ตอนที่ 2

ฉันก้มหน้าร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ พร้อมกับยกแขนโอบกอดตัวเองไว้แน่น จนมาหยุดยืนอยู่ที่สะพานริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง สายตาทอดมองไปตามลำน้ำที่แสนกว้างใหญ่และไหลเชี่ยวด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

“ฉันอ้วนแล้วมันยังไง ฮึก ฉันมันขี้เหร่แล้วมันยังไง!! คิดว่าพวกแกสองคนหน้าตาดีมากขนาดนั้นเลยใช่ไหม ถึงได้มาบู้บี้ฉันแบบนี้ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ฮึก ฮึก ไอ้พวกทรยศ ฮือ...”

ฉันพรั่งพรูคำพูดออกมา ราวกับอัดอั้นและเจ็บแค้น อยู่ภายในใจพร้อมกับทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงที่พื้น แล้วร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง

“ถ้าฉันตายแล้วเกิดใหม่ ฉันต้องเจอผู้ชายที่หล่อกว่าพี่ ดีกว่าพี่และฉันจะไม่มีวันกลับไปรักผู้ชายแบบพี่ได้อีก ไอ้ปกป้องผู้ชายสารเลว” ฉันพูดขึ้นอย่างเจ็บใจและเจ็บแค้นจนฉันแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ความคิดไม่ดีก็แวบเข้ามาในหัว ทำให้ฉันลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไปยังแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกรากอย่างคนชั่งใจ ก่อนจะได้ยินเสียงของคนแก่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆจากทางด้านข้างของฉัน

“แม่หนู ทำไมถึงได้มายืนร้องไห้อยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ” 

ฉันรีบหันไปมองตามเสียงก็เห็นคุณตาที่ค่อนข้างมีอายุอยู่พอสมควร ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มและท่าทางใจดี สวมใส่เสื้อคอจีนและกางเกงผ้าแพรสีแดงซีดๆในมือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกที่มีขวดน้ำอยู่ด้านในจำนวนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างๆฉัน

ก่อนที่ฉันจะรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเองที่ไหลอาบแก้มอย่างลวกๆ พร้อมกับเอ่ยตอบกลับคุณตาในทันที 

“หนูแค่มายืนรับลมเพราะรู้สึกเหนื่อยเฉยๆค่ะ ว่าแต่คุณตามาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ” 

“ตาก็เดินมาเก็บขวดแถวนี้เพื่อจะเอาไปขายน่ะ” 

“เหรอคะ งั้นคุณตารับนี่ไว้นะคะ”ฉันพูดขึ้นแล้วทำท่าครุ่นคิดอยู่แป๊บเดียว ก็ยกมือล้วงกระเป๋าตังของตัวเองที่มีเงินสดจำนวนหนึ่งยื่นส่งให้กับคุณตาทั้งหมดทันที 

“แม่หนูให้เงินตาทำไม?? “ 

“เงินของหนูจำนวนนี้อาจจะทำให้คุณตาอิ่มได้หลายมื้อและไม่ต้องเดินออกมาหาของไปขายในตอนดึกๆแบบนี้อีกและเอาอันนี้ของหนูไปด้วยเลย” ฉันพูดอย่างนึกสงสารคุณตาก่อนจะถอดเสื้อข้อมือและแหวนเพชรยื่นส่งให้กับคุณตาอีกครั้ง 

“แล้วแม่หนูไม่เก็บไว้ล่ะ เอามาให้ตาทำไม”

“หลังจากนี้หนูคงไม่ได้ใช้แล้วคุณตารับไปเถอะนะคะ” ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มเพราะฉันตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

“งั้นตาก็มีของชิ้นหนึ่งจะให้หนูเป็นของตอบแทนที่หนูใจดีกับตา เพราะตาก็คงไม่ได้ใช้แล้วเหมือนกัน” 

เมื่อคุณตาพูดจบก็ล้วงหยิบของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบถุงผ้าสีแดงยื่นส่งมาให้กับฉันด้วยรอยยิ้มใจดี

“แม่หนูรับไปสิ”

“มันคืออะไรเหรอคะ” ฉันพูดถามขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมกับรับถุงผ้าสีแดงเก่าๆอย่างไม่ลังเลเพราะคิดว่าของด้านในคงไม่ใช่ของมีค่าอะไร

“ของนำโชคของตาเอง หนูใส่ติดตัวไว้สิ แล้วต่อจากนี้ตาก็ขอให้หนูโชคดีมีชีวิตยืนยาวพบเจอคนที่รักหนูด้วยใจจริง ขอบใจสำหรับเงินและของมีค่าของแม่หนูมากและหากเราทั้งสองมีโชคชะตาดวงสมพงษ์กัน สักวันเราคงจะได้พบกันอีกครั้งนะ แม่หนูหลินหลิน” 

“ของนำโชคงั้นเหรอ เอ๊ะ!! หลินหลิน คุณตา คุณตา!!อ้าวหายไปไหนของเขาเร็วชะมัด แล้วรู้จักชื่อฉันได้ยังไงกันนะ”

 ฉันก้มมองถุงผ้าในมืออย่างนึกสงสัย ก่อนจะต้องชะงักและเงยหน้าขึ้นมาด้วยความแปลกใจที่เมื่อกี้นี้ฉันได้ยินคุณตาพูดชื่อของฉันแต่ก็ไม่เห็นคุณตายืนอยู่ข้างๆ ฉันอีกแล้ว

ฉันบ่นพึมพำขึ้นมาตามประสา พร้อมแกะถุงผ้าและเปิดออกเพื่อดูของข้างใน ก็พบว่าเป็นกำไลหยกที่มีสีสันแปลกตาสวยงาม ก่อนจะเอามาลองสวมใส่ที่ข้อมือของฉันทันที

“หืม...ใส่พอดีข้อมือเลยอ่ะ สวยจัง เอาวะหลินหลิน แกได้ของขวัญนำโชคมาแล้ว ก็แค่ผู้ชายเฮงซวยกับเพื่อนทรยศไร้ค่าอย่าไปสนใจพวกมันอีกเลยแกยังมีครอบครัวที่รอแกอยู่ แถมยังมีเงินในบัญชีตั้งมากมาย

ชิ ว่าฉันไม่สวย ฉันจะบินไปเกาหลี แล้วก็ทำหน้า ให้มันสวยฉ่ำมงไปเลยคอยดู” ฉันพูดให้กำลังใจตัวเองและจ้องมองไปยังกำไลหยกบนข้อมืออย่างอารมณ์ดี แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่กำไลหยกชิ้นนี้ไม่น่าจะยัดใส่ที่ข้อมือป้อม ๆ ของตัวเองได้ 

ก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินออกห่างจากราวสะพานแต่ไม่ทันจะก้าวเดิน ฉันก็เผลอเหยียบขวดเหล้าจากที่ไหนก็ไม่รู้ จนลื่นล้มหงายท้องตกขอบสะพานแล้วตัวฉันก็พุ่งตกลงไปในแม่น้ำที่แสนเชี่ยวกรากอย่างรวดเร็ว

ตู้ม...!!

“กรี๊ด! ฉันแค่พูดล้อเล่น ฉันยังไม่อยากตายสักหน่อย!!”

ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อตัวพุ่งตกลงในแม่น้ำและด้วยแรงกระแทกอย่างแรง ทำให้ฉันจุกอก จนไม่สามารถจะขยับแขนขาช่วยตัวเองให้แหวกว่ายขึ้น มาพ้นผิวน้ำได้เลยฉันตะเกียกตะกายอยู่ได้ไม่นานพลันทุกอย่างก็มืดสนิทลงรวมทั้งสติของฉันก็วูบดับไปในทันที