บทที่ 11 ศึกลอบสังหาร

สามวันผ่านไปนับจากคืนที่ซูเยว่หนิงเปิดโปงความสงสัยของตน

แม้เซียวอวี้เฉินจะยังไม่ยอมรับว่าเขารู้อนาคตเช่นเดียวกับนาง แต่ระหว่างทั้งสองกลับไม่มีความอึดอัดเกิดขึ้นอีก

ตรงกันข้าม...ความไว้เนื้อเชื่อใจกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน

ภายในห้องหนังสือของจวนอ๋องเก้า แผนที่และรายงานลับถูกวางเรียงเต็มโต๊ะไม้เช่นเคย

หลี่เฟิงเพิ่งนำข่าวใหม่มารายงาน

"ท่านอ๋อง"

"คนขององค์ชายสามเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้วขอรับ"

เซียวอวี้เฉินวางพู่กันลง

"ว่ามา"

"ช่วงหลายวันมานี้ มีคนแปลกหน้าปะปนเข้ามาในเมืองหลวงมากกว่าปกติ"

"ส่วนใหญ่ปลอมตัวเป็นพ่อค้า คนแบกหาม และคณะละครเร่"

ซูเยว่หนิงที่นั่งตรวจบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้นทันที ภาพหนึ่งแล่นผ่านความทรงจำ

ชาติที่แล้ว...ก่อนองค์ชายสามเริ่มก่อกบฏ เขาเคยส่งนักฆ่าฝีมือดีเข้ามาในเมืองโดยปลอมตัวเช่นนี้ เวลานั้นไม่มีผู้ใดเอะใจกระทั่งขุนนางฝ่ายตรงข้ามหลายคนทยอยเสียชีวิตอย่างลึกลับ

นางรีบหันไปหาเซียวอวี้เฉิน

"ต้องเพิ่มการตรวจตรา"

เขาพยักหน้า

"ข้าคิดเช่นเดียวกัน"

หลี่เฟิงกำลังจะถอยออกไป แต่เสียงของเยี่ยนเอ๋อร์ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

"พระชายา"

"ผ้าไหมที่พระองค์ทรงสั่งตัดชุดมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

ซูเยว่หนิงเพิ่งนึกขึ้นได้

วันนี้เป็นวันที่นางต้องออกไปเลือกผ้าและเครื่องประดับสำหรับงานเฉลิมพระชนมพรรษาของฮ่องเต้ในเดือนหน้าเดิมทีตั้งใจจะให้เยี่ยนเอ๋อร์ไปแทน แต่ร้านผ้าแห่งนั้นมีช่างปักฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวง ซึ่งต้องวัดตัวด้วยตนเองเซียวอวี้เฉินมองนาง

"จำเป็นต้องไปหรือ"

"เพคะ"

นางยิ้มบาง

"ใช้เวลาไม่นาน"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว

"ข้าจะไปด้วย"

ซูเยว่หนิงส่ายหน้าเบา ๆ

"แผลของท่านยังไม่หายดี"

"ข้าไปกับหลี่เฟิงและองครักษ์ก็พอ"

เซียวอวี้เฉินยังคงไม่คลายคิ้ว

ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างเกาะกินอยู่ในอก

เหมือนกำลังจะเกิดเรื่องขึ้น

แต่เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในชาติที่แล้ว...

วันนี้ไม่เคยมีเรื่องผิดปกติ

เขาจึงค่อย ๆ พยักหน้า

"พาองครักษ์ไปสิบคน"

"ห้ามแยกจากพระชายาแม้แต่ก้าวเดียว"

"เพคะ"

...

ยามสาย ถนนสายหลักของเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คน

เสียงพ่อค้าเร่ร้องขายของดังสลับกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ

รถม้าของจวนอ๋องเก้าหยุดลงหน้าหอผ้า "จินซิ่ว" ซูเยว่หนิงก้าวลงจากรถม้าพร้อมเยี่ยนเอ๋อร์ หลี่เฟิงยืนคุมกำลังอยู่ด้านนอกทุกอย่างดูเป็นปกติ แต่ทันทีที่ซูเยว่หนิงก้าวเข้าไปในร้าน ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านหัวใจ นางกวาดตามองผู้คนภายในร้านแม่ค้า...ลูกค้า...สาวใช้...ทุกอย่างดูธรรมดา กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเขาสวมเสื้อผ้าพ่อค้ากำลังเลือกผ้าไหมอยู่มุมร้านแต่สิ่งที่ทำให้นางสะดุดใจ...คือมือของเขามือคู่นั้นเต็มไปด้วยด้านหนา ไม่ใช่มือของพ่อค้าแต่เป็นมือของคนจับดาบมานานหลายปี

ซูเยว่หนิงแสร้งเดินดูผ้าต่อ พลางใช้มุมสายตาสังเกตชายผู้นั้นไม่นาน...นางก็พบว่าไม่ได้มีเพียงคนเดียว ยังมีชายอีกสองคนยืนกระจายอยู่คนละมุม ทั้งสามไม่มองหน้ากันแต่ตำแหน่งที่ยืน...กลับล้อมนางไว้พอดี หัวใจของซูเยว่หนิงเต้นแรง "ไม่ดีแล้ว..."

นางหันไปกระซิบกับเยี่ยนเอ๋อร์

"ไปตามหลี่เฟิง"

เยี่ยนเอ๋อร์เห็นสีหน้าพระชายาก็รีบพยักหน้าแต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูร้านชายผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางทางดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ มือสอดเข้าไปใต้แขนเสื้อก่อนดึงกริชสั้นออกมาในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่วร้าน

"ลงมือ!"

ชายอีกสองคนชักอาวุธพร้อมกัน ลูกค้าภายในร้านกรีดร้องแตกตื่นผู้คนวิ่งหนีอลหม่าน

ซูเยว่หนิงรีบผลักเยี่ยนเอ๋อร์ไปด้านหลัง

"หมอบ!"

คมกริชสายแรกพุ่งเข้าหานางอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น

หลี่เฟิงพุ่งเข้ามาทันเวลา ใช้กระบี่รับคมกริชไว้ได้หวุดหวิด

"คุ้มกันพระชายา!" เสียงองครักษ์ดังลั่น

แต่ยังไม่ทันตั้งขบวนเสร็จ หลังคาร้านก็แตกกระจายชายชุดดำอีกสี่คนกระโดดลงมาจากด้านบนทุกคนถือดาบยาวในมือและเป้าหมายของพวกมัน...มีเพียงคนเดียว ซูเยว่หนิง นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนนึกขึ้นได้ทันที"นี่ไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา...แต่เป็นกับดัก!"

เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วตลาด

แผงค้าล้มระเนระนาด เศษผ้าไหมและเครื่องประดับกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ผู้คนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจนถนนที่เคยคึกคักกลายเป็นความโกลาหลในชั่วพริบตา

หลี่เฟิงฟาดกระบี่สวนกลับอย่างดุดันทคมดาบเฉือนลำคอมือสังหารคนหนึ่งจนร่างทรุดลงกับพื้น

"พาพระชายาออกไป!"

องครักษ์สี่นายรีบเข้ามาตั้งขบวนล้อมซูเยว่หนิงกับเยี่ยนเอ๋อร์ไว้ตรงกลางทแต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเตรียมการมาเป็นอย่างดี จากตรอกทั้งสองฝั่งถนน ชายชุดดำอีกหลายคนทยอยพุ่งออกมา เพียงชั่วครู่...พวกมือสังหารก็มีจำนวนเกือบยี่สิบคน

หลี่เฟิงสีหน้าตึงเครียด นี่ไม่ใช่การฆ่าเพื่อปิดปากแต่เป็นการส่งคนมาสังหารพระชายาโดยเฉพาะ

"ถอยไปทางรถม้า!" เขาตะโกนสั่ง

องครักษ์รีบพาซูเยว่หนิงฝ่าฝูงชนออกไป

แต่ทันใดนั้นเอง...ลูกธนูหลายสิบดอกก็พุ่งลงมาจากหลังคาอาคารทั้งสองฝั่ง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

"ระวัง!"

องครักษ์สองนายยกโล่ขึ้นรับ เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่น แต่ลูกธนูดอกหนึ่งกลับลอดช่องว่างของโล่ พุ่งตรงมาทางซูเยว่หนิง นางรีบเอนตัวหลบปลายธนูเฉี่ยวแขนเสื้อจนผ้าไหมขาดเป็นทางยาวหัวใจเต้นรัว อีกเพียงคืบเดียว...ลูกธนูคงปักกลางลำตัวของนางแล้ว

"พระชายา!"

เยี่ยนเอ๋อร์ร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ

หลี่เฟิงกัดฟันแน่น สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิดพวกมันเตรียมพลธนูไว้ล่วงหน้าแสดงว่าการเคลื่อนไหวของพระชายาถูกจับตาดูมาตั้งแต่แรก

ทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าม้าหลายตัวก็ดังมาจากปลายถนน

ตึง! ตึง! ตึง!

ตามด้วยเสียงตะโกนอันคุ้นเคย

"หลีกทาง!"

ซูเยว่หนิงเงยหน้าขึ้นทันทีหัวใจของนางสั่นสะท้าน เซียวอวี้เฉิน! บุรุษในชุดคลุมสีดำควบม้าพุ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดวงตาคมเต็มไปด้วยไอสังหาร

ทันทีที่ม้าหยุด เขาก็กระโดดลงจากหลังม้า ชักกระบี่ออกจากฝักในคราวเดียว

เคร้ง!

คมดาบแรกตัดดาบของมือสังหารขาดครึ่ง คมดาบที่สองฟันเฉือนไหล่อีกคนจนล้มลง การเคลื่อนไหวรวดเร็ว หนักแน่น และเด็ดขาด ราวกับเทพสงครามที่เพิ่งก้าวลงมาจากสนามรบ

"เยว่หนิง!" เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย

ซูเยว่หนิงมองเขาอย่างตกตะลึง

"ท่าน...มาได้อย่างไร"

เซียวอวี้เฉินไม่ตอบ เพราะในวินาทีนั้นเองเขาเห็นบางอย่างบนหลังคาร้านฝั่งตรงข้าม ชายคนหนึ่งกำลังขึ้นสายหน้าไม้ขนาดใหญ่ ปลายลูกธนูสีดำหันตรงมายังซูเยว่หนิง ไม่ใช่หน้าไม้ธรรมดา แต่เป็นหน้าไม้ทะลวงเกราะที่ใช้ในสนามรบแรงยิงของมันมากพอจะทะลุโล่เหล็ก ไม่มีเวลาแล้ว

เซียวอวี้เฉินตะโกนสุดเสียง

"หมอบ!"

แต่เสียงตลาดที่วุ่นวายกลบเสียงของเขาจนเกือบหมด ซูเยว่หนิงหันมามองตามสัญชาตญาณ พอดีกับที่ลูกธนูถูกปล่อยออกจากหน้าไม้

ฟิ้ววว!

เวลาราวกับหยุดนิ่ง เซียวอวี้เฉินพุ่งตัวสุดกำลังคว้าร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนหมุนตัวใช้แผ่นหลังของตนรับลูกธนูแทน

ฉึก!

เสียงหัวเหล็กทะลุเนื้อดังชัดเจน แรงกระแทกทำให้ทั้งสองล้มลงกับพื้นหิน ดวงตาของซูเยว่หนิงเบิกกว้าง นางสัมผัสได้ถึงร่างของเซียวอวี้เฉินที่สั่นไหว และของเหลวอุ่น ๆ ที่ค่อย ๆ หยดลงบนมือของตน เลือด...เลือดของเขา

"ท่านอ๋อง!" ซูเยว่หนิงร้องเสียงหลง

เซียวอวี้เฉินยังคงกอดนางไว้แน่น แม้ลูกธนูจะปักลึกบริเวณแผ่นหลังใกล้หัวไหล่เดิมที่เพิ่งหายจากแผลเก่า เขากลับไม่ยอมคลายอ้อมแขนแม้แต่น้อย

"เจ้า..." เขาพูดทั้งที่หอบหนัก

"ปลอดภัยหรือไม่"

ซูเยว่หนิงน้ำตาไหลออกมาทันที

"ข้าปลอดภัย..."

"แต่ท่าน..."

ยังไม่ทันพูดจบ เซียวอวี้เฉินก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักนางไปทางหลี่เฟิง

"พานาง..."

"ออกไป..."

สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงก็ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นกระบี่ในมือยังปักอยู่บนพื้นหินเพื่อพยุงร่างแต่เลือดกลับไหลออกมามากขึ้นทุกขณะ ซูเยว่หนิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ภาพตรงหน้า...เหมือนคืนสุดท้ายในชาติที่แล้วไม่มีผิด

"ท่านอ๋อง!"

เสียงร้องของซูเยว่หนิงดังแหลมจนแทบขาดใจ นางรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของเซียวอวี้เฉิน ทั้งที่หลี่เฟิงพยายามดึงนางออกจากพื้นที่อันตราย

"พระชายา! ตรงนี้ไม่ปลอดภัย!"

"ไม่!"

ซูเยว่หนิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา

"ข้าจะไม่ทิ้งเขา!"

เซียวอวี้เฉินฝืนลืมตาขึ้นมองนาง แววตาที่เคยเยือกเย็นกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"เยว่หนิง..."

"ไป..."

นางกลับจับมือของเขาแน่นกว่าเดิม

"ข้าไม่ไป!"

คำตอบหนักแน่นนั้นทำให้เซียวอวี้เฉินนิ่งไปชั่วครู่

ในชาติที่แล้ว...นางไม่เคยเลือกเขา แต่ชาตินี้ นางกลับยอมเสี่ยงชีวิตอยู่ข้างเขาหลี่เฟิงกัดฟัน ก่อนตะโกนสั่งลูกน้อง

"คุ้มกันท่านอ๋องกับพระชายา!"

"ฆ่าพวกมันให้หมด!"

องครักษ์ของจวนอ๋องเก้าพร้อมใจกันพุ่งเข้าใส่มือสังหารอย่างดุดัน เสียงกระบี่ปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วตลาด ไม่นาน กองกำลังลาดตระเวนของเมืองหลวงก็รีบมาสมทบ เมื่อเห็นกำลังเสริมเข้ามา พวกมือสังหารที่เหลือจึงเริ่มแตกกระเจิง บางคนถูกสังหาร บางคนกัดยาพิษปลิดชีพตนเองเช่นเดียวกับครั้งก่อน ไม่มีผู้ใดถูกจับเป็น

เมื่อเสียงการต่อสู้สงบลง ซูเยว่หนิงก็รีบหันกลับมามองเซียวอวี้เฉิน ใบหน้าของเขาซีดจนแทบไร้สีเลือด เลือดสดไหลซึมผ่านอาภรณ์สีดำไม่หยุด นางใช้มือสั่นเทากดแผลไว้

"อดทนไว้..."

"ได้โปรด..."

"อย่าหลับ..."

เซียวอวี้เฉินยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ปลายนิ้วแตะแก้มของนางแผ่วเบา

"ข้า..."

เขาฝืนยิ้ม

"ไม่เป็นไร..."

คำพูดนั้นยิ่งทำให้ซูเยว่หนิงร้องไห้หนักกว่าเดิม

"คนโกหก..."

"เลือดไหลมากขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก..."

หลี่เฟิงรีบสั่งให้เตรียมรถม้า เซียวอวี้เฉินถูกพยุงขึ้นอย่างระมัดระวัง ตลอดทางกลับจวน ซูเยว่หนิงไม่เคยปล่อยมือของเขาแม้แต่วินาทีเดียว นางใช้ผ้าสะอาดกดบาดแผลไว้ตลอดเวลาแต่เลือดก็ยังซึมออกมาไม่หยุด หัวใจของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวภาพในอดีตชาติฉายซ้ำไม่รู้จบภาพของบุรุษที่เปื้อนเลือด...ภาพของลมหายใจเฮือกสุดท้าย...นางสั่นศีรษะอย่างแรง

"ไม่..."

"ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม..."

"ข้าจะไม่เสียท่าน..."

...

เมื่อกลับถึงจวน หมอหลวงหลายคนถูกเรียกมาพร้อมกัน ห้องบรรทมเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเลือด หมอหลวงรีบตัดอาภรณ์บริเวณบาดแผลออก เมื่อเห็นสภาพแผล ทุกคนต่างสูดลมหายใจลูกธนูทะลุเข้าใกล้สะบักเพียงนิดเดียวหากลึกกว่านี้อีกเพียงเล็กน้อย...ผลคงยากจะคาดเดา

ซูเยว่หนิงยืนอยู่ข้างเตียง นางไม่ละสายตาจากเซียวอวี้เฉินแม้แต่วินาทีเดียว

หมอหลวงหันมากล่าว

"พระชายา โปรดออกไปด้านนอกก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

ซูเยว่หนิงส่ายหน้า

"ข้าจะอยู่"

"แต่..."

"ข้าจะอยู่กับเขา"

น้ำเสียงของนางหนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน การรักษาดำเนินไปเกือบหนึ่งชั่วยาม เมื่อดึงหัวลูกธนูออกได้สำเร็จ หมอหลวงทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"พ้นอันตรายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้ซูเยว่หนิงทรุดนั่งลงข้างเตียง แรงที่ฝืนมาตลอดทั้งวันราวกับหมดไปในคราวเดียว หมอหลวงทยอยออกจากห้อง เหลือเพียงเปลวเทียนที่ส่องสว่างและเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเซียวอวี้เฉิน

คืนนั้น...ซูเยว่หนิงไม่ยอมหลับแม้แต่น้อย นางเปลี่ยนผ้าประคบ คอยเช็ดเหงื่อ และป้อนน้ำให้เขาเมื่อหมอหลวงอนุญาต ทุกครั้งที่ไข้ของเขาสูงขึ้นหัวใจของนางก็เหมือนถูกบีบแน่น

ยามดึก...เซียวอวี้เฉินเริ่มละเมอเพราะพิษไข้ คิ้วเข้มขมวดแน่น ราวกับกำลังฝันร้าย

"เยว่หนิง..." เขาพึมพำเบา ๆ

"อย่า..."

"อย่าทิ้งข้า..."

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนซูเยว่หนิงน้ำตาไหลอีกครั้ง

นางรีบจับมือของเขาไว้ทั้งสองข้าง

"ข้าอยู่ตรงนี้..."

"ข้าไม่ไปไหน..."

เซียวอวี้เฉินค่อย ๆ สงบลง มือใหญ่กำมือนางตอบโดยไม่รู้ตัว ซูเยว่หนิงมองใบหน้าที่ซีดเซียวของบุรุษตรงหน้านางนึกถึงทุกเหตุการณ์ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา หนังสือหย่าที่ถูกฉีก การปกป้องของเขา บาดแผลทุกแผล สายตาที่มองนางด้วยความอ่อนโยนเสมอ รวมถึงวันนี้...เขายอมใช้ชีวิตของตนแลกกับชีวิตของนางอีกครั้ง น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือของเซียวอวี้เฉิน

ซูเยว่หนิงค่อย ๆ ยกมือของเขาขึ้นแนบแก้ม ก่อนเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"เซียวอวี้เฉิน..."

"ข้าโง่มาตลอด..."

"โง่จนมองไม่เห็นคนที่รักข้ามากที่สุด"

นางหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างไม่คิดปิดบัง

"ข้าขอโทษ..."

"ขอโทษที่ในชาติที่แล้ว ข้าไม่เคยเชื่อท่านเลย"

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังก้องอยู่ในห้อง ครู่ใหญ่ ซูเยว่หนิงจึงยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและการยอมรับจากหัวใจ

"ข้ารักท่าน..."

"ข้ารักท่านแล้วจริง ๆ..."

"ดังนั้น..."

"ท่านห้ามเป็นอะไร"

"ห้ามทิ้งข้าไปก่อน"

นางก้มหน้าลงแนบหลังมือของเขาไม่รู้เลยว่า...ในวินาทีนั้นเอง ปลายนิ้วของเซียวอวี้เฉินซึ่งยังหลับอยู่ ขยับตอบรับนางเพียงแผ่วเบาราวกับเขาได้รับฟังทุกถ้อยคำจากหัวใจของนางแล้ว แสงอรุณแรกของวันใหม่ค่อย ๆ สาดผ่านบานหน้าต่าง พร้อมกับความรู้สึกของทั้งสองที่เปลี่ยนไปตลอดกาล