บทที่ 6 บอกลาสกุลลู่

ในอดีตนั้น ‘หลินจิ่น’ เป็นเพียงคุณหนูผู้ปราศจากพรสวรรค์ทางด้านการบำเพ็ญเพียร ทั้งยังมีร่างกายอ่อนแอและขี้โรคที่สุดในตระกูล มิหนำซ้ำนางยังโง่เขลาเบาปัญญาจนหาได้มีผู้ใดเทียบเทียม

อี้หลินตระหนักดีว่านางจะต้องกระทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความรอบคอบ หลังจากที่นางได้ครอบครองเงินตำลึงก้อนใหญ่จนก้าวแรกมั่นคงพอจะออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยลำแข้งของตนเองแล้ว นางคิดว่าก่อนจากไป คงต้องไปพบบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของเจ้าของร่างนี้เสียหน่อย

ภายในจวนสกุลลู่ที่กว้างขวางโอ่อ่าสมฐานะขุนนางใหญ่ หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสลับลายมังกรคาบแก้วหรูหรา ทางเดินหินอ่อนทอดยาวผ่านสวนที่ตกแต่งด้วยหินแปลกตาและสระบัวขนาดใหญ่ สะท้อนถึงความมั่งคั่งและบารมีอันล้นพ้นของเจ้าของจวน

อี้หลินมุ่งหน้าตรงไปยังโถงใหญ่ด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเหยียดตรงราวบุรุษ มิใช่สตรีผู้อ่อนแออย่างหลินจิ่น

เมื่อก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไป สายตาคมกริบก็ปะทะเข้ากับร่างของ ‘ลู่เจิ้นหัว’ เสนาบดีกรมคลังผู้เป็นบิดา ทันทีที่ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางเต็มยศหันมาเห็นบุตรสาวที่ควรจะถูกกักบริเวณอยู่ท้ายจวน ใบหน้าของบิดาพลันมืดครึ้มลงด้วยโทสะ ตบโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่น เอ่ยปากต่อว่าดุด่านางในทันที

“นังลูกสารเลว! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบออกจากเรือนกักบริเวณมาที่นี่ ทหารยามสี่คนที่ข้าสั่งให้เฝ้าหน้าเรือนพวกมันทำสิ่งใดอยู่ ถึงปล่อยให้คนไร้ค่าโง่งมเช่นเจ้าเดินเพ่นพ่านไปทั่วจวนให้ข้าต้องอับอายขายหน้าได้อีก!”

อวี่ถงที่ยืนอยู่ข้างหลังหวาดกลัวจนตัวสั่นระริก ทว่าอี้หลินกลับทำเพียงยืนเหยียดตรง สองมือไพล่หลังพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบิดาตรง ๆ ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง นางไม่ยิ้มและไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดัน ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยตอบไปตามตรงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เสนาบดีลู่... ท่านเลิกตะคอกเสียทีเถอะ บุตรสาวหน้าโง่ที่ท่านคอยตราหน้าว่าไร้ค่าคนนั้น... นางได้สิ้นใจตายไปตั้งแต่วันที่ถูกแท่นหมึกฟาดหัวกลางร้านน้ำชาแล้ว”

ท่านเสนาบดีชะงักงันไปในทันที... แววตาโทสะพลันสั่นไหววูบหนึ่ง

แม้เขาจะมิได้รักและเอ็นดูบุตรทุกคนในจวนเท่ากันเสียหมด ลึก ๆ แล้วเขาก็มิได้เป็นบิดาที่เลวร้ายอำมหิตถึงขั้นคิดจะทอดทิ้งสายเลือดของตัวเอง หรือปล่อยให้ผู้ใดต้องทนทุกข์และตายจากไปอย่างน่าอดสู

หากจะเอ่ยถึงความเป็นอยู่ดั้งเดิมในเรือนท้ายจวนของหลินจิ่น แม้สภาพเรือนจะดูเงียบเหงาและลำบากไปเสียหน่อย ทว่าในเรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มและอาหารการกิน ก็ยังคงได้รับแจกจ่ายอย่างครบถ้วนตามสมควรไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่เป็นเพราะตัวหลินจิ่นเองต่างหากที่มักจะสร้างเรื่อง นำตั๋วเงินและทรัพย์สินทุกอย่างที่ได้รับไปปรนเปรอให้แก่บุรุษหน้าขาวผู้นั้นจนหมดสิ้น บิดามอบอะไรให้นางก็เอาไปขายเป็นเงินเสียหมด ยอมอดมื้อกินมื้อเพียงเพื่อประเคนสิ่งที่ดีที่สุดให้ชายคนรัก บิดาเช่นเขาจึงไม่มีทางเลือก จำต้องใช้วิธีตัดรอนสิทธิและหักเบี้ยหวัด ปล่อยให้นางใช้ชีวิตอยู่อย่างอัตคัดขัดสนในเรือนท้ายจวนเช่นนั้น เพื่อหวังจะดัดนิสัยและเตือนสติบุตรสาวโง่งมคนนี้ให้คิดได้เสียที

แต่นางคิดได้เสียที่ไหนกัน... พอไม่มีเบี้ยหวัดจากบิดา นางก็หันมาปักผ้าขายนำเงินไปให้บัณฑิตหนุ่มผู้นั้นอีก

“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใด? กลับเรือนของเจ้าไปเสีย”

“ท่านเสนาบดีลู่” นางเรียกขานบุรุษตรงหน้าด้วยสรรพนามที่แสนห่างเหิน แม้กระทั่งในแววตาก็ยังว่างเปล่า ราวกับสายตาที่มองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“ข้าเพียงจะมาแจ้งข่าวกับท่านว่า ข้าจะเดินทางขึ้นเขาไปบำเพ็ญเพียรที่สำนักศักดิ์สิทธิ์กู่ซาน ท่านไม่ต้องเสียเวลาดิ้นรนตามหาข้าให้ป่วยการ หากไอ้สวะฝูชิงอวิ๋นผู้นั้นโผล่หัวมาที่เรือนข้า... ก็บอกมันไปด้วยว่าอย่าได้เสนอหน้ามาให้ข้าเห็นอีก”

เสนาบดีลู่ฟังแล้วถึงกับหน้าซีดเผือดลงด้วยความตื่นตะลึง...

คำพูดจาหยิ่งผยองและโอหังเหล่านี้ไม่มีทางที่จะหลุดออกมาจากปากของบุตรสาวสายเลือดของเขาได้เลย ในอดีตเขาอบรมสั่งสอนหลินจิ่นมาเป็นอย่างดี เสียจนนางไม่เคยพูดจาดุด่ากร่นว่าใครเสียด้วยซ้ำ

หลินจิ่นมีนิสัยหัวอ่อนและเชื่อฟังผู้อื่นง่ายดาย ผิดจากบุตรสตรีคนอื่นในจวนที่มีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีผู้ใดในบ้านหลังนี้ที่จะมีปากคอร้ายกาจเด็ดขาดเท่าสตรีตรงหน้า ยิ่งเมื่อกวาดสายตาพิจารณาชุดจิ้นจวง[1]รัดกุมสีเข้มที่บุตรสาวสวมใส่อยู่ในยามนี้ ก็ช่างไม่สมกับเป็นนางเลยแม้แต่น้อย โดยปกติแล้วหลินจิ่นชอบแต่งกายด้วยอาภรณ์สีอ่อนหวาน พลิ้วไหวราวกับเทพธิดาตัวน้อย

“ข้ามีนามว่าอี้หลิน... บังเอิญข้าเพิ่งผ่านพ้นความตายมา หาได้รู้ไม่ว่าเหตุใดดวงจิตดันมาติดอยู่ในร่างของบุตรสาวท่าน ข้าตั้งใจจะไปร่ำเรียนวิชาบนสำนักกู่ซานแล้วจะกลับมาแก้แค้นให้แม่นางหลินจิ่น ไอ้พวกคนที่กล้าลงมือทำร้ายนางต้องสิ้นใจอย่างเลือดเย็น... ข้าจะไม่ละเว้นพวกมันแม้แต่คนเดียว ส่วนเรื่องหลุมศพของลูกสาวท่าน ข้ายังไม่มีโอกาสได้สลักป้ายชื่อเสียด้วยซ้ำ หากไม่เชื่อ... ท่านลองไปดูที่เรือนท้ายจวนเอาก็แล้วกัน”

-------------

[1] ชุดจิ้นจวง หรือ จิ่งจวง (ภาษาจีน: 劲装 - Jìngzhuāng)