The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-07
โดย:  ดุจเพชรจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
52บท
1.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ข้ามีอายุหลายร้อยปีเป็นราชินีในหมู่ปีศาจ มีพลังอำนาจมหาศาล แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีวันลืม คือภาพชายคนรักสิ้นใจในอ้อมอก ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนานเพื่อรอคอยชายอันเป็นดั่งดวงใจ และตอนนี้ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อชายคนรักได้ไปเกิดในภพชาติใหม่ ภพที่มีแต่ความโลภ โกรธ หลง เข่นฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน  และใจข้ายิ่งร้อนดั่งไฟเมื่อชายคนรักที่เฝ้าคะนึงหากำลังหมั้นหมายกับหญิงอื่น  พวกเขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับสวรรค์จงใจสร้าง แต่สวรรค์แล้วไงในเมื่อเขาคือคนรักของข้า!! ต่อให้เย้ยฟ้าท้าสวรรค์ข้าก็จะทวงทุกอย่างกลับคืนมา

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา

"Assalamualaikum, sayang," ucap Mas Andre ketika ia berdiri di ambang pintu. Senyumnya terlihat terbit ketika melihatku tengah duduk di sofa ruang televisi.

Melihat kedatangannya, aku langsung berdiri lalu berjalan menghampirinya. "Mas," ucapku sambil memeluk tubuhnya erat. "Kangen."

Mendengar penuturanku Mas Andre terkekeh. Mengusap puncak kepalaku dengan sayang. "Mas juga kangen kok sama kamu," ujarnya sambil merangkul tubuhku masuk kedalam rumah.

"Kapan pulang Dre?" Tiba-tiba saja Tante Elsa datang menghampiri kami. Senyum tanteku ini terlihat terbit ketika melihat sosok suamiku pulang dari perantauan. Sebulan sekali, ia pulang ke rumah untuk mengunjungi ku.

Sedangkan Tante Elsa, ia kerap kali datang ke rumah setiap seminggu sekali. Kadang juga dua atau tiga kali dalam sebulan.

"Baru nyampe, Tante," jawab Mas Andre singkat. "Apa kabarnya Tante?" Senyum Mas Andre mengembang sempurna saat ia berucap demikian. Terlihat ramah dan hangat.

"Kabar Tante baik. Mau Tante ambilkan minum?" Tante Elsa menawarkan jasa untuk mengambil air minum untuk Mas Andre.

"Tidak perlu Tante, biar Andre ambil sendiri." Tolak Mas Andre halus. Membantu aku untuk duduk di sofa.

"Oh ya sayang, ini Mas bawain obat herbal buat kamu." Mas Andre mengeluarkan sebuah paper bag kecil dari kantongan yang ia bawa. "Orang bilang obat herbal ini baik untuk lambung kamu," ujarnya lagi. "Nanti Mas bikinin ya!"

Sudah berapa bulan ini aku rutin minum obat herbal yang dibelikan oleh Mas Andre. Obat herbal yang khusus untuk mengobati lambung yang aku derita selama ini.

"Terima kasih ya Mas, kamu memang suami terbaikku," ucapku sambil merangkul tubuhnya. Satu kecupan manis aku hadirkan di wajahnya.

"Sama-sama, sayang. Apa sih yang nggak buat kamu," ujarnya sambil terkekeh kecil. Mencawil daguku. Menoleh ke arah Tante Elsa yang hanya diam tanpa kata.

"Oh ya Tante, terima kasih sudah berkenan menjaga Rania selama aku tidak ada di rumah." Mas Andre mengalihkan pembicaraan.

"Tidak usah bicara seperti itu, Rania ini keponakan Tante sendiri. Sudah menjadi kewajiban Tante untuk menjaganya. Ya walaupun tidak bisa setiap saat." Tante Elsa membubuhkan senyum khasnya.

"Andai Tante tidak bekerja, mungkin Tante akan siang malam berada disini untuk menjaga Rania," ujarnya. Ucapannya terdengar serius dan tulus.

"Tidak apa-apa, Tante. Tante sering kali datang ke sini juga sudah lebih dari cukup kok buat aku," tukas Mas Andre sama Tante Elsa. "Oh ya Tan, aku punya hadiah juga buat Tante," ujarnya lagi. Mengambil sebuah benda yang terbungkus rapi.

"Apa itu Mas?" tanyaku ketika melihat bungkusan tersebut.

"Ini obat herbal juga sayang, tapi untuk mengatasi anemia, Tante Elsa 'kan punya penyakit anemia." Menyerahkan bungkusan tersebut sama Tante Elsa.

"Makasih ya Dre, obat ini manjur banget. Tante benar-benar ketagihan."

Hah!

Masa minum obat sampai ketagihan segala? Aneh nih Tante Elsa. Sebenarnya aku agak heran dengan bungkus obat tersebut, kok kayak seperti obat kuat gitu.

Tapi, kalau itu benar adanya, buat apa Tante Elsa meminumnya? Tante Elsa kan gak punya suami.

"Tapi aku sebaliknya, Tante," tukasku ketika mendengar penuturannya. "Aku malas banget minum obat herbal ini, bawaannya ngantuk terus." Jujur aku berucap. Setiap kali aku minum obat herbal tersebut, pasti bawaannya ngantuk banget.

"Namanya juga obat sayang, mana ada obat yang enak." Mas Andre menyela ucapanku diiringi dengan kekehan ringan. Mengacak kerudungku asal.

"Tapi buktinya Tante Elsa malah ketagihan," ucapku dengan nada yang manja. "Apa jangan-jangan obat kuat."

"Uhukk!"

Tante Elsa yang tengah minum langsung tersedak. Menoleh ke arah Mas Andre dengan tatapan aneh.

"Hahaha. Kamu ini ada-ada saja," balas Mas Andre diakhiri dengan tawa. Mungkin merasa lucu ketika mendengar penuturanku. "Sudah, Mas capek. Mas mau istirahat." Ia berujar sambil bangkit dari tempat duduknya, lalu menggandeng tanganku.

"Tante, kami berdua ke kamar dulu." Mas Andre pamit sama Tante Elsa yang kebetulan tengah menatap kearah kami.

"Silahkan!" Singkat jawabannya.

.

"Ada kabar gembira buat kamu sayang," ucap Mas Andre ketika kami bertiga tengah makan malam bersama. Termasuk Tante Elsa yang memutuskan untuk menginap di sini malam ini.

"Apa itu Mas?" tanyaku antusias. Menatap wajah tampan suamiku.

"Mulai sekarang Mas tidak akan pergi lagi keluar kota, soalnya Pak Arham menugaskan Mas untuk bekerja di perusahaan yang ada di Jakarta. Jadi kita tidak akan LDR-an lagi," ujarnya sambil mencawil daguku. Ada tawa kecil saat melihatku mencebikan bibir. Kesal karena Mas Andre membuat kerudung aku jadi berantakan.

"Beneran?"

"Iya sayang. Kamu bahagia nggak?"

"Tentu dong Mas."

Aku benar-benar tidak menyangka jika kami tidak akan LDR-an lagi. Sesuatu hal yang aku impikan sejak lama. Dengan demikian setiap hari aku akan selalu ada di sampingnya. Manja-manja setiap kali aku rindu kasih sayangnya.

"Wah! Tante ikut bahagia mendengarnya. Kalau gitu tugas Tante sudah bebas kan?" Tante Elsa yang sedari tadi diam, kini angkat bicara. Ikut antusias ketika mendengar penuturan suamiku.

"Tante ini ada-ada saja, ya nggak dong Tan, Tante 'kan sudah aku anggap sebagai ibu aku sendiri. Sampai kapanpun juga Tante tetep akan menjadi bagian dari hidup kami," ucapku yang langsung mendapat anggukan kepala dari Mas Andre.

"Tante cuma takut ganggu kalian saja," ujarnya sambil menyuap.

"Tante bisa aja," jawabku sambil menoleh ke arah Mas Andre. Sedangkan aku lirik hanya mengangguk saja. Tak ada jawaban apapun darinya.

.

"Oh ya sayang, obat herbal yang Mas bawa tadi kamu taruh dimana?" tanya Mas Andre sesaat setelah kami selesai makan. Malam ini kami bertiga memutuskan untuk ngobrol-ngobrol sebentar di ruang televisi.

"Ada di kamar, memangnya kenapa?" Aku mendongak menatap wajah tampan suamiku.

Malam ini, Mas memakai kaus oblong polos dengan celana bokser panjang. Namun, biar cuma pake kaus oblong, tapi tidak membuat ketampanan berkurang sedikitpun.

"Loh, kok malah nanya? Itu obat buat diminum, sayang," ujarnya sambil terbahak. "Mas ambil dulu ya." Ia kembali berujar sambil bangkit dari tempat duduknya. Berjalan menuju kamar tidur yang ditempati oleh kami berdua. Selang beberapa saat kemudian, ia sudah kembali lagi dengan sebuah bungkusan.

"Biar Tante yang seduh," pinta Tante Elsa ketika melihat Mas Andre mau ke arah dapur.

"Gak usah Tan, biar aku aja." Dengan ramah Mas Andre menolak tawaran Tante Elsa.

"Gak papa, sini! Sekalian Tante juga mau bikin." Tante Elsa kekeh dengan pendiriannya, mengambil bungkusan tersebut dan langsung membawanya ke arah dapur.

Selang beberapa menit kemudian, ia sudah kembali lagi dengan dua gelas berisi ramuan herbal di atas nampan.

"Terima kasih, Tante," ucap Mas Andre saat menerima gelas berisi ramuan herbal tersebut.

"Sama-sama," balasnya singkat. Setelah itu ia berlalu pergi meninggalkan kami berdua dengan gelas obat herbal miliknya.

"Minum dulu sayang, nanti keburu dingin." Mas Andre menyerahkan gelas tersebut ke arahku.

"Iya Mas. Nanti aku minum kok." Aku mengangguk. Menerima gelas tersebut lalu menaruhnya di atas meja.

"Tapi di minum saya sayang," ujarnya lagi. "Mas tinggal dulu sebentar, ada yang ingin Mas kerjakan di lantai atas," ujarnya sambil tersenyum, mengusap lembut puncak kepalaku. "Mas ingin, kamu cepat sembuh sayang."

"Iya Mas, nunggu benar-benar dingin dulu. Kamu 'kan tahu aku tidak suka minuman yang panas."

"Iya sayang." Mas Andre bangkit dari tempat duduknya, berjalan menuju lantai atas.

Setelah kepergian Mas Andre, aku hanya diam sambil mengamati gelas berisi minuman herbal tersebut.

Sebenarnya aku tidak suka dengan yang namanya obat herbal kayak gini. Tapi karena aku menghormati kerja kerasnya, terpaksa aku menerimanya.

"Ah iya, kenapa aku tidak buang saja ini obat." Aku meracau sendiri, mengambil gelas tersebut dan membawanya ke kamar mandi yang ada di dalam kamar, membuang obat herbal tersebut hingga menyisakan sedikit saja dalam gelas.

Setelahnya aku langsung menyimpan gelas kosong tersebut di tempat atas meja kamar. Merebahkan tubuh ini pada kasur. Menanti Mas Andre kembali lagi ke dalam kamar.

Krieeet...

Pintu kamar terbuka dari luar dengan sangat pelan. Setelahnya terasa ada sesuatu yang mendekat ke arahku. Aku yang kebetulan tengah tiduran menyamping ke arah kanan memilih pura-pura tidur. Ingin tahu reaksi apa yang akan di lakukan oleh Mas Andre.

"Ternyata efektif juga obat herbal itu, dengan demikian Rania tidak akan bangun sampai pagi," gumam Mas Andre, ia sedikit mencubit pipiku untuk membuktikan bahwa aku benar-benar tidur dan nggak nya. Setelahnya ia kembali keluar dari kamar sambil mengendap-endap.

Apa maksud ucapan Mas Andre barusan?

***

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
52
ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา
ลิขิตรัก 1ปฐมบทแห่งการจากลา“อะ อึก แค่กๆ ละ ลันเซีย พะ พี่คงมาได้ คะ แค่นี้…” ร่างชายหนุ่มสวมชุมเกราะ หน้าตาราวกับเทพบุตรลงมาจุติ ดวงตาสีเขียวมรกตซึ่งแตกต่างจากเผ่าพันธุ์ปีศาจส่วนใหญ่ที่มีสีแดงคล้ายท้องนภายามเย็น อกด้านซ้ายมีโลหิตจำนวนมากไหลทะลักออกมา ด้านข้างมีสตรีงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาใดๆ ดวงตาประกายแดงสั่นไหว หยาดน้ำตาหลั่งรินไหลดวงทหัยสลาย“ท่านพี่ ดะ ได้โปรด ฮึก อย่าจากข้าไป” เสียงสะอื้นของสตรีอันเป็นที่รัก ทำให้เทพหนุ่มอยากดึงร่างบางตรงหน้ามากอดปลอบแต่ก็ต้องเจียมตัวเมื่อสถานะของเขาและนางนั้นต่างกันเหลือเกิน ความรักต่างเผ่าพันธุ์นี้ โชคชะตาไม่อาจลิขิต แต่ทว่าเขาและนางแอบฝืนลิขิตนั้น และตอนนี้สวรรค์คงกำลังลงโทษเรื่องมันเกิดขึ้นจากปีศาจที่คิดกบฏบุกเข้ามาหมายจะล้มล้างอำนาจของท่านจอมมารผู้ซึ่งเป็นบิดาของนาง โดยใช้นางเป็นเหยื่อล่อ มันหนักหนานักสำหรับปีศาจที่มีอายุเพียง 20 ปี สำหรับมนุษย์นั้นอายุเท่านี้ก็สามารถออกเรือนได้แต่สำหรับลันเซียยังเด็กมาก พลังมนตรา ก็ยังมีจำกัด ถึงแม้ร่างกายนางจะโตเต็มวัยแล้วก็ตาม ต่างจากเขาที่อายุ 500 ปี เป็นเทพบำเพ็ญเพียรตบะ มีพลังมหาศาลแต่เลือกทรยศเผ่าพ
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 2 โลกมนุษย์
  ลิขิตรัก 2โลกมนุษย์ “ลูกว่าอันใดนะ…”  สุรเสียงทรงอำนาจของบุรุษผู้ปกครองโลกปีศาจเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เหตุใดบุตรสาวที่มักเย็นชาของตนถึงเอ่ยเช่นนั้น  รอบข้างมีข้าราชบริภารและเหล่าเสนาทั้งหลายที่ต่างตกใจไม่แพ้กันเมื่อหมื่นปีก่อนในสายตาของส่วนใหญ่มองปีศาจน่ากลัวและอัปลักษณ์ มีจิตใจโหดเหี้ยม เข่นฆ่ากันเองและระรานสวรรค์ชั้นฟ้า  ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วปีศาจเป็นพวกรักสงบ ชอบบำเพ็ญเพียรและสั่งสมบารมีแรงกล้าจะมีแต่พวกนอกรีตเท่านั้นที่มักระรานไปทั่วจนนำภัยมาสู่โลกปีศาจเอง สาเหตุหนึ่งเพราะอดีตโลกปีศาจเคยมีกษัตริย์ปกครองเห็นแก่ตัว หลงมัวเมาในอำนาจและนารี   เป็นเหตุให้มีปีศาจตนหนึ่งผู้มีอำนาจและพลังตบะแรงกล้า  แม้นปีศาจด้วยกันเองยังต้องยำเกรงและขนานนามปีศาจตนนั้นว่า ‘จอมมาร’จอมมารได้ปราบกษัตริย์ที่ปกครองปีศาจลง เมื่อเห็นว่าปีศาจตนนั้นไม่สมควรปกครองโลกปีศาจอีกต่อไปโดยได้ร่วมมือกับสวรรค์ชั้นฟ้าทั้งหลายที่ได้รับความเดือดร้อนจากการกระทำของปีศาจตนนั้น
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 3 ฝืนลิขิต
  ลิขิตรัก 3ฝืนลิขิต“ท่านจะไปจริงๆหรือ…” เสียงทุ้มลึกของนักฆ่าหนุ่มผู้มากความสามารถเอ่ยถามอย่างสงสัย โฉมหน้าภายนอกนั้นผู้พบเห็นเป็นต้องลุ่มหลงมัวเมาด้วยรูปลักษณ์แต่ใครจะล่วงรู้ว่าเขาได้ชื่อว่าเป็นบุรุษที่โหดเหี้ยม ฆ่าผู้อื่นได้อย่างเลือดเย็นหากมาขวางทางราชินีของตน แววตาเย็นชาทำให้ปีศาจสาวหลายตนอยากถวายตัวให้ยิ่งนัก แต่ก็ต้องเศร้าใจเพราะดวงใจของเขาไม่มีไว้ให้ผู้ใดนอกจากหญิง ‘ผู้นั้น’   แม้มิอาจเอื้อม ทำได้เพียงแหงนมองเสมือนสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตว์มองเจ้านายก็ตาม“ข้าตัดสินใจแล้วซันซัส” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เหม่อมองทิวทัศน์เห็นธรรมชาติสุดแสนจะงดงาม เวลานี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมความงามของมัน ภายในใจกระวนกระวายด้วยความสับสนยามคิดถึงคำพูดของบิดาบัดนี้นางกำลังทิ้งหน้าที่อันใหญ่หลวงเพียงต้องการทำตามเสียงเรียกร้องของดวงใจ แม้นางจะยืนกรานอยากไปแต่ใครจะรู้ว่าใจนางนั้นแสนจะสับสนและกลัว…“ท่านกำลังสับสน…”&nbs
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 4 ครอบครัวใหม่
  ลิขิตรัก 4ครอบครัวใหม่หญิงสาวสวมอาภรณ์สีดำสนิท  ขับให้เส้นผมสีรัตติกาลเงางามกลืนกินไปกับความมืดมิดแต่มิอาจบดบังความงดงามได้เลย  นางเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย  ผ่านสัตว์อสูรมากมาย ที่จ้องมองร่างบางอย่างหิวโหย  ทว่าสัญชาตญาณของมันบอกว่าอย่าได้ริเข้าไปยุ่งกับหญิงผู้นี้เป็นอันขาด  ร่างกายเกิดความเหนื่อยล้าเนื่องจากเดินมาไกล จึงหยุดพักใต้ร่มไม้ใหญ่และผลอยหลับไปในที่สุด “แม่หนู แม่หนู”  ชายชราที่กำลังขนสินค้าผ่านมา เห็นหญิงสาวนอนอยู่ใต้ต้นไม้จึงนึกเป็นห่วง เพราะสถานที่ตรงนี้เป็นเขตสัตว์อสูรย่อมอาจเป็นอันตราย ไม่มีใครเขามานอนเล่นกันหรอก ตนที่เป็นพ่อค้า ต้องขนสินค้าอย่างไม่สามารถเลี่ยงทางนี้ได้เพราะเป็นทางผ่านทางเดียวที่จะเข้าเมือง  จึงได้หยุดเกวียนพร้อมเอ่ยเรียก“อะ เอ่อ ท่าน…” ร่างบางตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ยามใด มองซ้ายทีขวาทีอย่างมึนงง“ตรงนี้อันตรายยิ่งนัก  หากเจ้าอยากพักผ่อนต้องเดินไปอีก 2 ลี้ จึงจะเข้าเขตเมือง”  (
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 5 ปองร้าย
  ลิขิตรัก 5ปองร้าย“อืมม  ดูไปดูมา เมืองนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะ”  จิวฮวาพึมพำเบาๆกับตัวเองหลังจากขออนุญาตท่านพ่อบุญธรรมที่สนทนากับเถ้าแก่อย่างออกรสว่าจะออกมาสำรวจด้านนอกพลักกก !“โอ้ยยย” แต่แล้วจู่ๆก็มีหญิงนางหนึ่งเดินมาชนนางทำให้ผ้าคลุมหน้าหล่นพื้นเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ทุกคนมองนางตะลึงค้าง โดยเฉพาะหญิงที่ตั้งใจชนนาง ก่อนที่เสียงซุบซิบภายในบริเวณดังขึ้นทันทีเนื่องจากตรงนี้มีคนสัญจรไปมา‘นางเป็นบุตรบ้านใดกัน’‘งดงามยิ่งนัก’‘แม้แต่นางสนมในวังยังสู้มิได้’“ปะ เป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อหญิงนางนั้นตั้งสติได้จึงเข้ามาถามไถ่“ข้ามิเป็นอันใด”  จิวฮวาเอ่ยก่อนจะรีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาคลุมหน้าเช่นเดิม  มีคนเห็นหน้าข้าแล้ว จะบอกท่านพ่อบุญธรรมอย่างไรดี“ขอโทษจริงๆเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” หญิงนางนั้นเอ่ยก่อนจะรีบเดินออกไป  จิวฮวาจึงไม่เก็บมาใส่ใจและเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาผู้คนท
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูร
  ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูรบรรยาย: จิวฮวา “ตาเจ้าแล้วสาวน้อย…”  ชายด้านข้างเอ่ยบอกข้าหลังจากการต่อสู้เมื่อกี้จบลง  นับเป็นการประลองที่น่ายกย่องยิ่งนัก  ชายผู้นั้นต่อสู้กระทั่งสู้ต่อไม่ไหว ร่างกายสะบักสะบอม ขณะที่ร่างของเขากำลังถูกยกออกไป  สายตาสีเทาหม่นหันมาสบตาข้าโดยบังเอิญ ดวงตานั้นสร้างความแปลกใจให้แก่นางจนอดขมวดคิ้วไม่ได้ดวงตาของคนสิ้นหวัง…  “หมายเลข 13”  เสียงประกาศลั่นอีกรอบทำให้ข้าตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นยืนอย่างจำใจ“ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ไหวหันมามองข้าทันที” ชายชุดเหลืองบอก ข้าใช้หางตาไปมองเห็นแต่ดวงตาระยิบระยับคล้ายกำลังรอชมเรื่องน่าตื่นเต้น  หากห่วงใยกันจริง ทำไมไม่เอาป้ายเฮงซวยนี่ไปถือแล้วสู้แทนข้าเองเลยล่ะ“อะ เอ่อ เจ้าหมายเลข 13 ใช่หรือไม่”  ผู้ที่ทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ตัดสินเอ่ยถามข้าคล้ายไม่แน่ใจตอนที่ข้าเดินออกมาด้านหน้าลานประลอง
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 7 ช่วยเหลือ
   ลิขิตรัก 7ช่วยเหลือ“ข้าขอคุยกับเขาเพียงลำพังได้หรือไม่”  หันไปถามเฟิงหวงที่พามาห้องๆหนึ่ง ไม่ไกลจากห้องที่คุยกันก่อนหน้ามากนัก  คาดว่าน่าจะเป็นห้องสำหรับของผู้แข่งที่บาดเจ็บ  เขาเล่าว่าปกติผู้เข้าแข่งขันจะรักษาตัวภายในห้องโถงใหญ่แต่ด้วยชายผู้นี้อาการค่อนข้างสาหัส จึงแยกอยู่อีกห้อง เขาพยักหน้าก่อนจะออกห้องไป“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“เจ้า…”  เขาเงยหน้าขึ้นมอง แม้ข้าจะอยู่ภายใต้ผ้าคลุมแต่กลับมองเห็นดวงตาชายผู้นี้สั่นไหวอย่างชัดเจน“ขอถามได้หรือไม่ เหตุใดลานประลองครานั้น เจ้าถึงไม่ขอยอมแพ้ ทั้งๆที่กฎการแข่งขันสามารถทำได้” “ข้าต้องการเงิน”  เขาเงียบไปหลายเค่อ ดวงตาสีเทาหม่นหลุบตาลง“เกิดอันใดขึ้นหรือ”  ถามด้วยความสงสัยจากสายตาของเขาคล้ายคนอับจนหนทาง ต้องทำทุกอย่างถึงแม้จะต้องเดิมพันด้วยชีวิตก็ตาม“เมื่อหลายเดือนก่อนข้าออกไปท่องยุทธภพ  ครั้นเมื่อกลับมาพบว่าสัตว์อสูรบุกรุกหมู่บ้านของข้า  มันทำลายทุกอย่างและคร่าชีวิ
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 8 เทพเซียน
  ลิขิตรัก 8 เทพเซียนยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.)“ฝั่งนั้นมีกี่ตัว”   ข้าสวมชุดสีดำทะมัดทะแมง พร้อมผ้าคาดผืนบาง เหลือเฉพาะดวงตา  มองไปมาเหมือนนักฆ่าไม่มีผิด “2 ตัวขอรับ”  ฮุ่ยเฉินที่แต่งตัวไม่ต่างจากข้าเอ่ยบอก  ตอนนี้บาดแผลเขาสมานกันดีแล้ว เหลือเพียงรอยขีดข่วนจากกรงเล็บที่แขนนั่นนิดหน่อย  พละกำลังก็เหมือนจะฟื้นตัวแล้วด้วย  ข้าคงลืมบอกอีกอย่างสินะ  เลือดของข้าหน่ะ นอกจากจะรักษาบาดแผลแล้วยังฟื้นฟูพลังตบะ นี่คือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เรื่องนี้  เพราะข้าเกลียดความวุ่นวาย“จัดการ”  ข้าบอกเขาเสียงเรียบก่อนที่ตัวเองจะปรี่ตัวเข้าไปจัดการอีกฝั่งที่มี 5 ตัว  ลักษณะของมันแตกต่างจากซือเป่าลิบลับ  เหมือนสัตว์อสูรกายมากกว่าเป็นสัตว์อสูร มันมองมาอย่างหิวโหยแต่ก่อนที่มันจะกระโจนใส่  ข้าชิงเรียกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาก่อนจะฟันไปที่ลำตัวของมันจนเลือดสีดำคล้ำสาดกระเด็นเปื้อนชุดข้าและนี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เลือกหยิบชุดสีน
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 9 พบเจอ
   ลิขิตรัก 9พบเจอหนึ่งชั่วยามผ่านไปจบเสียที…กี่ตัวกันนะ  10 ตัว  50 ตัว  หรือมากกว่านั้น  ข้าทิ้งตัวลงนอนที่พื้นอย่างคนหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด  คิดว่าถ้ากลับไปต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วยามกว่าจะล้างมันออกหมด ตามร่างกายมีรอยกรงเล็บที่ร่างกายสมานบาดแผลไม่ทันเนื่องจากมันมีเยอะเกินไป โฮกกกกกเหลืออีกตัวหรือ ข้าหันไปมองทางต้นเสียง เห็นมันหนึ่งตัวขู่คำราม เห็นเขี้ยวแหลมคมที่สามารถฉีกร่างกายมนุษย์พร้อมกินอย่างไม่เหลือแม้แต่กระดูก  มันทำท่าพร้อมกระโจนเข้ามาทุกเมื่อ  แต่ข้าหมดแรงแล้วนะ  คิดในใจทว่าสมองสั่งให้ลุกขึ้น   แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งแขนขาขยับได้อย่างยากลำบาก อาจเป็นเพราะนี่มันเลยขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์มามากแล้ว  สุดท้ายจึงล้มตัวลงนอนที่เดิม จบแล้วสินะ ชีวิตข้าคงมาได้เพียงเท่านี้  ข้าขอโทษท่านพ่อท่านแม่ที่มิอาจกลับไปหาพวกท่าน  ลาก่อนท่านอาค
อ่านเพิ่มเติม
ลิขิตรัก 10 ไม่เชื่อใจ
   ลิขิตรัก 10ไม่เชื่อใจ“เจิ้นมิเคยเห็นเจ้าทำหน้าเครียด  มีเรื่องทุกข์ใจอันใดหรือ”   ชายหนุ่มบนบัลลังก์เอ่ยถามสหายที่ยามนี้เหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“หามิได้พะย่ะค่ะ”  ร่างหนาผู้ถูกถามตอบกลับคล้ายปฏิเสธกลายๆ“อืมม หรือเจ้ากำลังคิดถึงหญิงนางนั้น”  สายตาคมปราดมองอย่างหยอกล้อ  หญิงนางนั้นที่ว่าคงหนีไม่พ้นนางที่ลานประลองแคว้นเฟิง“กระหม่อมมิสนผู้ใจนอกจากเหมยฟาง” และเขาก็ยังคงกล่าวออกมาเช่นเดิม สายตาเย็นชาช่างราบเรียบคล้ายเหนื่อยหน่ายกับทุกสิ่ง จนผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นต้าเช่นเขานึกอยากเห็นว่าจะมีหญิงใดในหล้าทำให้แม่ทัพใหญ่ผู้นี้เปลี่ยนไปได้หรือไม่  ซึ่งแม้กระทั่งคู่หมายที่เป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายเองก็ยังมิอาจทำได้“หึ ๆ เจิ้นก็ยังตรัสคำเดิมว่าจะรอดู” “หากหวงช่างเชิญมาเพียงเท่านี้ กระหม่อมขอลา”  ชายหนุ่มลุกขึ้นโดยยังไม่ได้รับอนุญาต  หน้าตานิ่งเฉยบ่งบอกว่าไม่เกรงกลัวอาญาเลยแม้แต่น้อย“ดะ เดี๋ยวเจิ้นมีเรื
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status