อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีก 1.1

อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีก

ถังชุนเป้ยได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดี เนื่องจากตอนนี้สายตาชาวบ้านทุกคนทุกคู่มองมาที่เธอเพื่อขอคำตอบ แต่ถ้าปฏิเสธว่าไม่เคยเอาอะไรมาจากหร่วนเจินฮ่าวเลย เธอก็จะกลายเป็นสตรีร้ายกาจแทนน่ะสิ เนื่องจากใครหลายคนก็เห็นว่าเขามักจะปกป้องเธอเสมอ และยังซื้อของมาให้เป็นประจำอยู่แล้ว

“เอ่อ...ฉันไม่มีเงินหรอกนะ พี่ก็รู้ว่าบ้านฉันเป็นอย่างไร หรือพี่จะให้ฉันเอาของที่พี่ซื้อให้ไปขายล่ะ”

เธอแสร้งบีบน้ำตาให้เห็น และยังทำตัวน่าสงสารเหมือนเดิม ซึ่งเรื่องนี้คนในหมู่บ้านรู้ว่าบ้านถังนั้นหากใครทำงานหรือหาเงินได้ทุกอย่างต้องส่งเข้ากองกลางทั้งหมด

“ถ้าอย่างนั้นเธอเอาเสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้ไปขาย แล้วเอาเงินมารวบรวมคืนหลี่เหมยก่อน เพราะไม่อย่างนั้นฉันต้องเดือดร้อนแน่”

เขายังคงกดดันให้เธอช่วย ซึ่งสายตาก็มองเห็นภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านมองอยู่ ทว่าอีกฝ่ายกลับสงบนิ่งมาก

ถังชุนเป้ยหันมาทางหลี่เหมยแล้วแสร้งบีบน้ำตาเรียกความสงสาร “หลี่เหมย เราสองคนเป็นสหายกันมานาน เธออย่าเพิ่งทวงเงินพี่เจินฮ่าวได้ไหม หากเธอทำได้ ฉันสัญญาว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขา”

“เธออย่าทำอย่างนั้นเลย ฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ในเมื่อทั้งสองคนใจตรงกันทำไมไม่คบหาแบบเปิดเผยไปเลยล่ะ จะมาแสร้งเล่นละครทำไม แล้วเธอเป็นเพียงคนรู้จัก ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอขอด้วย” หลี่เหมยตอบอย่างเย็นชา

“ส่วนคุณ ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณจะเอาเงินของฉันไปทำอะไร ในเมื่อตอนนี้ฉันต้องการเงินคืน คุณก็ต้องคืน ตอนยืมบอกยืมไม่นาน แต่นี่มันยาวนานมากแล้ว และถ้ามัวมาถียงกันอย่างนี้

แล้วเรื่องจะจบตอนไหน” หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้น

“นั่นสิ เรื่องนี้ควรจบ นายก็คืนเงินเธอไปสิ มีเท่าไรก็คืนไปก่อน ส่วนที่เหลือก็เจรจาขอทำสัญญาว่าจะคืนอย่างไร”

สหายร่วมห้องคนหนึ่งพูดเสียงดัง เขาคิดว่ายื้อเวลาไปก็เท่านั้น เพราะตอนนี้สิ่งที่หลี่เหมยต้องการคือเงินและตั๋วอาหาร ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอไม่ได้สนใจหร่วนเจินฮ่าวอีกแล้ว

ไม่อย่างนั้นเธอจะสร้างเรื่องใหญ่โตไปทำไม!

“เรื่องนี้ฉันเห็นด้วย ฉันคิดว่าเธอควรจะเจรจาว่าจะจ่ายอย่างไร แล้ววันนี้มีให้เท่าไร เป็นลูกผู้ชายเสียเปล่าอย่าทำเรื่องที่แย่กว่านี้เลย” ป้าจางก้าวขึ้นมาแล้วพูดอย่างเหลืออด ไม่ใช่เพราะเธอสนิทกับบ้านรองหลี่ถึงได้ออกหน้าพูด แต่เพราะว่าถ้าคนอื่นเธอก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน

“จะเอายังไง ฉันเชื่อว่าคุณมีเงินประมาณสี่ร้อยหยวน และอีกสองร้อยห้าสิบหยวนจะทำสัญญาหรือว่าจะไปคุยกับเจ้าหน้าที่ของรัฐเพื่อให้จัดการเรื่องนี้ ส่วนตั๋ว มีเท่าไรก็คืนมาแล้วที่เหลือทำสัญญาเหมือนกัน และแป้งอีกสิบห้าชั่ง ข้าวสารห้าชั่ง...”

หลี่เหมยร่ายยาวถึงสินค้าที่อีกฝ่ายยืมของเธอไป

ยิ่งได้ยินทุกคนยิ่งตาโต ไม่อยากจะเชื่อว่าหร่วนเจินฮ่าวจะทำแบบนั้น แต่เมื่อหลักฐานพร้อมจะไม่เชื่อก็ไม่ได้

“ก็ได้ ฉันจะคืนเงินและตั๋วให้จำนวนหนึ่ง ที่เหลือขอทำสัญญาผ่อนจ่าย ฉันจะคืนทุกอย่างให้ภายในหนึ่งปี” เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน นี่จึงทำให้ทุกคนพยักหน้าอย่างพอใจรวมถึงหลี่เหมย

หลี่กวงมองหน้าลูกสาวว่าเธอพอใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายเสนอมาหรือไม่ เมื่อเห็นว่าเธอหันมาสบตาและพยักหน้าเล็กน้อยเลยพูดขึ้นมาว่า “ฉันจะทำสัญญาเอง เพราะอาเหมยเป็นหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน ดังนั้นไม่ควรที่จะพบปะกับคนต่างเพศบ่อยครั้ง และหากเมื่อไรนายผิดนัด ฉันซึ่งเป็นพ่อของอาเหมยจะจัดการเรื่องนี้เอง”

“ครับ” ชายหนุ่มทำเพียงตอบกลับมาเท่านั้น ก่อนจะเดินไปเอาเงินมาโดยมีชาวบ้านบางส่วนตามไปด้วย

ดังนั้นหลี่กวงจึงให้ภรรยาไปที่สำนักงานของกองพลน้อยเพื่อให้เจ้าหน้าที่ร่างสัญญาให้กู้ยืมให้

หร่วนเจินฮ่าวกลับมาพร้อมเงินสี่ร้อยหยวนและตั๋วอาหารจำนวนหนึ่ง การทำสัญญาจึงเกิดขึ้นโดยมีชาวบ้านเป็นพยาน รวมถึงมีหลายคนลงชื่อเป็นพยานด้วยเช่นกัน

หลี่เหมยยิ้มอย่างยินดี อย่างน้อยเธอก็ได้เงินคืนมาสี่ร้อยหยวน และหากอีกฝ่ายไม่มายุ่งกับเธอ เธอก็จะไม่ทำอะไร แต่ถ้าเขายังมากวนประสาทและหาเรื่องไม่หยุดหย่อน ก็อย่ามาว่าเธอร้ายก็แล้วกัน

“หลี่เหมย เธอทำแบบนี้ได้ยังไง เธอไม่เห็นฉันเป็นสหายแล้วเหรอ” ตอนนี้ชาวบ้านมองเธอเปลี่ยนไปแล้ว ถังชุนเป้ยจึงไม่อาจทำตัวเหมือนเดิมได้อีก

“เราแค่คนรู้จักกันผิวเผิน ต่อจากนี้ไปหากไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือว่าใครตายก็อย่าทักทายหรือพูดคุยกันอีกเลย และถ้าฉันรู้ว่าเธอกล้านินทาและใส่ร้ายฉันลับหลังอีก ฉันจะเอาคืนในแบบของฉัน แล้วจะมาว่าหลี่เหมยคนนี้ร้ายไม่ได้นะ”