Short
ฉันกับแฟนแต่งงานในวันเดียวกัน

ฉันกับแฟนแต่งงานในวันเดียวกัน

Oleh:  เฉิงหรูอี้Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10Bab
4.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

วิดีโอที่แฟนขอเลขาสาวแต่งงานกลายเป็นไวรัลบนโลกออนไลน์ ทุกคนต่างพูดกันว่าโรแมนติกและซาบซึ้งใจมาก เลขาสาวโพสต์ข้อความสารภาพรักว่า【ในที่สุดก็ได้เจอคุณ โชคดีที่ฉันไม่ยอมแพ้ คุณหลี่คะ ชีวิตต่อจากนี้ไป ขอคุณนำทางด้วยนะคะ】 คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงเชียร์【ฟินมาก! เลขาสาวกับท่านประธานผูู้เผด็จการ คู่จิ้นของฉันนี่มันหวานที่สุดไปเลยยยย!】 ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงแค่ปิดหน้าเว็บอย่างเงียบๆ แล้วไปหาแฟนเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า “ช่วงไม่ได้ ถ้าฉันไม่แต่งกับเธอล่ะก็ เธอก็จะถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก” “แล้วเซี่ยเซี่ยล่ะ เธอต่างหากที่เป็นแฟนจริงๆของนาย นายไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?” “โกรธแล้วจะทำอะไรได้? เซี่ยเซี่ยอยู่กับฉันมาเจ็ดปีแล้ว เธอไม่มีทางไปจากฉันได้หรอก” สุดท้าย ฉันกับเขาก็แต่งงานในวันเดียวกัน รถแต่งงานแล่นสวนกัน ขณะที่เจ้าสาวกำลังแลกช่อดอกกัน และในวินาทีที่เห็นฉันอยู่ในรถแต่งงานอีกคัน เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่0001

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、端から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
บทที่0001
“แม่คะ หนูตกลงเรื่องแต่งงานคลุมถุงชนตามที่บ้านจัดหาให้ค่ะ”ในห้องนั่งเล่นที่แสงสลัว เสียงของฉันเบาและเรียบเย็น ฟังดูทั้งอ้างว้างและเฉยชาเมื่อแม่ได้ยินว่าฉันยอมแต่งงานตามที่จัดหาให้ ก็รู้สึกประหลาดใจมาก “ก่อนหน้านี้ลูกไม่ยอมไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงยอมตอบตกลงล่ะ? เซี่ยเซี่ย การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์หรือไม่ มันไม่สำคัญหรอก แม่แค่อยากให้ลูกมีความสุข ลูกต้องคิดให้ดี ๆ นะ อย่าวู่วามนะ”ได้ยินคำพูดของแม่แล้ว น้ำตาของฉันก็เอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แม่คะ หนูคิดดูดีๆแล้วค่ะ แม่สามารถเตรียมงานแต่งได้เลยค่ะ”แม่รู้ว่าฉันกำลังเจ็บปวดใจ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปลอบฉันว่า “หนูคบกับหลี่จิ่นหานมานานขนาดนั้นเขายังไม่ยอมประกาศให้คนเขารู้เลย และไม่ยอมพาหนูไปเจอหน้าพ่อแม่ แม่กับพ่อก็รู้ว่าพวกหนูไปได้ไม่ไกล”คำพูดของแม่ เหมือนดั่งหนามที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของฉันที่แท้ คนที่มองจากข้างนอกกลับเข้าใจทุกอย่างชัดเจน มีเพียงฉันเท่านั้นที่โง่งมไม่รู้เรื่อง“ลูกชายของตระกูลลู่เป็นคนที่แม่กับพ่อเลือกไว้ให้ลูกตั้งแต่แรกแล้ว คนที่พ่อแม่คัดมาให้ อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่นิส
Baca selengkapnya
บทที่0002
หลายวันติดกัน หลี่จิ่นหานก็ดูเหมือนจะยุ่งมาก ยุ่งจนลืมวันเกิดของฉันไปแต่ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจแล้วเขากลับเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ พยายามชดเชยฉัน เขาซื้อบัตรชมละครเพลงเรื่องโปรดของฉันการแสดงนี้ฮิตมาก หาซื้อบัตรได้ยากมากๆ แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังซื้อไม่ได้ ดังนั้นเมื่อหลี่จิ่นหานบอกว่าเขามีบัตรและชวนฉันไป ฉันจึงตอบตกลงแต่ในวันแสดง ฉันกลับไม่เห็นตัวเขาเลย แต่กลับเห็นซ่งเชี่ยนเชี่ยนกำลังโชว์บัตรคอนเสิร์ตในแอปมีสองใบ【เบื่อๆไปดูคอนเสิร์ตสักหน่อย มีคนที่เรียกเมื่อไหร่ก็มา และพร้อมที่จะบ้าไปกับคุณด้วยกันทุกเมื่อ มันดีจริง ๆ เลยนะ】แม้จะไม่เห็นหน้า แต่มือข้างหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นในรูแนั้น ฉันแค่มองก็รู้เลยว่ามันคือหลี่จิ่นหานรอยแผลบนมือนั้นของเขา ได้มาเพราะช่วยฉันในตอนนั้นทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลกคนหนึ่งขณะที่ฉันยืนตากฝนอยู่หน้าฮอลล์ และกำลังกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่านั้น เขากลับนั่งดูคอนเสิร์ตอยู่ในที่นั่ง VIP ข้างในกับเลขาสาวอยู่สายฝนที่เย็นเฉียบสาดใส่ใบหน้า หัวใจและร่างกายของฉันก็ค่อยๆ เย็นชาลงตอนนั้นเอง แม่ส่งข้อความมาบอกว่าพิธีแต่งงานถูกกำหนดไว้ในอีกสองสัปดาห์ข
Baca selengkapnya
บทที่003
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้……”แต่เขากลับโบกมือ ไม่ยอมฟังคำอธิบายของฉัน“ผมยังมีธุระ ไปก่อนแล้ว ขอเตือนคุณว่าอย่าได้ทำเรื่องที่จะบั่นทอนความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณไปเลย”ปัง ประตูถูกปิดอย่างดัง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันฉันยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน หัวเราะเยาะตัวเองหลี่จิ่นหาน ความรู้สึกที่คุณมีต่อฉันยังเหลืออยู่สักเท่าไหร่กัน ยังพอที่จะบั่นทอนอีกเหรอ?ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงต้องเสียใจเพราะความเข้าใจผิดของเขา จนกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ แต่ตอนนี้ ฉันกลับสามารถตั้งสติได้อย่างรวดเร็วแล้วก็หันไปดูรายละเอียดงานแต่งที่แม่ส่งมาให้ฉันก่อนจะออกจากไลน์ ฉันเผลอกดเข้าไปดูจุดแดงในโมเมนต์ ก็เห็นหลี่จิ่นหานที่ไม่เคยโพสต์อะไรเลยนั้น อัปเดตสเตตัสใหม่【คุณดีขนาดนี้ แน่นอนว่าก็ต้องแต่งเข้าบ้านมาอยู่ข้างกาย ถึงจะสบายใจได้】พร้อมกับรูปเดี่ยวของซ่งเชี่ยนเชี่ยน และการ์ดเชิญงานแต่งของพวกเขาไม่ถึงหนึ่งนาที เพื่อนร่วมกันของเราก็เมนต์ว่า【พี่ เจ้าสาวเปลี่ยนคนอย่างง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?】ดังนั้น โพสต์ใหม่ของหลี่จิ่นหานก็หายไปทันที แต่ไม่นานก็ไปโผล่ที่หน้าโปรไฟล์ของซ่งเชี่ยนเชี่ยนในแอปอีกตัวจาก
Baca selengkapnya
บทที่0004
มือที่กำลังทายาหยุดชะงัก ฉันเงยหน้ามองเขา “มีแค่ฉันคนเดียวเหรอ คุณไม่ไปเหรอ?”หลี่จิ่นหานถอนหายใจ พูดอย่างเสียดาย “งานผมยุ่งมาก ไปไม่ได้ ครั้งหน้าค่อยไปกับคุณดีไหม?”แต่หลี่จิ่นหาน เราไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วฉันก้มหน้า ทายาต่อ “ทางบริษัทอาจจะลางานยาก”“คุณไม่ต้องห่วง ผมช่วยคุณจัดการเอง”ฉันพูดยืนหยัด “แต่ฉันไม่อยากไป”น้ำเสียงของเขา ไม่อาจปฏิเสธได้ “ที่รัก ผมจองไว้แล้ว ยกเลิกไม่ได้”ฉันไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับเย็นเยียบฉันนึกถึงเมื่อคืน ตอนครึ่งหลับครึ่งตื่น ได้ยินหลี่จิ่นหานคุยโทรศัพท์กับใครบางคน“ฉันไม่คิดจะบอกเธอ ปิดบังไว้ได้นานแค่ไหนก็แค่นั้นเถอะ”“เพื่อความปลอดภัย ช่วงงานแต่ง ฉันจะจัดทริปให้เธอออกไปเที่ยวเล่นสักหน่อย”อีกฝ่ายถอนหายใจ “จากนั้นล่ะ นายจะให้เค้าเป็นมือที่สามหรือไง?”หลี่จิ่นหานได้ยินแบบนี้แล้ว ก็เงียบไปนาน สูบบุหรี่ลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นออกมาราวกับเวลาผ่านนานเหมือนเหลือเกิน เขาจึงค่อยพูดขึ้นมาอย่างช้าๆว่า “เรื่องหลังจากนั้น ก็คงต้องค่อยๆ ดำเนินไปทีละขั้นแล้ว”หัวใจเจ็บปวดราวยิ่งนัก ฉันนอนอยู่บนเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลพร่ามัว เพียงรู้สึกวาตลอดเจ็ดปีนี้ของตัวเอง
Baca selengkapnya
บทที่0005
หลี่จิ่นหานแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทันที พึมพำว่า “ผมคงมองผิดแน่เลย”“เซี่ยเซี่ยของผมออกไปเที่ยวแล้วนี่นา จะมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?”“ต้องเป็นเพราะผมคิดถึงเธอมากเกินไป จนเห็นภาพหลอนเลย”ซ่งเชี่ยนเชี่ยนเองก็ตกใจเหมือนกัน เธอจ้องมองฉันด้วยสีหน้าตะลึงงัน พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่เมื่อเทียบกับความตกใจของพวกเขา ฉันกลับดูสงบนิ่งมาก บนใบหน้าแทบไม่ปรากฏอารมณ์ใด ๆ เลย ฉันยื่นช่อดอกไม้ออกไปซ่งเชี่ยนเชี่ยนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รับช่อดอกไม้ไปอย่างงุนงง แล้วส่งยื่นของเธอมาให้ฉันฉันยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า “ขอให้พวกคุณมีความสุขนะ”หน้าต่างรถปิดลง รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง ขบวนรถทั้งสองแล่นสวนกันไปในทิศทางตรงกันข้ามเหมือนกับความรักระหว่างฉันกับหลี่จิ่นหาน ที่สุดท้ายก็ต้องแยกทางกันไปแต่ในวินาทีที่รถแล่นออกไป ฉันเหมือนได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดฉันหันไปตามเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัวลู่จื่อเหิงที่นั่งข้างฉัน กลับยื่นมือมาปิดตาฉันไว้อย่างกะทันหันเสียงของเขาที่เจือความน้อยใจดังขึ้นข้างหูฉันว่า “เซี่ยเซี่ย ในเมื่อคุณตอบตกลงแล้ว ก็หันหลังกลับไม่ได้แล้ว”ฉันคิดไปเองหรือ
Baca selengkapnya
บทที่0006
ขบวนรถรับเจ้าสาวมาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็วระหว่างช่วงเติมเครื่องสำอาง ฉันได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเปิดเครื่อง ข้อความมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้นล้วนเป็นข้อความที่หลี่จิ่นหานส่งมา:【เซี่ยเซี่ย คุณรับสายหน่อยได้ไหม?】【เซี่ยเซี่ย ผมผิดไปแล้ว คุณกลับมาได้ไหม?คุณอย่าแต่งงานกับคนอื่นเลย!】【ผมขอร้องคุณแล้ว คคุณกลับมาเถอะ!ผมจะเสียคุณไปไม่ได้……】สายนับไม่ถ้วนที่ไม่ได้รับ ข้อความมากมาย นอกจากหลี่จิ่นหานแล้ว ซ่งเชี่ยนเชี่ยนก็ส่งข้อความมาหาฉันด้วยแต่กลับเต็มไปด้วยคำพูดยั่วยุ:【เฉียวชงเซี่ย วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉันกับจิ่นหาน เขากลัวเธอจะมาก่อเรื่อง เลยจงใจหลอกให้เธอไปที่อื่น】【ถ้าเธอยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง ก็เลิกกับเขาเองซะ อย่ามาพัวพันอีก】【คนที่ไม่ถูกรักต่างหากที่เป็นมือที่สาม เธอคิดว่าจิ่นหานไม่เลิกกับเธอ เพราะว่ารักหรือไง? ไม่ เขาแค่สงสารเธอเท่านั้นเอง】【เขาไม่ได้รักเธอตั้งนานแล้ว เธอเองก็อายุเยอะแล้ว ไม่สวย สาว และมีชีวิตชีวาเหมือนฉันแล้ว อยู่กับฉัน เขาถึงจะรู้สึกถึงความงดงามและพลังของชีวิต ส่วนเธอ ก็แค่ผู้หญิงแก่ ๆ หน้าหมองคล้ำที่ไร้ชีวิตชีวา เขาบอกว่าแค่มองดูเธอก็รู้สึกรับไ
Baca selengkapnya
บทที่0007
ไปส่งอาหารอีกครั้ง ซ่งเชี่ยนเชี่ยนก็ยังคงต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นแต่แค่เพียงแวบเดียว ฉันก็เห็นสร้อยคอที่ห้อยอยู่บนคอของเธอ ที่บ้านฉัน มีสร้อยเป๊ะๆแบบนี้หนึ่งเส้นมันคือของขวัญวันครบรอบที่หลี่จิ่นหานส่งให้ฉัน ฉันจำได้ว่าตอนนั้นซ่งเชี่ยนเชี่ยนยังเคยชมว่า “สร้อยเส้นนี้สวยมากเลยค่ะ พี่จิ่นหานตาถึงจริง ๆ พี่ช่างโชคดีจังเลยนะคะ ไม่เหมือนหนู ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้ใส่สร้อยสวย ๆ แบบนี้หรอก”ตอนนั้น ฉันก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นฉันจ้องสร้อยคอของเธออย่างไม่วางตา ซ่งเชี่ยนเชี่ยนก็ยิ้มมองฉัน โดยไม่เห็นท่าทีร้อนตัวแม้แต่น้อย“สร้อยเส้นนี้ของเธอ……”เธอยอมรับอย่างหน้าตาเฉย “ประธานหลี่ส่งให้หนูค่ะ”ตอนนั้น ฉันเคยทะเลาะกับหลี่จิ่นหาน แต่เขากลับบอกว่าเป็นรางวัลในการทำงานของซ่งเชี่ยนเชี่ยน เป็นฉันเองที่คิดมากไปเองและก็เป็นครั้งนั้นเอง ที่ฉันย้อนกลับไปเอากระเป๋าที่ลืมไว้ในออฟฟิศของหลี่จิ่นหาน แต่กลับเห็นอาหารที่ฉันเอามาถูกโยนอยู่ในถังขยะและซ่งเชี่ยนเชี่ยนก็เลิกแสดงละครต่อหน้าฉันเป็นครั้งแรกเธอมองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน “พี่คะ หนูไม่กินผักชี คราวหน้าถ้าพี่จะมาทำอาหารมาส่งอีก จำไว้ว่าอย่าใส
Baca selengkapnya
บทที่0008
ตอนนั้น ฉันรู้สึกผิดและเสียใจจนร้องไห้ออกมาแต่เขากลับเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน แล้วยิ้มแบบไม่ใส่ใจว่า “ไม่เป็นไร แค่แผลเป็นเอง ไม่ได้ทำให้ความหล่อของพี่ลดลงเลยสักนิด”น้ำตาฉันกลับยิ่งไหลหนักกว่าเดิม “นายเจ็บไหม?”เขาเห็นฉันร้องไห้ ก็ลนลาน “ฉันไม่เจ็บ ไม่เจ็บสักนิดเลย เธออย่าร้องไห้ได้ไหม?พระเจ้าช่วย ถือว่าฉันขอร้องล่ะ คุณร้องทีไร ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัวเลย……”ตอนนั้น เขาสามารถพุ่งเข้ามาช่วยฉันในกองไฟโดยไม่ลังเลแต่ตอนนี้ คนที่เขาพุ่งไปช่วยโดยไม่มีเงินไข้ใดๆนั้น กลับไม่ใช่ฉันอีกต่อไปแล้วหลังจากนั้น ครอบครัวของหลี่จิ่นหานผู้เป็นที่เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาที่ดีนั้นกลับต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน บ้านแตกสาแหรกขาดในชั่วข้ามคืน ทิ้งหนี้มหาศาลไว้ให้เขา เขาร่วงจากจุดสูงสุดลงสู่พื้นดินฉันเขย่งเท้าขึ้นไปจูบหยาดน้ำตาของเขา “นายยังมีฉันนะ ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ”ฉันตัดสินใจที่จะเลือกเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขาอย่างไม่ลังเล บินไปยังเมืองที่เขาอยู่พอเรียนจบก็จดทะเบียนสมรสกันทันทีตอนนั้น หลี่จิ่นหานรักฉันมาก และดีกับฉันมากๆตอนนั้น แม้เราจะยากจนมาก แต่กลับมีความสุขมากเราอ
Baca selengkapnya
บทที่009
นี่คืองานแต่งของฉันกับลู่จื่อเหิง แขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนที่มีหน้ามีตา ฉันไม่อยากเป็นที่รู้จักด้วยวิธีแบบนี้ และยิ่งไม่อยากทำลายงานแต่งที่พ่อแม่ฉันเฝ้ารอคอยมานานฉันให้ลู่จื่อเหิงเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา ลากหลี่จิ่นหานออกไปโดยตรงเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆน้อยๆนี้ ไม่ได้ส่งผลกระทบต่องานแต่งงานของฉันทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งพิธีสุดท้ายจบลง และแขกทุกคนก็กลับไปแล้ว ฉันหันไปมองลู่จื่อเหิง “ให้เวลาฉันไปเคลียร์เรื่องเมื่อกี้หน่อยได้ไหม?ฉันอยากคุยกับเขาให้ชัดเจน”ลู่จื่อเหิงให้ความไว้วางใจฉันอย่างเต็มที่ เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ไปเถอะ แต่ต้องระวังความปลอดภัยนะ ถ้ามีอะไรที่จัดการไม่ได้ เรียกผมได้ตลอด ผมอยู่ที่นี่”ไม่รู้ว่าทำไม แววตาของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดใจหลี่จิ่นหานถูกพาไปอยู่ในห้องหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าดูเขาไว้ เมื่อเห็นฉันมา เขารีบพูดขึ้นทันทีว่า “คุณรีบห้ามเขาหน่อยเถอะ เขาประสบอุบัติเหตุ เลือดออกเยอะมาก เราพยายามพูดหว่านล้อมให้เขาไปโรงพยาบาล แต่เขาไม่ยอมไปเลย”“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจเสียเลือดมากเกินไปจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะครั
Baca selengkapnya
บทที่0010
ในความทรงจำ หลี่จิ่นหานตรงหน้าฉัน เหมือนไม่เคยมีท่าทีที่ต่ำต้อยเหมือนแบบนี้มาก่อนเลยฉันพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “หลี่จิ่นหาน อย่าดิ้นรนอีกเลย ยอมรับว่าตัวเองเปลี่ยนใจไม่ใช่เรื่องน่าอาย”“ฉันเชื่อว่าเมื่อก่อนคุณรักฉันจริง แต่ตอนนี้ที่คุณเปลี่ยนใจไปก็เป็นความจริงเหมือนกัน”เขารีบขัดขึ้นอย่างร้อนรน “ไม่ใช่ ตอนนี้ผมก็ยังรักคุณเหมือนกัน คุณเชื่อผมนะเซี่ยเซี่ย”ฉันหัวเราะ “คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่จำไม่ได้แม้แต่ความชอบของฉัน ของกินที่คุณซื้อให้ฉันกินล้วนเป็นสิ่งที่ซ่งเชี่ยนเชี่ยนชอบกิน คุณบอกว่าคุณรักฉัน แม้แต่ของขวัญที่ส่งให้ฉันซ่งเชี่ยนเชี่ยนก็มีเหมือนเป๊ะ คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่แม้แต่วันเกิดของฉัน วันครบรอบของเราก็ยังลืมได้ คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่กลับลืมฉันในช่วยที่วิกฤตที่สุด และวิ่งไปหาอีกคนโดยไม่ลังเล”“หลี่จิ่นหาน นี่เหรอความรักที่คุณบอก?ถ้าเป็นแบบนี้ เช่นนั้นความรักของคุณก็ไร้ค่าเกินไปแล้ว”เขามองดูท่าทางที่ไม่แยกสของฉัน ก็เริ่มตื่นตระหนก“เซี่ยเซี่ย ผมรู้ผิดแล้ว เมื่อกี้ผมรอคุณอยู่ด้านนอก ผมถึงได้รู้ว่าความรู้สึกของการรอคนนั้นมันเป็นอย่างไร เมื่อก่อนผมเคยให้คุณรอไปหลายครั้ง ขอโทษนะ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status