ลิขิตรักไร้กาลเวลา

ย่านใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ ปีค.ศ.2025 ที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงในยามค่ำคืนเด็กสาวคนหนึ่งกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อหาเงินมาจับจ่ายใช้สอย ดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อดำรงชีวิตต่อไปให้ดีตามเป้าหมายที่ตนเองตั้งใจเอาไว้จางเข่อซิน นักศึกษาชั้นปีที่ 4 อายุ 20 ปีแห่งมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ภาควิชาคหกรรมศาสตร์ รับทำงานพาร์ทไทม์ทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ทั้งรับจ้างส่งอาหาร ล้างจาน เป็นเด็กเสิร์ฟ ทำงานในคอฟฟี่ช็อป ทำงานตามร้านอาหาร ภัตตาคารเป็นผู้ช่วยแม่ครัวพ่อครัว รับจ้างพาสุนัขไปเดินเล่นและอื่นๆอีกหลายงานเพื่อหาเงินมาส่งเสียตัวเองเรียนให้จบเข่อซินต้องทำงานอย่างเหนื่อยยากทั้งที่ตัวเธอเองไม่ใช่เด็กกำพร้า หากแต่แม่ของเธอเจ็บป่วยตายไปตั้งแต่เธออายุยังน้อย และหลังจากแม่ตายไปได้ไม่ถึงเดือนพ่อของเธอก็พาเมียใหม่พร้อมกับลูกสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอเข้ามาในบ้าน ซึ่งเธอไม่ได้ประหลาดใจอันใดเนื่องด้วยพ่อและแม่ของเธอทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องผู้หญิงคนใหม่ของพ่อมานานนับปีแล้วหลังจากเมียใหม่ของพ่อเธอกับลูกสาวย้ายเข้ามาในบ้าน เข่อซินก็ถูกกลั่นแกล้งรังแกสารพัด ตัวพ่อเธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจคิดปกป้องเธอเลยแม้นแต่น้อย เข่อซ

เวลาผ่านไปได้ราวชั่วโมงกว่านายท่านจางก็เดินทางกลับมาจากที่ทำงานหลังจัดการงานด่วนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพื่อมารอต้อนรับนายท่านหวังคู่ค้าคนสำคัญของห้างสรรพสินค้าสกุลจางตามเวลานัดหมายที่หลินเยว่แจ้งเอาไว้“คุณคะ กลับมาพอดีเลยฉันนี่ร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว” หลินเยว่แสร้งตีสีหน้าวิตกกังวลรีบตรงเข้าไปหาสามีทันที“มีอะไรงั้นหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” นายท่านจางถามหลินเยว่ด้วยสีหน้าท่าทางประหลาดใจ“ก็เข่อซินน่ะสิคะ ชวนนายท่านหวังขึ้นไปคุยกันบนห้องนานแล้ว ป่านนี้ยังไม่ลงมาเลย”“อะไรนะ แล้วเธอปล่อยให้พวกเขาขึ้นไปด้วยกันได้ยังไง” นายท่านจางเอ่ยอย่างตกใจ“ตอนแรกฉันก็พยายามปรามเข่อซินแล้ว แต่เธอไม่ฟังบอกว่าอยากพานายท่านหวังขึ้นไปดูรูปเก่าๆของเธอในห้องนอน นายท่านจางเองก็ตอบรับเข่อซินและบอกฉันว่าไม่ต้องเป็นห่วง ฉันทำอะไรไม่ได้สุดท้ายจึงปล่อยพวกเขาให้ขึ้นไปด้วยกัน” หลินเยว่ตีสีหน้ารู้สึกผิด“ไป..พวกเรารีบขึ้นไปเชิญนายท่านหวังลงมาเถอะ ยังไม่ได้แต่งงานกันแบบนี้มันดูไม่ดีในสายตาคนอื่น”“ค่ะ” หลินเยว่เอ่ยก่อนจะตามสามีขึ้นไป พร้อมรอยยิ้มอย่างดีใจที่แผนของเธอเป็นไปตามต้องการ โดยไม่คิดเอะใจเลยสักนิดว่านางนกต่อหรือลูก

เมื่อลู่หลินกลับมาถึงบ้านก็พบว่าพ่อแม่และพี่ชายของเธอกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอจึงต้องเข้าไปทักทายพวกเขาก่อน“หลินเอ๋อกลับมาแล้วเหรอลูก” นายท่านเสิ่นเอ่ยทักทายบุตรสาว“ทำไมกลับมาดึกนักล่ะ” คุณนายเสิ่นถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“นั่นสิคราวนี้ไปเที่ยวเล่นสนุกที่ไหนมาล่ะเรา” เสิ่นลี่เฉินพี่ชายเธอก็เอ่ยถามขึ้นอีกคน“ขอโทษนะคะคุณพ่อ คุณแม่ พี่ลี่เฉินที่หนูกลับดึก พอดีนั่งเล่นฟังเพลงอยู่ที่คลับของโรงแรมเราเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ” ลู่หลินเอ่ยขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ซึ่งคำขอโทษของเธอทำเอาทุกคนรู้สึกประหลาดใจจนต้องมองหน้ากันไปมาทีเดียว เพราะโดยปกติแล้วลู่หลินมักทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ใส่ใจที่จะอธิบายอะไร ไม่รู้สึกผิดและไม่เคยขอโทษ ส่วนใหญ่ก็มักจะบ่นกลับมาด้วยซ้ำเวลาที่ถูกตั้งคำถามเช่นนี้“ลูกไม่สบายหรือเปล่าเนี่ยหลินเอ๋อ” คุณนายเสิ่นถามพร้อมยื่นหลังมือไปอังที่หน้าผากบุตรสาวซึ่งนั่งอยู่ข้างกายเธอเบาๆเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย“หนูไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวเล็กน้อยเท่านั้น” ลู่หลินตอบ“ไปทำอะไรมา ตกลงว่าเธอไปนั่งเล่นฟังเพลงหรือไปออกกำลังกายกันแน่ล่ะเนี่ยถึงได้ปวดเมื่อย

ณ.ภัตตาคารเสิ่นอัน ลู่หลินกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำรายการอาหารเมนูใหม่เพื่อเพิ่มกลุ่มลูกค้าให้หลากหลาย โดยเฉพาะช่วงปี 80 นี้เป็นยุคที่รัฐบาลสนับสนุนให้ชาวต่างชาติเข้ามาลงทุนในประเทศมากขึ้นเพื่อเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจอย่างเร่งด่วน ดังนั้นแล้วการปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมรายการอาหารในรูปแบบของตะวันตกหรือญี่ปุ่นเข้ามาอยู่ในเมนูอาหารก็น่าจะทำให้ภัตตาคารเสิ่นอันยกระดับตนเองและเพิ่มลูกค้าได้มากขึ้นลู่หลินที่มีความรู้และทักษะทางด้านการทำอาหารสืบทอดมาจากแม่ของเธอซึ่งเป็นเชฟในโลกก่อนหน้านี้จึงดึงความสามารถที่มีมาพัฒนารายการอาหารของภัตตาคารเสิ่นอันซึ่งก่อนหน้านี้เน้นรายการอาหารแบบจีนท้องถิ่นเพียงอย่างเดียว ซึ่งรายการอาหารดั้งเดิมที่ดีอยู่แล้วลู่หลินจะยังคงรักษามันเอาไว้ แต่มีการเพิ่มเติมโดยการนำอาหารพื้นถิ่นจากหลากหลายภูมิภาคในจีนทั้งเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตกมาจัดสรรเข้าไปในรายการอาหารเพิ่มเติม โดยเสาะหาพ่อครัวท้องถิ่นฝีมือดีในแต่ละภูมิภาคมาเป็นพ่อครัวประจำให้กับทางภัตตาคารเท่านั้นไม่พอลู่หลินยังวางโครงการจัดทำรายการอาหารพิเศษตามฤดูกาลด้วย อย่างเช่นในฤดูใบไม้ผลิจะมีการนำดอกโบตั๋นดอ

หลังจากหลีเหว่ยกลับออกมาจากห้องทำงานของลู่หลินแล้วเขาก็ตรงกลับไปที่โต๊ะอาหารซึ่งเหม่ยลี่นั่งรออยู่“หลีเหว่ย คุณไปไหนมาคะทำไมนานจัง” เหม่ยลี่ตัดพ้อเขา“คุณทานอิ่มหรือยัง ถ้าอิ่มแล้วก็กลับกันเถอะ” หลีเหว่ยไม่ตอบคำถามเหม่ยลี่แต่เป็นฝ่านถามเธอกลับไป“เอ่อ อิ่มแล้วค่ะ” เหม่ยลี่อ้อมแอ้มตอบกลับไป ความจริงเธอเองก็ได้ยินข่าวว่าลู่หลินมาทำงานอยู่ที่ภัตตาคารเสิ่นอันนี้และอยากจะแสดงให้เห็นว่าเธอกับหลีเหว่ยมาทานอาหารด้วยกันรักกันหวานชื่นขนาดไหน แต่ดูสีหน้าท่าทางกับน้ำเสียงของหลีเหว่ยที่เหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมาแล้วเธอก็ไม่กล้าอิดออดอีก“งั้นก็กลับเถอะ เดี๋ยวผมจะให้คนของผมไปส่งคุณที่บ้าน” หลีเหว่ยบอกก่อนทำท่าจะเดินแยกจากไป“เดี๋ยวสิคะหลีเหว่ย คุณไม่ไปส่งฉันเหรอ”“ไม่ล่ะ ผมมีงานสำคัญต้องจัดการ” หลีเหว่ยตอบและเดินจากไปเลย ปล่อยให้เหม่ยลี่ทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจอยู่คนเดียวเมื่อหลีเหว่ยกลับขึ้นมาบนห้องทำงานส่วนตัวในบริษัทเมิ่งสินจงซึ่งลี่หยางคนสนิทรออยู่ก่อนแล้วเขาก็เอ่ยปากถามในเรื่อง