5-2

“เยี่ยม... กลับไปขุดมันขึ้นมา” อี้หลินแสยะยิ้มร้าย นางไม่รอช้า จับจูงมือสาวใช้พากันกลับจวนไป ลอบปีนข้ามกำแพงอย่างเงียบเชียบด้วยวิชาตัวเบา องครักษ์พวกนั้นก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

แปลกที่นางผู้ทะลุมิติมาอยู่ดี ๆ ก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วเหนือธรรมชาติหลังฟื้นกำลังได้ไม่กี่วัน นางลองใช้วิชาลมปราณของสำนักเส้าหลิน ซึ่งนางเคยไปฝากตัวเป็นศิษย์ตอนอายุสิบห้าปี ก่อนที่นางจะไปเรียนต่อปริญญาตรีและปริญญาโท สาขาวิชาการจัดการความมั่นคงปลอดภัยและการอารักขาเชิงกลยุทธ์ในต่างประเทศ เพื่อเป็นบอดี้การ์ดกลุ่มคนสำคัญโดยเฉพาะ นางดำเนินรอยตามบิดามารดาที่เลี้ยงดูนางอย่างเคร่งครัด

อี้หลินมุ่งตรงไปยังสถานที่ที่สาวใช้บอก ก่อนจะจัดการงัดแผ่นอิฐปูพื้นตรงมุมห้องนอนออกช้า ๆ แสงรำไรส่องกระทบห่อผ้าขี้ริ้วเก่าคร่ำคร่า

เมื่อคลี่ออกดู... ปรากฏเป็นปิ่นหยกขาวมันแพะสลักลายเมฆมงคลโบราณ แม้จะมีคราบดินเกาะกรัง ทว่าเนื้อหยกกลับเนียนละเอียด ส่องประกายละมุนตา สัญชาตญาณบอดี้การ์ดที่เคยคุ้มครองมหาเศรษฐีผู้สะสมของเก่าระดับโลกบอกนางทันทีว่า ของชิ้นนี้เป็นของแท้และมีอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปี!

“ของสิ่งนี้แหละที่จะเปลี่ยนเป็นเงินก้อนแรกของเรา” อี้หลินกล่าวพลางหยิบผ้ามาเช็ดคราบดิน แล้วซ่อนมันไว้ในสาบเสื้อ นางหันไปบอกสาวใช้ที่มีสีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย อวี่ถงคงคิดว่าหากเป็นคุณหนูคนเดิม คงไม่มีวันยอมขายปิ่นหยกชิ้นนี้ไปง่าย ๆ แน่

“เอาไว้แผนการของเราสำเร็จลุล่วงแล้ว จะกลับมาไถ่คืน หรือจะให้ข้าซื้อใหม่อีกร้อยอันก็ยังได้ ตอนนี้ความมั่นคงในชีวิตอันน่าอดสูของคุณหนูเจ้าสำคัญกว่า ข้าไม่รู้ว่าคุณหนูคนเก่าของเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่สำหรับข้า... ข้าจะไม่ยอมตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เด็ดขาด”

“เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจ คนตายก็ตายไปแล้ว คนที่ยังอยู่สิ จะต้องดิ้นรนมีชีวิตต่อไปเช่นไร” อวี่ถงถอนหายใจยาว

คุณหนูคนใหม่เอื้อมมือมาตบศีรษะของนางเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวสุนัขตัวน้อยด้วยความเอ็นดู

“เจ้าฉลาดขึ้นนะ”

อี้หลินไม่เสียเวลากับการปลอบสาวใช้ตัวน้อยนาน นางมุ่งหน้าตรงไปยัง ‘โรงรับจำนำสกุลกู้’ ซึ่งเป็นโรงรับจำนำที่ใหญ่และน่าเชื่อถือที่สุดในแถบตลาดทิศตะวันตก ทั้งเรื่องการเก็บรักษาความลับของลูกค้าก็เป็นที่ไว้วางใจได้เป็นอย่างดี

เมื่อมาถึงเรือนไม้ที่บรรยากาศด้านในเงียบสงบ มีหลงจู๊ผู้เฒ่าสวมแว่นสายตาหนาเตอะนั่งประจำตำแหน่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวสูง

อี้หลินก้าวเข้าไปด้วยท่าทางสง่างาม แผ่นหลังเหยียดตรง ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมารอบกายทำเอาหลงจู๊เฒ่าถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความยำเกรง ผิดกับอวี่ถงที่เอาแต่ยืนตัวสั่นก้มหน้าอยู่ทางด้านหลัง

กึก...

ปิ่นหยกมันแพะโบราณถูกวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหลงจู๊ช้า ๆ อี้หลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

“ข้าต้องการปล่อยของเก่าชิ้นนี้... หลงจู๊ ลองตีราคาดูทีว่าหยกโบราณชิ้นนี้จะเปลี่ยนเป็นเงินหมุนเวียนให้ข้าได้เท่าไหร่?”

หลงจู๊เฒ่าหยิบปิ่นหยกขึ้นมาส่องกระทบแสงแดดอย่างละเอียด นิ้วเหี่ยวย่นลูบไล้เนื้อหยกไปมาช้า ๆ ก่อนจะแอบสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงในความงามดั้งเดิมของมัน

“แม่นาง... ปิ่นชิ้นนี้เนื้อดีวรรณะเลิศ เป็นของเก่าชั้นดี ทว่า... ตลาดหยกค่อนข้างซบเซา ข้าคงให้เจ้าได้เต็มที่เพียง...”

“หลงจู๊... อย่าได้คิดจะเหลี่ยมใส่ข้า” อี้หลินเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะไม้เสียงดังฟังชัด เมื่อหลงจู๊เฒ่าพยายามจะกดราคาตามนิสัยพ่อค้า

“หยกมันแพะเนื้อนวลไร้ตำหนิ สลักลายเมฆมงคลยุคราชวงศ์ก่อนอย่างประณีตเช่นนี้ ต่อให้เอาไปประมูลในเหลาสุราใหญ่ ยังได้เงินไม่ต่ำกว่าสองร้อยตำลึง เงินแค่นั้นอาจจะน้อยสำหรับท่าน แต่ถ้าท่านคิดจะกดราคากับข้า... ข้าจะหยิบของชิ้นนี้เดินไปโรงรับจำนำสกุลเฉินที่อยู่ตรอกถัดไป”

คำพูดที่รู้ลึกและเฉียบขาดของอี้หลินทำเอาหลงจู๊เฒ่าเหงื่อซึมซกเต็มขมับ ท่าทางของสตรีตรงหน้าไม่ใช่คุณหนูในห้องหอที่หลอกง่าย แต่เหมือนยอดคนผู้เจนโลกที่พร้อมจะหักคอเขาได้ทุกเมื่อ

“เอ่อ... แม่นางโปรดใจเย็นก่อน! ข้าดูผิดไปเอง... เอาเป็นว่า ข้าให้ราคารับซื้อขาดที่หนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงเงิน ถือว่าซื้อขายมิตรสหายในวันหน้า ดีหรือไม่?” หลงจู๊เฒ่ารีบเปลี่ยนท่าทีพินอบพิเทาในทันควัน

“ตกลง... จัดการตั๋วเงินและเงินก้อนมาให้ข้า” อี้หลินพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

อวี่ถงที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับอ้าปากค้างจนดวงตาแทบถลน... นางไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า คุณหนูผู้เคยโง่งมวัน ๆ เอาแต่ยอมอดมื้อกินมื้อ จะสามารถเจรจาต่อรอง ข่มขวัญพ่อค้าหน้าเลือดจนยอมสยบ และคว้าเงินก้อนใหญ่ระดับที่เลี้ยงดูเรือนท้ายจวนได้เป็นปี ๆ มาครองได้อย่างง่ายดายเพียงไม่กี่อึดใจ!