เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝด(ยุค70)

เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝด(ยุค70)

last updateHuling Na-update : 2025-02-23
By:  ซูเจินKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
95Mga Kabanata
6.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ลินดา สาวออฟฟิศ สวย โสด อายุ 28 ปี ผู้หลงใหลในการอ่านนิยาย เงินเดือนออกสิ่งแรกที่ทำ คือการเติมเหรียญใว้ซื้อยิยาย ถือคติที่ว่า เงินกินไม่มีไม่เป็นไร แต่เหรียญอ่านนิยายต้องมี วันนึงหลังเลิกงาน ลินดาเดินข้ามถนนไม่ดูซ้ายดูขวาให้ดี รถชนตายซะงั้น แต่แทนที่จะไปนรกหรือสวรรค์ ดันมาโผล่ที่บ้านน้อยหลังหนึ่ง พร้อมกับเด็กชายหญิง 1 คู่ ที่เรียกเธอว่าแม่ นี่เธอต้องเป็นแม่คนจริงๆหรือเนี่ย แล้วสาวโสดอย่างเธอจะทำเช่นไร ประสบการณ์ไม่มี ทฤษฎีก็ไม่ได้ แต่เอ๊ะ แล้วร่างนี้มีสามีมั้ยนะ 

view more

Kabanata 1

จุดเริ่มต้น

Ponto de vista de Ella.

— Luna, você... tem apenas um ano de vida. — A Dra. Evelyn retirou os óculos lentamente, mantendo o olhar fixo no chão.

— Sua loba entrou em estado de dormência.

Eu não conseguia processar as palavras dela.

— Minha loba... está dormente? — Balbuciei.

— Certamente deve haver algum erro...

— Sinto muito, Luna, mas conferimos os resultados dos exames duas vezes. Esta condição pode ser causada por estresse prolongado e... — Ela hesitou, lançando-me um olhar incerto.

— ...Falta de intimidade com o companheiro destinado que ainda não foi marcado.

Engoli em seco. Estresse e falta de intimidade com meu companheiro...

Aquilo resumia perfeitamente a minha vida.

— Com base nos raros casos que encontrei, meu dever é sugerir que você marque seu companheiro ou que ambos se rejeitem completamente. Mas você é a minha Luna, e seu companheiro é o nosso Alfa... — A voz da Dra. Evelyn vacilou.

— Eu nem sequer fui marcada ainda. — Sussurrei, tentando não confundir aquela jovem e gentil médica mais do que já havia feito.

Dra. Evelyn ergueu os olhos para mim, surpresa.

— Você e o Alfa Alexander não estão marcados? Mas vocês são casados.

Mordi o lábio, sentindo meu rosto arder de vergonha. Era verdade; eu era casada com meu companheiro destinado, o Alfa Alexander Solace, da alcateia Ashclaw. Éramos marido e mulher há cinco anos, já deveríamos estar marcados há muito tempo.

Mas não estávamos.

Desde o momento em que o reconheci como meu companheiro no baile anual dos Alfas, fiquei cativada por sua mandíbula obstinada e atraente, pelo choque de cabelos ruivos sobre a cabeça, por seus olhos verde-sálvia. Ele era um líder extraordinário: inteligente, implacável e tudo o que um Alfa deveria ser.

No entanto, no dia da nossa união, Alexander me entregou um contrato e ordenou que eu assinasse.

— Nosso relacionamento será apenas um contrato. — Disse ele na época.

— Pela minha reputação como Alfa, não posso rejeitar minha companheira predestinada. Mas não vou marcá-la, e não haverá intimidade. Ponto final.

Cogitei assumir toda a culpa e rejeitá-lo após descobrir que ele era apenas um cretino, mas meu pai, o Alfa Richard Eden, da alcateia Stormhollow, insistiu para que eu aceitasse, visando garantir o apoio de Ashclaw.

Meu pai dizia estar velho demais para continuar administrando Stormhollow, e meu meio-irmão mais novo, Brian, era jovem e ingênuo demais para lidar com tudo sozinho. Precisávamos desesperadamente da ajuda de Ashclaw.

Afinal, Alexander era um Alfa formidável; assumira o comando de Ashclaw muito jovem, após a morte prematura de seus pais. Sob o governo de um adolescente, a alcateia não apenas sobreviveu, como também prosperou.

Além disso, meu pai me criou para ser a Luna perfeita: a mulher gentil e obediente que estaria ao lado de um Alfa. Era o meu destino. Por isso, quando meu pai implorou para que eu deixasse meus sentimentos de lado e me casasse com Alexander, eu obedeci. Como sempre.

Como uma boa menina, eu me casei com ele. Assinei o contrato.

Tornei-me sua Luna em título e responsabilidade, mas entre quatro paredes não éramos nada um para o outro. Mudei-me para a ala oeste de sua mansão, no lado oposto aos seus aposentos.

E intimidade? Estava fora de questão. Mesmo quando tentei conquistar seu afeto preparando refeições, planejando encontros ou apenas tentando encontrá-lo "por acaso" no corredor, ele nunca retribuiu.

Com o passar do tempo eu desisti. Permaneci obediente, silenciosa e dedicada, guardando tudo para mim, mesmo que meu coração se despedaçasse ao pensar que meu marido jamais me amaria.

De alguma forma, eu sentia que mesmo se contasse a Alexander sobre minha sentença de morte agora, ele ainda assim não me amaria.

— Um ano, Luna. — Disse a Dra. Evelyn suavemente, enquanto eu recolhia meus pertences.

— Se quiser viver, precisa tomar uma decisão: marcar o Alfa Alexander ou... rejeitá-lo.

Lilith, minha criada Gamma, esperava por mim no saguão. Vestia um cardigã cinza simples e uma saia, com o cabelo prateado preso no coque impecável de sempre. Levantou-se apressada ao me ver.

— E então? Como foi?

Peguei a mão dela e a puxei para fora do hospital, em direção ao ar fresco da primavera. A brisa resfriou minhas bochechas coradas e o perfume das flores desabrochando me acalmou um pouco. A primavera sempre fora minha estação favorita; pensar que nunca veria outra era um fardo quase insuportável.

— Estou morrendo. — Falei sem rodeios.

Lilith congelou.

— Você... o quê? — As palavras saíram sufocadas e, quando olhei para ela, as lágrimas já inundavam seus olhos castanhos castigados pelo tempo.

Vê-la assim trouxe lágrimas aos meus olhos também. Lilith tinha idade para ser minha mãe, mas eu a considerava uma irmã. A ideia de deixá-la era pior do que a de nunca mais ver a primavera.

Segurei sua mão e a apertei.

— Minha loba está dormente. — Falei com calma e firmeza, como se estivéssemos falando sobre o clima. Parte de mim temia que, se alguém me visse chorando ou tremendo, as pessoas começassem a fofocar, alegando que a Luna solitária de Ashclaw finalmente havia desmoronado.

— Tenho um ano de vida.

Lilith fungou.

— Eu te disse para ir ao médico antes, sua boba. Devia ter ido há muito tempo, no instante em que percebeu sua loba enfraquecendo. Eles poderiam ter descoberto, tratado antes que...

— Existe uma maneira de consertar isso. — Ergui os ombros e encarei minha amiga com firmeza.

— Alexander precisa me marcar ou me rejeitar. Uma coisa ou outra. Se ele escolher uma dessas opções, eu viverei.

O alívio lavou as feições da Gamma, mas durou pouco.

— Qual você acha que ele escolheria? — Sussurrou ela, baixo o suficiente para que apenas eu ouvisse.

— Você acha que aguenta se ele terminar tudo com você?

Eu odiava admitir, mas a simples ideia do fim do nosso casamento fazia meu coração falhar no peito. Não tínhamos um relacionamento real, não nos aspectos que importavam, mas... uma pequena parte de mim queria que ele me marcasse, e não que me rejeitasse.

Finalmente, consegui dizer:

— Teremos que descobrir.

— Então você vai obrigá-lo a escolher. — Concluiu ela.

Assenti. Os olhos de Lilith se arregalaram quando me virei abruptamente e segui em direção ao carro.

O choque dela não era sem motivo; eu sempre sufoquei meus próprios desejos e necessidades em prol de ser uma Luna competente para a alcateia e para Alexander. Não era do meu feitio lutar por mim mesma.

Mas o que mais eu poderia fazer? Eu precisava me salvar. Eu não podia mais ser Ella, a Luna abnegada que suportava a dor, a solidão e a doença sem um único lamento.

Pela primeira vez, eu teria que me impor.

Era isso... ou perder minha vida com apenas vinte e dois anos.

Ao retornarmos à mansão, não me surpreendi ao encontrar Alexander trancado em seu escritório. Ele sempre estava lá, em vez de percorrer os vastos corredores da antiga propriedade ou desfrutar das salas de sol, ele preferia o isolamento daquele escritório abafado, mergulhado em papelada.

Caminhei decidida até as grandes portas duplas de madeira, ouvindo a voz profunda de Alexander ecoar lá de dentro. Seu Beta, Gabriel, montava guarda do lado de fora e bloqueou meu caminho assim que estendi a mão para a maçaneta.

— Você não tem hora marcada. — Rosnou Gabriel.

— Preciso falar com meu marido.

— Bem, então deveria ter agendado antes. O Alfa está indisponível no momento, está no meio de uma reunião. Uma para a qual você não foi convidada.

Senti meu sangue ferver diante da insubordinação do Beta. Gabriel sempre me olhara de cima, sempre me desrespeitara. E eu havia permitido.

Mas eu não permitira mais. Quando se tem apenas um ano de vida, de repente não se tem mais tempo para manter a imagem de uma loba dócil que se submete à menor provocação. Especialmente vinda de subordinados.

— Saia. — Ordenei.

Gabriel enrijeceu, seus olhos castanhos assumindo aquele brilho dourado etéreo que eu só vira antes quando Alexander usava sua voz de Alfa.

Eu nunca tinha usado minha voz de Luna antes. Mas precisava admitir... a sensação de usá-la agora era maravilhosa.

A mandíbula de Gabriel se contraiu, eu sabia que ele não queria se mover. Mas ele não tinha escolha. Seus músculos agiram por vontade própria, o pescoço inclinando-se levemente como se estivesse expondo a garganta para mim. Ergui o queixo e esperei, mantendo meu rosto como uma máscara de calma autoritária.

Finalmente, ele se afastou.

— Como desejar, Luna.

Cerrei os dentes e escancarei a porta, invadindo o escritório.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
95 Kabanata
จุดเริ่มต้น
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดจุดเริ่มต้น*****"โอ๊ย...ทำไมมึนหัวขนาดนี้นะ ฉันถูกรถชนไม่ใช่หรอ แต่ทำไมเนื้อตัวฉันยังปกติดีอยู่ล่ะ โอ๊ยยยยยยย" ลินดาก็ได้แต่ร้องเจ็บปวด เพราะความทรงจำของร่างเก่า ถาโถมเข้ามาในสมองของเธอ มันชัดเจนยิ่งกว่าภาพสี่มิติด้วยซ้ำ จนเธอทนไม่ไหว สลบไปอีกรอบ จากความทรงจำนั้น ร่างนี้มีชื่อว่า 'หลิวเมิ่งหลัน' เธออายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น เธอเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีมาก ดีกว่าหญิงสาวในหมู่บ้านอีกหลายๆคน เธอได้แต่งงานกับยุวชนชายคนหนึ่ง สาเหตุที่ได้แต่งงานกันนั้น แม่เลี้ยงของเธอจัดฉากให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน และให้คนในหมู่บ้านมาเจอเข้า จึงทำให้เกิดเรื่องฉาวขึ้น ทั้งที่ทั้งสองไม่ได้มีอะไรกัน จนทำให้ฝ่ายชายต้องแต่งงานกับเธอ เพื่อเป็นการรักษาชื่อเสียงของเธอและของตนเองอย่างน้อยตนก็ได้ชื่อว่าเป็นยุวชนผู้มีการศึกษา จึงไม่ควรที่จะมีอะไรมาทำให้เสื่อมเสียฝ่ายชายนั้นมีชื่อ 'หวังเหอตี้' เป็นยุวชนชายมาจากเมือหลวง มาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ได้เพียงหนึ่งปีเท่านั้น เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดี ผิวขาว พึ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ก่อนที่จะมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ ฐานะทางครอบครัวถือว่าดี เพราะหวังเหอ
Magbasa pa
มิติ
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดมิติ*****หลังจากลินดาที่อยู่ในร่างของเมิ่งหลันที่หลับไปนั้น เธอก็ได้ฝันว่า เธอเดินเข้าไปในเมฆหมอกสีขาว และพบกับท่านตาท่านหนึ่ง “นังหนู เจ้ามาแล้วสินะ มานี่สิเข้ามาใกล้ๆ” ชายชราเอ่ยเรียกเมิ่งหลันที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ“ที่นี่คือที่ไหนหรือคะคุณตา แล้วหนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” เมิ่งหลันสงสัย ในเมื่อเธอนอนอยู่กับลูกแฝดของเธอ แล้วอยู่ๆมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรกันหรือนี่จะเป็นความฝัน??“เจ้าไม่รู้จักที่นี่หรอก ข้ามีเรื่องที่ต้องบอกเจ้าน่ะ” ชายชรากล่าวออกไป ที่นี่คนธรรมดาไม่สามารถมาได้ ถ้าไม่ได้ถูกเรียกตัวมาก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มาที่แห่งนี้“เรื่องอะไรหรือคะ???” เมิ่งหลันสงสัยมากหรือจะเรียกว่าอยากรู้ก็เป็นได้“คือข้า ทำผิดต่อเจ้าแล้ว ความจริงชะตาเจ้ายังไม่ถึงฆาตน่ะ ข้าทำงานผิดพลาด เขียนชื่อสลับกันกับคนที่ถึงฆาต” ชายชราบอกความผิดของตน เขาเสียใจมาก แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้แล้ว“นั่นก็แสดงว่า คนที่สมควรตายนั้นไม่ตาย ส่วนฉันก็ต้องมาตายเพราะความผิดพลาดสินะ” เมิ่งหลันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เป็นเธอที่โชคร้ายสินะ“แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะ นางไปไหนแล้ว”
Magbasa pa
คุณยาย
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดคุณยาย*****เมื่อหลิวเมิ่งหลันจัดการห้องนอนเสร็จแล้ว จึงออกมาดูเจ้าแฝดทั้งสอง สิ่งที่เห็นคือ ฟางหลินและเหวินหลงได้หลับไปแล้ว นอนขานี่พาดกันเลย คงจะกินอิ่ม แล้วพอเล่นเพลินจึงเผลอหลับไปล่ะสินะ ก็อย่างว่าแหละ เด็กอายุเพียงสองขวบสามเดือนเท่านั้น จะนอนบ่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา เธอจึงกลับเข้าไปในห้องนอน นำผ้าห่มผืนบางมาห่มให้พร้อมกับจัดท่านอนใหม่ ให้นอนได้สบายมากขึ้นในเมื่องานบ้านเสร็จแล้ว เมิ่งหลันจึงคิดได้ว่า ร่างนี้ไม่มีเงินเลย เธอจะทำยังไงดีนะเพื่อที่จะได้เงิน มาไว้ใช้ในยามจำเป็นแต่ใจจริงแล้วเธออยากจะเข้าไปขายของในตลาดมืดมากกว่า ติดที่ว่าไม่มีใครดูแลลูกให้เธอ ในความรู้สึกนึกคิดของเธออยู่ๆก็วูบเข้ามา “ใช่แล้ว ป้าหวัง เราเอาเด็กๆไปไปฝากใว้ได้นี่นา”เพราะว่าร่างเดิมก็มักจะนำเด็กๆไปฝากไว้ยามที่ตนต้องเข้าไปในเมืองซื้อของ ป้าหวังเป็นหญิงชราที่ไม่ได้ออกไปทำนาเก็บแต้มค่าแรงแล้ว แกเลี้ยงหลานชายอยู่หนึ่งคน อายุมากกว่าสองแฝดหนึ่งปี จึงเป็นเพื่อนเล่นกันได้ป้าหวังนั้นยังใจดีมากอีกด้วย ยามที่เธอลำบากก็มักจะหยิบยื่นสิ่งของมาให้เธอเสมอ ถึงแม้จะไม่มาก ก็ถือว่ามีน้ำใจ
Magbasa pa
ลูกค้ารายแรก
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดลูกค้ารายแรก*****เช้านี้ หลังจากที่ให้เด็กๆทานอาหารกันเรียบร้อย พร้อมด้วยนมคนละหนึ่งแก้วตามสัญญา เมิ่งหลัน เธอได้จัดตะกร้าหนึ่งใบ ในนั้นมี ซาลาเปาลูกใหญ่สี่ลูก ส้มสี่ลูก ขนมเปี๊ยะสี่ชิ้น และน้ำสะอาดใส่กระบอกไม้ไผ่สองอัน ที่เมิ่งหลันใส่ไปอย่างละสี่ชิ้นนั้น เพื่อให้ครบคนพอดี ฟางหลิน เหวินหลง ตี้ตี้ และป้าหวัง ได้แบ่งกันคนละชิ้นพอดี เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วเธอก็พาสองแฝดไปที่บ้านป้าหวังทันที“ป้าหวังคะ ฉันมาแล้วค่ะ” เมิ่งหลันตะโกนเรียกป้าหวังอยู่มี่หน้าบ้าน “มากันแล้วหรอ เข้ามาก่อนสิ” ป้าหวังเดินออกมาเปิดประตูรั้วให้และชวนให้ทั้งสามคนเข้าบ้าน“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะสายไปกว่านี้” เธอปฏิเสธเดี๋ยวจะไม่ทันเกวียนเอา เธอไม่คิดที่จะเดินเข้าเมืองหรอกนะ“เด็กๆจ๊ะ จำที่แม่บอกได้ใหม” เมิ่งหลันถามเด็กๆถึงข้อปฏิบัติที่ตกลงกันใว้“จำได้ครับ/จำได้ค่ะ” สองแฝดรับคำหนักแน่น พวกเขาจำได้ แม่บอกให้เป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน“ถ้างั้นก็เป็นเด็กดี รอแม่กลับมา อย่าดื้ออย่าซนให้คุณยายเหนื่อยนะคะ” เธอย้ำอีกครั้ง“คุณป้าคะ ในนี้เป็นอาหารกลางวัน และก็ขนมให้เด็กๆค่ะ ฉันทำมาเผื่อ
Magbasa pa
ขายได้อีกนิดหน่อย
เมื่อฉันต้องมาเปฺ็นคุณแม่ลูกแฝดขายได้อีกนิดหน่อย*****หลังจากที่ผ่านลูกค้ารายแรกมาแล้ว เมิ่งหลันก็ไม่ได้อยู่กับที่ แต่พยามสลับไปสลับมา เพราะกลัวอันตราย เธอไม่รู้ได้ว่าใครเป็นมิตร หรือเป็นศัตรู เธอเดินหาลูกค้า ได้มาอีก สามราย รายแรกต้องการเนื้อสัตว์ เธอปล่อยของออกไปได้ 150 หยวนเลยทีเดียว รายที่สองนั้นต้องการขนมเอาไปขายในโรงงาน เมิ่งหลันจึงนำ ขนมเปี๊ยะ และขนมใหว้พระจันทร์ ออกมาอย่างละ 50 ชิ้น เธอขายชิ้นละ 2.5 หยวน รวมเป็นเงิน 250 หยวน ส่วนรายที่สามนั้น ต้องการน้ำมัน และน้ำตาล เธอจึงเอาออกมาให้แค่ น้ำมัน 10 ขวด น้ำตาล 20 ชั่ง น้ำมันขายขวดละ 2 หยวน น้ำตาลชั่งละ 1.5 หยวน เป็นเงิน 50 หยวน เธอจึงยุติการขายแค่นี้ สรุปแล้ววันนี้เมิ่งหลันขายของได้เงิน 640 หยวน ซึ่งถือว่าเยอะมากแล้วเธอจึงเดินออกมาจากตลาดมืด และหาที่ลับตาคน นำจักยานออกมา แล้วมุ่งตรงกลับบ้านทันที เมื่อไกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านเธอนำตะกร้าออกมา แล้วหยิบข้าวสาร หมูสามชั้นใส่ลงไป น้ำตาล เกลือ ไข่ ลูกอมสำหรับให้เด็กๆ แล้วแบกตะกร้าขึ้นหลัง เอาจักรยานเก็บเข้ามิติ แล้วเดินเข้าหมู่บ้านไป "ฟางหลิน เหวินหลง แม่กลับมาแล้ว" เมิ่งหลันเรี
Magbasa pa
เด็กน้อย
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดเด็กน้อย*****วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอได้มาอยู่ที่นี่ ถ้านับเวลาก็ร่วมสองเดือนน่าจะได้ คิดๆดูแล้ว การมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เธอมีความสุขดี ใด้ใช้ชีวิตกับสองแฝดที่น่ารัก เช้าตื่นมากิน เที่ยงกิน เย็นกิน จนตอนนี้ลูกของเธอแทบจะกลิ้งได้อยู่แล้ว วันนี้เธอทำข้าวต้มทรงเครื่องเป็นอาหารเช้า อากาศเย็นๆแบบนี้กินอะไรอุ่นๆนั้นดีมาก สองเดือนที่ผ่านมานั้น เธอเข้าไปขายของที่ตลาดมืดทั้งหมด สี่ครั้ง แต่ละครั้งนั้นเธอจะได้เงินมาอย่างน้อย เจ็ดร้อยหยวน มากสุด พันหยวน เพราะเธอไม่ได้อยู่นาน และเธอเจาะจงขายเหมือนทุกครั้ง เธอจะเลือกแต่ลูกค้ากระเป๋าหนัก ขายได้น้อยคน แต่ได้เงินมาก สิ่งที่เธอเสียดายมาก ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็คือ การไม่ได้อ่านนิยาย เธอคิดถึงโทรศัพท์ของเธอมาก ทำไมท่านเทพไม่ให้เธอมาด้วยนะ อย่างน้อยได้อ่านอีบุ๊คที่เธอซื้อไว้ก็ยังดี “แม่ครับ”“แม่ขา” เสียงสองแฝดเรียกเธออยู่ในห้องนอน “ตื่นแล้วหรือคะลูก ป่ะ ไปล้างหน้าแปรงฟันกันนะคะ จะได้กินข้าวต้มแสนอร่อยของคุณแม่กันนะคะ” หลิวเมิ่งหลันดันหลังสองแฝดไปที่ห้องน้ำ“ไปค่า/ไปครับ” แล้วทั้งสามคนก็ตรงไปห้องน้ำทันที
Magbasa pa
มีคนมาหา???
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งมีคนมาหา???*****“นี่คุณคะ คุณได้ยินเรื่องของลูกสาวคนดีของคุณบ้างไหมคะ” นางจินอี๋นั่ว ผู้ที่มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของหลิวเมิ่งหลันเอ่ยถามผู้เป็นสามี “อืม” หลิวฮุ่ย ตอบผู้เป็นภรรยา“คุณหมายความว่ายังไงคะ ช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม” อี๋นั่วต้องการคำตอบไอ้อืมที่ว่านี่มันคืออะไร“แล้วคุณได้ยินมาแบบไหนบ้างล่ะ หลิวฮุ่ยถามกลับไปบ้าง” เขาก็ไม่รู้ว่าภรรยาจะทำแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่“ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะคะ ก็เรื่องการใช้จ่ายของหล่อนน่ะสิ ได้ข่าวมาว่าออกไปตลาดที่ในอำเภอบ่อยมาก แถมเวลากลับมาแต่ละทีก็ขนของมาเยอะแยะ เสื้อผ้าก็ใส่แต่ชุดใหม่ๆ ไม่เห็นจะแวะมาหาเราบ้างทั้งๆที่ต้องผ่านหน้าบ้านเราก่อน อย่างนี้เขาไม่เรียกว่าอกตัญญูหรอคะคุณ” อี๋นั่วเอ่ยอย่างไม่ยินยอม“คุณจะให้ลูกกตัญญูอะไร เมิ่งหลันมีภาระต้องเท่าไหร่ ต้องเลี้ยงลูก 2 คนด้วยตัวคนเดียว สามีก็ไม่มี ไหนจะอาหารการกินอีก เธอไม่ได้ทำงานที่ทุ่งนาก็เป็นเรื่องปกติแล้วที่เธอจะเข้าไปซื้ออาหารในตัวอำเภอ แล้วคุณต้องการอะไรอีก” หลิวฮุ่ยพูดด้วยความโมโหปนรำคาญ“ก็ฉันสงสัยนี่คะคุณ ว่าเมิ่งหลันเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมาเยอะแยะ
Magbasa pa
ทะเลาะ
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดทะเลาะ*****“ไม่ใช่ค่ะ คุณไม่ใช่แม่ของฉัน แม่ของฉันตายไปตั้งนานแล้ว คุณควรที่จะรู้เอาไว้ด้วย” เมิ่งหลันตอบกลับ แบบไม่ยินยอมเช่นกัน เอาสิ หยาบมาหยาบกลับไม่โกงเมื่ออี๋นั่วได้ยินอย่างนั้น ก็ถึงกับโมโหมาก นังเด็กคนนี้ไม่เคยมีปากเสียงกับเธอมาก่อน อะไรกันที่ทำให้คนคนนี้เปลี่ยนไป “ที่ฉันมาในวันนี้ ก็แค่จะมาถามหาความกตัญญูกับเธอเท่านั้นแหละ ได้ข่าวว่ามีเงินไปซื้อของมากมาย ไหนจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆอีก เธอไม่เคยจะคิดถึงพ่อของเธอบ้างเลยหรอ ช่างอกตัญญูเสียจริง” นางอี๋นั่ว ใช้ความกตัญญูมาบีบบังคับเมิ่งหลันตลอดและที่ผ่านมาก็มักจะได้ผลเสมอ“ให้ฉันกตัญญูอะไรเล่าคะ คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าลูกผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ก็เหมือนน้ำที่สาดออกหน้าบ้าน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” เธอใช้ข้อนี้เป็นข้ออ้าง ไม่ใช่ว่าร่างเก่าไม่รักพ่อของเธอ แต่เธอนั้นไม่มีอะไรจะให้เท่านั้นเอง “นี่หล่อน” อี๋นั่วถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว ได้แต่ยืนชี้นิ้วจนตัวสั่นด้วยความโกรธ“แล้วก็อีกอย่างนึง คุณพ่อท่านเป็นหัวหน้าครอบครัวหาเลี้ยงพวกคุณทั้ง 3 คน โดยที่พวกคุณไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำอะไรกัน พวกคุณหรือเปล่าที่
Magbasa pa
วางแผนชีวิต
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดวางแผนชีวิต*****ตอนนี้ได้เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็นทางการแล้ว หิมะแรกตกเมื่ออาทิตย์ก่อน มีบ้านหลายหลังที่หลังคาถล่มเพราะรับน้ำหนักหิมะไม่ไหว ดีที่บ้านของหลิวเมิ่งหลันนั้นยังอยู่ในสภาพดี ไม่อย่างนั้นเธอกับลูกต้องลำบากแน่นอเพราะเธอนั้นได้ตัดสินใจซ่อมใหม่ก่อนที่หิมะจะตกได้ไม่นาน “แม่ครับ เหวินหลงหิวแล้วครับ”“ฟางหลินหิวจังเลยค่า” สองแฝดเริ่มหิวเมื่อถึงเวลาไกล้อาหารเที่ยงแล้ว “แม่รู้แล้วจ๊ะ รอเดี๋ยวนะลูก” เมิ่งหลันอดที่จะเอ็นดูลูกทั้งสองไม่ได้ หิวก็บอก ง่วงก็บอก อยากเข้าห้องน้ำก็บอก “ครับ/ค่า” สองแฝดรับคำแข็งขัน เที่ยงนี้เธอทำบะหมี่ให้ลูกทั้งสองกิน เธอทำหม้อใหญ่พอสมควร เพื่อที่จะได้กินตอนเย็นด้วย เธอเอาลูกชิ้นสาหร่าย หมูตุ๋น กุนเชียง เส้นบะหมี่ ผักกวางตุ้ง หัวไชเท้าไว้สำหรับทำน้ำซุป ต้นหอมผักชีสำหรับเอาไว้สำหรับโรยหน้า ออกมาจากในมิติ แล้วเธอก็เริ่มลงมือทำเธอใช้เวลาไม่นานเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็สามารถรับประทานได้แล้ว “แม่คะมันหอมจังเลยค่ะ”“หอมมาก” สองแฝดสูดกลิ่นหอมของบะหมี่ในถ้วย“ไม่ใช่แค่หอมเท่านั้นนะจ๊ะ ยังอร่อยมากด้วยจ้ะ พวกลูกค่อยๆกินกันนะระ
Magbasa pa
คุณตามาหา
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดคุณตามาหา*****“เมิ่งหลัน ลูกได้ยินพ่อหรือไม่ เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิลูก” หลิวฮุ่ยตะโกนเรียกลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้าน เมิ่งหลันได้ยินคนเรียกที่หน้าประตู พอได้ยินเสียงก็จำได้ทันที ว่าเป็นพ่อของเมิ่งหลันคนก่อน “พ่อเข้ามาก่อนสิคะ ข้างนอกมันหนาวมากเลยนะคะ” เมิ่งหลันบอกบิดาให้รีบเข้ามาข้างในเพราะตอนนี้หิมะกำลังตกลงมาอย่างหนัก“ขอบใจลูก พ่อเห็นว่าหิมะมันตกหนักมาหลายวันแล้วก็เลยแวะมาดูหน่อย พวกลูกเป็นยังไงบ้าง หลานๆล่ะเจ็บไข้ได้ป่วยกันบ้างหรือเปล่า” ผู้เป็นพ่อถามถึงลูกกับหลานด้วยความห่วงใย“พวกหนูอยู่กันได้ค่ะก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เด็กๆก็สบายดีแข็งแรงดีทุกคนค่ะ” เธอตอบออกไปเพื่อให้บิดาคลายกังวล“คุณตา/คุณตามา” เสียงเด็กๆร้องทักทายคุณตาของตัวเอง พวกเขารักคุณตามาก เวลาที่คุณตามาหาก็มักจะมีอาหารมาให้พวกตนเสมอ“ว่าไงฟางหลิน เหวินหลง พวกหลานหนาวกันหรือเปล่า” คุณตาทักทายหลานๆด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น“ไม่หนาวค่ะ/ไม่หนาวครับ” ทั้งสองคนบอกผู้เป็นตา พอคุณตาได้ฟังก็ยิ้มใจดีให้กับหลานๆ แล้วหันมามองหน้าลูกสาวของตน“พ่อค่ะ ทำไมพ่อทำหน้าแบบนั้นล่ะพ่อมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เมิ่ง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status