมีกระแสน้ำวนอยู่เบื้องล่าง เธอพยายามเต็มที่อย่างมีสติแต่กลับทำอะไรไม่ได้ลมหายใจที่เริ่มหมดแรงกลั้นถูกปล่อยออกมาเฮือกสุดท้ายก่อนจะหมดแรง

“หมายเลขต่อไป” เสียงเรียกลำดับแถวแม้น้ำเสียงจะราบเรียบไม่เปล่งตะโกน แต่กลับก้องกังวานราวกับลำโพงลูกใหญ่

“เจ้าเป็นอะไรตาย” ร่างขาวซีดยืนมองชายแก่หนวดยาวที่กำลังเอามือลูบไล้อย่างพอใจ ดวงตากลมเหม่อมองก่อนจะได้สติ

“ฉะ..ฉันตายแล้วหรือคะ” เธอถามชายแก่ที่ยังคงเอามือลูบเคราของเขา

“ก็ใช่นะซินังหนู เอ็งนะตายแล้ว”

“ฉันจำได้ว่า…..”  หลิวหลิวยืนนึกถึงภาพสุดท้ายก่อนที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอเดินไปเช่าหนังสือนิยายจากร้านใกล้ ๆ บ้านแต่เพราะเวลาใกล้ค่ำ เธอเลยรีบคว้าหนังสือเช่ากลับมาอ่านต่อ แต่ระหว่างทางต้องผ่านทางข้ามแม่น้ำเส้นหลักประจำ ซึ่งเธอเองก็ชอบมานั่งอ่านหนังสือเล่นแถว ๆ นี้ แต่ตอนนั้นช่วงที่เธอเดินผ่าน จำได้ว่ากำลังอ่านหนังสือนิยายอย่างตั้งใจเพียงเนื้อหากำลังเข้มข้น อยู่ ๆ ก็มีร่างใครบางคนวิ่งชนเข้ามาที่เธอเต็มแรงจนเสียหลักล้มถลาตกลงไปในแม่น้ำ

“ฉันจมน้ำ ใช่ฉันจมน้ำ” เธอรีบตอบชายแก่

“ไหนขอข้าเปิดดูชะตาเจ้าซิ ไอหย่า!! ซี่เลี่ยว!! ดวงชะตาเองยังไม่ถึงคาดสงสัยข้าจะพาดวงวิญญาณมาผิด” เสียงสูงของชายแก่ทำให้คิ้วเธอยกขึ้นเล็กน้อย

“ท่านว่ายังไงนะคะ”

“นังหนูเอาแบบนี้ไหม ข้าจะส่งเจ้ากลับห้วงความทรงจำสุดท้ายเจ้าดีหรือไม่” ชายแก่รีบหาทางแก้ไขให้เธอ เพราะเขาเองก็อาจจะต้องลำบากถูกลดดวงวิญญาณเทพไป หากเป็นเช่นนั้นการที่จะขึ้นไปอยู่ชั้นสวรรค์ก็คงเป็นไปได้ยากคงต้องอยู่เพียงแค่ทางส่งวิญญาณต่อไป

“ห้วงสุดท้าย..แล้วฉันจะไม่กลับไปตอนเป็นเด็กหรือยังไงท่าน”

“ก็ไม่แน่ ห้วงสุดท้ายเจ้าอาจจะตอนเป็นเด็ก หรืออาจจะเป็นตอนที่เจ้ากำลังจมน้ำอยู่ก็ได้”

“เดี๋ยว!!”

“เดี๋ยวอะไรนังหนู”

“แล้วไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือไร รู้ไหมว่าการที่จมน้ำมันทรมานเพียงใด” เธอรีบกล่าวเพราะวินาทีที่จมน้ำมันช่างทรมานสุด ๆ

“เอาล่ะ..ลองเสี่ยงดู เจ้าหลับตานึกถึงห้วงเวลาสำคัญที่เจ้ากังวลมากที่สุดเพราะมันจะนำพาดวงวิญญาณเจ้าไปถึงร่างได้ มิเช่นนั้นดวงวิญญาณเจ้าก็จะไปตกที่ใดก็ไม่รู้ด้วย” พูดจบชายแก่ก็เสกพัดออกมาก่อนจะพาตัวเธอปลิวไปตามแรงลมพัดนั่น

‘ตาแก่นั่นให้ฉันกลับมาทรมาณอีกจนได้’ หลิวหลิวพยายามดันตัวเองให้โผล่พ้นน้ำอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แรงเธอกับยังปกติดีอยู่ อาจจะเริ่มหมดลมบ้างแต่ก็ยังคิดว่าน่าจะทันพ้นน้ำ ยังไม่ทันที่เธอจะดันร่างตัวเองมือใครบางคนดึงร่างเธอขึ้นก่อนที่สติเธอจะหลุดลอยไป

'อ้า~นี่ฉันอยู่ในสรวงสวรรค์หรืออย่างไรทำไมถึงเห็นเทพเซียนอยู่ตรงหน้าได้'

หลิวหลิว มองร่างสูงตรงหน้าที่กำลังยืนมองเธออย่างนิ่งเงียบใบหน้าเรียวคิ้วเข้มเฉียงขึ้นดังกระบี่ผิวขาวราวหยกชั้นดี ใบหน้างดงาม หากแต่เครื่องแต่งกายกลับดูแปลกตา เธอเหม่อมองเขาอย่างเลือนลาง

"ทูลฝ่าบาทพระสนมทรงพระอาการดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"เช่นนั้นเจิ้นก็กลับตำหนักหลันเป่าเสียที"

'หะ...ไปง่ายอย่างนี้เลยเหรอ ท่านเทพท่านอย่าเพิ่งไปเลยนะคะให้ฉันได้มองหน้าท่านนาน ๆ กว่านี้หน่อยซิ'