บทที่ 17 ทางตัน [100%]

ร่างบางแทบจะล้มทั้งยืนเลยก็ว่าได้ หลังจากที่แอบฟังความในใจธันวา จนเธอใช้เสาต้นใหญ่พยุงไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน

ตำแหน่งที่เธออยู่ ไม่ว่าใครจะอยู่ตรงนี้ก็ได้เช่นกัน มันช่างเป็นคำที่ปวดใจจนเธอต้องเอามือมากุมที่อกด้านซ้ายไว้แน่น

ช่างน่าสมเพชสิ้นดี...

แสยะยิ้มด้วยความสมเพชตัวเอง เป็นไปได้เธอจะไม่สารภาพรักกับคนไร้หัวใจคนนั้นเด็ดขาด ก่อนจะตั้งสติแล้วปาดน้ำตาที่เอ่อออกมา

“คุณแอร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” แม่บ้านวัยกลางคนเห็นสีหน้านายหญิงไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“แอร์ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ ใบหน้าของหญิงสาวดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

“ให้ดิฉันไปตามคุณธันไหมคะ” แม่บ้านถาม

“แอร์ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะป้าแม้น”

“ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าไม่สบายหรือยังไง บอกแม้นมาได้เลยนะคะ” แม่บ้านวัยกลางคนพูดย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“เอ่อ...ป้าแม้นคะ”

“คะคุณหนู”

“ฝากป้าแม้นเตรียมรถให้หน่อยนะคะ พอดีแอร์นัดทานข้าวกับเพื่อนไว้ แอร์ว่าจะพาพีพีไปด้วย” ร่างบางระบายยิ้มอ่อน ถึงจะรู้สึกแปลกใจเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว แต่แม้นก็ยอมที่จะทำตามคำสั่งของเธอ

ในขณะที่รถเก๋งคันดำกำลังเคลื่อนตัว หญิงสาวนั่งอยู่ด้านในรถ กำลังครุ่นคิดเรื่องที่ผ่านมา เหลือบมองลูกน้อยที่นอนหลับอยู่ในคาร์ซีท พลางถอนหายใจยาวแล้วส่งยิ้มบาง คิดว่าการตัดสินใจในครั้งนี้คงจะเป็นทางออกที่ดีกันทั้งสองฝ่าย

‘แน่ใจเหรอที่จะทำแบบนี้?’ หัวเรือใหญ่ตระกูลอิสระภักดีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

‘แน่ใจค่ะ’

‘ฉันว่าเจ้าธันเป็นผู้เป็นคนขึ้นเพราะเธอ’ ชายวัยกลางคนกล่าวตามความคิด

ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา เขาสังเกตได้ว่าลูกชายของเขาเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าปากจะพร่ำว่าไม่ได้สนใจลูกสะใภ้ของเขาขนาดนั้น แต่สายตาที่มองอีกฝ่ายกลับบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าธันวารู้สึกอย่างไรกับแอริน

‘มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับหนูกับคุณธันแล้วล่ะคะ’ แอรินยิ้มบาง ดวงตาเต็มไปด้วยความทุกข์ จนธนินทร์ยอมใจอ่อน เคารพการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้

‘ฉันขอโทษด้วยนะ ที่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนลูกชายฉันได้ ฉันไม่น่าบังคับเธอเลย’ ธนินทร์ส่ายศีรษะ หวนคิดถึงเรื่องที่บังคับแอรินแต่งงานกับธันวาก็พลานรู้สึกผิด

ก่อนจะเหลือบมองดูเจ้าหนูพีพีที่กำลังโตวันโตคืน นั่งเล่นของเล่นชิ้นโปรดอยู่คนเดียวในเปลไฟฟ้าราคาแพง นับวันเจ้าหนูน้อยก็ยิ่งหน้าเหมือนพ่อ คนเป็นปู่ก็หวังว่าเด็กน้อยจะเติบโตมาท่ามกลางความรักของคนเป็นพ่อกับแม่

แต่ปัญหาคือลูกชายยังคงฝังใจกับการตายของผกามาศ และฝันร้ายก็ยังตามหลอกหลอนเขาอยู่อย่างนั้น ทำให้ชายหนุ่มติดอยู่กับอดีตและมองความรักเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกลวง

ทั้งหมดเป็นเพราะเขาเพียงคนเดียว...

‘อย่าพูดอย่างนั้นเลยนะคะ ทุกคนที่บ้านหลังนี้ดีต่อเรามากจริงๆ ค่ะ’ แอรินคลี่ยิ้มบาง

‘ถ้าหนูแอร์ตัดสินใจอย่างนั้นฉันก็ไม่ขัด’

‘...’

‘แต่ว่า...ฉันขอไปเยี่ยมหลานบ่อยๆ หนูไม่ว่าอะไรฉันใช่ไหม’ ธนินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ส่วนแอรินพยักหน้าเบาๆ เบ้าตาคลอไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นออกมา

ปัง!!

เสียงเปิดประตูดังสนั่นลั่นห้องทำงานของธนินทร์ แต่ทว่าเจ้าของห้องกลับไม่มีท่าทีตกใจหรืออย่างไร

“พ่อเอาเมียผมไปไว้ไหน” ธันวาตะโกนถาม ใบหน้าชายหนุ่มหงิกงอไม่มีร่องรอยของความเหน็ดเหนื่อยที่ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

เมื่อคืนเขาตะลอนไปตามที่ต่างๆ ที่คิดได้ว่าภรรยาและลูกน้อยจะไปอยู่ ไม่ว่าจะเป็นที่ร้านทำเล็บ บ้านเพื่อนสนิทอย่างปิ่นและมิกกิ แต่เขากลับหาทั้งคู่ไม่เจอ

“...”

“ผมถาม...ว่าพ่อเอาเมียกับลูกผมไปไว้ไหน” เขาถามย้ำ มั่นใจว่าธนินทร์มีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้อย่างแน่นอน

“นั่งก่อนสิ” ผายมือให้เขานั่ง

“ผมรู้นะว่าพ่อเอาแอร์ไปซ่อน บอกผมมาว่าเมียกับลูกผมอยู่ไหนครับ” เขาไม่สนใจ หนำซ้ำยังจี้ถามคนตรงข้ามกลับ

“ก็บอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าจะเป็นใครก็ได้” ธนินทร์วางปากกาลงพร้อมกับหยิบกระดาษเอสี่ ที่มีลายเซ็นที่เขาจำได้แม่นว่าเป็นลายมือของภรรยา

“อะไรครับ?”

“รีบเซ็นซะ แล้วอีกสองเดือนเตรียมตัวแต่งงานกับลูกสาวคุณพัลลพ” คำตอบที่ทำเอาคิ้วหนาขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

“เดี๋ยวนะ...นี่มันไม่ใช่เล่นขายของนะพ่อ จะสั่งให้ผมหย่ากับแอร์แล้วไปแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนพ่อเนี่ยนะ” เขาโวยวาย

“แกลืมคำพูดของแกไปแล้วไงไอ้ลูกชาย แกบอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าแกแต่งงานกับใครก็ได้ ถ้าไม่ใช่หนูแอร์แกก็ไม่ติดไม่ใช่หรือไง” ธนินทร์ย้ำเตือนคำพูดที่ธันวาเคยพูดไว้

“ตะ แต่แอรินคือแม่ของลูกชายผม”

“หึ ฉันคุยกับหนูแอร์แล้ว เธอต้องการหย่า แกเซ็นซะแล้วรีบออกไปได้แล้ว” ธนินทร์เลื่อนกระดาษที่อยู่บนโต๊ะให้อีกฝั่ง

“ผมไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น จนกว่าพ่อจะบอกว่าเมียกับลูกชายผมอยู่ไหน” เขาขึ้นเสียง ทว่าธนินทร์กลับมองเขานิ่ง ก่อนจะเอ่ย

“งั้นก็เตรียมทนายไว้รอเลย เดี๋ยวฉันส่งทนายของหนูแอร์ฟ้องหย่าแกไป” ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด จนคนฟังถึงกับอ้าปากค้าง

“นี่พ่อจ้างทนายให้เมียผม มาฟ้องลูกชายตัวเองเนี่ยนะ บ้าหรือเปล่า?” เขาพูดอย่างหัวเสีย

“แล้วแกจะสนใจทำไม ในเมื่อแกอยากแก้แค้นฉันไม่ใช่เหรอ?”

“...”

“ฉันเตือนแกหลายครั้งแล้วไอ้ธัน แต่แกไม่เชื่อฉันเอง รีบออกไป อย่าให้ฉันต้องให้คนมาหิ้วแกเลยดีกว่า” ธนินทร์เน้นประโยคท้าย จนคนฟังถึงกับปัดโคมไฟที่อยู่ใกล้ๆ ลงพื้นด้วยความหัวเสีย

เพล้ง

“ผมไม่หย่า ยังไงผมก็ไม่หย่า ถ้าพ่อคิดจะบังคับผมเซ็นได้ก็ลองดูแล้วกัน”