The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

The Evil Queen ฝืนลิขิตร้ายกลายเป็นลิขิตรัก

last update最終更新日 : 2025-11-07
作家:  ดุจเพชร完了
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
52チャプター
926ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

พีเรียด

นางเอกเก่ง

ปีศาจ

สวย

ปากร้าย

ความรักต้องห้าม

เสียใจ

เข้าใจผิด

ข้ามีอายุหลายร้อยปีเป็นราชินีในหมู่ปีศาจ มีพลังอำนาจมหาศาล แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีวันลืม คือภาพชายคนรักสิ้นใจในอ้อมอก ข้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนานเพื่อรอคอยชายอันเป็นดั่งดวงใจ และตอนนี้ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อชายคนรักได้ไปเกิดในภพชาติใหม่ ภพที่มีแต่ความโลภ โกรธ หลง เข่นฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน  และใจข้ายิ่งร้อนดั่งไฟเมื่อชายคนรักที่เฝ้าคะนึงหากำลังหมั้นหมายกับหญิงอื่น  พวกเขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับสวรรค์จงใจสร้าง แต่สวรรค์แล้วไงในเมื่อเขาคือคนรักของข้า!! ต่อให้เย้ยฟ้าท้าสวรรค์ข้าก็จะทวงทุกอย่างกลับคืนมา

もっと見る

第1話

ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา

Two incidents happened on the day Macie Smith decided to get a divorce.

Firstly, Edward Fowler's first love, Sharon Emerson, returned to the country. To celebrate the occasion, he spent a fortune to rent a cruise, where he spent two wild days and nights with her.

The media widely covered the rumors of them potentially getting back together.

Secondly, Macie had accepted the invitation of a college senior to rejoin the company they had founded before as a director.

She would leave this place after a month.

Naturally, no one cared about her plans. To Edward, she was akin to a maid who had married into the Fowler family.

During this time, Macie quietly removed all traces of her in the Fowler residence. She bought a flight ticket out of the city without anyone knowing.

In three days, nothing here would concern her anymore. She and Edward would become strangers.

"I need two portions of soup. Get it delivered now."

A text notification popped up on Macie's phone. She frowned at Edward's authoritative tone as she clutched her phone tighter.

It was 9:40 pm at that moment. Edward was attending a welcome-back party he had thrown for Sharon.

In the past, Edward had never asked Macie to deliver any food. He'd take his meals at home because he didn't want to go out with his wife in public out of embarrassment. He refused to acknowledge her existence.

If this had happened in the past, Macie would have happily assumed that Edward was acknowledging her. But now, she knew that he had only reached out for Sharon's sake because he had requested two portions of soup.

It turned out that Edward would do anything for his true love, including publicly acknowledging his legal spouse, whom he treated with disdain.

With her arms hanging limply at her sides, she made her way to the kitchen to prepare the soup. When she checked the countdown timer on her phone, she realized that she had only 29 days left before her contract with Edward's grandpa, Yosef Fowler, would end.

Once the contract was up, she would be free.

In the two years she spent with Edward, she did not manage to win his heart. At the end of the day, she was being delusional.

She did not have any strength left within to love him.

In her final month with Edward, she'd fulfill her duties as his wife. The soup bubbled in the pot. It was one of her best recipes, as she had made it multiple times for him in the last two years.

Her eyes wandered elsewhere. She felt a peaceful sadness in her chest.

Half an hour later, Macie carried a thermos container with two portions of soup and took a cab to Hollinger Hotel.

She sat quietly in the cab while reading the text from an unknown number in the morning.

"May, remember me? It's Sharon! I'm back in the country. I'm so glad I could see you again, even though you've taken Edward from me.

"Anyway, we're still friends. Let's meet for dinner."

Edward had never once mentioned the welcome-home party to Macie. She only knew about it because of the text invitation from Sharon.

She smirked at Sharon's fake generosity.

She couldn't believe Sharon dared to accuse her of snatching Edward. In fact, it was Sharon who took the ten million dollars from Yosef in exchange for leaving the country.

So, she had no right to accuse Macie of taking Edward from her.

Macie admitted that she was indeed greedy. She had taken the opportunity to be with Edward, but she had never once come between him and Sharon.

As for generosity…

The old Macie would have believed that Sharon was kind and harmless. However, Macie had come to understand the truth in high school. By then, it was too late. She had been socially ostracized and bullied, all because of Sharon.

Their high school classmates happened to be at the welcome-home party, including some of Macie's "good friends" from the past. She figured that they were undoubtedly on Sharon's side.

Macie had no intention to attend the party because she knew that it'd be a trap. She didn't want to meet her old classmates, who disgusted her. She planned to drop off the soup and leave.

She braced herself and took a deep breath when she arrived at their private dining room door. Then, she knocked.

Someone answered the door in seconds. Macie handed out the thermos container, only to realize that Sharon had opened the door instead of Edward. Sharon was dressed in a white gown.

"May, you're here! Come on in. Everyone's waiting for you." Sharon flashed a wide smile. Her makeup was flawless, befitting a princess.

Before this, Macie had seen Sharon's necklace—the Blue Ocean—at home. Edward won it in an auction the day before yesterday. As expected, he had bought it for Sharon.

"It's fine. I'm just here to deliver the soup," Macie replied flatly, her face devoid of emotions.

"Macie, have we drifted apart after two years of not seeing each other? Didn't I say that I no longer blame you for taking Edward from me?" Sharon bit her lips and started playing the victim.

Macie had enough of Sharon's act. She turned aside and tried to place the soup in the room. But Sharon stopped her by putting a hand on the lid of the container. Sharon's thumb wiggled a little.

Then, she told Macie, "If you really do not want to be at the party, I'll take this soup to Edward for you."

Frowning, Macie was puzzled by Sharon's decision. Regardless, she handed Sharon the soup since she had no intention of attending the party.

During that moment, Sharon failed to secure the soup container, causing it to crash onto the floor. Since the lid was already open, the hot soup spilled everywhere. At the same time, Sharon took a step backward and screamed, "Ouch! It hurts! My leg—"

Her scream attracted the attention of all the guests in the room. Edward marched over while Sharon started to weep.

"Macie, why didn't you seal the container better? Can't you even do this right?" Edward half-crouched on the floor and took off his jacket. He used it to wipe the soup off Sharon's shin. At the same time, he lambasted Macie for the "mistake".

"I—"

Before Macie could defend herself, Sharon cut her off. "Edward, please don't blame May for the accident. It was my fault for not holding the container right."

Edward cast a glance at the container that rested beside them. He picked up the lid and glared at Macie.

"The lid is in perfect condition. It didn't even crack. So, was it Sharon who didn't hold it right, or did you unlock the lid on purpose before handing it over?"

Macie looked down at the container, stunned.

The container was of good quality. Its lid couldn't have been unlocked just from being dropped onto the floor. But the lid was indeed open without any signs of cracking.

"I did not loosen the lid in advance. How would I have otherwise transported it?" she argued.

"I don't care! You did it on purpose. What more do you have to say?" Edward stared coldly at Macie.

In his eyes, Macie was just a woman who'd go to great lengths to marry into wealth. He had no idea how she managed to convince Yosef to agree to the marriage and kick Sharon out of the country. He wondered how Macie had forced him to marry her.

Hence, he would never trust her.

After throwing out the lid, he turned around to lift Sharon from the floor. It was then that he saw the huge area of burn on the top of Macie's foot from the corner of his eye.

Macie, too, had been scalded by the hot soup. Her injury looked much worse than Sharon's.

Edward furrowed his brows. A fleeting thought flashed across his mind, but he eventually stood up without saying a single word.

He didn't care if Macie was hurt more. He felt that she deserved it as karmic retribution for trying to hurt others.

When he carried Sharon, she wrapped her arms around his neck, looking shy and concerned. "Edward, May is…"

"Don't worry about her. She's not going to die. She'll get herself to the hospital," Edward said emotionlessly. "But you're a model. The burn on your leg is a serious matter."

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
52 チャプター
ลิขิตรัก 1 ปฐมบทแห่งการจากลา
ลิขิตรัก 1ปฐมบทแห่งการจากลา“อะ อึก แค่กๆ ละ ลันเซีย พะ พี่คงมาได้ คะ แค่นี้…” ร่างชายหนุ่มสวมชุมเกราะ หน้าตาราวกับเทพบุตรลงมาจุติ ดวงตาสีเขียวมรกตซึ่งแตกต่างจากเผ่าพันธุ์ปีศาจส่วนใหญ่ที่มีสีแดงคล้ายท้องนภายามเย็น อกด้านซ้ายมีโลหิตจำนวนมากไหลทะลักออกมา ด้านข้างมีสตรีงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาใดๆ ดวงตาประกายแดงสั่นไหว หยาดน้ำตาหลั่งรินไหลดวงทหัยสลาย“ท่านพี่ ดะ ได้โปรด ฮึก อย่าจากข้าไป” เสียงสะอื้นของสตรีอันเป็นที่รัก ทำให้เทพหนุ่มอยากดึงร่างบางตรงหน้ามากอดปลอบแต่ก็ต้องเจียมตัวเมื่อสถานะของเขาและนางนั้นต่างกันเหลือเกิน ความรักต่างเผ่าพันธุ์นี้ โชคชะตาไม่อาจลิขิต แต่ทว่าเขาและนางแอบฝืนลิขิตนั้น และตอนนี้สวรรค์คงกำลังลงโทษเรื่องมันเกิดขึ้นจากปีศาจที่คิดกบฏบุกเข้ามาหมายจะล้มล้างอำนาจของท่านจอมมารผู้ซึ่งเป็นบิดาของนาง โดยใช้นางเป็นเหยื่อล่อ มันหนักหนานักสำหรับปีศาจที่มีอายุเพียง 20 ปี สำหรับมนุษย์นั้นอายุเท่านี้ก็สามารถออกเรือนได้แต่สำหรับลันเซียยังเด็กมาก พลังมนตรา ก็ยังมีจำกัด ถึงแม้ร่างกายนางจะโตเต็มวัยแล้วก็ตาม ต่างจากเขาที่อายุ 500 ปี เป็นเทพบำเพ็ญเพียรตบะ มีพลังมหาศาลแต่เลือกทรยศเผ่าพ
続きを読む
ลิขิตรัก 2 โลกมนุษย์
  ลิขิตรัก 2โลกมนุษย์ “ลูกว่าอันใดนะ…”  สุรเสียงทรงอำนาจของบุรุษผู้ปกครองโลกปีศาจเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เหตุใดบุตรสาวที่มักเย็นชาของตนถึงเอ่ยเช่นนั้น  รอบข้างมีข้าราชบริภารและเหล่าเสนาทั้งหลายที่ต่างตกใจไม่แพ้กันเมื่อหมื่นปีก่อนในสายตาของส่วนใหญ่มองปีศาจน่ากลัวและอัปลักษณ์ มีจิตใจโหดเหี้ยม เข่นฆ่ากันเองและระรานสวรรค์ชั้นฟ้า  ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วปีศาจเป็นพวกรักสงบ ชอบบำเพ็ญเพียรและสั่งสมบารมีแรงกล้าจะมีแต่พวกนอกรีตเท่านั้นที่มักระรานไปทั่วจนนำภัยมาสู่โลกปีศาจเอง สาเหตุหนึ่งเพราะอดีตโลกปีศาจเคยมีกษัตริย์ปกครองเห็นแก่ตัว หลงมัวเมาในอำนาจและนารี   เป็นเหตุให้มีปีศาจตนหนึ่งผู้มีอำนาจและพลังตบะแรงกล้า  แม้นปีศาจด้วยกันเองยังต้องยำเกรงและขนานนามปีศาจตนนั้นว่า ‘จอมมาร’จอมมารได้ปราบกษัตริย์ที่ปกครองปีศาจลง เมื่อเห็นว่าปีศาจตนนั้นไม่สมควรปกครองโลกปีศาจอีกต่อไปโดยได้ร่วมมือกับสวรรค์ชั้นฟ้าทั้งหลายที่ได้รับความเดือดร้อนจากการกระทำของปีศาจตนนั้น
続きを読む
ลิขิตรัก 3 ฝืนลิขิต
  ลิขิตรัก 3ฝืนลิขิต“ท่านจะไปจริงๆหรือ…” เสียงทุ้มลึกของนักฆ่าหนุ่มผู้มากความสามารถเอ่ยถามอย่างสงสัย โฉมหน้าภายนอกนั้นผู้พบเห็นเป็นต้องลุ่มหลงมัวเมาด้วยรูปลักษณ์แต่ใครจะล่วงรู้ว่าเขาได้ชื่อว่าเป็นบุรุษที่โหดเหี้ยม ฆ่าผู้อื่นได้อย่างเลือดเย็นหากมาขวางทางราชินีของตน แววตาเย็นชาทำให้ปีศาจสาวหลายตนอยากถวายตัวให้ยิ่งนัก แต่ก็ต้องเศร้าใจเพราะดวงใจของเขาไม่มีไว้ให้ผู้ใดนอกจากหญิง ‘ผู้นั้น’   แม้มิอาจเอื้อม ทำได้เพียงแหงนมองเสมือนสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตว์มองเจ้านายก็ตาม“ข้าตัดสินใจแล้วซันซัส” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เหม่อมองทิวทัศน์เห็นธรรมชาติสุดแสนจะงดงาม เวลานี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมความงามของมัน ภายในใจกระวนกระวายด้วยความสับสนยามคิดถึงคำพูดของบิดาบัดนี้นางกำลังทิ้งหน้าที่อันใหญ่หลวงเพียงต้องการทำตามเสียงเรียกร้องของดวงใจ แม้นางจะยืนกรานอยากไปแต่ใครจะรู้ว่าใจนางนั้นแสนจะสับสนและกลัว…“ท่านกำลังสับสน…”&nbs
続きを読む
ลิขิตรัก 4 ครอบครัวใหม่
  ลิขิตรัก 4ครอบครัวใหม่หญิงสาวสวมอาภรณ์สีดำสนิท  ขับให้เส้นผมสีรัตติกาลเงางามกลืนกินไปกับความมืดมิดแต่มิอาจบดบังความงดงามได้เลย  นางเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย  ผ่านสัตว์อสูรมากมาย ที่จ้องมองร่างบางอย่างหิวโหย  ทว่าสัญชาตญาณของมันบอกว่าอย่าได้ริเข้าไปยุ่งกับหญิงผู้นี้เป็นอันขาด  ร่างกายเกิดความเหนื่อยล้าเนื่องจากเดินมาไกล จึงหยุดพักใต้ร่มไม้ใหญ่และผลอยหลับไปในที่สุด “แม่หนู แม่หนู”  ชายชราที่กำลังขนสินค้าผ่านมา เห็นหญิงสาวนอนอยู่ใต้ต้นไม้จึงนึกเป็นห่วง เพราะสถานที่ตรงนี้เป็นเขตสัตว์อสูรย่อมอาจเป็นอันตราย ไม่มีใครเขามานอนเล่นกันหรอก ตนที่เป็นพ่อค้า ต้องขนสินค้าอย่างไม่สามารถเลี่ยงทางนี้ได้เพราะเป็นทางผ่านทางเดียวที่จะเข้าเมือง  จึงได้หยุดเกวียนพร้อมเอ่ยเรียก“อะ เอ่อ ท่าน…” ร่างบางตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ยามใด มองซ้ายทีขวาทีอย่างมึนงง“ตรงนี้อันตรายยิ่งนัก  หากเจ้าอยากพักผ่อนต้องเดินไปอีก 2 ลี้ จึงจะเข้าเขตเมือง”  (
続きを読む
ลิขิตรัก 5 ปองร้าย
  ลิขิตรัก 5ปองร้าย“อืมม  ดูไปดูมา เมืองนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะ”  จิวฮวาพึมพำเบาๆกับตัวเองหลังจากขออนุญาตท่านพ่อบุญธรรมที่สนทนากับเถ้าแก่อย่างออกรสว่าจะออกมาสำรวจด้านนอกพลักกก !“โอ้ยยย” แต่แล้วจู่ๆก็มีหญิงนางหนึ่งเดินมาชนนางทำให้ผ้าคลุมหน้าหล่นพื้นเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ทุกคนมองนางตะลึงค้าง โดยเฉพาะหญิงที่ตั้งใจชนนาง ก่อนที่เสียงซุบซิบภายในบริเวณดังขึ้นทันทีเนื่องจากตรงนี้มีคนสัญจรไปมา‘นางเป็นบุตรบ้านใดกัน’‘งดงามยิ่งนัก’‘แม้แต่นางสนมในวังยังสู้มิได้’“ปะ เป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อหญิงนางนั้นตั้งสติได้จึงเข้ามาถามไถ่“ข้ามิเป็นอันใด”  จิวฮวาเอ่ยก่อนจะรีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาคลุมหน้าเช่นเดิม  มีคนเห็นหน้าข้าแล้ว จะบอกท่านพ่อบุญธรรมอย่างไรดี“ขอโทษจริงๆเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” หญิงนางนั้นเอ่ยก่อนจะรีบเดินออกไป  จิวฮวาจึงไม่เก็บมาใส่ใจและเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาผู้คนท
続きを読む
ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูร
  ลิขิตรัก 6 สัตว์อสูรบรรยาย: จิวฮวา “ตาเจ้าแล้วสาวน้อย…”  ชายด้านข้างเอ่ยบอกข้าหลังจากการต่อสู้เมื่อกี้จบลง  นับเป็นการประลองที่น่ายกย่องยิ่งนัก  ชายผู้นั้นต่อสู้กระทั่งสู้ต่อไม่ไหว ร่างกายสะบักสะบอม ขณะที่ร่างของเขากำลังถูกยกออกไป  สายตาสีเทาหม่นหันมาสบตาข้าโดยบังเอิญ ดวงตานั้นสร้างความแปลกใจให้แก่นางจนอดขมวดคิ้วไม่ได้ดวงตาของคนสิ้นหวัง…  “หมายเลข 13”  เสียงประกาศลั่นอีกรอบทำให้ข้าตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นยืนอย่างจำใจ“ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ไหวหันมามองข้าทันที” ชายชุดเหลืองบอก ข้าใช้หางตาไปมองเห็นแต่ดวงตาระยิบระยับคล้ายกำลังรอชมเรื่องน่าตื่นเต้น  หากห่วงใยกันจริง ทำไมไม่เอาป้ายเฮงซวยนี่ไปถือแล้วสู้แทนข้าเองเลยล่ะ“อะ เอ่อ เจ้าหมายเลข 13 ใช่หรือไม่”  ผู้ที่ทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ตัดสินเอ่ยถามข้าคล้ายไม่แน่ใจตอนที่ข้าเดินออกมาด้านหน้าลานประลอง
続きを読む
ลิขิตรัก 7 ช่วยเหลือ
   ลิขิตรัก 7ช่วยเหลือ“ข้าขอคุยกับเขาเพียงลำพังได้หรือไม่”  หันไปถามเฟิงหวงที่พามาห้องๆหนึ่ง ไม่ไกลจากห้องที่คุยกันก่อนหน้ามากนัก  คาดว่าน่าจะเป็นห้องสำหรับของผู้แข่งที่บาดเจ็บ  เขาเล่าว่าปกติผู้เข้าแข่งขันจะรักษาตัวภายในห้องโถงใหญ่แต่ด้วยชายผู้นี้อาการค่อนข้างสาหัส จึงแยกอยู่อีกห้อง เขาพยักหน้าก่อนจะออกห้องไป“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“เจ้า…”  เขาเงยหน้าขึ้นมอง แม้ข้าจะอยู่ภายใต้ผ้าคลุมแต่กลับมองเห็นดวงตาชายผู้นี้สั่นไหวอย่างชัดเจน“ขอถามได้หรือไม่ เหตุใดลานประลองครานั้น เจ้าถึงไม่ขอยอมแพ้ ทั้งๆที่กฎการแข่งขันสามารถทำได้” “ข้าต้องการเงิน”  เขาเงียบไปหลายเค่อ ดวงตาสีเทาหม่นหลุบตาลง“เกิดอันใดขึ้นหรือ”  ถามด้วยความสงสัยจากสายตาของเขาคล้ายคนอับจนหนทาง ต้องทำทุกอย่างถึงแม้จะต้องเดิมพันด้วยชีวิตก็ตาม“เมื่อหลายเดือนก่อนข้าออกไปท่องยุทธภพ  ครั้นเมื่อกลับมาพบว่าสัตว์อสูรบุกรุกหมู่บ้านของข้า  มันทำลายทุกอย่างและคร่าชีวิ
続きを読む
ลิขิตรัก 8 เทพเซียน
  ลิขิตรัก 8 เทพเซียนยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.)“ฝั่งนั้นมีกี่ตัว”   ข้าสวมชุดสีดำทะมัดทะแมง พร้อมผ้าคาดผืนบาง เหลือเฉพาะดวงตา  มองไปมาเหมือนนักฆ่าไม่มีผิด “2 ตัวขอรับ”  ฮุ่ยเฉินที่แต่งตัวไม่ต่างจากข้าเอ่ยบอก  ตอนนี้บาดแผลเขาสมานกันดีแล้ว เหลือเพียงรอยขีดข่วนจากกรงเล็บที่แขนนั่นนิดหน่อย  พละกำลังก็เหมือนจะฟื้นตัวแล้วด้วย  ข้าคงลืมบอกอีกอย่างสินะ  เลือดของข้าหน่ะ นอกจากจะรักษาบาดแผลแล้วยังฟื้นฟูพลังตบะ นี่คือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เรื่องนี้  เพราะข้าเกลียดความวุ่นวาย“จัดการ”  ข้าบอกเขาเสียงเรียบก่อนที่ตัวเองจะปรี่ตัวเข้าไปจัดการอีกฝั่งที่มี 5 ตัว  ลักษณะของมันแตกต่างจากซือเป่าลิบลับ  เหมือนสัตว์อสูรกายมากกว่าเป็นสัตว์อสูร มันมองมาอย่างหิวโหยแต่ก่อนที่มันจะกระโจนใส่  ข้าชิงเรียกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาก่อนจะฟันไปที่ลำตัวของมันจนเลือดสีดำคล้ำสาดกระเด็นเปื้อนชุดข้าและนี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เลือกหยิบชุดสีน
続きを読む
ลิขิตรัก 9 พบเจอ
   ลิขิตรัก 9พบเจอหนึ่งชั่วยามผ่านไปจบเสียที…กี่ตัวกันนะ  10 ตัว  50 ตัว  หรือมากกว่านั้น  ข้าทิ้งตัวลงนอนที่พื้นอย่างคนหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด  คิดว่าถ้ากลับไปต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วยามกว่าจะล้างมันออกหมด ตามร่างกายมีรอยกรงเล็บที่ร่างกายสมานบาดแผลไม่ทันเนื่องจากมันมีเยอะเกินไป โฮกกกกกเหลืออีกตัวหรือ ข้าหันไปมองทางต้นเสียง เห็นมันหนึ่งตัวขู่คำราม เห็นเขี้ยวแหลมคมที่สามารถฉีกร่างกายมนุษย์พร้อมกินอย่างไม่เหลือแม้แต่กระดูก  มันทำท่าพร้อมกระโจนเข้ามาทุกเมื่อ  แต่ข้าหมดแรงแล้วนะ  คิดในใจทว่าสมองสั่งให้ลุกขึ้น   แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งแขนขาขยับได้อย่างยากลำบาก อาจเป็นเพราะนี่มันเลยขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์มามากแล้ว  สุดท้ายจึงล้มตัวลงนอนที่เดิม จบแล้วสินะ ชีวิตข้าคงมาได้เพียงเท่านี้  ข้าขอโทษท่านพ่อท่านแม่ที่มิอาจกลับไปหาพวกท่าน  ลาก่อนท่านอาค
続きを読む
ลิขิตรัก 10 ไม่เชื่อใจ
   ลิขิตรัก 10ไม่เชื่อใจ“เจิ้นมิเคยเห็นเจ้าทำหน้าเครียด  มีเรื่องทุกข์ใจอันใดหรือ”   ชายหนุ่มบนบัลลังก์เอ่ยถามสหายที่ยามนี้เหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“หามิได้พะย่ะค่ะ”  ร่างหนาผู้ถูกถามตอบกลับคล้ายปฏิเสธกลายๆ“อืมม หรือเจ้ากำลังคิดถึงหญิงนางนั้น”  สายตาคมปราดมองอย่างหยอกล้อ  หญิงนางนั้นที่ว่าคงหนีไม่พ้นนางที่ลานประลองแคว้นเฟิง“กระหม่อมมิสนผู้ใจนอกจากเหมยฟาง” และเขาก็ยังคงกล่าวออกมาเช่นเดิม สายตาเย็นชาช่างราบเรียบคล้ายเหนื่อยหน่ายกับทุกสิ่ง จนผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นต้าเช่นเขานึกอยากเห็นว่าจะมีหญิงใดในหล้าทำให้แม่ทัพใหญ่ผู้นี้เปลี่ยนไปได้หรือไม่  ซึ่งแม้กระทั่งคู่หมายที่เป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายเองก็ยังมิอาจทำได้“หึ ๆ เจิ้นก็ยังตรัสคำเดิมว่าจะรอดู” “หากหวงช่างเชิญมาเพียงเท่านี้ กระหม่อมขอลา”  ชายหนุ่มลุกขึ้นโดยยังไม่ได้รับอนุญาต  หน้าตานิ่งเฉยบ่งบอกว่าไม่เกรงกลัวอาญาเลยแม้แต่น้อย“ดะ เดี๋ยวเจิ้นมีเรื
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status