ระบบแลกเปลี่ยนสินค้า 1.2

หลี่เหมยแทบจะร้องเมื่อน้องสาวบอกจะเอายามาให้ ยุคนี้ชาวบ้านมักจะกินยาต้มซึ่งมันขมมาก ยาเม็ดส่วนมากจะใช้ในโรงพยาบาลใหญ่ หรือโรงพยาบาลของทหาร นั่นเพราะว่ามันมีราคาแพง

“แต่พี่รองต้องกิน พี่ใหญ่สั่งไว้ค่ะ” เด็กสาวไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน นอกจากหมออีสั่งแล้วพี่ใหญ่ยังสั่งไว้ก่อนไปทำงานว่าต้องให้พี่รองกินยาด้วย

พอเห็นหน้าตาของหลี่ลู่หรานที่เกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว ก็ตัดสินใจพยักหน้ายินยอมดื่มยา เด็กสาวเห็นอย่างนั้นก็ดีใจรีบวิ่งออกไปเพื่อเอายาเข้ามาทันที

หลังจากดื่มยาขมหมดแล้ว หลี่เหมยแทบร้องไห้ เพราะว่ายามันขมกว่าที่เธอคิดไว้มาก

“พี่อยู่คนเดียวได้ไหม เดี๋ยวฉันจะไปบอกพ่อกับแม่ก่อนว่าพี่ตื่นแล้ว พอดีพ่อสั่งไว้น่ะ” หลี่ลู่หรานบอกกับพี่สาว

“งั้นเราไปพร้อมกับดีกว่าเพราะตอนนี้พี่เองก็ไม่มีอาการอะไรแล้ว ออกจากบ้านสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ขยับร่างกาย

สักหน่อยจะได้สดชื่น”

หลี่เหมยอยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย บรรยากาศชนบทแบบนี้เธอชอบมากเพราะไม่มีมลพิษเหมือนที่เธอเคยอยู่อย่างไรล่ะ และตอนนี้ร่างกายก็ไม่เป็นอะไรแล้ว

อีกอย่างเธออยากทดลองระบบเหมือนกันว่าจะมีอะไรแลกเปลี่ยนได้บ้าง พรุ่งนี้จะได้ออกมาคนเดียว

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

เด็กสาวคิดไม่นานก็ตอบตกลง อย่างน้อยพี่สาวของเธอจะได้ออกกำลังกายไปด้วย และจะได้หายป่วยเร็วขึ้นอย่างไรล่ะ

ไม่นานทั้งสองคนก็เดินออกมาจากบ้าน โดยที่หลี่ลู่หรานไม่ลืมปิดประตูเพราะกลัวคนจากบ้านลุงใหญ่เข้ามาขโมยของ แม้จะแยกบ้านและไม่มีปู่กับย่าแล้ว แต่บ้านนั้นมักจะอ้างสิทธิ์ความเป็นพี่ชายมาเอาเปรียบอยู่เสมอ แม้จะไม่เคยได้อะไรไป แต่ก็ยังคอยมาหาขโมยของอยู่เรื่อย

หลี่ลู่หรานคอยมองหลี่เหมยอยู่ตลอด กลัวว่าพี่สาวของเธอจะล้มระหว่างทาง จนหลี่เหมยหลุดหัวเราะกับท่าทางของน้องไม่ได้

“ไม่ต้องคอยระวังขนาดนั้นหรอก พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ทำอย่างกับพี่เป็นคนพิการหรือไม่ก็เด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน”

“แต่ฉันห่วงพี่นี่นา นี่ก็ใกล้ถึงที่ทำงานของพ่อกับแม่แล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง กลัวแต่จะมีคนมาแสร้งบีบน้ำตาหาเรื่องให้คนอื่นมองพี่ไม่ดีอีกน่ะสิ”

หลี่ลู่หรานไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าพี่สาวมักจะคอยกลั่นแกล้งสหายอย่างถังชุนเป้ยบ่อยครั้ง นั่นก็เพราะฝ่ายนั้นมาหาเรื่องก่อนโดยที่ไม่มีใครเห็นอย่างไรล่ะ แถมยังปล่อยข่าวลือว่าโดนพี่สาวของเธอแกล้ง จนคนในหมู่บ้านไม่ชอบพี่สาวของเธอ  

หลี่เหมยยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าน้องสาวของร่างนี้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และไม่หลงไปเชื่อแม่นางเอกคนนั้นจนเกลียดพี่สาวตัวเอง

“ในเมื่อคนมองพี่ไม่ดีเพราะเชื่อคำคนอื่นก็ช่างเถอะ ที่ผ่านมาพี่ก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไร เป็นนางร้ายประจำหมู่บ้านไปแล้ว ขอแค่คนในครอบครัวเข้าใจพี่ก็พอ เรารีบไปหาพ่อกับแม่เถอะนะ”

หญิงสาวไม่ต้องการสนใจปากชาวบ้าน ใครจะมองอย่างไรก็ช่าง ขอแค่คนในครอบครัวเข้าใจก็พอแล้ว

“นั่นหายดีแล้วเหรออาเหมย” ป้าจางเดินผ่านมาถามขึ้น

“หายดีแล้วค่ะ” เธอตอบกลับอย่างเป็นกันเอง จากความทรงจำ ป้าจางไม่ได้มีปัญหาอะไรกับบ้านหลี่ของเธอ

“ทะ เธอหายดีแล้วเหรออาเหมย” ถังชุนเป้ยเดินเข้ามาพร้อมกับสหาย น้ำเสียงของเธอเหมือนจะตะกุกตะกักเล็กน้อย

“ถ้ายังไม่หายคงไม่ออกมาเดินแบบนี้หรอก” หลี่เหมยตอบกลับ ก่อนจะหันมาบอกน้องสาวตัวเอง “รีบเดินเถอะ ตรงนี้อากาศไม่ค่อยดีสักเท่าไร พี่เองไม่อยากกลับไปป่วยอีก”

“ค่ะพี่รอง” หลี่ลู่หรานยิ้มเล็กน้อยขณะที่ตอบ ก่อนจะเดินเข้ามาจับมือพี่สาวแล้วพากันเดินออกมา

ปล่อยให้แต่ละคนยืนงงกับสิ่งที่หลี่เหมยพูด และเมื่อรู้ตัวว่าถูกด่าทุกคนจึงแค้นใจไม่น้อย โดยเฉพาะถังชุนเป้ย

‘แกหลอกด่าฉันนังหลี่เหมย!’ เธอคิดในใจอย่างเจ็บแค้น