ตอนที่ 1 ข้าคือสนมซูเฟย

 {ยามเฉิน} ^{07.00-08.59 น.}

“พระสนมพระอาการเป็นเช่นไรเพคะ”

      หลิวหลิวเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง สติของเธอสามารถรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดีดวงตาเรียวหงส์หันมองไปรอบ ๆ ราวสำรวจสิ่งของเครื่องใช้    ต่าง ๆ ที่ดูแปลกตา หลิวหลิวถูกพัดนำดวงวิญญาณห้วงสุดท้ายของจิตสำนึกเธอมายังร่างที่ไร้ดวงจิต แต่ว่าดวงจิตของเธอนั้นแทนที่จะกลับไปสู่ร่างเดิม กลับถูกพัดพามายังร่างของหญิงสาวอีกคน

‘นี่เรามาอยู่ยุคไหนกันละเนี้ย..ทำไมทุกสิ่งอย่างรอบตัวถึงดูแตกต่างราวคนละยุคละสมัยอย่างนี้นะ’ ร่างเล็กยันตัวลุกก่อนจะเอนศีรษะอิงกับเตียงนอน เธอหันจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงใบหน้ารูปไข่แววตาส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะบิดผ้าสีขาวสะอาดจากอ่างทองเหลืองขนาดพอเหมาะ มือเล็ก ๆ ของนางยกขึ้นบรรจงสัมผัสเช็ดใบหน้าเธออย่างเบามือ

"ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนช่วยบอกได้ไหมคะ" หลิวหลิวเอื้อนเอ่ยออกมาแม้แต่น้ำเสียงของเธอก็ดูต่างออกไปราวกับเป็นคนละคน

“พระสนม!! พระสนมรู้ไหม ตอนที่พระองค์ตกลงไปในสระบัวนั่น หม่อมชั้นเกือบจะกระโดดลงตามพระสนมเสียแล้ว โชคดีที่องครักษ์เฉินเห็นเข้าจึงช่วยพระสนมได้ทันนะเพคะ”

“องครักษ์เฉิน?” หลิวหลิวหลุดเอ่ยเบา ๆ อย่างสงสัย เธอเพราะเธอรู้สึกเหมือนรู้จักคุ้นเคยชื่อนี้มาก่อน 

“พระสนมอย่าทรงทำเช่นนั้นอีกนะเพคะ” หญิงสาวตรงหน้าเธอเอ่ยพร้อมน้ำตาเออล้นจนเกือบจะไหล แต่หญิงสาวผู้นี้ก็ยังคงเช็ดลูบแขนของร่างเธอนั้นอย่างเบามือ

"ช่วยบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น" หลิวหลิวพยายามเค้นหาความจริงเพราะเธอมั่นใจว่าร่างที่เธอรู้สึกนี้มันไม่ใช่ตัวเธอเลยจะทั้งอดีตหรืออนาคตก็ตาม

"พระสนมตกลงไปในสระบัวที่สวนซีเซียนพร้อมกับพระสนมจูเสียนเฟยเพคะ" 

'พระสนมจูเสียนเฟย องครักษ์เฉิน ทำไมชื่อช่างดูคุ้นเคยนัก' หลิวหลิวนึกคิด เธอพยายามค่อย ๆ ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ 

'ทำไมชื่อทั้งสองคนช่างเหมือนตัวละครในนิยายเรื่องจักรพรรดินีผู้หนึ่งเดียว' เธอมองมือเล็ก ๆ ที่ดูซูบผอมแต่ผิวพรรณกลับดูผุดผ่อง 

‘ถ้าเดาไม่ผิดเราก็คงจะเป็นสนมคนใดคนหนึ่ง ว่าแต่สนมคนไหนกัน’

"เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรเหรอ" เธอเอ่ยถามขณะที่ร่างบางตรงหน้าน้ำตายังมิแห้งหายกับร้องโฮขึ้นมาอีกครั้ง

"อือ..อือ ..พระสนม ทรงลืมหลินเสียงแล้วหรือเพคะ" 

'หลินเสียง องครักษ์เฉิน นี่เราอยู่ในร่างสนมหลิวซูเฟยงั้นเหรอ...ตาแก่นั่นคงสะเพร่าเหมือนเดิมซินะ ไม่ส่งฉันกลับไปร่างเดิมยังไม่พอ ยังส่งฉันมาอยู่ร่างใกล้ตายอีก' หลิวหลิวยกขาหนึ่งวางบนเตียงพร้อมเอามือเท้าศีรษะเล็ก ๆ นั่นไว้ 

“แล้วองครักษ์เฉินอยู่ไหนรึ”

“องครักษ์เฉิน..? ” หลินเสียงจ้องมองหน้านายหญิงตนพลางก็สงสัยเพราะยามปกติแล้วนางจะเรียกองครักษ์ข้างกายเพียงชี่อ หากในยามนี้กลับเรียกราวกับคนแปลกหน้ากัน

"อือ..อือ..พระสนมท่านป่วยแล้วจริง ๆ"  หลินเสียงร้องไห้หนักอีกครั้งจนเธอต้องตบหลังร่างบางนั่นเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยแก้ตัว

“อ่ะ…ข้าหมายถึงเฉินฮั่ว เจ้าเรียกเขาให้ข้าหน่อย”  หลิวหลิวนึกขึ้นได้จึงรีบแก้ตัว

‘นี่เราจะใช้ชีวิตเป็นสนมหลิวรอดไหมนะ ในเนื้อหาเรียกว่าเป็นตัวละครที่มีอายุสั้นเสียจริง…เห้อ..’  หลิวหลิวนึกไปพลางถอนหายใจไป นึก ๆ แล้วชีวิตเธอช่างน่าสงสารนักตายแล้วก็จะต้องมาตายซ้ำอีก

“เดี๋ยวหม่อมชั้นไปเรียกองครักษ์เฉินให้นะเพคะ” หลินเสียงยกมือหนึ่งปาดน้ำตาก่อนจะลุกถืออ่างทองเหลืองออกไป 

หลินเสียงเดินก้าวข้ามธรณีประตูไม่ไกลก็พบร่างสูงยืนกอดอกอิงบานผนังเฝ้ารออยู่ข้าง ๆ ประตูห้องเหมือนในทุกๆ วันตั้งแต่ที่สนมหลิวซูเฟย หรือหลิวเซียงเอ๋อร์ตกน้ำ องครักษ์หนุ่มผู้นี้ก็ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นสลักอยู่หน้าประตู สายตาคมดุทอดมองออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย

“พระสนมทรงเรียกหาท่าน ท่านเข้าไปเถอะองครักษ์เฉิน” หลินเสียง กล่าวสั้น ๆ

“พระสนมเป็นเช่นไร อาการดีขึ้นมากไหมแม่นางหลิน” เฉินฮั่วรีบถาม

“ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ แต่....."

"แต่อะไรหรือแม่นางหลิน?"

"เชิญท่านเข้าไปดูเถอะ ให้พระสนมทรงรอนานจะทรงโกรธได้นะเจ้าคะ”

หลิวหลิวหลับตาพริ้มเธอนึกยังไงก็ไม่เห็นความทรงจำของสนมหลิวซูเฟยเลยมีเพียงความมืดยามหลับตากับเสียงผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา 

‘ทำไมในนิยายที่ฉันเคยอ่านเวลาข้ามเวลามาอยู่ในร่างอีกคนถึงสามารถดูความทรงจำร่างคนอื่นได้ล่ะ หรือเรายังตั้งสมาธิไม่พอ’ นึกได้เช่นนั้นเธอจึงยกขาทั้งสองข้างขึ้นนั่งขัดตะหมาดพร้อมวางมือประสานไว้ที่ตัก เฉินฮั่วเปิดประตูเข้ามา เขาได้แต่ยืนมองท่าทางแปลก ๆ ของนางอย่างไม่เข้าใจ ครั้นจะถาม เห็นจะไม่สมควร เขาจึงทำได้เพียงยืนรอนาง หลิวหลิวเริ่มหมดความอดทนในการค้นหาความทรงจำของเจ้าของร่างเธอจึงลืมตาขึ้นอย่างเร็ว

“แม่ตก!!” เสียงอุทานเล็ก ๆ หลุดออกจากริมฝีปากเล็ก ๆ ทำให้คนที่ยืนตรงหน้าถึงกับขมวดคิ้วเรียวนั่น

“กระหม่อมคารวะพระสนม” เฉินฮั่วยกมือประสานโค้งคำนับ

‘พระเจ้านี่องครักษ์เฉินหรือนี่ ฉันคิดว่านายแบบซะแล้ว สนมหลิวโชคดีจังมีคนหล่ออยู่ข้างกายแบบนี้ ไม่ต้องสนใจฮ่องเต้แล้วก็ได้ เป็นเราเมินซิคะ ในเมื่อฮ่องเต้เองก็ไม่ได้สนใจสนมหลิวอยู่แล้วด้วยแบบนี้เราก็คงพ้นโทษถูกส่งเข้าตำหนักเย็น’

“พระสนมทรงเรียกระหม่อมมาทรงมีอะไรจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เออ..เราเรียกท่านเพราะอยากขอบคุณที่ท่านช่วยเราไว้” หลิวหลิวในร่างหลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยตอบอย่างเกรง ๆ เธอไม่เคยเห็นใครรูปงามเช่นนี้มาก่อน

‘คงเป็นเขาซินะที่เห็นเมื่อคราวที่แล้ว ฉันนี่น่าอายจริง ๆ เห็นคนองครักษ์ตัวเองก็คิดว่าเทพเซียนบนสวรรค์’ นางนึกถึงภาพชายหนุ่มเมื่อครั้นลืมตาตื่นหลังจากที่ได้สติจากการจมน้ำเมื่อสามวันก่อน

“มันคือหน้าที่กระหม่อม ขอพระสนมอย่าได้ถือเป็นหนี้บุญคุณ หากเป็นบุญคุณนั้นแล้ว กระหม่อมเองต้องเป็นผู้ตอบแทนพ่ะย่ะค่ะ” เฉินฮั่วรีบกล่าว

“เช่นนั้นเราก็ยังอยากขอบคุณท่านอยู่ดี ท่านอยากได้อะไรบอกเรา เราจักให้ท่าน” หลิวหลิวเอ่ยถึงน้ำใจที่นางจะมอบให้ ผิดกับหลิวเซียงเอ๋อร์คนเดิมแทบไม่มีเลย นางเกิดในตระกูลสูงศักดิ์และคิดเสมอว่าบ่าวไพรเป็นของตระกูลหลิวแม้จะตายแทนก็ย่อมได้ จริงอยู่ในยุคสมัยนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาแต่  หลิวหลิวผู้ที่เกิดอยู่ในยุคสองพันสิบสอง ยุคสมัยที่ทุกคนเท่าเทียมกันย่อมต้องมองว่าเป็นเรื่องที่ไม่สมควรคิดแบบนั้น

“มิสมควรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำตามหน้าที่ขอพระสนมอย่าได้ทำเช่นนี้เลยกระหม่อมมิสบายใจได้พ่ะย่ะค่ะ” เฉินฮั่วคุกเข่าลงยกมือประสานขึ้นเหนือศีรษะ

‘ช่างเป็นคนดีเสียจริง’ ดวงตาเธอจับจ้องท่าทางบุรุษตรงหน้าพลางนึกชมเขาอยู่ภายใน พร้อมยกยิ้มอย่างพอใจ

“งั้น…หากท่านยังนึกไม่ออกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ไว้เมื่อท่านนึกได้เมื่อไหร่ขอให้บอกเราถือว่าเป็นน้ำใจจากเราก็พอ”

“เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ” เฉินฮั่วโค้งคำนับก่อนจะลุกยืนตรงตามเดิม แม้เขาจะรู้สึกแปลกใจในท่าทางของหลิวเซียงเอ๋อร์เช่นไร แต่ความรักที่เขามีให้นางก็ยังคงเช่นเดิม