เมื่อชายาร้ายย้อนกลับมา

เสียงลมหายใจของซูเยว่หนิงกระท่อนกระแท่น ราวกับคนที่เพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้ายอันยาวนานนางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วม่านสีแดงสดปักลายหงส์ทองพลิ้วไหวอยู่เหนือศีรษะ กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยคลุ้งไปทั่วห้อง เสียงประทัดและเสียงดนตรีจากด้านนอกดังแว่วมาตามสายลม เป็นเสียงแห่งงานมงคลที่คุ้นหูจนทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบนางรีบยกมือขึ้นแตะแก้มของตนเอง ผิวกายเรียบเนียน ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีคราบเลือด ไม่มีร่องรอยของการทรมานในตำหนักเย็น ปลายนิ้วสั่นเทาเลื่อนลงมาที่ลำคอ ก่อนจะกำชายเสื้อสีแดงเข้มไว้แน่น"...ข้ายังมีชีวิตอยู่" น้ำเสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินซูเยว่หนิงรีบก้าวลงจากเตียง ทั้งที่ปลายเท้ายังอ่อนแรง นางเดินโซเซไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่มุมห้อง ภาพสะท้อนที่ปรากฏทำให้นางนิ่งงัน สตรีในกระจกมีใบหน้างดงามดั่งบุปผาแรกแย้ม ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ ผิวขาวละเอียดราวหยกขาว ริมฝีปากแต้มสีชาดอ่อนตามธรรมเนียมเจ้าสาว ชุดเจ้าสาวสีชาดปักดิ้นทองหรูหราแนบพอดีกับเรือนกาย มงกุฎหงส์ประดับไข่มุกและหยกยังคงอยู่บนศีรษะทั้งหมด...เหมือนเมื่อสองปีก่อนทุกประการ นี่คือคืนแต่งงานของนางกับอ๋องเก้า ซูเยว่ห

สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านระเบียงจวนอ๋องเก้า กลิ่นดอกเหมยที่เริ่มโรยราแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกท้อที่กำลังผลิบาน บรรยากาศอันสงบงามหาได้ช่วยให้ซูเยว่หนิงคลายความหนักอึ้งในใจไม่นับจากคืนที่มือสังหารบุกจวนผ่านมาสามวันตลอดสามวันนั้น เซียวอวี้เฉินแทบไม่ได้อยู่จวน เขาออกจากเรือนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กลับมาอีกครั้งก็เกือบยามจื่อ ทุกครั้งที่กลับมาจะตรงไปยังห้องหนังสือ ประชุมกับขุนนางคนสนิทและหลี่เฟิงจนดึกดื่นแต่ถึงจะไม่ค่อยได้พบหน้า นางกลับสัมผัสได้ถึงการดูแลของเขาอยู่ทุกขณะ ทุกเช้าจะมีอาหารร้อนจัดเตรียมไว้ตรงเวลา ทุกครั้งที่ออกจากเรือน จะมีองครักษ์ลับติดตามห่าง ๆ โดยไม่รบกวนนาง แม้กระทั่งยาสมุนไพรสำหรับบำรุงร่างกาย ก็ถูกส่งมาถึงห้องทุกเย็นครั้งแรกซูเยว่หนิงคิดจะปฏิเสธ แต่เยี่ยนเอ๋อร์กลับกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ"พระชายา หากพระองค์ไม่รับ บ่าวทั้งเรือนจะถูกลงโทษเจ้าค่ะ"สุดท้ายนางจึงทำได้เพียงยอมรับ แม้ในใจจะยิ่งสับสนมากขึ้นทุกวันเซียวอวี้เฉิน...เหตุใดท่านจึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้...ยามสายของวันนั้น รถม้าจากวังหลวงแล่นมาหยุดหน้าจวน ขันทีหลวงผู้หนึ่งก้าวลงมาพร้อมราชโองการ"มีรับสั่งจากฮองเฮ

สายลมปลายฤดูหนาวพัดโชยผ่านสวนดอกเหมยภายในจวนอ๋องเก้า กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวละล่องไปตามแรงลม ก่อนตกลงบนผืนน้ำในสระอย่างแผ่วเบาซูเยว่หนิงนั่งอยู่ใต้ศาลาริมสระ มือเรียวจับถ้วยชาร้อนเอาไว้หลวม ๆ แต่สายตากลับทอดมองไปยังต้นเหมยที่กำลังผลิดอกอย่างเหม่อลอยผ่านมาหลายวันแล้วนับจากวันที่นางค้นพบเอกสารในหอหนังสือยิ่งรู้ความจริง...หัวใจของนางก็ยิ่งหนักอึ้ง ทุกครั้งที่พบเซียวอวี้เฉิน นางมักนึกถึงฎีกาเหล่านั้น นึกถึงรายงานที่บันทึกว่าเขาเคยช่วยบิดา ช่วยพี่ชาย และช่วยตระกูลซูมาโดยตลอด แต่เขาไม่เคยพูดถึงมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว"พระชายา"เยี่ยนเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้ลงรักสีแดงในมือ"ราชโองการจากวังหลวงเพคะ"ซูเยว่หนิงค่อย ๆ รับม้วนผ้าไหมสีทองมาเปิดอ่าน เพียงเห็นข้อความบรรทัดแรก ดวงตาของนางก็พลันแข็งค้าง"ฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงชมดอกเหมย เชิญพระชายาอ๋องทุกพระองค์และบุตรีตระกูลขุนนางเข้าร่วม..."ปลายนิ้วของนางค่อย ๆ กำผ้าไหมแน่นงานเลี้ยงดอกเหมย...ในที่สุดก็มาถึง ชาติที่แล้ว งานเลี้ยงครั้งนี้คือฝันร้ายที่นางไม่มีวันลืม ฮองเฮาทรงพระราชทานชาถ้วยหนึ่งแก่นางด้วยพระองค์เอง ไม่นานหลังจากนั้น ฮองเฮากลับ

สายฝนโปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืนละอองฝนกระทบกระเบื้องหลังคาเกิดเป็นเสียงแผ่วเบา ดวงไฟจากโคมแดงที่แขวนอยู่หน้าชายคาแกว่งไกวไปตามแรงลม สาดแสงสลัวลอดเข้ามาภายในห้องบรรทมของเซียวอวี้เฉินบาดแผลจากลูกธนูได้รับการรักษาแล้ว หมอหลวงยืนยันว่าไม่มีพิษตกค้าง เหลือเพียงการเสียเลือดมากกว่าปกติ จึงจำเป็นต้องพักฟื้นหลายวันทั่วทั้งจวนอ๋องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงองครักษ์ลับผลัดเวรเดินตรวจตราอยู่ด้านนอก เพราะเหตุลอบสังหารเมื่อช่วงบ่ายทำให้ทุกคนเพิ่มความระมัดระวังขึ้นหลายเท่าซูเยว่หนิงนั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง บนโต๊ะไม้ข้างกายมีชามยาสมุนไพรที่ยังอุ่นอยู่ ผ้าสะอาด กรรไกร และขวดยาเรียงไว้เป็นระเบียบ นางทอดสายตามองบุรุษที่กำลังหลับอยู่ ใบหน้าคมคายซึ่งมักสงบนิ่งเสมอ บัดนี้กลับดูอ่อนแรงกว่าทุกครั้ง สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเมื่อหลับสนิท ไม่มีเกราะป้องกัน ไม่มีสายตาเย็นชา ไม่มีฐานะอ๋องผู้เกรียงไกรเหลือเพียงชายคนหนึ่ง...ที่เหนื่อยล้าจากการแบกรับทุกสิ่งไว้เพียงลำพังซูเยว่หนิงยกมือขึ้นอย่างลังเล ปลายนิ้วค่อย ๆ แตะปอยผมที่ตกลงมาบังหน้าผากของเขา ก่อนปัดมันออกอย่างแผ่วเบา"เหตุใด..." นางพึมพำกับตัวเอง"...ท่านถึงยอมทำ

สายหมอกยามเช้าปกคลุมทั่วทั้งจวนอ๋องเก้าเสียงนกร้องดังแว่วมาจากสวนด้านนอก ขณะที่ภายในห้องหนังสือยังคงมีแสงตะเกียงส่องสว่าง แม้ฟ้าจะเริ่มสางแล้วก็ตามเซียวอวี้เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เช่นทุกวัน เบื้องหน้าเขาคือฎีกาหลายสิบฉบับ รายงานจากหัวเมือง และจดหมายลับจากสายสืบที่เพิ่งถูกส่งมาถึงเมื่อคืน บาดแผลจากลูกธนูเริ่มสมานตัวแล้วแต่ซูเยว่หนิงยังคงบังคับให้เขาเปลี่ยนยาและดื่มยาต้มตรงเวลาทุกวัน"ท่านอ๋อง" เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออกเบา ๆซูเยว่หนิงถือถาดอาหารเช้าเดินเข้ามา"ถึงเวลารับประทานแล้ว"เซียวอวี้เฉินละสายตาจากเอกสาร ก่อนมองนางด้วยรอยยิ้มจาง ๆ"เจ้าทำเองอีกแล้วหรือ""เพคะ"นางวางถ้วยโจ๊กลงบนโต๊ะ"หมอหลวงกำชับว่าท่านยังเสียเลือดมาก""หากไม่ดูแลให้ดี...""ข้ารู้"เขาพูดแทรกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"หากข้าไม่ยอมกินยา""พระชายาจะโกรธ"ซูเยว่หนิงหลุดหัวเราะเบา ๆ"ท่านก็รู้ตัวนี่เพคะ"ภาพตรงหน้าทำให้หลี่เฟิงซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาต้องหยุดฝีเท้าหลายเดือนก่อน...ต่อให้เขาฝันก็คงไม่เชื่อว่าจะได้เห็นภาพพระชายายืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะของท่านอ๋องเช่นนี้เขารีบวางรายงานลับลงแล้วค้อมศีรษะ"ท่านอ๋อง"