ตอนที่ 5 แม่เลี้ยง

หลังจากวันนั้น ซูหย่าก็เริ่มวางแผนทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ทุกครั้งที่มองเห็นเจียงหมิ่น เธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหที่เด็กสาวไม่ยอมเชื่อฟัง แต่เงินสินสอดแปดพันหยวนจากหวังสวี่จ้าวเถ้าแก่ผู้ร่ำรวย ความโลภนั้นก็มีอิทธิพลเหนือเธอมากกว่าสิ่งใด

สามวันต่อมา ซูหย่าทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด เธอมีท่าทางใจดีเป็นพิเศษกับเจียงหมิ่น คอยพูดจาอ่อนหวานผิดหูผิดตา

ในตอนสายของวันนั้น ซูหย่านำแก้วน้ำโคล่าเย็นเจี๊ยบมาวางตรงหน้าเจียงหมิ่นขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องส่วนตัว

“อาหมิ่นลูกรัก” ซูหย่าเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ส่งแก้วน้ำโคล่าให้ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำอย่างเห็นได้ชัด

“อากาศร้อนๆ แบบนี้ ดื่มน้ำโคล่าสักหน่อยไหม แม่เพิ่งไปซื้อมาให้เลยนะ”

เจียงหมิ่นมองแก้วน้ำโคล่าในมือของซูหย่าด้วยความสงสัยค้างคาใจ นี่ไม่ใช่เจียงหมิ่นคนเดิมที่ถูกหลอกง่ายๆ ซูหย่าเป็นคนขี้เหนียวตัวแม่ ไม่เคยยอมเสียเงินซื้อเครื่องดื่มราคาแพงอย่างน้ำโคล่าให้เธอดื่มเลยแม้แต่ครั้งเดียว ปกติแล้วแม้แต่น้ำเปล่าเธอยังตวงให้ดื่มอย่างจำกัดจำเขี่ย การที่ซูหย่าลงทุนซื้อน้ำโคล่ามาให้ถึงที่ แสดงว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

‘พล็อตละครน้ำเน่าชัดๆ’ เจียงหมิ่นคิดในใจอย่างอดไม่ได้ เธอมองน้ำโคล่าสีดำในแก้วที่มีฟองฟู่ขึ้นมาเล็กน้อย ในใจแอบคาดเดาว่าคงมีการวางยาบางอย่างลงไปแน่นอน และเป้าหมายก็คงไม่พ้นเรื่องแต่งงานกับเถ้าแก่หวังสวี่จ้าว

ถึงแม้จะรู้ทัน แต่เจียงหมิ่นก็แสร้งทำเป็นดีใจจนออกนอกหน้า ดวงตาของเธอดูกระตือรือร้นราวกับเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ

“จริงเหรอคะแม่ ขอบคุณมากค่ะ” เธอรับแก้วน้ำโคล่ามาถือไว้ในมือ แต่ไม่ได้ยกขึ้นดื่มทันที

ซูหย่าเห็นท่าทางตื่นเต้นของเจียงหมิ่นก็ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เธอนึกว่าแผนการของตนกำลังจะสำเร็จ

“ดื่มสิ จะได้ชื่นใจ” ซูหย่าคะยั้นคะยอ น้ำเสียงของเธอยังคงเจือความหวานล้ำเกินจริง

เจียงหมิ่นจ้องมองแก้วน้ำโคล่าในมือ ก่อนจะเหลือบไปเห็นแม่เลี้ยงกำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาจับจ้องราวกับรอคอยบางสิ่งบางอย่าง นั่นยิ่งเป็นการตอกย้ำความสงสัยของเธอ

“แม่คะ...” เจียงหมิ่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แกล้งทำเป็นคิดอะไรบางอย่าง

“หนูอยากได้ขนมที่อยู่ในครัวค่ะ ขนมไข่ที่แม่ทำไว้เมื่อวานน่ะค่ะ เอามากินคู่กับน้ำโคล่าคงจะอร่อยน่าดูเลย”

ซูหย่าชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดว่าเจียงหมิ่นจะขออะไรแบบนี้ แต่เพื่อให้น้ำโคล่าถูกดื่มจนหมด เธอก็ต้องยอมทำตาม

“ได้สิๆ เดี๋ยวแม่ไปเอามาให้” สตรีอวบตอบด้วยรอยยิ้มแฝงความร้ายกาจ ก่อนจะรีบเดินตรงไปที่ห้องครัวอย่างเร่งรีบ

ทันทีที่ซูหย่าลับสายตาไป เจียงหมิ่นก็รีบเทน้ำโคล่าในแก้วทิ้งลงกระถางต้นไม้ที่วางอยู่ข้างเตียงอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้เททิ้งจนหมด แต่เหลือไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อให้ดูเหมือนว่าดื่มไปแล้ว จากนั้นก็ทำท่าทางหอบหายใจเหมือนเพิ่งดื่มน้ำมาอย่างกระหาย

เมื่อซูหย่ากลับมาพร้อมกับจานขนมไข่ เธอก็เห็นแก้วน้ำโคล่าที่พร่องลงเกือบหมดอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเธอพลันยิ้มกว้างด้วยความยินดี ดวงตาเปล่งประกายแห่งชัยชนะ

“อ้าว ดื่มไปแล้วเหรอ ชื่นใจไหม” ซูหย่าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

เจียงหมิ่นแสร้งทำเป็นปาดเหงื่อที่หน้าผาก “ชื่นใจมากค่ะแม่ ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มให้ซูหย่าอย่างใสซื่อ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แม่เลี้ยงยิ้มตอบ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความพอใจ เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ตกหลุมพรางที่เจียงหมิ่นสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน และแผนการร้ายกาจของเธอกำลังจะถูกพลิกกลับมาทำร้ายตัวเอง

เวลาล่วงเลยไปพอสมควร ซูหย่ากระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด เธอเหลียวมองไปที่ห้องของเจียงหมิ่นหลายต่อหลายครั้ง เพราะแม้เวลาจะล่วงเลยมานานแล้ว แต่เจียงหมิ่นก็ยังไม่ยอมเข้านอนสักที เสียงพลิกหน้ากระดาษจากในห้องยังคงดังแผ่วเบา ยิ่งใกล้เวลานัดหมายกับเถ้าแก่หวังมากเท่าไร ก็ยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้นเท่านั้น

“ทำไมยังไม่นอนอีกนะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าอวบเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนวิตก

ในที่สุด ซูหย่าก็ตัดสินใจวางแผนขั้นต่อไป เธอเดินไปยังห้องครัว หยิบกาชาและถ้วยชาสองใบออกมา จากนั้นก็แอบใส่ยาบางอย่างลงไปในถ้วยหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของเธอส่องประกายร้ายกาจ

เธอยกถาดชาเดินเข้าไปในห้องของเจียงหมิ่น

“อาหมิ่น” ซูหย่าเอ่ยเสียงอ่อนหวานผิดปกติ

“ดื่มชากัน สักหน่อยไหม”

เจียงหมิ่นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ดวงตาของเธอมองถ้วยชาในถาดด้วยความระมัดระวัง เธอรู้ดีว่ายาที่ใส่ลงไปในน้ำโคล่าเมื่อตอนสายต้องถูกนำมาใช้ในรูปแบบอื่นอีกแน่นอน และตอนนี้ก็คงเป็นน้ำชาถ้วยนี้

“ขอบคุณค่ะแม่” เจียงหมิ่นยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในใจเธอกำลังคิดหาวิธีโต้กลับอย่างรวดเร็ว เธอจงใจขยับตัวอย่างซุ่มซ่ามเล็กน้อย ทำให้ถาดชาเอียงเล็กน้อย

“โอ๊ะ” เจียงหมิ่นอุทานเบาๆ แกล้งทำเป็นตกใจ

“เกือบไปแล้วค่ะ ถ้วยชาเกือบจะคว่ำลงพื้นแล้ว” เธอรีบเอื้อมมือไปจัดถ้วยชาให้เข้าที่ แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอก็ใช้ไหวพริบสลับถ้วยชาที่น่าสงสัยให้ไปอยู่ในมือของแม่เลี้ยงอย่างแนบเนียน โดยที่ซูหย่าไม่ทันสังเกตเห็น

ซูหย่าที่กำลังหน้าซีดเผือดเพราะกลัวชาจะหก รีบจัดถ้วยชาให้เข้าที่โดยไม่รู้ตัวว่าถ้วยชาถูกสลับไปแล้ว เธอยิ้มอย่างโล่งอก

“เกือบไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ งั้น.. ดื่มสิลูก จะได้ผ่อนคลาย”

เจียงหมิ่นยกถ้วยชาที่ไม่มีส่วนผสมของยาขึ้นจิบช้าๆ เธอแกล้งทำเป็นชวนคุยเรื่องสัพเพเหระเล็กน้อย เพื่อถ่วงเวลาและสังเกตปฏิกิริยาของซูหย่า

“อากาศร้อนแบบนี้ ไม่อยากดื่มชาร้อนเลย แต่แม่ทำมาแล้ว ฉันจะดื่มให้หมดเลย”

ซูหย่าฟังเจียงหมิ่นพูดไปพลาง เธอก็ดื่มชาในถ้วยของตัวเองไปพลางอย่างไม่ระแวง ครู่หนึ่งเจียงหมิ่นก็แกล้งยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

“ชาหอมมากเลย” เจียงหมิ่นกล่าวพลางแกล้งทำเป็นหาวออกมา ดวงตาของเธอเริ่มปรอยๆ ราวกับง่วงนอนเต็มที เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความสมจริงในการแสดง

ซูหย่าเห็นเจียงหมิ่นอ้าปากหาวก็ยิ้มกว้างด้วยความพอใจ ในที่สุดแผนการของเธอก็สำเร็จ เธอจะไม่ต้องเสียเงินแปดพันหยวนที่ลอยอยู่ต่อหน้าแล้ว

“ง่วงเหรอ งั้นไปนอนพักเถอะ จะได้สดชื่น” ซูหย่าพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ

เจียงหมิ่นแสร้งทำเป็นเดินโซซัดโซเซเล็กน้อย

“แม่คะ... ฉันรู้สึกเหมือนขาไม่มีแรงเลยค่ะ สงสัยจะง่วงมากจริงๆ เดินไม่ไหวแล้วค่ะ ช่วยพยุงฉันไปที่ห้องหน่อยได้ไหม” เธอเอ่ยเสียงออดอ้อน

ซูหย่าไม่ทันได้คิดอะไรมาก เธอดีใจจนเนื้อเต้นที่จะเห็นลูกเลี้ยงอยู่ในสภาพที่พร้อมจะถูกจับไปแต่งงาน จึงรีบเดินเข้ามาพยุงแขนของเจียงหมิ่น

“ได้สิ มาๆ แม่จะพาไปนอนเอง” ซูหย่ากล่าว พลางพยุงเจียงหมิ่นเดินโซเซไปที่ห้องนอน

แต่ยังไม่ทันที่ซูหย่าจะพยุงเจียงหมิ่นไปถึงเตียง เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนไม่กี่ก้าว ร่างกายของซูหย่าก็เริ่มโงนเงน ดวงตาของเธอเริ่มปรือลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเรื่อยๆ

“แม่... แม่รู้สึก... มึนหัวจัง...” ซูหย่าพึมพำ ก่อนที่ร่างของเธอจะหมดเรี่ยวแรง และทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องอย่างช้าๆ

เจียงหมิ่นมองร่างของซูหย่าที่หมดสติลงไปตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แผนการสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

เธอถอดรองเท้าของซูหย่าออก จากนั้นจึงออกแรงพยุงร่างท้วมของแม่เลี้ยงขึ้นวางบนเตียงของตัวเองอย่างทุลักทุเล จัดท่าทางให้เธอนอนอย่างสบาย แล้วคลุมผ้าห่มผืนเก่าให้ เพื่อให้ดูเหมือนว่าเธอกำลังนอนหลับอย่างเป็นสุข

เมื่อเห็นว่าซูหย่าหลับปุ๋ยไปแล้ว เจียงหมิ่นก็รีบเดินไปที่ประตู เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ แง้มประตูออกอย่างเงียบเชียบ

************************