บทที่ 8 คำตอบ [50%]

“หึ แล้วคุณล่ะ เป็นพ่อที่ดีนักเหรอคะ คุณธันวา”

ทันทีที่หญิงสาวพูดจบ หลายคนที่อยู่บริเวณนั้นหันไปซุบซิบนินทากับคนข้างๆ อย่างออกรส เช่นเดียวกับโฮสต์หนุ่มรุ่นน้องที่จ้องมองพวกเขาสองคนด้วยความสงสัยเช่นกัน

เขาไม่ได้หูฝาดไปจริงๆ หรอกใช่ไหม เมื่อกี้แอรินกล่าวอ้างธันวาเป็นพ่อของลูกเธอ ที่สำคัญเจ้านายของเขาไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

ย้อนกลับไป ข่าวการแต่งงานถูกแพร่สะพัด โดยไม่มีการเปิดเผยหน้าเจ้าสาวให้ใครได้เห็น หากผู้หญิงคนนั้นคือแอริน ก็น่าจะเป็นจริงตามข่าวลือที่เขาได้รับรู้มา

เมื่อเห็นว่าแอรินเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง ธันวาจึงดึงมือเธอเดินออกมาจากตรงนั้น ท่ามกลางคนยืนมุ่งดูพวกเขาทั้งสอง

หนึ่งในนั้นคือปลายฟ้าที่ได้ยินหมดทุกคำพูด มือทั้งสองข้างของเธอกำแน่น สายตาที่มองตามนั้นแผ่นหลังแสดงความโกรธแค้นอย่างไม่ปกปิด

ปัง

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ร่างสูงใหญ่ก็ปล่อยคนเมาให้เป็นอิสระ เขาปลดกระดุมที่คอออกเพื่อความสบายเนื้อสบายตัว ไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของว่าที่ภรรยา

ทั้งสองอยู่ในห้องทำงานของธันวาที่อยู่ชั้นสอง ห้องทำงานไม่ใหญ่มากเป็นเหมือนที่ส่วนตัวซึ่งห้ามคนนอกเข้ามาโดยเด็ดขาด หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“เลิกบ้าแล้วหรือยัง” เป็นคำถามชวนให้หงุดหงิด แอรินรักษาระยะห่างจากเขาอยู่พอควร ขณะที่ช่วงขายาวเดินไปนั่งที่โซฟาหนังตัวยาว พร้อมกับรินน้ำเปล่าจากเหยือกใส่แก้วกระดกดื่มแก้กระหาย

“ฉันแค่อยากคุยกับคุณ” เธอบอกเจตนา

“เธอต้องการจะคุยกับฉันเรื่องอะไร?” เขาถามกลับ

“คุณเห็นด้วยกับการแต่งงานอย่างนั้นเหรอคะ” พูดเข้าประเด็น นี่เป็นสิ่งที่เธอค้างคาใจมากที่สุด ว่าทำไมธันวาถึงยอมให้การแต่งงานเกิดขึ้นง่ายๆ

หลังจากที่รู้ว่าธันวาเป็นใคร แอรินก็ตามสืบเรื่องธันวาจากสื่อโซเชียลต่างๆ ชายหนุ่มที่เกิดมาในตระกูลดัง ชื่อเสียงกระฉ่อนว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ ควงหญิงไม่ซ้ำหน้าทั้งในและนอกวงการ

คำถามคือ…ว่าที่สามีมีชื่อเสียงอื้อฉาวแบบนี้ จะเป็นพ่อที่ดีได้อย่างไร?

“คำถามแค่นี้น่ะเหรอ ที่เธอเสียเงินเป็นแสนให้กับเด็กคนนั้น” ร่างสูงใหญ่เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม รู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อนึกย้อนไปตอนที่เขาเห็นแอรินกับธีร์หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน แต่พอเธออยู่กับเขากลับทำหน้าเหมือนโลกจะแตกให้ได้เสียอย่างนั้น

“เกี่ยวอะไรกับน้องธีร์คะ ฉันกำลังถามคุณต่างหาก” แอรินถามกลับด้วยความแปลกใจ ที่อยู่ๆ ธันวาหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูด ทั้งที่มันไม่เกี่ยวกันเลยด้วยซ้ำ

“ฉันเห็นด้วยกับการแต่งงาน” คำตอบสั้นๆ ทำให้แอรินต้องกลืนความไม่พอใจลงไป แล้วถามกลับ

“ช่วยขยายความว่าเห็นด้วยได้ไหมคะ ทำไมคุณถึงเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้”

“พีพีเป็นลูกชายของฉัน” เขาตอบกลับเสียงเรียบ นั่นยิ่งทำให้เรียวคิ้วสวยขมวดแน่นยิ่งขึ้น

“แต่เราไม่ได้รักกัน คุณก็รู้” แอรินพูดเสียงเบา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทิ้งลงพื้นเมื่อจบประโยค

“แล้วยังไง” คำพูดและสีหน้าเรียบเฉยกลับทำให้ร่างบางรู้สึกเดือดดาลขึ้นมา

“มันทั้งชีวิตเลยนะคุณ คุณอยากอยู่กับคนที่ไม่ได้รักไปทั้งชีวิตหรือไง”

แอรินพูดเสียงดังให้อีกฝ่ายคิดได้ แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเฉยชา

ความรักน่ะเหรอ...ตลอดยี่สิบแปดปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้จักมันเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าเด็กยันโต แม่ของเขาเสียไปตั้งแต่เด็ก ส่วนพ่อก็ทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้กับเขา

ธันวาโตมากับพี่เลี้ยงเด็กและครูโรงเรียนประจำ เข้ามหาลัยก็ถูกส่งไปเรียนบริหารที่อังกฤษ เรียนจบมาก็เอาความรู้ที่ได้มาช่วยธุรกิจที่บ้านอีกทาง

ความรักเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง เงินและอำนาจเท่านั้นที่ซื้อได้ทุกอย่าง เพราะฉะนั้นไม่ว่าใครจะมาเคียงข้างในฐานะภรรยา เป็นสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นคัดสรรว่าสมควรแล้ว

“สำหรับฉัน ความรักไม่ได้มีปรากฏอยู่อยู่ในพจนานุกรม ทุกอย่างมันคือจิตปรุงแต่งทั้งนั้น”

“หึ เย็นชาเกินไปไหมคุณ” แอรินบึนปากใส่

“ยังไงเธอก็ไม่มีวันที่จะหนีการแต่งงานได้หรอกแอริน ทำใจแล้วยอมรับมันซะ”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาประชิดกายของหญิงสาวตอนเผลอ จนทำให้เธอตกใจ กำลังจะก้าวหลังถอยหนี แต่กลับถูกแขนแกร่งคว้าเอวคอดไว้ ดึงเธอมาประชิดกายเขาจนเนินอกใหญ่แนบชิดอกแกร่ง

“คะ คุณจะทำอะไร” เธอถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ตาสว่างสร่างเมาในบัดดล

ใบหน้าหวานเห่อร้อน แม้จะอยู่ในห้องมีแสงไฟสลัวๆ ก็ยังมองเห็นรอยแดงที่แก้มของเธออย่างชัดเจน

เกิดความเงียบไปชั่วขณะ จังหวะที่ทั้งคู่ต่างสบตากันอย่างไม่หลบตา หัวใจของคนตัวเล็กกลับเต้นแรงจนธันวาได้ยิน แต่เขากลับเมินเฉยมัน

“ถึงเราไม่ได้รักกัน แต่เราก็ยังสามารถเอากันได้นะ อย่าลืม”

เจ้าของรอยสักหัวกะโหลกก้มลงกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะฝังคมเขี้ยวเข้าที่ต้นคอเพื่อประทับตราว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของตน

ร่างบางรู้สึกเจ็บสะบัดตัวหนีอยู่หลายรอบ แต่ด้วยรูปร่างที่แตกต่าง ไม่ว่าเธอจะดิ้นอย่างไรก็ไม่อาจหลุดจากพันธนาการนี้ไปได้เลย

“อย่าให้รู้ว่าเธอเอาเงินไปเปย์ผู้ชายคนไหนอีก ไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่แอริน” ร่างสูงเน้นประโยคท้าย มองดูผลงานที่เขาทำไว้มือครู่ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะปล่อยแอรินให้เป็นอิสระ

“เจ็บนะ เป็นหมาหรือไงไอ้บ้า” แอรินพูดพร้อมกับเอามือกุมที่คอหน้าแดง แล้วแบบนี้เธอจะแบกหน้าไปพบคนอื่นได้อย่างไรกัน

“ถ้าเธอด่าฉันอีกที ฉันจะเอาเธอให้เดินไม่ได้เลยคอยดู”

คำขู่นั้นได้ผล หญิงสาวเอามือปิดปากตัวเอง ก่อนจะถลึงตาใส่ แต่พอถูกอีกฝ่ายรุกเข้ามาอีก ก็รีบออกไปจากห้องนั้นทันทีโดยมีชายหนุ่มยืนขำตามไล่หลัง