บทที่ 18 คนหลงทาง [50%]

“ทำไมมาเมาอยู่คนเดียวล่ะพี่ชาย” เจ้าของร่างสูงตบไหล่กว้างพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ด้านข้าง ขณะที่ธันวาไม่ได้สนใจ เขากระดกดื่มน้ำสีอำพันจนหมดแก้ว เนื้อตัวสปกรกเพราะไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน แถมมีแต่กลิ่นเหล้าหึ่งจนไม่มีใครอยากเข้าใกล้

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาเอ่ยถามน้องชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันตลอดสองปี เพราะเจ้าตัวมัวแต่คลั่งไคล้การบ่มไวน์อยู่ทางภาคเหนือ

“ก็เฮียไม่ยอมทำงาน พ่อก็เลยเรียกมาดูงานแทน” ธาราเอ่ยพร้อมกับยกนิ้วชี้ให้กับบาร์เทรนเดอร์หนุ่ม เพื่อสั่งเครื่องดื่มให้ตนเอง

ธารา อิสระภักดี ลูกชายคนที่สองของธนินทร์กับผกามาศ ใบหน้าหล่อคมครามภายใต้หนวดเครารุงรัง จมูกโด่งเป็นสัน มัดกล้ามแขนแน่นเพราะเจ้าตัวชอบทำไร่ทำสวน มากกว่ามานั่งตากแอร์อยู่ในเมืองกรุง

“ตาแก่เจ้าเล่ห์” เขากดเสียงต่ำดวงตาวาวโรจน์

นี่ก็เกือบสองอาทิตย์แล้วที่แอรินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าเขาจะจ้างนักสืบเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีใครได้เบาะแสของทั้งคู่ ไม่ต้องเดาว่าใครอยู่เบื้องหลังของการหายตัวไป แน่นอนว่าต้องเป็นธนินทร์ ที่ให้คนคอยตามปกปิดที่อยู่ของภรรยากับลูกน้อยอย่างแน่นอน

“เมียทิ้งแล้วพาลหรือไง?” คิ้วหนาเลิกขึ้นเอ่ยถาม

“เสือก”

“หึหึ อย่างนี้แหละพวกปากไม่ตรงกับใจ รู้ตัวก็ช้าเกินไปแล้ว” ธาราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพูดแทงใจดำดำ ทำเอาธันวาถึงกับเงียบไป

“...”

“เงียบแบบนี้แสดงว่าจริง”

“อืม” เขาตอบ

“เหี้ย...ยอมรับง่ายจังวะ ไม่หนุกเลยอ่ะ” ธาราเบะปากคว่ำ รู้สึกหมั่นไส้ในความหัวรั้นของพี่ชาย จนอยากจะยกเท้าถีบอีกคนให้ตกโต๊ะ

“ก็เหมือนที่มึงพูดนั่นแหละ กูรู้ตัวช้าไปจริงๆ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเหม่อลอย นัยน์ตาคมร้อนผ่าว ก่อนจะกระดกเหล้าจนหมดไปอีกแก้ว

เพิ่งรู้ตัวว่ารักมาก ในวันที่เสียมันไป ถ้าย้อนไปได้ก็จะไม่ทำอีก...

นี่แหละสัจธรรมของมนุษย์ ตอนรักกันก็ทำร้ายกัน พอรู้ตัวก็ไม่สามารถที่จะย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้แล้ว

“แล้วมึงจะนั่งอยู่แบบนี้หรือไง” ธาราเอ่ยถาม แต่ทว่าไร้ซึ่งคำตอบของธันวา

“...”

“รีบกลับมาเป็นคนเก่าได้แล้ว กูขี้เกียจอยู่กรุงเทพฯนาน อาบน้ำประปาที่นี่แล้วมันคัน สู่อาบน้ำคลองที่ไร่ก็ไม่ได้” ธาราสบถด้วยความหัวเสีย เหลือบมองดูพี่ชายที่ยังคงทำหูทวนลมอยู่อย่างนั้น แล้วแบบนี้เขาจะได้กลับไร่ธาราสุขได้อย่างไร

Rrrrrrr

ร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างลวกๆ ก่อนที่จะเดินมารับโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่น

“ไร่ธาราสุขสวัสดีค่ะ ตอนนี้คุณธาราไม่อยู่ มีอะไรแจ้งดิฉันได้เลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยกับปลายสายด้วยถ้อยคำสุภาพ

(พี่สะใภ้ นี่ผมเอง)

“ธาร” แอรินเอ่ย พอรู้ว่าปลายสายคือใคร ก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

สองอาทิตย์แล้วที่เธอย้ายมาอยู่อาศัยในไร่ธารารัก ซึ่งเป็นไร่ของน้องชายแท้ๆ ของธันวา ด้วยความช่วยเหลือของธนินทร์และธารา ทำให้ธันวาไม่สามารถตามสืบได้ว่าเธอมาหลบซ่อนที่ใด

แอรินตัดใจทิ้งใบหย่าที่ตัวเองเซ็นไว้ หวังว่าธันวาจะยอมเซ็นง่ายๆ เพราะไม่อยากไปถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลกัน แต่ล่าสุดที่ได้ฟังจากธนิทร์ ธันวาไม่ยอมหย่าเธอท่าเดียว ซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด

(พี่สะใภ้กินข้าวหรือยังครับ)

“พี่กำลังทำกับข้าวอยู่เลย วันนี้ธารจะกลับกี่โมงจ้ะ” เธอถาม ปกติเวลานี้ธาราจะกลับมากินข้าวด้วยกันกับเธอ

(ผมมาธุระที่กรุงเทพฯ น่าจะกลับอาทิตย์หน้าเลยนะครับ) ธาราตัดสินใจโทรมาบอก ก่อนที่แอรินจะเป็นห่วงเพราะต้องรอเขา

“งั้นเหรอ...พี่อุตส่าห์ทำขนมจีนน้ำเงี้ยวของโปรดของเราไว้ด้วยสิ” เธอเอ่ย

(โห...น่ากินอะ)

“หึหึ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กินเผื่อเราแล้วกันนะ” ตั้งใจพูดแหย่พร้อมกับหัวเราะชอบใจ

(พี่สะใภ้ใจร้าย)

ปลายสายโอดครวญ คิดอยากกลับบ้านไปกินของอร่อยตอนนี้เลย แต่ติดอยู่ที่พี่ชายตัวดีก่อเรื่องไว้นี่สิ

(มึงคุยกับใครอยู่ไอ้ธาร)

เสียงที่ลอดออกมาทำให้แอรินถึงกับตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมร้อนผ่าว ถึงจะสองอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้เจอกัน เธอกลับจำเสียงสามีได้ไม่มีลืม

“...”

(งั้นแค่นี้นะครับ ถ้ามีเรื่องอะไรติดต่อผมได้ตลอด)

ตุ๊ดๆๆๆๆ

เมื่ออีกฝั่งวางสายไป แอรินถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก หวังว่าธันวาจะไม่จับได้หรอกนะว่าเธออยู่ที่นี่

อีกฝั่ง...

ธาราที่ยืนพิงรถหรูคุยโทรศัพท์ ต้องรีบตัดสายทิ้ง กลัวว่าพี่ชายจะจับได้ว่าเขาคุยอยู่กับพี่สะใภ้ เขารีบหันมาปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ เมื่อเห็นว่าธันวาเดินมาทางนี้

“มึงคุยกับใครไอ้ธาร”

“เด็กในไร่น่ะเฮีย มันโทรมาบอกว่าไร่ข้างๆ จะจุดไฟเผาหญ้า กลัวลามเข้ามาในไร่ผม” ธารารีบหาข้อแก้ต่าง ขณะที่อีกฝ่ายดูจะสงสัยอยู่ไม่น้อย

“เผาหญ้าตอนสี่ทุ่มเนี่ยนะ?”

“ก็ตอนสี่ทุ่มเนี่ยแหละ ไม่งั้นมันจะโทรมาเหรอ”

ธันวาจ้องหน้าน้องชายราวกับจะหาคำตอบ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจ เมื่อกี้นี้เขาได้ยินธาราเรียกปลายสายว่าพี่สะใภ้ คงนอนน้อยจนหูฟาดไปแน่ๆ

“แล้วมึงจะเอาไง กลับเลยไหม?” เขาถามเสียงเรียบ

“พูดเหมือนกรุงเทพฯ-เชียงราย อยู่แค่หน้าปากซอยเนอะ ผมให้ไอ้แสงไปดูให้แล้ว ว่าไฟมันลามเข้าไร่ผมหรือเปล่า” ธันวาพยักหน้าเบาๆ

“แล้วเฮียจะกลับกับผมเลยไหม” ธาราเอ่ยถาม

“ไม่ว่ะ กูไม่อยากกลับบ้าน” เขาตอบสั้นๆ

“ทำไมวะ”

“กูคิดถึงเขา แล้วที่นั่นก็มีความทรงจำของแอรินกับพีพีเต็มไปหมด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหม่อลอย พลางคิดถึงหน้าภรรยากับลูก

เป็นเพราะเขาที่ทำให้แอรินต้องเจ็บปวด ทั้งที่เธอชัดเจนกับใจตัวเองแล้ว ว่าในใจแอรินมีเพียงเขา มีแต่เขาที่กลับโยนโอกาสนั้นทิ้งไปราวกับเป็นขยะ

“มาบอกผม แล้วเขาจะรู้ไหมวะ” ธาราเอ่ยถาม

“แล้วมึงจะให้กูทำไงวะ กูแทบพลิกแผ่นดินหาเมียกับลูกกู ก็ยังไม่เจอ ถ้าไม่ใช่เพราะตาแก่นั่น กูคงหาเจอไปแล้ว”

“คนอย่างเฮียเนี่ยนะฉลาดมาทุกเรื่อง เสือกโง่เรื่องนี้ เฮ้อ...”

“มึงหมายความว่าไงไอ้ธาร?”

“ไปคิดดูเอาเอง วุ๊ย ผมจะกลับแล้ว เฮียเองก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้หอมๆ เอาเวลาไปตามหาพี่สะใภ้เถอะ” พูดจบก็รีบเปิดประตูขับรถออกไป ทิ้งความสงสัยให้กับธันวา

ทว่า...คำว่าพี่สะใภ้มันช่างคุ้นหู รู้สึกตงิดใจ จนต้องหยิบเอาโทรศัพท์โทรหาใครบางคน

(ครับนาย)

“ที่จอด VIP2 กล้องวงจรปิดสามารถได้ยินเสียงคนคุยกันหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามกับลูกน้อง

(ได้ยินครับนาย)

“งั้นขอภาพเมื่อประมาณห้านาทีก่อนให้หน่อย ฉันอยากรู้ว่าไอ้ธารมันคุยอยู่กับใคร”