เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝด(ยุค70)

เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝด(ยุค70)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-23
Oleh:  ซูเจินTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
95Bab
6.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ลินดา สาวออฟฟิศ สวย โสด อายุ 28 ปี ผู้หลงใหลในการอ่านนิยาย เงินเดือนออกสิ่งแรกที่ทำ คือการเติมเหรียญใว้ซื้อยิยาย ถือคติที่ว่า เงินกินไม่มีไม่เป็นไร แต่เหรียญอ่านนิยายต้องมี วันนึงหลังเลิกงาน ลินดาเดินข้ามถนนไม่ดูซ้ายดูขวาให้ดี รถชนตายซะงั้น แต่แทนที่จะไปนรกหรือสวรรค์ ดันมาโผล่ที่บ้านน้อยหลังหนึ่ง พร้อมกับเด็กชายหญิง 1 คู่ ที่เรียกเธอว่าแม่ นี่เธอต้องเป็นแม่คนจริงๆหรือเนี่ย แล้วสาวโสดอย่างเธอจะทำเช่นไร ประสบการณ์ไม่มี ทฤษฎีก็ไม่ได้ แต่เอ๊ะ แล้วร่างนี้มีสามีมั้ยนะ 

Lihat lebih banyak

Bab 1

จุดเริ่มต้น

한겨울이었다.

굵은 함박눈이 쏟아지며 작산행궁(鹊山行宫: 황제가 사냥에 나갔을 때 머무는 별궁) 전체를 집어삼키듯 덮고 있었다.

금영은 끝이 보이지 않는 절벽 앞에 서 있었다.

벼랑을 휘몰아치는 찬 바람과 몸속에서 끓어오르는 열기가 마치 몸을 갈기갈기 찢어놓을 듯 단번에 그녀를 덮쳐왔다.

가슴 깊은 곳에서부터 치밀어 오르는 열기는 점점 더 거세져, 이내 정신마저 삼켜버릴 정도였다.

그녀의 손에는 금비녀 하나가 꽉 쥐어져 있었는데, 이미 날카로운 날이 손바닥을 찔러 피가 흐르고 있었다.

다행인지 아닌지 그 통증 덕분에 그녀는 간신히 마지막 이성을 붙들고 있을 수 있었다.

바로 그때, 뒤쪽 눈 덮인 숲속에서 남자들의 낮은 목소리가 들려왔다.

“독한 약을 먹었으니 멀리 가지는 못했을 거야.”

“사람을 이렇게 번거롭게 만들다니. 찾아내면 아주 본때를 보여줘야겠군.”

자신이 다시 살아나다니, 그것도 순결을 지키기 위해 절벽에 몸을 던지기 직전으로 돌아오다니, 금영은 이 상황이 믿기지 않았다.

원래 그녀는 영안후부(永安侯府)의 유일한 적녀(嫡女: 정실 부인에게서 태어난 딸)였다.

흠천감(钦天监: 봉명과 길흉을 점치는 관청)은 오래전 예언한 바 있었다. 영안후부에서 태자비의 운명을 지닌 여아가 태어날 것이라고 말이다.

예언과 똑같이 마침 태자가 태어나던 해에 그녀도 태어났고, 자연스레 모두가 그녀를 미래의 태자비로 여겼다.

금영의 조부 역시 확신을 가지고 황제에게 혼인 교지를 받아두기까지 했다.

그러나 삼년 전, 조부가 병으로 세상을 떠났다.

금영은 아버지를 대신해 직접 조부의 유해를 모시고 고향인 회양(淮阳)으로 내려가 삼년상을 치렀다.

상을 마치고 본가로 돌아오던 길, 그녀는 작산행궁을 지나게 되었다.

그리고 때 마침 황제도 신하들을 이끌고 이곳에서 사냥을 하고 있다는 소식이 들려왔다.

부모와 오라비, 게다가 정혼자까지 모두 이곳에 있다는 말에 금영은 곧바로 도성으로 들어가지 않고 작산행궁으로 향했다.

그리고 오늘은 그녀가 정혼자이자 태자인 그의 초대를 받아, 함께 근처 설림에서 눈을 감상하기로 한 날이었다.

금영은 어릴 적부터 몸가짐을 조심해 사사로이 외간 남자를 만나는 일을 삼가왔다. 그러나 정혼자인 태자와의 약속이었고, 혼례도 머지않은 상황이었기에 기꺼이 응했다.

하지만 태자는 끝내 모습을 드러내지 않았다. 약속 장소에서 그녀를 기다리고 있던 것은, 웬 산적 두 명 뿐이었다.

게다가 이곳에 오기 전, 황후가 하사한 강주(姜酒: 생강 술) 한 잔을 마셨는데, 뒤늦게 그 안에 미약이 섞여 있었다는 사실을 깨달았던 것이다.

금영은 순결을 지키기 위해 끝까지 저항하다가 결국 절벽 아래로 몸을 던지고 말았다.

불행 중 다행으로 즉사하지는 않았다. 그러나 양다리에 큰 부상을 입은 채, 얼어 죽기 직전의 상태로 사람들에게 발견되었다.

목숨을 걸고 지킨 순결이었지만, 아무도 믿어주지 않았다.

그녀가 가장 믿었던 가족들조차 죽음으로 책임을 다하라고 등 떠밀었다.

“산적에게 붙잡힌지 하룻밤이나 지났는데, 누가 그 결백을 믿겠느냐.”

“금영아, 너만 생각하면 안 된다. 가문의 명예를 지켜야지.”

“널 아끼는 건 사실이나… 이 일은 황실의 체면이 걸린 일이다.”

그들의 목소리는 끊임없이 그녀의 귓가를 맴돌았다.

결국 그녀는 황후가 내린, 태자비의 상징이었던 봉황이 새겨진 비녀로 스스로 목숨을 끊었다. 그렇게 비녀에 영혼이 묶인 채 삼년을 떠돌았다.

금영이 죽은 지 한 달 만에, 태자는 그녀의 여동생 배명월을 배필로 맞아들였다.

붉은 비단이 영안후부와 태자부(太子府)에 깔렸고, 배명월은 금영이 자결할 때 사용했던, 바로 그 봉황 비녀를 꽂고 태자비가 되었다.

부모는 물론 오라비까지 모두 배명월을 아끼며 살뜰히 챙겼다. 마치 금영이라는 사람은 처음부터 존재하지 않았던 것처럼 말이다.

물론 가끔 그녀를 떠올리는 사람은 있었다. 하지만 그들 역시 그녀가 천벌을 받은 것이라며, 지난 열여덟 해 동안 배명월의 운명을 대신 살아온 죄값을 치른 것이라고 헛소리를 늘어놓을 뿐이었다.

하지만, 하늘은 다시 한 번 그녀에게 기회를 주었다.

그렇게 금영은 모든 비극의 시발점이었던 바로 이 날로 돌아왔다.

다만 이미 그녀의 운명을 뒤틀어버린 독주를 마신 뒤였다.

금영은 다시금 속에서 치밀어 오르는 열기를 느꼈고, 강제로 회상에서 벗어날 수밖에 없었다.

“그만 도망쳐!”

“쓸데없이 힘 빼지 말고 얌전히 우리한테 몸을 바쳐!”

“여긴 아무도 없는 설림이다! 널 구하러 올 사람은 없어!”

차가운 바람을 타고 산적들의 고함이 들려왔다.

‘아무도 없는 설림…?’

그 말이 번개처럼 금영의 머리를 때렸다.

‘아니야, 있어.’

회귀 전, 그녀가 절벽에서 떨어져 다리에 큰 부상을 입고 옴짝달싹 못하던 때, 살아남을 수 있었던 것은 근처를 순찰하던 호위들 덕분이었다.

그렇다면, 그들은 누군가를 지키기 위해 급히 산꼭대기에 있는 폐궁으로 향하고 있는 것이 분명했다.

황실의 군사가 움직일 정도라면, 그 존재는 분명 몹시 귀한 인물일 터였다.

지금이라면 아직 기회가 있었다. 그에게 도움을 받을 수만 있다면, 과거의 비극을 되풀이하지 않아도 되었다.

물론 지금 상태로 찾아간다면 순결을 지키지 못할지도 모르지만 말이다.

하지만 이제는 상관없었다. 과거, 목숨까지 바쳐 순결을 지킨들 가족들의 손에 떠밀려 죽음을 맞이하는 길뿐이었다.

차라리 이 몸을 담보로 더 큰 권력에 기대어 살아남을 수만 있다면, 다시는 그런 터무니없는 명분으로 목숨을 잃지는 않을 것이다.

결심이 서자 금영은 비녀를 머리에 꽂고 방향을 틀었다. 그녀는 산 정상을 향해, 비틀거리면서도 멈추지 않고 달렸다.

작산행궁 직설전(织雪殿)은 눈 절경을 위해 지어진 전각이었으나, 세월을 이기지 못하고 폐궁이 된 곳이었다.

그녀가 직설전에 도착해 문을 여는 순간, 이미 그녀의 몸은 한계에 다다른 상태였다.

금영은 거의 뛰어들다시피 누군가의 품에 부딪혔고, 곧 맑고도 서늘한 소나무 향이 그녀를 감쌌다.

안에 있던 사람은 당황한 듯 반사적으로 그녀를 밀쳐내려 했다. 그러나 이미 약에 취해 이성을 잃은 금영은, 본능적으로 살기 위해 필사적으로 상대에게 매달렸다.

“놔라.”

아무리 밀쳐내도 다시 들러붙는 금영의 끈기에, 상대는 헛웃음을 흘리며 말했다.

그러나 금영은 끝내 놓지 않았다. 오히려 더욱 그를 끌어안으며 흐트러진 몸을 밀착시킬 뿐이었다.

아름다운 얼굴, 그러나 이성을 잃은 눈빛, 위태로운 요염함이 흘러나왔다.

“부탁이에요… 제발… 살려주세요…”

속삭이듯 흘러나온 목소리와 따뜻한 숨결에, 남자의 몸이 굳었다.

잠깐 스친 욕망에, 그는 분노를 눌러 담았다.

“방자하구나.”

낮고 냉엄한 음성이 귀 옆에서 울렸다. 그러나 금영은 물러설 수 없었다.

몸속을 갉아먹는 열기가 그녀를 미치게 하고 있었고, 남자에게서 전해져 오는 차가운 기운만이 숨통을 틔워주고 있었다.

그녀는 더욱 세게 매달렸고, 급기야 그의 옷깃을 움켜잡아 끌어당겼다.

“내가 누군지 알고 이러는 것이냐?”

남자가 그녀의 손목을 붙잡으며 물었다. 억눌린 분노가 서린 목소리였다.

금영은 멍하니 고개를 들었다.

순간, 깊은 심연 같은 눈동자와 마주쳤다.

산하를 담은 듯 고요하고, 위엄이 서린 눈.

서른을 갓 넘긴 듯한 나이, 검은 옷차림, 범상치 않은 기운…

그제야 금영은 깨달았다.

“폐하…?!”

그녀의 심장이 덜컥 내려앉았다.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
95 Bab
จุดเริ่มต้น
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดจุดเริ่มต้น*****"โอ๊ย...ทำไมมึนหัวขนาดนี้นะ ฉันถูกรถชนไม่ใช่หรอ แต่ทำไมเนื้อตัวฉันยังปกติดีอยู่ล่ะ โอ๊ยยยยยยย" ลินดาก็ได้แต่ร้องเจ็บปวด เพราะความทรงจำของร่างเก่า ถาโถมเข้ามาในสมองของเธอ มันชัดเจนยิ่งกว่าภาพสี่มิติด้วยซ้ำ จนเธอทนไม่ไหว สลบไปอีกรอบ จากความทรงจำนั้น ร่างนี้มีชื่อว่า 'หลิวเมิ่งหลัน' เธออายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น เธอเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีมาก ดีกว่าหญิงสาวในหมู่บ้านอีกหลายๆคน เธอได้แต่งงานกับยุวชนชายคนหนึ่ง สาเหตุที่ได้แต่งงานกันนั้น แม่เลี้ยงของเธอจัดฉากให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน และให้คนในหมู่บ้านมาเจอเข้า จึงทำให้เกิดเรื่องฉาวขึ้น ทั้งที่ทั้งสองไม่ได้มีอะไรกัน จนทำให้ฝ่ายชายต้องแต่งงานกับเธอ เพื่อเป็นการรักษาชื่อเสียงของเธอและของตนเองอย่างน้อยตนก็ได้ชื่อว่าเป็นยุวชนผู้มีการศึกษา จึงไม่ควรที่จะมีอะไรมาทำให้เสื่อมเสียฝ่ายชายนั้นมีชื่อ 'หวังเหอตี้' เป็นยุวชนชายมาจากเมือหลวง มาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ได้เพียงหนึ่งปีเท่านั้น เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดี ผิวขาว พึ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ก่อนที่จะมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ ฐานะทางครอบครัวถือว่าดี เพราะหวังเหอ
Baca selengkapnya
มิติ
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดมิติ*****หลังจากลินดาที่อยู่ในร่างของเมิ่งหลันที่หลับไปนั้น เธอก็ได้ฝันว่า เธอเดินเข้าไปในเมฆหมอกสีขาว และพบกับท่านตาท่านหนึ่ง “นังหนู เจ้ามาแล้วสินะ มานี่สิเข้ามาใกล้ๆ” ชายชราเอ่ยเรียกเมิ่งหลันที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ“ที่นี่คือที่ไหนหรือคะคุณตา แล้วหนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” เมิ่งหลันสงสัย ในเมื่อเธอนอนอยู่กับลูกแฝดของเธอ แล้วอยู่ๆมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรกันหรือนี่จะเป็นความฝัน??“เจ้าไม่รู้จักที่นี่หรอก ข้ามีเรื่องที่ต้องบอกเจ้าน่ะ” ชายชรากล่าวออกไป ที่นี่คนธรรมดาไม่สามารถมาได้ ถ้าไม่ได้ถูกเรียกตัวมาก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มาที่แห่งนี้“เรื่องอะไรหรือคะ???” เมิ่งหลันสงสัยมากหรือจะเรียกว่าอยากรู้ก็เป็นได้“คือข้า ทำผิดต่อเจ้าแล้ว ความจริงชะตาเจ้ายังไม่ถึงฆาตน่ะ ข้าทำงานผิดพลาด เขียนชื่อสลับกันกับคนที่ถึงฆาต” ชายชราบอกความผิดของตน เขาเสียใจมาก แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้แล้ว“นั่นก็แสดงว่า คนที่สมควรตายนั้นไม่ตาย ส่วนฉันก็ต้องมาตายเพราะความผิดพลาดสินะ” เมิ่งหลันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เป็นเธอที่โชคร้ายสินะ“แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะ นางไปไหนแล้ว”
Baca selengkapnya
คุณยาย
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดคุณยาย*****เมื่อหลิวเมิ่งหลันจัดการห้องนอนเสร็จแล้ว จึงออกมาดูเจ้าแฝดทั้งสอง สิ่งที่เห็นคือ ฟางหลินและเหวินหลงได้หลับไปแล้ว นอนขานี่พาดกันเลย คงจะกินอิ่ม แล้วพอเล่นเพลินจึงเผลอหลับไปล่ะสินะ ก็อย่างว่าแหละ เด็กอายุเพียงสองขวบสามเดือนเท่านั้น จะนอนบ่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา เธอจึงกลับเข้าไปในห้องนอน นำผ้าห่มผืนบางมาห่มให้พร้อมกับจัดท่านอนใหม่ ให้นอนได้สบายมากขึ้นในเมื่องานบ้านเสร็จแล้ว เมิ่งหลันจึงคิดได้ว่า ร่างนี้ไม่มีเงินเลย เธอจะทำยังไงดีนะเพื่อที่จะได้เงิน มาไว้ใช้ในยามจำเป็นแต่ใจจริงแล้วเธออยากจะเข้าไปขายของในตลาดมืดมากกว่า ติดที่ว่าไม่มีใครดูแลลูกให้เธอ ในความรู้สึกนึกคิดของเธออยู่ๆก็วูบเข้ามา “ใช่แล้ว ป้าหวัง เราเอาเด็กๆไปไปฝากใว้ได้นี่นา”เพราะว่าร่างเดิมก็มักจะนำเด็กๆไปฝากไว้ยามที่ตนต้องเข้าไปในเมืองซื้อของ ป้าหวังเป็นหญิงชราที่ไม่ได้ออกไปทำนาเก็บแต้มค่าแรงแล้ว แกเลี้ยงหลานชายอยู่หนึ่งคน อายุมากกว่าสองแฝดหนึ่งปี จึงเป็นเพื่อนเล่นกันได้ป้าหวังนั้นยังใจดีมากอีกด้วย ยามที่เธอลำบากก็มักจะหยิบยื่นสิ่งของมาให้เธอเสมอ ถึงแม้จะไม่มาก ก็ถือว่ามีน้ำใจ
Baca selengkapnya
ลูกค้ารายแรก
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดลูกค้ารายแรก*****เช้านี้ หลังจากที่ให้เด็กๆทานอาหารกันเรียบร้อย พร้อมด้วยนมคนละหนึ่งแก้วตามสัญญา เมิ่งหลัน เธอได้จัดตะกร้าหนึ่งใบ ในนั้นมี ซาลาเปาลูกใหญ่สี่ลูก ส้มสี่ลูก ขนมเปี๊ยะสี่ชิ้น และน้ำสะอาดใส่กระบอกไม้ไผ่สองอัน ที่เมิ่งหลันใส่ไปอย่างละสี่ชิ้นนั้น เพื่อให้ครบคนพอดี ฟางหลิน เหวินหลง ตี้ตี้ และป้าหวัง ได้แบ่งกันคนละชิ้นพอดี เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วเธอก็พาสองแฝดไปที่บ้านป้าหวังทันที“ป้าหวังคะ ฉันมาแล้วค่ะ” เมิ่งหลันตะโกนเรียกป้าหวังอยู่มี่หน้าบ้าน “มากันแล้วหรอ เข้ามาก่อนสิ” ป้าหวังเดินออกมาเปิดประตูรั้วให้และชวนให้ทั้งสามคนเข้าบ้าน“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะสายไปกว่านี้” เธอปฏิเสธเดี๋ยวจะไม่ทันเกวียนเอา เธอไม่คิดที่จะเดินเข้าเมืองหรอกนะ“เด็กๆจ๊ะ จำที่แม่บอกได้ใหม” เมิ่งหลันถามเด็กๆถึงข้อปฏิบัติที่ตกลงกันใว้“จำได้ครับ/จำได้ค่ะ” สองแฝดรับคำหนักแน่น พวกเขาจำได้ แม่บอกให้เป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน“ถ้างั้นก็เป็นเด็กดี รอแม่กลับมา อย่าดื้ออย่าซนให้คุณยายเหนื่อยนะคะ” เธอย้ำอีกครั้ง“คุณป้าคะ ในนี้เป็นอาหารกลางวัน และก็ขนมให้เด็กๆค่ะ ฉันทำมาเผื่อ
Baca selengkapnya
ขายได้อีกนิดหน่อย
เมื่อฉันต้องมาเปฺ็นคุณแม่ลูกแฝดขายได้อีกนิดหน่อย*****หลังจากที่ผ่านลูกค้ารายแรกมาแล้ว เมิ่งหลันก็ไม่ได้อยู่กับที่ แต่พยามสลับไปสลับมา เพราะกลัวอันตราย เธอไม่รู้ได้ว่าใครเป็นมิตร หรือเป็นศัตรู เธอเดินหาลูกค้า ได้มาอีก สามราย รายแรกต้องการเนื้อสัตว์ เธอปล่อยของออกไปได้ 150 หยวนเลยทีเดียว รายที่สองนั้นต้องการขนมเอาไปขายในโรงงาน เมิ่งหลันจึงนำ ขนมเปี๊ยะ และขนมใหว้พระจันทร์ ออกมาอย่างละ 50 ชิ้น เธอขายชิ้นละ 2.5 หยวน รวมเป็นเงิน 250 หยวน ส่วนรายที่สามนั้น ต้องการน้ำมัน และน้ำตาล เธอจึงเอาออกมาให้แค่ น้ำมัน 10 ขวด น้ำตาล 20 ชั่ง น้ำมันขายขวดละ 2 หยวน น้ำตาลชั่งละ 1.5 หยวน เป็นเงิน 50 หยวน เธอจึงยุติการขายแค่นี้ สรุปแล้ววันนี้เมิ่งหลันขายของได้เงิน 640 หยวน ซึ่งถือว่าเยอะมากแล้วเธอจึงเดินออกมาจากตลาดมืด และหาที่ลับตาคน นำจักยานออกมา แล้วมุ่งตรงกลับบ้านทันที เมื่อไกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านเธอนำตะกร้าออกมา แล้วหยิบข้าวสาร หมูสามชั้นใส่ลงไป น้ำตาล เกลือ ไข่ ลูกอมสำหรับให้เด็กๆ แล้วแบกตะกร้าขึ้นหลัง เอาจักรยานเก็บเข้ามิติ แล้วเดินเข้าหมู่บ้านไป "ฟางหลิน เหวินหลง แม่กลับมาแล้ว" เมิ่งหลันเรี
Baca selengkapnya
เด็กน้อย
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดเด็กน้อย*****วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอได้มาอยู่ที่นี่ ถ้านับเวลาก็ร่วมสองเดือนน่าจะได้ คิดๆดูแล้ว การมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เธอมีความสุขดี ใด้ใช้ชีวิตกับสองแฝดที่น่ารัก เช้าตื่นมากิน เที่ยงกิน เย็นกิน จนตอนนี้ลูกของเธอแทบจะกลิ้งได้อยู่แล้ว วันนี้เธอทำข้าวต้มทรงเครื่องเป็นอาหารเช้า อากาศเย็นๆแบบนี้กินอะไรอุ่นๆนั้นดีมาก สองเดือนที่ผ่านมานั้น เธอเข้าไปขายของที่ตลาดมืดทั้งหมด สี่ครั้ง แต่ละครั้งนั้นเธอจะได้เงินมาอย่างน้อย เจ็ดร้อยหยวน มากสุด พันหยวน เพราะเธอไม่ได้อยู่นาน และเธอเจาะจงขายเหมือนทุกครั้ง เธอจะเลือกแต่ลูกค้ากระเป๋าหนัก ขายได้น้อยคน แต่ได้เงินมาก สิ่งที่เธอเสียดายมาก ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็คือ การไม่ได้อ่านนิยาย เธอคิดถึงโทรศัพท์ของเธอมาก ทำไมท่านเทพไม่ให้เธอมาด้วยนะ อย่างน้อยได้อ่านอีบุ๊คที่เธอซื้อไว้ก็ยังดี “แม่ครับ”“แม่ขา” เสียงสองแฝดเรียกเธออยู่ในห้องนอน “ตื่นแล้วหรือคะลูก ป่ะ ไปล้างหน้าแปรงฟันกันนะคะ จะได้กินข้าวต้มแสนอร่อยของคุณแม่กันนะคะ” หลิวเมิ่งหลันดันหลังสองแฝดไปที่ห้องน้ำ“ไปค่า/ไปครับ” แล้วทั้งสามคนก็ตรงไปห้องน้ำทันที
Baca selengkapnya
มีคนมาหา???
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งมีคนมาหา???*****“นี่คุณคะ คุณได้ยินเรื่องของลูกสาวคนดีของคุณบ้างไหมคะ” นางจินอี๋นั่ว ผู้ที่มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของหลิวเมิ่งหลันเอ่ยถามผู้เป็นสามี “อืม” หลิวฮุ่ย ตอบผู้เป็นภรรยา“คุณหมายความว่ายังไงคะ ช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม” อี๋นั่วต้องการคำตอบไอ้อืมที่ว่านี่มันคืออะไร“แล้วคุณได้ยินมาแบบไหนบ้างล่ะ หลิวฮุ่ยถามกลับไปบ้าง” เขาก็ไม่รู้ว่าภรรยาจะทำแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่“ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะคะ ก็เรื่องการใช้จ่ายของหล่อนน่ะสิ ได้ข่าวมาว่าออกไปตลาดที่ในอำเภอบ่อยมาก แถมเวลากลับมาแต่ละทีก็ขนของมาเยอะแยะ เสื้อผ้าก็ใส่แต่ชุดใหม่ๆ ไม่เห็นจะแวะมาหาเราบ้างทั้งๆที่ต้องผ่านหน้าบ้านเราก่อน อย่างนี้เขาไม่เรียกว่าอกตัญญูหรอคะคุณ” อี๋นั่วเอ่ยอย่างไม่ยินยอม“คุณจะให้ลูกกตัญญูอะไร เมิ่งหลันมีภาระต้องเท่าไหร่ ต้องเลี้ยงลูก 2 คนด้วยตัวคนเดียว สามีก็ไม่มี ไหนจะอาหารการกินอีก เธอไม่ได้ทำงานที่ทุ่งนาก็เป็นเรื่องปกติแล้วที่เธอจะเข้าไปซื้ออาหารในตัวอำเภอ แล้วคุณต้องการอะไรอีก” หลิวฮุ่ยพูดด้วยความโมโหปนรำคาญ“ก็ฉันสงสัยนี่คะคุณ ว่าเมิ่งหลันเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมาเยอะแยะ
Baca selengkapnya
ทะเลาะ
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดทะเลาะ*****“ไม่ใช่ค่ะ คุณไม่ใช่แม่ของฉัน แม่ของฉันตายไปตั้งนานแล้ว คุณควรที่จะรู้เอาไว้ด้วย” เมิ่งหลันตอบกลับ แบบไม่ยินยอมเช่นกัน เอาสิ หยาบมาหยาบกลับไม่โกงเมื่ออี๋นั่วได้ยินอย่างนั้น ก็ถึงกับโมโหมาก นังเด็กคนนี้ไม่เคยมีปากเสียงกับเธอมาก่อน อะไรกันที่ทำให้คนคนนี้เปลี่ยนไป “ที่ฉันมาในวันนี้ ก็แค่จะมาถามหาความกตัญญูกับเธอเท่านั้นแหละ ได้ข่าวว่ามีเงินไปซื้อของมากมาย ไหนจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆอีก เธอไม่เคยจะคิดถึงพ่อของเธอบ้างเลยหรอ ช่างอกตัญญูเสียจริง” นางอี๋นั่ว ใช้ความกตัญญูมาบีบบังคับเมิ่งหลันตลอดและที่ผ่านมาก็มักจะได้ผลเสมอ“ให้ฉันกตัญญูอะไรเล่าคะ คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าลูกผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ก็เหมือนน้ำที่สาดออกหน้าบ้าน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” เธอใช้ข้อนี้เป็นข้ออ้าง ไม่ใช่ว่าร่างเก่าไม่รักพ่อของเธอ แต่เธอนั้นไม่มีอะไรจะให้เท่านั้นเอง “นี่หล่อน” อี๋นั่วถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว ได้แต่ยืนชี้นิ้วจนตัวสั่นด้วยความโกรธ“แล้วก็อีกอย่างนึง คุณพ่อท่านเป็นหัวหน้าครอบครัวหาเลี้ยงพวกคุณทั้ง 3 คน โดยที่พวกคุณไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำอะไรกัน พวกคุณหรือเปล่าที่
Baca selengkapnya
วางแผนชีวิต
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดวางแผนชีวิต*****ตอนนี้ได้เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็นทางการแล้ว หิมะแรกตกเมื่ออาทิตย์ก่อน มีบ้านหลายหลังที่หลังคาถล่มเพราะรับน้ำหนักหิมะไม่ไหว ดีที่บ้านของหลิวเมิ่งหลันนั้นยังอยู่ในสภาพดี ไม่อย่างนั้นเธอกับลูกต้องลำบากแน่นอเพราะเธอนั้นได้ตัดสินใจซ่อมใหม่ก่อนที่หิมะจะตกได้ไม่นาน “แม่ครับ เหวินหลงหิวแล้วครับ”“ฟางหลินหิวจังเลยค่า” สองแฝดเริ่มหิวเมื่อถึงเวลาไกล้อาหารเที่ยงแล้ว “แม่รู้แล้วจ๊ะ รอเดี๋ยวนะลูก” เมิ่งหลันอดที่จะเอ็นดูลูกทั้งสองไม่ได้ หิวก็บอก ง่วงก็บอก อยากเข้าห้องน้ำก็บอก “ครับ/ค่า” สองแฝดรับคำแข็งขัน เที่ยงนี้เธอทำบะหมี่ให้ลูกทั้งสองกิน เธอทำหม้อใหญ่พอสมควร เพื่อที่จะได้กินตอนเย็นด้วย เธอเอาลูกชิ้นสาหร่าย หมูตุ๋น กุนเชียง เส้นบะหมี่ ผักกวางตุ้ง หัวไชเท้าไว้สำหรับทำน้ำซุป ต้นหอมผักชีสำหรับเอาไว้สำหรับโรยหน้า ออกมาจากในมิติ แล้วเธอก็เริ่มลงมือทำเธอใช้เวลาไม่นานเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็สามารถรับประทานได้แล้ว “แม่คะมันหอมจังเลยค่ะ”“หอมมาก” สองแฝดสูดกลิ่นหอมของบะหมี่ในถ้วย“ไม่ใช่แค่หอมเท่านั้นนะจ๊ะ ยังอร่อยมากด้วยจ้ะ พวกลูกค่อยๆกินกันนะระ
Baca selengkapnya
คุณตามาหา
เมื่อฉันต้องมาเป็นคุณแม่ลูกแฝดคุณตามาหา*****“เมิ่งหลัน ลูกได้ยินพ่อหรือไม่ เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิลูก” หลิวฮุ่ยตะโกนเรียกลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้าน เมิ่งหลันได้ยินคนเรียกที่หน้าประตู พอได้ยินเสียงก็จำได้ทันที ว่าเป็นพ่อของเมิ่งหลันคนก่อน “พ่อเข้ามาก่อนสิคะ ข้างนอกมันหนาวมากเลยนะคะ” เมิ่งหลันบอกบิดาให้รีบเข้ามาข้างในเพราะตอนนี้หิมะกำลังตกลงมาอย่างหนัก“ขอบใจลูก พ่อเห็นว่าหิมะมันตกหนักมาหลายวันแล้วก็เลยแวะมาดูหน่อย พวกลูกเป็นยังไงบ้าง หลานๆล่ะเจ็บไข้ได้ป่วยกันบ้างหรือเปล่า” ผู้เป็นพ่อถามถึงลูกกับหลานด้วยความห่วงใย“พวกหนูอยู่กันได้ค่ะก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เด็กๆก็สบายดีแข็งแรงดีทุกคนค่ะ” เธอตอบออกไปเพื่อให้บิดาคลายกังวล“คุณตา/คุณตามา” เสียงเด็กๆร้องทักทายคุณตาของตัวเอง พวกเขารักคุณตามาก เวลาที่คุณตามาหาก็มักจะมีอาหารมาให้พวกตนเสมอ“ว่าไงฟางหลิน เหวินหลง พวกหลานหนาวกันหรือเปล่า” คุณตาทักทายหลานๆด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น“ไม่หนาวค่ะ/ไม่หนาวครับ” ทั้งสองคนบอกผู้เป็นตา พอคุณตาได้ฟังก็ยิ้มใจดีให้กับหลานๆ แล้วหันมามองหน้าลูกสาวของตน“พ่อค่ะ ทำไมพ่อทำหน้าแบบนั้นล่ะพ่อมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เมิ่ง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status