คุณตามาหา

เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝด

คุณตามาหา

*****

“เมิ่งหลัน ลูกได้ยินพ่อหรือไม่ เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิลูก” หลิวฮุ่ยตะโกนเรียกลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้าน เมิ่งหลันได้ยินคนเรียกที่หน้าประตู พอได้ยินเสียงก็จำได้ทันที ว่าเป็นพ่อของเมิ่งหลันคนก่อน 

“พ่อเข้ามาก่อนสิคะ ข้างนอกมันหนาวมากเลยนะคะ” เมิ่งหลันบอกบิดาให้รีบเข้ามาข้างในเพราะตอนนี้หิมะกำลังตกลงมาอย่างหนัก

“ขอบใจลูก พ่อเห็นว่าหิมะมันตกหนักมาหลายวันแล้วก็เลยแวะมาดูหน่อย พวกลูกเป็นยังไงบ้าง  หลานๆล่ะเจ็บไข้ได้ป่วยกันบ้างหรือเปล่า” ผู้เป็นพ่อถามถึงลูกกับหลานด้วยความห่วงใย

“พวกหนูอยู่กันได้ค่ะก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เด็กๆก็สบายดีแข็งแรงดีทุกคนค่ะ” เธอตอบออกไปเพื่อให้บิดาคลายกังวล

“คุณตา/คุณตามา” เสียงเด็กๆร้องทักทายคุณตาของตัวเอง พวกเขารักคุณตามาก เวลาที่คุณตามาหาก็มักจะมีอาหารมาให้พวกตนเสมอ

“ว่าไงฟางหลิน เหวินหลง พวกหลานหนาวกันหรือเปล่า” คุณตาทักทายหลานๆด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ไม่หนาวค่ะ/ไม่หนาวครับ” ทั้งสองคนบอกผู้เป็นตา พอคุณตาได้ฟังก็ยิ้มใจดีให้กับหลานๆ แล้วหันมามองหน้าลูกสาวของตน

“พ่อค่ะ  ทำไมพ่อทำหน้าแบบนั้นล่ะพ่อมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เมิ่งหลันที่เห็นท่าทางและแววตาของบิดาก็ให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เมื่อกี้ยังเห็นยิ้มให้เด็กๆอยู่เลยเผลอแปปเดียวก็ดูเศร้าหมองจนบอกไม่ถูก

“ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อก็แค่เสียใจเท่านั้นเองว่าที่ผ่านมาพ่อดูแลลูกได้ไม่ดีพอ พ่อละอายใจแก่ลูกและแก่แม่ของลูกมากทีเดียว” เขาคิดแบบนั้นจริงๆเพราะว่าก่อนที่แม่ของเมิ่งหลันนั้นจะเสียเขาได้สัญญาไว้ว่าเขาจะดูแลลูกสาวตัวน้อยเป็นอย่างดี แต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ ช่างน่าละอายยิ่งนัก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่พ่อเก็บบ้านหลังนี้ไว้ให้หนูก็ดีมากแล้ว” เมิ่งหลันตอบแทนเจ้าของร่างนี้เพราะความรู้สึกในจิตใจส่วนลึกมันบอกแบบนี้จริงๆ

“แล้วอาหารการกินล่ะลูกพอไหม  ถ้าไม่พอบอกพ่อได้นะพ่อจะไปหามาให้” คนเป็นพ่อก็อดห่วงลูกไม่ได้ เมื่อก่อนตนเอาเงินส่วนตัวแลกธัญพืชมาให้ครั้งละไม่มาก เพราะไม่อยากผิดใจกับภรรยา แล้วมันจะพาให้ลูกสาวเดือดร้อน

“ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ  หนูตุนอาหารไว้มากพอจนถึงสิ้นฤดูหนาวแน่นอนค่ะ” เมิ่งหลันบอกออกไป 

“เมิ่งหลัน พ่อขอถามได้ไหม ว่าลูกเอาเงินที่ไหนมาซื้อของมากมายแล้วก็ยังซ่อมบ้านอีก แต่ถ้าลูกไม่บอกก็ไม่เป็นไรพ่อไม่ว่าหรอก” เขาเองก็แค่สงสัยเท่านั้นไม่ได้อยากได้ของลูกแต่อย่างใด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะหนูบอกได้ เมื่อ 3-4 เดือนก่อน หนูขึ้นเขาไปเจอเห็ดหลินจือแดงหนูเจอมันประมาณ 5 ดอก หนูเลยนำไปขายที่ร้านยาในตัวอำเภอค่ะ เลยพอได้เงินมาซื้อของซื้ออาหารแล้วก็ซ่อมบ้านนิดหน่อย” เธอบอกออกไป ที่เมิ่งหลันบอกแบบนี้ เพราะว่าเธอจำมาจากในนิยายบางเรื่อง ที่นางเอกหาทางออกเรื่องเงินไม่ได้จึงอ้างว่าเจอสมุนไพรแล้วเอาไปขายได้เงินมาจำนวนมาก

“ขอบคุณสวรรค์ที่ยังไม่ตาลูกอุตสาห์ให้ลูกได้พบเจอของดีๆแบบนี้” หลิวฮุ่ยเชื่อในคำพูดของลูกสาว

“หนูก็คิดแบบนั้นนะคะ สวรรค์คงจะเมตตาหนูมากจริงๆ” ใช่สิถ้าไม่เมตตาเธอจะมีลูกทีเดียวถึงสองคนเลยหรอ

“ว่าแต่ที่บ้านพ่อเถอะค่ะมีอาหารเพียงพอหรือเปล่าคะ บอกหนูได้นะคะ ข้าวที่หนูซื้อมาเก็บไว้ก็เยอะพอสมควร พอแบ่งไปได้นะคะ” เมิ่งหลันอยากแบ่งปันข้าวปลาอาหารให้กับพ่อของตน ถึงแม้ที่บ้านนั้นจะมีคนอื่นอีกนอกจากพ่อของเธอก็ตาม

“ไม่ต้องหรอกลูก  ลูกเก็บไว้เถอะ  ยังไงลูกก็เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไหนเด็กๆอีกตั้ง 2 คนไม่ต้องเป็นห่วงพ่อหรอกลูก” หลิวฮุ่ยไม่เคยอยากได้ของจากลูก

“ถ้าอย่างนั้น  ถ้าอาหารที่บ้านพ่อไม่พอ  พ่อมาเอาที่หนูได้ตลอดเลยนะคะ” เมิ่งหลันอยากตอบแทนน้ำใจแทนร่างเก่า

“แค่พอได้มาเห็นว่าหนูสบายดี  พ่อก็สบายใจถ้างั้นพ่อกลับไปบ้านก่อนนะ เดี๋ยวหิมะตกหนักกว่านี้พ่อจะกลับบ้านไม่ได้เอา” หลิวฮุ่ยขอตัวกลับก่อน

“พ่อรอหนูสักครู่นะคะ” เมิ่งหลันเข้าไปหยิบของในครัว

“นี่อะไรกันล่ะลูก” หลิวฮุ่ยตกใจ

“อันนี้เป็นขาหมูรมควันค่ะ พ่อเอาไปด้วยนะคะ อย่างน้อยอากาศแบบนี้ ได้กินข้าวต้มร้อนๆกับหมูคงจะอร่อยมากทีเดียวเลยค่ะ” เมิ่งหลันส่งขาหมูรมควันให้กับบิดา หลิวฮุ่ยปฎิเสธ แต่เมิ่งหลันก็ยัดเยียดให้จนได้

“พ่อขอบใจลูกมากนะ  ถ้ายังงั้นพ่อกลับก่อนแล้วกัน” 

“เดินดีๆนะคะพ่อระวังทางลื่นด้วย”เมิ่งหลันออกไปเปิดประตูให้กับบิดาของตน หลังจากนั้นเธอก็ปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาแล้วกลับเข้าไปหาลูกของเธอ

*

“นี่คุณไปไหนมาคะ  หิมะตกหนักขนาดนี้  คุณยังอยากจะออกไปข้างนอกอีกหรือเนี่ย” อี๋นั่วเมื่อเห็นผู้เป็นสามีกลับเข้ามาในบ้านก็ซักถามใหญ่โต

“ผมแค่ไปหาลูกมาเท่านั้นเอง  คุณจะพูดมากอะไรอีก” หลินฮุ่ยเอือมระอาผู้เป็นภรรยาเต็มทน

“ฉันนี่หรือคะพูดมาก  ฉันพูดมากตรงไหนกันคุณบอกมาสิคะ” อี๋นั่วไม่ยอมเธอก็แค่ถามเท่านั้นเธอพูดมากตรงไหนกัน

“คุณเงียบไปเถอะแล้วเอาของไปเก็บในครัว” หลินฮุ่ยส่งขาหมูให้ผู้เป็นภรรยา

“คุณไปเอามาจากไหนกันคะ” เมื่ออี๋นั่วเห็นก็ทำตาโตขึ้นมาทันที นี่มันขาหมูรมควันอย่างดีเลยนะ

“เมิ่งหลันให้มาน่ะ” หลิวฮุ่ยบอก

“ให้มาแค่นี้เองหรือคะ  บ้านเราอยู่กันตั้งหลายคนจะพอกินได้ยังไง” อี๋นั่วกล่าวด้วยวาจาเห็นแก่ตัว

“คุณใช้คำว่าแค่นี้ แค่นี้น่ะมันคือแค่ไหน ขาหมูนี้น้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ อย่างน้อยก็ 8-10 ชั่งเข้าไปแล้วคุณว่ายังน้อยอีกหรอ” หลิวฮุ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

“ว่านิดว่าหน่อยไม่ได้เลยนะคะลูกสาวคุณเนี่ย” อี๋นั่วก็ยังไม่ยอมแพ้

“เมิ่งหลัน ไม่สมควรถูกต่อว่าใดๆทั้งสิ้น เรื่องที่มันเกิดขึ้นทั้งหมดก็เพราะคุณคนเดียวนั่นแหละคุณอย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าเรื่องที่เกิดกับลูกสาเหตุมันเกิดมาจากใคร” หลิวฮุ่ยพูดด้วยความโกรธ

“คุณไม่มีหลักฐานคุณจะมากล่าวหาฉันไม่ได้นะคะ” อี๋นั่วไม่ยอมรับ

“ถึงหลักฐานจะไม่มีแต่ตัวคุณก็รู้อยู่แก่ใจ” หลิวฮุ่ย ตอกย้ำความเป็นจริง พอพูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนไป

“ดีนักนี่ แม่ลูกสาวของคุณน่ะ” อี๋นั่วพูดตามหลัง

“แม่คะ ทะเลาะกับพ่ออีกแล้วหรือคะ” ซิงอี ที่ได้ยินเสียงพ่อกับแม่พูดคุยกันเสียงดังจึงออกมาดู

“ก็ใช่น่ะสิ แม่พูดถึงลูกสาวสุดที่รักของพ่อแกนี่ไม่ได้เลย ต้องอารมณ์เสียตลอด” อี๋นั่วระบาย

“แม่ก็ใจเย็นหน่อยเถอะค่ะ อย่าลืมสิคะว่าแม่ยังมีความผิดเมื่อครั้งที่แล้วไปหาเรื่องนังเมิ่งหลันอยู่เลย” ซิงอีย้ำเตือน

“เฮอะ พ่อแกไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าลูกสาวของเขาน่ะร้ายกาจแค่ไหน” อี๋นั่วยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ว่าเมื่อหลันทำอะไรไว้กับเธอบ้าง