นี่คือพระเอกใช่ไหม 1.2

เมื่อเห็นพ่อกับแม่ออกหน้าปกป้อง ทำให้หลี่เหมยรู้สึกดี

ไม่น้อย แต่เรื่องนี้เธอต้องจัดการและจบมันด้วยตัวเอง จึงเดินออกมาด้านหน้า

“ทำไมฉันจะไม่กล้า ก่อนหน้านี้ฉันโง่ที่ชอบคุณ แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว แต่ก็นะ เรื่องชอบกับเรื่องยืมเงินและเอาข้าวของที่มีค่าของฉันไปมันคนละเรื่องกันเลย” เธอเว้นคำเล็กน้อยเพื่อดูท่าทีของทุกคน

“ว่าอย่างไร คุณจะคืนเงินและตั๋วฉันเมื่อไร รวมถึงอาหารและของอย่างอื่นด้วย เอา...ดูซะสิ ตามรายการที่ฉันจดบันทึก

นี่แหละ ไม่มีขาดสิ่งได้สักอย่าง”

เธอเปิดสมุดให้ทุกคนดู และในนั้นเธอเขียนทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมด

เห็นอย่างนั้นหร่วนฮ่าวเฉินหน้าซีดลงทันที ไม่คิดว่า

หลี่เหมยจะละเอียดอย่างนี้ แต่มีเหรอที่เขาจะยอมเสียผลประโยชน์หรือยอมควักกระเป๋าคืนเงินให้

อีกอย่างเงินที่มีอยู่ก็ไม่ได้เหลือมากขนาดนั้น ก่อนหน้านี้เขาได้ซื้อเสื้อผ้าและของใช้ให้กับถังชุนเป้ยไปแล้วอย่างไรล่ะ

“ฉันไม่มีคืนหรอก เธอจะโหดร้ายกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอหลี่เหมย” น้ำเสียงประโยคสุดท้ายไม่แข็งกระด้างเหมือนตอนแรก นั่นเพราะว่าหร่วนเจินฮ่าวต้องการให้หลี่เหมยยอมจำนน เนื่องจากยังมั่นใจว่าเธอยังชอบตัวเองอยู่

“หน้าด้าน! ยืมเงินหลี่เหมยแล้วเอาของเธอไปแต่กลับไม่ยอมคืน เกิดมาฉันไม่เคยเจอใครหน้าด้านแบบนี้มาก่อน ฉันคิดว่าเงินจำนวนนี้หลี่เหมยคงเก็บมาหลายปี ที่ได้ยินยอดเงินทั้งหมดก็นับว่าจำนวนไม่น้อยเลย ว่าแต่นายเอาเงินไปทำอะไรเหรอถึงเงินไม่เหลือ เรื่องนี้ฉันขอเสือกเถอะนะ”

ชาวบ้านคนนี้เหลืออด จึงด่าขึ้นมาอย่างห้ามใจไม่อยู่ แต่ก็เกิดความสงสัยว่า หร่วนเจินฮ่าวเอาเงินไปทำอะไรตั้งมากมายขนาดนั้น ทั้งที่เขาเองก็มีเงินเดือนที่ทางกองพลน้อยมอบให้ 

“นั่นสิ ฉันเองก็อยากรู้”

อีกคนพูดสนับสนุนอย่างเห็นด้วย และเมื่อมีคนที่หนึ่งสอง จึงมีคนที่สามสี่ห้าก็ตามมา คราวนี้กลายเป็นกดดันหร่วนเจินฮ่าวเพื่อขอคำตอบ

พอเจอคำถามนี้เข้าไป ชายหนุ่มก็เริ่มมีท่าทางเปลี่ยนไป

อีกครั้ง และใช้สายตามองหาใครบางคน เมื่อเจอเธออยู่ในกลุ่มของชาวบ้าน จึงมีท่าทีลังเลเพราะไม่อยากให้หญิงสาวที่ตนรักต้อง

เสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ถ้าไม่พูดออกมาเขาเองนั่นแหละจะถูกกดดันจนเสียชื่อเสียงเหมือนกัน

และหากเมื่อไรที่ครอบครัวรู้เรื่องนี้เข้า เขาคงได้ถูกตัดออกจากตระกูลหร่วน อีกทั้งคงไม่สามารถกลับบ้านได้อีก จึงตัดสินใจเดินเข้าหาเธออย่างไม่ลังเล

หลี่เหมยยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอพอจะคาดเดาได้ว่า

หร่วนเจินฮ่าวจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ‘นี่คือพระเอกนิยายที่ฉันเขียนจริงเหรอ โครงเรื่องที่วางไว้ก็ไม่ได้เลวขนาดนี้นะ พระเอกต้องปกป้องนางเอกสิ’

‘เมื่อเจ้านายเข้ามาในนิยาย เรื่องราวทั้งหมดได้ถูกเปลี่ยนไปแล้วค่ะ’ เสียงของลี่ลี่ดังเข้ามาในหัวอีกครั้ง

‘นั่นสิ ฉันน่าจะรู้เรื่องนี้ แต่ก็ช่างเถอะเพราะอย่างไรฉันก็จะเดินตามทางที่ฉันต้องการ และพาครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่เธอรู้หรือเปล่าว่าฉันจะได้เงินคืนทั้งหมดไหม หร่วนเจินฮ่าวมีเงินคืนฉันจริงเหรอ’

เมื่อเนื้อเรื่องไม่เหมือนเดิม เธอก็ไม่รู้ว่าเงินที่ถูกยืมไปจะได้คืนครบหรือเปล่า

‘เขามีไม่ครบตามจำนวนที่ยืมไปหรอกค่ะ แต่ก็มีอยู่หลายร้อยหยวนเลยล่ะ ที่เหลือก็สุดแล้วแต่เจ้านายเถอะค่ะว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร แต่ฉันคิดว่าเล่นงานเขาพอหอมปากหอมคอก็พอ อย่าเพิ่งสร้างศัตรูตอนนี้ เนื่องจากว่าเจ้านายยังไม่แข็งแกร่งพอ’

ลี่ลี่คล้ายกับเตือนสติเล็กน้อย เพราะถ้าหากไม่เปิดทางออกให้พระเอกของเรื่องสักหน่อย จะสร้างความเจ็บแค้นให้อีกฝ่าย

‘มันก็จริงอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ ฉันเพิ่งเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ และเนื้อเรื่องก็มีแค่นิดเดียว หากพระเอกของเรื่องเจ็บแค้นแล้วเล่นงานฉันกลับ โดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งรับ มันจะแย่เอาน่ะสิ’

หลี่เหมยคิดตามอย่างที่ลี่ลี่บอกมา ทำให้หญิงสาวคิดว่าตอนนี้อย่าเพิ่งสร้างศัตรูเลยดีกว่า เธอเองก็ไม่ได้รู้เรื่องราวต่อจากนี้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสนใจ

“ชุนเป้ย เธอพอจะมีเงินคืนมาให้ฉันบ้างไหม เธอก็รู้ว่าฉันให้เธอไปมากเท่าไร ตอนนี้ฉันกำลังเดือดร้อน”

แม้จะไม่อยากทำ แต่คิดว่าหากมีคนรู้เรื่องนี้ เขาอาจจะได้แต่งงานกับถังชุนเป้ย เพราะเป็นหลานสาวของน้องสะใภ้หัวหน้าหมู่บ้าน และมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้

โดยไม่รู้เลยว่าต่อให้เขาแต่งงานกับเธอแล้วก็ตาม ก็ไม่มีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นหรือว่างานที่ทำจะเหนื่อยน้อยลง