บทที่ 13 คืนก่อนพายุ

แสงอรุณของวันใหม่สาดผ่านยอดต้นเหมยภายในจวนอ๋องเก้า

แม้สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิจะเริ่มพัดพาความอบอุ่นกลับคืนมา แต่บรรยากาศภายในจวนกลับหนักอึ้งกว่าที่เคย

ตั้งแต่เซียวอวี้เฉินและซูเยว่หนิงเปิดเผยความลับของการย้อนเวลากันและกัน ทั้งสองก็แทบไม่ได้มีเวลาพักผ่อนอีกเลย เพราะพวกเขาต่างรู้ดี...เวลาที่เหลืออยู่ก่อนองค์ชายสามลงมือก่อกบฏกำลังลดน้อยลงทุกวัน

ภายในห้องหนังสือ แผนที่เมืองหลวงถูกคลี่จนเต็มโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ รายงานจากสายสืบกองแล้วกองเล่าตราประทับของหัวเมืองต่าง ๆ วางเรียงอยู่ด้านข้าง เซียวอวี้เฉินยืนพิงโต๊ะ ใช้นิ้วลากไปตามเส้นทางลำเลียงเสบียงบนแผนที่

"หากทุกอย่างเป็นไปเหมือนชาติที่แล้ว"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

"อีกไม่เกินหนึ่งเดือน องค์ชายสามจะเริ่มเคลื่อนกำลังพล"

ซูเยว่หนิงพยักหน้า นางจำได้แม่นยำ คืนก่อนเกิดกบฏ ทหารที่ซ่อนอยู่ในเขาฉางอวิ๋นจะเคลื่อนเข้าประชิดเมืองหลวงพร้อมกันจากสามทิศ

ขณะเดียวกัน ฮองเฮาจะใช้ข้ออ้างจัดพิธีบวงสรวงบรรพชนในพระราชวัง ทำให้กำลังองครักษ์ส่วนหนึ่งถูกโยกไปดูแลพิธีเมืองหลวงจึงอ่อนแอลงโดยไม่รู้ตัว

"ครั้งนี้เราจะไม่ปล่อยให้เกิดเช่นนั้น" ซูเยว่หนิงกล่าวหนักแน่น

เซียวอวี้เฉินมองนางด้วยสายตาชื่นชม

"ใช่"

"แต่ก่อนจะหยุดกบฏ เราต้องโค่นคนที่อยู่เบื้องหลังก่อน"

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

หลี่เฟิงก้าวเข้ามาพร้อมกล่องไม้สีดำใบหนึ่ง

"ท่านอ๋อง...ของทั้งหมดที่สั่งไว้ขอรับ"

เซียวอวี้เฉินเปิดฝากล่อง

ภายในเต็มไปด้วยฎีกาเก่า ตราประทับปลอม รายงานการเบิกคลัง และจดหมายลับจำนวนมาก ซูเยว่หนิงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นอ่าน เพียงไม่กี่บรรทัด นางก็ขมวดคิ้ว

"นี่คือ..."

หลี่เฟิงตอบทันที

"จดหมายที่คนของเราชิงมาจากผู้ส่งสารเมื่อคืน"

เซียวอวี้เฉินรับจดหมายไปคลี่ดู แม้ข้อความจะใช้รหัสลับ แต่เขากลับอ่านออกแทบทั้งหมด

"ส่งมาจากแม่ทัพหลัว"

ซูเยว่หนิงเงยหน้าทันที แม่ทัพหลัว...ในชาติที่แล้ว คนผู้นี้คือผู้เปิดประตูเซวียนอู่ให้กองทัพองค์ชายสาม นางรีบเดินมาข้างโต๊ะ

"ในจดหมายเขียนว่าอย่างไร"

เซียวอวี้เฉินใช้นิ้วแตะข้อความบรรทัดสุดท้าย

"'ทหารพร้อมเคลื่อนทันทีเมื่อสัญญาณจากวังมาถึง'"

ซูเยว่หนิงกำมือแน่น ไม่มีข้อสงสัยอีกแล้ว แม่ทัพหลัวเข้าร่วมกับองค์ชายสามจริง แต่เพียงจดหมายฉบับเดียว ยังไม่เพียงพอจะเอาผิดผู้มีอำนาจระดับนั้น

"เราต้องมีหลักฐานมากกว่านี้" นางกล่าว

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"ใช่"

"และเราต้องดึงขุนนางฝ่ายกลางมาอยู่กับเราให้ได้"

ซูเยว่หนิงนึกถึงชื่อผู้คนหลายคนในอดีตชาติ ขุนนางบางคนภักดีต่อราชวงศ์ แต่ถูกฮองเฮาใส่ร้ายจนถูกปลด บางคนถูกลอบสังหารก่อนการก่อกบฏเพียงไม่กี่วันหากช่วยพวกเขาไว้ได้...กำลังของฝ่ายเซียวอวี้เฉินจะเพิ่มขึ้นมาก นางรีบหยิบพู่กันขึ้นมา ก่อนเขียนรายชื่อคนกลุ่มหนึ่งลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

"เสนาบดีกรมคลัง...รองแม่ทัพหลิน...เจ้ากรมพิธีการ...ผู้ตรวจการหลวงเว่ย"

เซียวอวี้เฉินมองรายชื่อเหล่านั้นอย่างประหลาดใจ

"เจ้ามั่นใจหรือ"

ซูเยว่หนิงพยักหน้า

"คนเหล่านี้ไม่ใช่พวกฮองเฮา"

"เพียงแต่ในชาติ..."

นางหยุดคำพูดไว้ทัน ก่อนเปลี่ยนเป็น

"เพียงแต่พวกเขาเคยถูกใส่ร้าย จึงไม่กล้าเลือกฝ่าย"

เซียวอวี้เฉินเข้าใจความหมายทันที เขาไม่ถามต่อเพราะรู้ว่านางกำลังอ้างอิงจากความทรงจำในอดีตเขาหยิบหมากสีขาวขึ้นมาวางบนแผนที่ทีละเม็ด

"เช่นนั้น...เราจะเริ่มรวบรวมพันธมิตรตั้งแต่คืนนี้"

หลี่เฟิงค้อมศีรษะ

"กระหม่อมจะจัดการส่งสารอย่างลับที่สุด"

ทันใดนั้นเอง...องครักษ์อีกคนรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน

"ท่านอ๋อง!...มีข่าวด่วน!"

ทุกคนหันไปพร้อมกัน องครักษ์คุกเข่าลงก่อนรายงาน

"สายสืบของเราที่แฝงตัวอยู่ในจวนองค์ชายสาม...ถูกจับได้แล้วขอรับ"

บรรยากาศภายในห้องเงียบงันทันที เซียวอวี้เฉินหรี่ตาลง

"แล้วตัวคน"

องครักษ์ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม

"เสียชีวิตแล้ว"

คำตอบนั้นทำให้ซูเยว่หนิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

องค์ชายสาม...เริ่มลงมือกำจัดทุกคนที่อาจเป็นภัยต่อแผนของตนแล้ว นั่นหมายความว่า...สงครามที่แท้จริงกำลังใกล้เข้ามาเร็วกว่าที่ทั้งสองคาดไว้

ค่ำคืนปกคลุมเมืองหลวงเร็วกว่าปกติ เมฆสีดำเคลื่อนตัวบดบังดวงจันทร์จนทั่วทั้งพระนครจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงโคมตามตรอกซอกซอยที่ส่องริบหรี่ท่ามกลางสายลมเย็น

ภายในจวนอ๋องเก้า ประตูทุกบานถูกปิดแน่น องครักษ์ลับเพิ่มกำลังรักษาการณ์เป็นสองเท่า นับตั้งแต่สายสืบถูกจับได้ เซียวอวี้เฉินก็เปลี่ยนแผนทั้งหมดทันทีการติดต่อขุนนางจะไม่ใช้ผู้ส่งสารอีกแต่จะเป็นการพบกันด้วยตนเองในสถานที่ต่างกันทุกคืน

ภายในห้องลับใต้ห้องหนังสือ โต๊ะหินตัวใหญ่ถูกวางอยู่กลางห้องเหนือโต๊ะมีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงเดียวให้แสงสว่าง

หลี่เฟิงเป็นผู้เปิดประตูลับให้แขกคนแรก ชายวัยราวห้าสิบปีในชุดสามัญชนเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ก่อนถอดหมวกคลุมออก ซูเยว่หนิงจำเขาได้ทันทีเสนาบดีกรมคลัง...หลินจิ้งเหอ

ในชาติที่แล้ว เขาถูกกล่าวหาว่ายักยอกทรัพย์หลวง ทั้งที่เป็นคนซื่อตรง และสุดท้ายถูกประหารก่อนองค์ชายสามก่อกบฏเพียงสิบวัน

เซียวอวี้เฉินลุกขึ้นคำนับเล็กน้อย

"ขอบคุณที่ท่านยอมมา"

หลินจิ้งเหอมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"อ๋องเก้า...ท่านส่งข่าวว่ามีหลักฐานเรื่องการเบิกคลังผิดปกติ...ข้าจึงจำเป็นต้องมา"

ซูเยว่หนิงหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งวางลงตรงหน้าเขา

"โปรดดูหน้าสิบเจ็ด"

หลินจิ้งเหอเปิดดูเพียงครู่เดียว สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

"เป็นไปไม่ได้..."

เขารีบพลิกหน้าต่อไป ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งซีดลง

"นี่เป็นตราประทับของกรมคลังจริง"

"แต่..."

เขาเงยหน้ามองเซียวอวี้เฉิน

"ข้าไม่เคยลงนามอนุมัติเอกสารเหล่านี้"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"เพราะผู้ที่ลงนามแทนท่าน..."

เขาหยิบตราประทับอีกอันขึ้นมาวาง

"...คือตราปลอม"

หลินจิ้งเหอถึงกับกำหมัดแน่น

"บังอาจ..."

เขาพึมพำด้วยความโกรธ

"พวกมันปลอมเอกสารของกรมคลังมานานเพียงนี้เชียวหรือ"

ซูเยว่หนิงกล่าวต่ออย่างใจเย็น

"เงินและเสบียงที่หายไป"

"ไม่ได้ส่งไปชายแดน...แต่ถูกนำไปเลี้ยงกองกำลังลับ"

หลินจิ้งเหอเงียบไปนาน

ก่อนถอนหายใจหนัก

"หากเรื่องนี้เปิดเผย...บ้านเมืองคงสั่นสะเทือน"

เซียวอวี้เฉินสบตาเขา

"เพราะเหตุนี้...ข้าจึงต้องการคนที่ยังซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน"

หลินจิ้งเหอมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนคุกเข่าลงช้า ๆ

"หากอ๋องเก้าทรงคิดปกป้องราชวงศ์จริง...ข้ายินดีถวายชีวิต"

เซียวอวี้เฉินรีบประคองอีกฝ่ายลุกขึ้น

"ข้าไม่ได้ต้องการชีวิตของท่าน...ข้าเพียงต้องการให้คนดีมีชีวิตอยู่"

คำตอบนั้นทำให้หลินจิ้งเหอนิ่งไป ก่อนจะโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง

...

หลังจากเสนาบดีกรมคลังจากไป ไม่นานนัก รองแม่ทัพหลินก็มาถึงตามด้วยเจ้ากรมพิธีการและผู้ตรวจการหลวงเว่ย ทุกคนต่างได้รับหลักฐานคนละส่วน ไม่มีผู้ใดเห็นภาพทั้งหมด นี่เป็นมาตรการป้องกัน หากมีใครถูกจับ ก็จะไม่สามารถเปิดเผยแผนทั้งหมดได้

ซูเยว่หนิงแอบมองเซียวอวี้เฉินอยู่หลายครั้ง นางเพิ่งตระหนักว่า...ในชาติที่แล้ว เขาไม่ได้แพ้เพราะไร้ความสามารถแต่แพ้เพราะไม่มีเวลาเตรียมตัว

ส่วนชาตินี้...ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป หลังแขกคนสุดท้ายจากไป หลี่เฟิงรีบเข้ามาพร้อมม้วนกระดาษผูกเชือกสีแดง

"ท่านอ๋อง คนของเราส่งมาจากวัง"

เซียวอวี้เฉินเปิดอ่านทันที

เพียงไม่กี่บรรทัด แววตาของเขาก็เย็นลง

ซูเยว่หนิงรับกระดาษมาดูต่อ ข้อความสั้น ๆ เขียนไว้เพียงว่า

"ฮองเฮาจะเชิญฮ่องเต้เสด็จทอดพระเนตรพิธีบวงสรวงก่อนกำหนดเจ็ดวัน"

หัวใจของซูเยว่หนิงหล่นวูบนางจำเหตุการณ์นี้ได้เดิมทีพิธีควรจัดปลายเดือน แต่ในชาติที่แล้ว ฮองเฮาเลื่อนพิธีให้เร็วขึ้น เพื่อให้กำลังทหารในเมืองกระจายตัว

นางรีบหันไปหาเซียวอวี้เฉิน

"พวกมันเร่งแผนแล้ว"

เขาพยักหน้า

"ใช่"

"ดูเหมือนองค์ชายสามจะเริ่มรู้สึกว่า...มีคนกำลังเดินตามหลังเขา"

หลี่เฟิงถามขึ้นทันที

"เช่นนั้นเราจะลงมือก่อนหรือไม่"

เซียวอวี้เฉินมองแผนที่เมืองหลวง ก่อนใช้หมากสีดำวางลงบนตำแหน่งพระราชวัง จากนั้นวางหมากสีขาวอีกหลายเม็ดล้อมรอบ

"ยังไม่ถึงเวลา"

"แต่..."

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

"พายุใกล้จะมาถึงแล้ว"

ซูเยว่หนิงทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง สายลมแรงขึ้นกว่าเดิมกิ่งเหมยไหวเอนราวกับกำลังเตือนถึงลางร้ายบางอย่าง นางรู้ดี...จากนี้ไป ทุกก้าวที่พวกเขาเดิน จะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว ลมยามราตรีพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ กิ่งดอกเหมยหน้าห้องหนังสือไหวเอนกระทบกันเป็นระยะ ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนถึงพายุที่กำลังจะมาเยือน

หลังขุนนางคนสุดท้ายออกจากจวน หลี่เฟิงจึงสั่งให้องครักษ์ปิดประตูลับทุกบาน พร้อมเปลี่ยนกำลังรักษาการณ์ทันที

ภายในห้องหนังสือ เหลือเพียงเซียวอวี้เฉินกับซูเยว่หนิง แผนที่เมืองหลวงยังคงกางอยู่บนโต๊ะ หมากสีขาวและสีดำถูกจัดวางไว้เต็มกระดาน ราวกับจำลองสนามรบที่กำลังจะเกิดขึ้น ซูเยว่หนิงเดินเข้ามาข้างโต๊ะ ก่อนหยิบหมากสีดำเม็ดหนึ่งขึ้นมา

"หากเป็นชาติที่แล้ว..."

นางวางหมากลงตรงประตูเซวียนอู่

"คืนนี้แม่ทัพหลัวคงเริ่มส่งคนเข้าประจำตำแหน่งแล้ว"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"แต่ชาตินี้"

เขาหยิบหมากสีขาวสามเม็ดวางล้อมไว้

"ประตูเมืองทุกด้านจะมีคนของเราแฝงตัวอยู่"

"ทันทีที่แม่ทัพหลัวเคลื่อนไหว...เราจะจับกุมทันที"

ซูเยว่หนิงมองกระดานหมากด้วยแววตาครุ่นคิด แม้แผนการจะดูรัดกุมแต่ความรู้สึกไม่สบายใจกลับยังคงอยู่ เพราะนางรู้ดีว่าองค์ชายสามเป็นคนรอบคอบเกินกว่าจะฝากความหวังไว้กับแผนเพียงชั้นเดียว

"ท่านอ๋อง" นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"ข้าคิดว่า...องค์ชายสามน่าจะมีแผนสำรอง"

เซียวอวี้เฉินเงยหน้ามอง

"เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น"

"เพราะในชาติที่แล้ว"

นางตอบอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป

"ต่อให้แม่ทัพหลัวพลาด เขาก็ยังมีกำลังอีกสายหนึ่ง"

"เพียงแต่..."

นางขมวดคิ้ว

"ข้าจำไม่ได้ว่าอยู่ที่ใด"

เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาใกล้

"ไม่เป็นไร" เขากล่าวอย่างหนักแน่น

"เรายังมีเวลา"

ซูเยว่หนิงยิ้มบาง

แต่ในใจกลับรู้ว่าคำว่า "ยังมีเวลา" นั้นเหลือน้อยลงทุกที

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...เป็นสัญญาณลับของสายสืบ

หลี่เฟิงรีบเปิดประตูรับ

ชายหนุ่มในชุดชาวบ้านรีบคุกเข่าลงพร้อมม้วนกระดาษเล็ก ๆ

"ท่านอ๋อง...ข่าวด่วนจากวัง"

เซียวอวี้เฉินคลี่กระดาษออก

ข้อความมีเพียงไม่กี่บรรทัด แต่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ซูเยว่หนิงรับกระดาษมาดู บนกระดาษเขียนไว้ว่า

"ฮองเฮาทรงขอพระราชทานพระราชโองการ เรียกอ๋องเก้าเข้าเฝ้าเพียงพระองค์เดียวในอีกสามวัน"

หัวใจของซูเยว่หนิงเต้นแรงนางจำเหตุการณ์นี้ได้อย่างแม่นยำในชาติที่แล้ว...นี่คือจุดเริ่มต้นของกับดัก ฮองเฮาตั้งใจใส่ร้ายเซียวอวี้เฉินว่าคิดก่อกบฏ ก่อนจะใช้เหตุการณ์นั้นเป็นข้ออ้างในการปลดอำนาจของเขา

"ห้ามไป" ซูเยว่หนิงพูดแทบจะทันที

เซียวอวี้เฉินมองนาง

"หากไม่ไป"

"ฮองเฮาจะกล่าวหาว่าขัดพระราชโองการ"

นางกำหมัดแน่นนั่นคือสิ่งที่นางกังวล ไปก็เสี่ยง ไม่ไปก็เสี่ยง ศัตรูเดินหมากบังคับไว้หมดแล้ว

หลี่เฟิงกล่าวขึ้น

"เช่นนั้นให้กระหม่อมพาทหารเข้าไปด้วย"

เซียวอวี้เฉินส่ายหน้า

"พระราชวังไม่ใช่สนามรบ นำทหารเข้าไปมากเกินไป จะยิ่งเข้าทางพวกมัน"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างครุ่นคิดถึงทางออก

ผ่านไปครู่หนึ่ง...ซูเยว่หนิงก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับแน่วแน่กว่าเดิม

"หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราก็เปลี่ยนกับดักของพวกมัน..."

นางหยิบหมากสีขาวขึ้นมา ก่อนวางลงกลางกระดาน

"...ให้กลายเป็นกับดักของเรา"

เซียวอวี้เฉินสบตานาง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้น

"เจ้าคิดเช่นเดียวกับข้า"

ทั้งสองมองกระดานหมากตรงหน้าแม้ยังไม่ได้เอ่ยแผนออกมา แต่ต่างก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย ครั้งนี้...พวกเขาจะไม่รอรับการโจมตีอีกต่อไปแต่จะเป็นฝ่ายเดินหมากก่อน

ด้านนอก เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วท้องนภา สายฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยลงมาราวกับม่านน้ำ ซูเยว่หนิงทอดสายตามองความมืดนอกหน้าต่าง ก่อนเอื้อมมือไปจับมือของเซียวอวี้เฉินไว้แน่น

"ไม่ว่าพายุลูกนี้จะรุนแรงเพียงใด" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"ครั้งนี้...เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"

เซียวอวี้เฉินบีบมือนางตอบเบา ๆ

"ใช่...และเมื่อพายุสงบ คนที่ควรชดใช้...จะไม่ใช่เราอีกต่อไป"

สายฟ้าสาดแสงสีขาววาบผ่านท้องฟ้า สะท้อนใบหน้าของคนทั้งสองที่ยืนเคียงกันอยู่หน้ากระดานหมาก ศึกตัดสินชะตาระหว่างอ๋องเก้ากับองค์ชายสาม กำลังจะเริ่มต้นขึ้น