บทที่ 18 คนหลงทาง [100%]

การใช้ชีวิตอยู่ในเมืองชนบท ห่างไกลจากผู้คนก็ไม่ได้แย่สักเท่าไร เพียงแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับคิดถึงร้านทำเล็บเล็กๆ ของเธอเป็นอย่างมาก โชคดีที่ระหว่างนี้แอรินขอให้แม่บุญธรรมของเธอเข้ามาดูแลกิจการชั่วคราว ทำให้หายห่วงไปเปลาะหนึ่ง

ส่วนอาการแพ้ท้องตอนนี้ทุเลาลงไปมาก อาจเพราะเด็กในท้องคงชอบที่จะอยู่กับอากาศบริสุทธิ์มากกว่าในเมือง ทำให้ช่วงนี้แอรินเริ่มทานอาหารได้เยอะ จนท้องยื่นออกมาเห็นเด่นชัด

“มีอะไรให้เพียรช่วยอีกไหมคะ” แม่บ้านสาวเข้ามาเอ่ยถาม หลังจากที่ช่วยทำงานบ้านจนเสร็จหมดแล้ว

“งั้นเพียรช่วยไปเก็บดอกมะลิได้ไหมจ๊ะ แอร์จะเอามาร้อยพวงมาลัยไปไหว้พระวันพรุ่งนี้” แอรินอยากหาอะไรทำฆ่าเวลา สบโอกาสที่ดอกมะลิกับกุหลาบในสวนบานสะพรั่ง เธอจึงอยากเอามาร้อยไปถวายพระ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเพียรไปช่วยเก็บให้นะคะ” พูดจบแม่บ้านสาวก้มหน้าเดินออกไป ส่วนแอรินก็เดินไปตัดดอกกุหลาบสีแดงสดที่อยู่ในกระถางหน้าบ้าน

หวลนึกถึงความหลังตอนที่เธอยังเด็ก ตอนนั้นเธอมาอยู่กับแม่บุญธรรมไม่นานนัก ลดาสอนเธอร้อยพวงมาลัยขาย ได้ค่าขนมไปกินที่โรงเรียนอยู่เป็นประจำ

เพราะความจนมันทำให้แอรินแข็งแกร่ง ไม่ว่าเจอปัญหาในรูปแบบไหนเธอก็ไม่หวั่น เพราะฉะนั้นเชื่อว่าครั้งนี้เธอจะผ่านมันไปได้

“ให้เพียรช่วยดีกว่านะคะ” เพียรวางตะกร้าสานที่ด้านในเต็มไปด้วยดอกมะลิลงกับโต๊ะ รีบปรี่เข้าไปช่วยร่างบางที่กำลังก้มหน้าตัดดอกกุหลาบสีสดอยู่ด้วยความชำนาญ

“แค่นี้เองเพียร แอร์ตัดได้” แอรินเอ่ย

หญิงสาวทั้งสองอายุเท่ากัน แอรินจึงมองเพียรเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าคนงานในบ้าน แต่เพียรกลับคิดต่าง เธอมองว่าหากเป็นครอบครัวของพ่อเลี้ยงธารา เธอถือว่าเป็นผู้มีพระคุณสำหรับเธอ

“แต่คุณแอร์ท้องอยู่ เพียรกลัวคุณแอร์หกล้มค่ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แอร์แค่ท้อง แอร์ไม่ได้พิการสักหน่อย เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องกลัว”

“แต่พ่อเลี้ยงสั่งให้เพียรดูแลคุณ ถ้าพ่อเลี้ยงรู้ว่าเพียรไม่ทำหน้าที่ล่ะก็ เพียรจะถูกเอ็ดเอาได้ค่ะ” หญิงสาวพูดน้ำเสียงแผ่วปลาย

พอเห็นท่าทีลำบากใจแอรินก็ไม่อาจขัดได้ เธอปล่อยให้สาวใช้ช่วยเก็บดอกไม้ต่อจากนั้น

กว่าจะเสร็จใช้เวลากับงานประดิดประดอยก็เกือบสองชั่วโมง ร่างบางมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเอาดอกไม้ใส่ถุงพลาสติกไปแช่ในตู้เย็น

ตะวันลับขอบฟ้า มีเพียงแต่ความมืดมิด กับเสียงเหล่าแมลงดังระงม บ้านไม้หลังสไตล์ฝรั่งกลางหุบเขา มีเพียงแค่หญิงสาวสองคนกับเด็กอีกหนึ่งคนอาศัยอยู่ด้านใน

แม้ที่นี่จะค่อนข้างเปลี่ยว แต่กลับไม่มีใครกล้าย่างกายเข้ามา อาจเพราะบ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อเลี้ยงธารา ที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด

ทว่าวันนี้กลับมีชายกลุ่มหนึ่งแอบย่องเข้ามาอย่างเงียบๆ โดยผ่านด่านคนของธาราเข้ามาอย่างง่ายๆ ขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังหลับใหลกันอยู่

“เดี๋ยวผมไปเปิดไฟให้นะครับ” ภูผาลูกน้องของธาราเอ่ย รู้สึกแปลกใจที่อยู่ๆ พี่ชายของพ่อเลี้ยงมาหากลางค่ำกลางคืน ไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูเข้าไปเอง” ธันวาตอบเสียงเรียบ

พอรู้ว่าไอ้น้องตัวดีมันมีส่วนพาเมียเขาหนี เจ้าตัวก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ต้องเก็บความโกรธไว้แล้วรีบจองตั๋วเครื่องบินที่เร็วที่สุดมายังจังหวัดเชียงราย

“แต่ในบ้านมีแขกอยู่นะครับ ผมเกรงว่าจะไม่เหมาะ” ภูผาเอ่ย

“ไอ้ธารมันเทรนลูกน้องดีจริงๆ กูจะบอกอะไรให้นะ แอร์คือเมียกู กูมาตามเมีย มึงเข้าใจแล้วหรือยัง” คนฟังถึงกับหน้าเหวอ ที่แท้ที่ธันวาเข้ามาในไร่ตอนตีสองก็เพราะมาตามเมีย

“อ่อก็ไม่บอก หัวอกเดียวกันเลยครับนาย เมียผมก็หนีผมกลับบ้านแม่ไป พรุ่งนี้ก็กะว่าจะไปรับมันกลับบ้าน” ภูผาพอเข้าใจความรู้สึกของธันวาในตอนนี้

“...”

ธันวาส่ายหน้า ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปเพื่อตัดบทการสนทนาของลูกน้องน้องชาย

ชายหนุ่มค่อยๆ ย่องเข้าไปหาร่างบาง ซึ่งเธอนอนอยู่ชั้นสองกับลูกน้อย พยายามบิดลูกบิดอย่างเบามือ เพราะไม่อยากรบกวนทั้งคู่ให้ตื่น

ทันทีที่เห็นเสี้ยวหน้าของภรรยาที่แสนคิดถึง หัวใจกลับลิงโลด ไม่คิดว่าที่ที่อันตรายที่สุด จะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด พอคิดอย่างนั้น ก็อยากจะบิดหูน้องชายตัวแสบสักที

ความคิดถึง ทำให้เขาแอบเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง ขณะที่หญิงสาวกำลังหลับสบาย โดยมีเจ้าหนูพีพีนอนอยู่ในเปล ก่อนจะสอดตัวเข้าไปนอนข้างๆ

“ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะแอร์”

ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหู จมูกสูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่แสนคิดถึง สัญญาว่าครั้งนี้จะไม่ยอมปล่อยเธอไปไหนเป็นอันขาด

กระทั่งชายหนุ่มสอดแขนเข้าไปโอบกอดร่างบาง ก่อนที่มือหนาจะลูบไปที่หน้าท้องนูนเด่นออกมาเบาๆ พลางสงสัยว่าไม่กี่วัน คนตัวเล็กจะอ้วนถ้วนได้ถึงเพียงนี้ กระทั่งแอรินรู้สึกตัวตื่น

“คุณจะทำอะไรน่ะ”