The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

last updateLast Updated : 2025-11-07
By:  ดุจเพชรCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
998views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ข้ามีอายุหลายร้อยปีเป็นราชินีในหมู่ปีศาจ มีพลังอำนาจมหาศาล แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีวันลืม คือภาพชายคนรักสิ้นใจในอ้อมอก ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนานเพื่อรอคอยชายอันเป็นดั่งดวงใจ และตอนนี้ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อชายคนรักได้ไปเกิดในภพชาติใหม่ ภพที่มีแต่ความโลภ โกรธ หลง เข่นฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน  และใจข้ายิ่งร้อนดั่งไฟเมื่อชายคนรักที่เฝ้าคะนึงหากำลังหมั้นหมายกับหญิงอื่น  พวกเขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับสวรรค์จงใจสร้าง แต่สวรรค์แล้วไงในเมื่อเขาคือคนรักของข้า!! ต่อให้เย้ยฟ้าท้าสวรรค์ข้าก็จะทวงทุกอย่างกลับคืนมา

View More

Chapter 1

ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา

家を出て五年目。村上莉音(むらかみ りおん)を海外に放置したまま一度も連絡を寄こさなかった父親が、突然人を遣わして彼女を連れ戻した。

彼女はついに、家族が自分という隠し子を受け入れてくれたのだと思っていた。

だが、彼女を待っているのは恋人の青山涼介(あおやま りょうすけ)が監禁されているという事実だった。莉音の父は、彼を拷問する映像を毎日彼女に送りつけ、江原家の目が見えない御曹司との結婚を強要してきた。

両手を縛られ、血まみれになった涼介の姿を見て、莉音はついにそのことに同意した。

しかし、ようやく涼介が解放されたその夜。莉音は慌てて彼に「一緒に逃げよう」と言いに来た時、彼の部屋から聞こえてきたのは姉の村上玲乃(むらかみ れの)の声だった。

「涼介、ありがとう……莉音は私の父を奪った。彼女の母親は私の母を怒らせて死なせたのよ……彼女があのとき海外に行かなかったら、もしかしたら父は彼女のために私を捨てていたかもしれないわ」

「でも彼女、あなたのことをとても好きだね。しかし五年間、彼女のそばでボディガードのふりしていたのは、全て私の復讐のためだった。そんな事実を知ったら、彼女は狂っちゃうじゃない?」

五年の付き添い、生死を共にすると思っていた彼の想いは――ただ玲乃に捧げる忠誠の証でしかなかった。

……

祠堂に閉じ込められて十五日目、莉音はついに口を開いた。「村上さんに伝えて……彼の条件、受け入れるって」

そう言い終えると、電話越しから彼女の父の歓喜の声が響いた。

「莉音、やっとわかってくれたか!安心しなさい、君は村上家の戸籍には入れないが、それでも娘として認めているさ。江原家には、盛大な式で嫁がせてやるからな……」

「娘?」彼女はふっと笑い、震える指先を必死で抑えながら冷たく言った。「私の母はあなたの妻でもないのに、私があなたの『娘』だと?」

相手の沈黙を無視して、さらに皮肉めいて尋ねた。「村上さん、『隠し子』も娘なのか?」

「莉音!」

怒りに駆られた彼の声が低く響いた。「忘れるな、あの男はまだ俺の手の中にあるぞ。あいつの命が惜しければ、結婚するまでは大人しく従うんだ!」

涼介の話を聞いた瞬間、莉音の呼吸が止まった。

「彼はどこ……彼をどうしたの!私もう江原湧仁(えはら ゆうじん)と結婚すると言ったじゃない、だからお願い、彼を放して!」

しかし、電話は無情にも切られた。

代わりに送られてきたのは、一分半の映像だった。

シャツ姿の男が血まみれで倒れ、彼女が彼のために求めた数珠のブレスレットは床に散らばっていた。

涼介は手を後ろに縛られ、目からは血の涙が流れ、ひび割れた唇が音にならない言葉を形作った。

彼は彼女を呼んでいた。

「莉音……助けてくれ……」

目の見えない男に嫁ごうと、生みの父に祠堂へ閉じ込められようと、眉ひとつ動かさなかった莉音──そんな彼女が、ただこの瞬間だけは、声を枯らして絶叫した。

使用人の手を振り払い、彼女はその場に崩れ落ちて号泣した。「私が江原家のあの目の見えない男と結婚すれば、彼を放してくれるって、そう言ったじゃないか!」

タイミングを見計らったように、彼女の父の秘書が静かにメモを差し出した。「莉音お嬢様が大人しく嫁入りするなら、村上社長は青山様にこれ以上手を出しません。今、彼に会いに行けます」

十五日前、彼女を五年間も海外に放り出し、音沙汰一つなかった血の繋がった実の父親が、人を遣って彼女を迎えに来た。

その時、莉音は喜びいっぱいで、やっと家に帰れると涼介に言った。

だが、彼女を待っているのは恋人の涼介が監禁されているという事実だった。莉音の父は、彼を拷問する映像を毎日彼女に送りつけ、江原家の目が見えない御曹司との結婚を強要してきた。

江原家と交わした婚約は、もともと玲乃のためのものだった。

だが湧仁が事故で視力を失い、後継者争いから脱落すると、莉音の父はもう一人の「娘」の存在を思い出したのだ。

涼介は、莉音の父が彼女の監視役として送り込んだボディーガード。そして彼もこの五年間、彼女の唯一の支えだった。

そして彼は、彼女の一番の弱点だ。彼女にとって、彼は命よりも大事な存在だから。

莉音は意識を取り戻し、紙を握りしめると、何も見ずに走り出した。

長期間の絶食で、ハンドルすら満足に握れず、何度も追突しかけながら目的地に到着した。

胃の痛みに耐え、震える手で口紅を塗り直し、ようやく呼吸を整えて扉に手をかけた、その瞬間――

部屋の中から、聞き覚えのある低音が聞こえてきた。

それは涼介の声だった。女の甘い笑い声と混ざり、莉音の鼓膜を突き刺した。

ブラインドの隙間から見えるのは、あの動画の中で血まみれだった男が、今は仏前に跪き、ぼんやりした瞳に玲乃の甘い笑顔を映していた。

五年間、冷静で禁欲的だったはずの涼介が、玲乃の名前を呼びながら欲望の深みに堕ちていった。

ただ画面に映る玲乃の顔を見ただけで、すでに抑えきれなくなっていた。

「玲乃……」彼はかすれた声で呟いた。「助けてくれ、君に会いたくてたまらない……」

ビデオ通話の先で玲乃が甘ったるく笑い、嬉しそうに言った。

「涼介、やっぱり一番私に優しいのはあなただよね」

「莉音は私の父を奪った。彼女の母親は私の母を怒らせて死なせたのよ……彼女があのとき海外に行かなかったら、もしかしたら父は彼女のために私を捨てていたかもしれないわ」

「でも彼女、あなたのことをとても好きだね。しかし五年間、彼女のそばでボディガードのふりしていたのは、全て私の復讐のためだった」

「そんな事実を知ったら、彼女は痛すぎて狂っちゃうじゃない?」

ドア一枚隔てて、莉音は自分の手首を強く掴み、血のにじむ歯型がひりひりと疼いた。

それは、祠堂で彼への想いに狂い、自らの体に噛みついた痕だった。

どれほど時間が経っただろう。熱い涙が頬を伝うほど長い時間、涼介は首を硬くしたまま激情をぶつけた。そして玲乃の命令通り、莉音が自ら縫ったお守りで下半身の汚れを拭い去った。

そのお守りは、彼女の足元に無造作に投げ捨てられた。そして彼は冷たく言い捨てた。「彼女なんてどうでもいいさ。玲乃、君はわかってるだろ……この五年、俺がどれだけ我慢してきたか」

玲乃は愉快そうに笑った。「彼女、ほんとバカね。偽物の血も本物だと思って、あなたが傷ついたってだけで魂抜けたみたいな顔をして」

彼らの声が遠ざかった。

莉音は無表情でしゃがみ込み、一針一針自分で縫い上げたお守りを拾い上げた。

その瞬間、胃の奥がひっくり返るような吐き気が襲った。

彼女はもう抑えきれず、壁に手をついて嘔吐した。胆汁に血が混じり、彼女の姿がぐちゃぐちゃになった。

五臓六腑が絡み合ったように締めつけられ、呼吸すらままならなかった。

涼介と出会ったあの日は、莉音の十八歳の誕生日だった。そして、初めて村上家の門を叩いた日でもあった。

母の遺骨を抱えて村上家の前で泣き崩れた彼女は、ただ、母に墓を与えてほしかった。

彼女は光を浴びることの許されない隠し子なのだ。しかし彼女の母も、ただ騙され、感情を弄ばれた一人の女にすぎなかった。莉音の父の二人目の子を身ごもった彼女は、分娩台上で難産の末に息を引き取ったのだ。

彼女の十八歳の誕生日の願いは、ただただ支え合って生きてきた母を葬ってあげることだった。

雨に打たれ、死にかけていた彼女を抱えて村上家に運んだのが、涼介だった。

彼女の父は金を出すことに同意したが、代償として、彼女は二度と国内に現れてはならない、と涼介が教えてくれた。

彼女は全身が痙攣するほど泣きじゃくり、狂ったように彼を詰め寄った。「私もあの人の娘なのに……なぜ、なぜこんな仕打ちを受けなきゃならないの?」

熱い涙が涼介の肌に落ちた。男の息遣いが一瞬、鋭く乱れた。

彼は静かに抱きしめた。「俺がついてるよ」

彼女は信じなかった。でも翌日、彼は本当に彼女のボディーガードとして、共に海外へ旅立った。

五年の間、彼は一切の家事を引き受けた。洗濯に料理、そして自ら彼女のハイヒールを脱がせてさえ――まるで子供のように寵愛したのだ。

ただ、一度も一線を越えなかった。

彼女は彼の優しく細やかな心遣いに次第に惹かれていった。しかし莉音が酔って誘惑しようと、自ら抱きつこうと、裸になって涼介のベッドに横たわろうと、彼が数珠を回す手は微動だにしなかった。

「お嬢様」彼はため息をつき、布団に彼女をくるみながら、そのまま外へ抱き出した。「知ってるだろ?俺には俺の信仰があるんだ」

でも、彼女は聞いてしまった。閉じた扉の向こう、喉の奥で漏れる声。「莉音……莉音……」

かつて彼女は信じていた。彼は、ただ自分の信仰を超えられないだけ。待てばいいと信じていた。

だから彼女は三千段の石階を裸足で登り、血の滲む額を地に擦りつけ、祝福された数珠を手に入れた。

十指を針で貫き、血でお守りを縫った。

何枚も経典を書き、経幡を作り、仏前に捧げた。彼を救ってほしいと、ただ祈りながら。

だけど、今やっと気づいた。彼の「信仰」は、仏などではなかった。

彼が喉から絞り出したその名は、「莉音」ではなく、「玲乃」だった。

五年の付き添い、生死を共にすると思っていた彼の想いは――ただ玲乃に捧げる忠誠の証でしかなかった。

莉音は、自らを罰するように扉の前に座り込んだ。中の物音が静かになるまで。そして、震える手でドアノブを、ゆっくりと握った。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา
ลิขิตรัก 1ปฐมบทแห่งการจากลา“อะ อึก แค่กๆ ละ ลันเซีย พะ พี่คงมาได้ คะ แค่นี้…” ร่างชายหนุ่มสวมชุมเกราะ หน้าตาราวกับเทพบุตรลงมาจุติ ดวงตาสีเขียวมรกตซึ่งแตกต่างจากเผ่าพันธุ์ปีศาจส่วนใหญ่ที่มีสีแดงคล้ายท้องนภายามเย็น อกด้านซ้ายมีโลหิตจำนวนมากไหลทะลักออกมา ด้านข้างมีสตรีงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาใดๆ ดวงตาประกายแดงสั่นไหว หยาดน้ำตาหลั่งรินไหลดวงทหัยสลาย“ท่านพี่ ดะ ได้โปรด ฮึก อย่าจากข้าไป” เสียงสะอื้นของสตรีอันเป็นที่รัก ทำให้เทพหนุ่มอยากดึงร่างบางตรงหน้ามากอดปลอบแต่ก็ต้องเจียมตัวเมื่อสถานะของเขาและนางนั้นต่างกันเหลือเกิน ความรักต่างเผ่าพันธุ์นี้ โชคชะตาไม่อาจลิขิต แต่ทว่าเขาและนางแอบฝืนลิขิตนั้น และตอนนี้สวรรค์คงกำลังลงโทษเรื่องมันเกิดขึ้นจากปีศาจที่คิดกบฏบุกเข้ามาหมายจะล้มล้างอำนาจของท่านจอมมารผู้ซึ่งเป็นบิดาของนาง โดยใช้นางเป็นเหยื่อล่อ มันหนักหนานักสำหรับปีศาจที่มีอายุเพียง 20 ปี สำหรับมนุษย์นั้นอายุเท่านี้ก็สามารถออกเรือนได้แต่สำหรับลันเซียยังเด็กมาก พลังมนตรา ก็ยังมีจำกัด ถึงแม้ร่างกายนางจะโตเต็มวัยแล้วก็ตาม ต่างจากเขาที่อายุ 500 ปี เป็นเทพบำเพ็ญเพียรตบะ มีพลังมหาศาลแต่เลือกทรยศเผ่าพ
Read more
ลิขิตรัก 2 โลกมนุษย์
  ลิขิตรัก 2โลกมนุษย์ “ลูกว่าอันใดนะ…”  สุรเสียงทรงอำนาจของบุรุษผู้ปกครองโลกปีศาจเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เหตุใดบุตรสาวที่มักเย็นชาของตนถึงเอ่ยเช่นนั้น  รอบข้างมีข้าราชบริภารและเหล่าเสนาทั้งหลายที่ต่างตกใจไม่แพ้กันเมื่อหมื่นปีก่อนในสายตาของส่วนใหญ่มองปีศาจน่ากลัวและอัปลักษณ์ มีจิตใจโหดเหี้ยม เข่นฆ่ากันเองและระรานสวรรค์ชั้นฟ้า  ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วปีศาจเป็นพวกรักสงบ ชอบบำเพ็ญเพียรและสั่งสมบารมีแรงกล้าจะมีแต่พวกนอกรีตเท่านั้นที่มักระรานไปทั่วจนนำภัยมาสู่โลกปีศาจเอง สาเหตุหนึ่งเพราะอดีตโลกปีศาจเคยมีกษัตริย์ปกครองเห็นแก่ตัว หลงมัวเมาในอำนาจและนารี   เป็นเหตุให้มีปีศาจตนหนึ่งผู้มีอำนาจและพลังตบะแรงกล้า  แม้นปีศาจด้วยกันเองยังต้องยำเกรงและขนานนามปีศาจตนนั้นว่า ‘จอมมาร’จอมมารได้ปราบกษัตริย์ที่ปกครองปีศาจลง เมื่อเห็นว่าปีศาจตนนั้นไม่สมควรปกครองโลกปีศาจอีกต่อไปโดยได้ร่วมมือกับสวรรค์ชั้นฟ้าทั้งหลายที่ได้รับความเดือดร้อนจากการกระทำของปีศาจตนนั้น
Read more
ลิขิตรัก 3 ฝืนลิขิต
  ลิขิตรัก 3ฝืนลิขิต“ท่านจะไปจริงๆหรือ…” เสียงทุ้มลึกของนักฆ่าหนุ่มผู้มากความสามารถเอ่ยถามอย่างสงสัย โฉมหน้าภายนอกนั้นผู้พบเห็นเป็นต้องลุ่มหลงมัวเมาด้วยรูปลักษณ์แต่ใครจะล่วงรู้ว่าเขาได้ชื่อว่าเป็นบุรุษที่โหดเหี้ยม ฆ่าผู้อื่นได้อย่างเลือดเย็นหากมาขวางทางราชินีของตน แววตาเย็นชาทำให้ปีศาจสาวหลายตนอยากถวายตัวให้ยิ่งนัก แต่ก็ต้องเศร้าใจเพราะดวงใจของเขาไม่มีไว้ให้ผู้ใดนอกจากหญิง ‘ผู้นั้น’   แม้มิอาจเอื้อม ทำได้เพียงแหงนมองเสมือนสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตว์มองเจ้านายก็ตาม“ข้าตัดสินใจแล้วซันซัส” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เหม่อมองทิวทัศน์เห็นธรรมชาติสุดแสนจะงดงาม เวลานี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมความงามของมัน ภายในใจกระวนกระวายด้วยความสับสนยามคิดถึงคำพูดของบิดาบัดนี้นางกำลังทิ้งหน้าที่อันใหญ่หลวงเพียงต้องการทำตามเสียงเรียกร้องของดวงใจ แม้นางจะยืนกรานอยากไปแต่ใครจะรู้ว่าใจนางนั้นแสนจะสับสนและกลัว…“ท่านกำลังสับสน…”&nbs
Read more
ลิขิตรัก 4 ครอบครัวใหม่
  ลิขิตรัก 4ครอบครัวใหม่หญิงสาวสวมอาภรณ์สีดำสนิท  ขับให้เส้นผมสีรัตติกาลเงางามกลืนกินไปกับความมืดมิดแต่มิอาจบดบังความงดงามได้เลย  นางเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย  ผ่านสัตว์อสูรมากมาย ที่จ้องมองร่างบางอย่างหิวโหย  ทว่าสัญชาตญาณของมันบอกว่าอย่าได้ริเข้าไปยุ่งกับหญิงผู้นี้เป็นอันขาด  ร่างกายเกิดความเหนื่อยล้าเนื่องจากเดินมาไกล จึงหยุดพักใต้ร่มไม้ใหญ่และผลอยหลับไปในที่สุด “แม่หนู แม่หนู”  ชายชราที่กำลังขนสินค้าผ่านมา เห็นหญิงสาวนอนอยู่ใต้ต้นไม้จึงนึกเป็นห่วง เพราะสถานที่ตรงนี้เป็นเขตสัตว์อสูรย่อมอาจเป็นอันตราย ไม่มีใครเขามานอนเล่นกันหรอก ตนที่เป็นพ่อค้า ต้องขนสินค้าอย่างไม่สามารถเลี่ยงทางนี้ได้เพราะเป็นทางผ่านทางเดียวที่จะเข้าเมือง  จึงได้หยุดเกวียนพร้อมเอ่ยเรียก“อะ เอ่อ ท่าน…” ร่างบางตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ยามใด มองซ้ายทีขวาทีอย่างมึนงง“ตรงนี้อันตรายยิ่งนัก  หากเจ้าอยากพักผ่อนต้องเดินไปอีก 2 ลี้ จึงจะเข้าเขตเมือง”  (
Read more
ลิขิตรัก 5 ปองร้าย
  ลิขิตรัก 5ปองร้าย“อืมม  ดูไปดูมา เมืองนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะ”  จิวฮวาพึมพำเบาๆกับตัวเองหลังจากขออนุญาตท่านพ่อบุญธรรมที่สนทนากับเถ้าแก่อย่างออกรสว่าจะออกมาสำรวจด้านนอกพลักกก !“โอ้ยยย” แต่แล้วจู่ๆก็มีหญิงนางหนึ่งเดินมาชนนางทำให้ผ้าคลุมหน้าหล่นพื้นเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ทุกคนมองนางตะลึงค้าง โดยเฉพาะหญิงที่ตั้งใจชนนาง ก่อนที่เสียงซุบซิบภายในบริเวณดังขึ้นทันทีเนื่องจากตรงนี้มีคนสัญจรไปมา‘นางเป็นบุตรบ้านใดกัน’‘งดงามยิ่งนัก’‘แม้แต่นางสนมในวังยังสู้มิได้’“ปะ เป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อหญิงนางนั้นตั้งสติได้จึงเข้ามาถามไถ่“ข้ามิเป็นอันใด”  จิวฮวาเอ่ยก่อนจะรีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาคลุมหน้าเช่นเดิม  มีคนเห็นหน้าข้าแล้ว จะบอกท่านพ่อบุญธรรมอย่างไรดี“ขอโทษจริงๆเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” หญิงนางนั้นเอ่ยก่อนจะรีบเดินออกไป  จิวฮวาจึงไม่เก็บมาใส่ใจและเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาผู้คนท
Read more
ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูร
  ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูรบรรยาย: จิวฮวา “ตาเจ้าแล้วสาวน้อย…”  ชายด้านข้างเอ่ยบอกข้าหลังจากการต่อสู้เมื่อกี้จบลง  นับเป็นการประลองที่น่ายกย่องยิ่งนัก  ชายผู้นั้นต่อสู้กระทั่งสู้ต่อไม่ไหว ร่างกายสะบักสะบอม ขณะที่ร่างของเขากำลังถูกยกออกไป  สายตาสีเทาหม่นหันมาสบตาข้าโดยบังเอิญ ดวงตานั้นสร้างความแปลกใจให้แก่นางจนอดขมวดคิ้วไม่ได้ดวงตาของคนสิ้นหวัง…  “หมายเลข 13”  เสียงประกาศลั่นอีกรอบทำให้ข้าตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นยืนอย่างจำใจ“ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ไหวหันมามองข้าทันที” ชายชุดเหลืองบอก ข้าใช้หางตาไปมองเห็นแต่ดวงตาระยิบระยับคล้ายกำลังรอชมเรื่องน่าตื่นเต้น  หากห่วงใยกันจริง ทำไมไม่เอาป้ายเฮงซวยนี่ไปถือแล้วสู้แทนข้าเองเลยล่ะ“อะ เอ่อ เจ้าหมายเลข 13 ใช่หรือไม่”  ผู้ที่ทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ตัดสินเอ่ยถามข้าคล้ายไม่แน่ใจตอนที่ข้าเดินออกมาด้านหน้าลานประลอง
Read more
ลิขิตรัก 7 ช่วยเหลือ
   ลิขิตรัก 7ช่วยเหลือ“ข้าขอคุยกับเขาเพียงลำพังได้หรือไม่”  หันไปถามเฟิงหวงที่พามาห้องๆหนึ่ง ไม่ไกลจากห้องที่คุยกันก่อนหน้ามากนัก  คาดว่าน่าจะเป็นห้องสำหรับของผู้แข่งที่บาดเจ็บ  เขาเล่าว่าปกติผู้เข้าแข่งขันจะรักษาตัวภายในห้องโถงใหญ่แต่ด้วยชายผู้นี้อาการค่อนข้างสาหัส จึงแยกอยู่อีกห้อง เขาพยักหน้าก่อนจะออกห้องไป“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“เจ้า…”  เขาเงยหน้าขึ้นมอง แม้ข้าจะอยู่ภายใต้ผ้าคลุมแต่กลับมองเห็นดวงตาชายผู้นี้สั่นไหวอย่างชัดเจน“ขอถามได้หรือไม่ เหตุใดลานประลองครานั้น เจ้าถึงไม่ขอยอมแพ้ ทั้งๆที่กฎการแข่งขันสามารถทำได้” “ข้าต้องการเงิน”  เขาเงียบไปหลายเค่อ ดวงตาสีเทาหม่นหลุบตาลง“เกิดอันใดขึ้นหรือ”  ถามด้วยความสงสัยจากสายตาของเขาคล้ายคนอับจนหนทาง ต้องทำทุกอย่างถึงแม้จะต้องเดิมพันด้วยชีวิตก็ตาม“เมื่อหลายเดือนก่อนข้าออกไปท่องยุทธภพ  ครั้นเมื่อกลับมาพบว่าสัตว์อสูรบุกรุกหมู่บ้านของข้า  มันทำลายทุกอย่างและคร่าชีวิ
Read more
ลิขิตรัก 8 เทพเซียน
  ลิขิตรัก 8 เทพเซียนยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.)“ฝั่งนั้นมีกี่ตัว”   ข้าสวมชุดสีดำทะมัดทะแมง พร้อมผ้าคาดผืนบาง เหลือเฉพาะดวงตา  มองไปมาเหมือนนักฆ่าไม่มีผิด “2 ตัวขอรับ”  ฮุ่ยเฉินที่แต่งตัวไม่ต่างจากข้าเอ่ยบอก  ตอนนี้บาดแผลเขาสมานกันดีแล้ว เหลือเพียงรอยขีดข่วนจากกรงเล็บที่แขนนั่นนิดหน่อย  พละกำลังก็เหมือนจะฟื้นตัวแล้วด้วย  ข้าคงลืมบอกอีกอย่างสินะ  เลือดของข้าหน่ะ นอกจากจะรักษาบาดแผลแล้วยังฟื้นฟูพลังตบะ นี่คือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เรื่องนี้  เพราะข้าเกลียดความวุ่นวาย“จัดการ”  ข้าบอกเขาเสียงเรียบก่อนที่ตัวเองจะปรี่ตัวเข้าไปจัดการอีกฝั่งที่มี 5 ตัว  ลักษณะของมันแตกต่างจากซือเป่าลิบลับ  เหมือนสัตว์อสูรกายมากกว่าเป็นสัตว์อสูร มันมองมาอย่างหิวโหยแต่ก่อนที่มันจะกระโจนใส่  ข้าชิงเรียกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาก่อนจะฟันไปที่ลำตัวของมันจนเลือดสีดำคล้ำสาดกระเด็นเปื้อนชุดข้าและนี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เลือกหยิบชุดสีน
Read more
ลิขิตรัก 9 พบเจอ
   ลิขิตรัก 9พบเจอหนึ่งชั่วยามผ่านไปจบเสียที…กี่ตัวกันนะ  10 ตัว  50 ตัว  หรือมากกว่านั้น  ข้าทิ้งตัวลงนอนที่พื้นอย่างคนหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด  คิดว่าถ้ากลับไปต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วยามกว่าจะล้างมันออกหมด ตามร่างกายมีรอยกรงเล็บที่ร่างกายสมานบาดแผลไม่ทันเนื่องจากมันมีเยอะเกินไป โฮกกกกกเหลืออีกตัวหรือ ข้าหันไปมองทางต้นเสียง เห็นมันหนึ่งตัวขู่คำราม เห็นเขี้ยวแหลมคมที่สามารถฉีกร่างกายมนุษย์พร้อมกินอย่างไม่เหลือแม้แต่กระดูก  มันทำท่าพร้อมกระโจนเข้ามาทุกเมื่อ  แต่ข้าหมดแรงแล้วนะ  คิดในใจทว่าสมองสั่งให้ลุกขึ้น   แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งแขนขาขยับได้อย่างยากลำบาก อาจเป็นเพราะนี่มันเลยขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์มามากแล้ว  สุดท้ายจึงล้มตัวลงนอนที่เดิม จบแล้วสินะ ชีวิตข้าคงมาได้เพียงเท่านี้  ข้าขอโทษท่านพ่อท่านแม่ที่มิอาจกลับไปหาพวกท่าน  ลาก่อนท่านอาค
Read more
ลิขิตรัก 10 ไม่เชื่อใจ
   ลิขิตรัก 10ไม่เชื่อใจ“เจิ้นมิเคยเห็นเจ้าทำหน้าเครียด  มีเรื่องทุกข์ใจอันใดหรือ”   ชายหนุ่มบนบัลลังก์เอ่ยถามสหายที่ยามนี้เหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“หามิได้พะย่ะค่ะ”  ร่างหนาผู้ถูกถามตอบกลับคล้ายปฏิเสธกลายๆ“อืมม หรือเจ้ากำลังคิดถึงหญิงนางนั้น”  สายตาคมปราดมองอย่างหยอกล้อ  หญิงนางนั้นที่ว่าคงหนีไม่พ้นนางที่ลานประลองแคว้นเฟิง“กระหม่อมมิสนผู้ใจนอกจากเหมยฟาง” และเขาก็ยังคงกล่าวออกมาเช่นเดิม สายตาเย็นชาช่างราบเรียบคล้ายเหนื่อยหน่ายกับทุกสิ่ง จนผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นต้าเช่นเขานึกอยากเห็นว่าจะมีหญิงใดในหล้าทำให้แม่ทัพใหญ่ผู้นี้เปลี่ยนไปได้หรือไม่  ซึ่งแม้กระทั่งคู่หมายที่เป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายเองก็ยังมิอาจทำได้“หึ ๆ เจิ้นก็ยังตรัสคำเดิมว่าจะรอดู” “หากหวงช่างเชิญมาเพียงเท่านี้ กระหม่อมขอลา”  ชายหนุ่มลุกขึ้นโดยยังไม่ได้รับอนุญาต  หน้าตานิ่งเฉยบ่งบอกว่าไม่เกรงกลัวอาญาเลยแม้แต่น้อย“ดะ เดี๋ยวเจิ้นมีเรื
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status