บทที่ 8 คำตอบ [100%]

“คอแกไปโดนอะไรมาไอ้แอร์” ปิ่นเอ่ยทักทันทีที่เจอเพื่อนสาว

แอรินร้องขอให้ปิ่นพาไปลองชุดแต่งงานในวันนี้ ส่วนมิกกิเธอติดธุระกะทันหันจึงนัดเจอกันอีกทีช่วงเย็นๆ

“ช่างเถอะ” เธอบอกปัดพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็ก ขณะที่ปิ่นจ้องเธอพลางยิ้มกริ่ม

“นี่ยังไม่ทันจะเข้าหอ ก็ขนาดนี้เลยเหรอ รุนแรงเกินไปไหม ฉันยังไม่อยากอุ้มหลานอีกคนนะ” ปิ่นเอ่ยแซวก่อนจะรีบพับเก็บริมฝีปากเข้าหากัน เพราะถูกสายตาพิฆาตจากเพื่อนรักส่งมาให้

ครั้งนี้ปิ่นเป็นคนที่อาสาขับรถ ส่วนคนนั่งข้างรีบเอากระจกแต่งหน้าในรถลง หยิบแป้งพัฟมาโป๊ะรอยดวงที่คอเพื่อปกปิด

“ตลกดีเนอะ คราวที่แล้วแกเป็นคนขับรถพาฉันไปลองชุด แต่มาวันนี้ถึงตาฉันบ้างแล้ว” ปิ่นพูดขึ้นเสียงเบาขณะที่จับพวงมาลัย ตามองทางตรงหน้า หวนคิดถึงความหลังที่ครั้งหนึ่งเธอเคยได้ใส่ชุดที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันมาก่อน

“แกโอเคฉันไหมปิ่น” แอรินเอ่ยถามเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนรัก

“โอเคดิ ฉันแค่คิดถึงความรู้สึกที่สวมมัน ไม่ได้คิดถึงไอ้เลวนั่นสักหน่อย”

แววตาของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เมื่อนึกถึงอดีตคู่หมั้นของเธอ

ถึงจะไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่มีเรื่อง เธอก็พอรู้ความเคลื่อนไหวของภวินท์อยู่บ้าง ล่าสุดได้ข่าวว่าเขาคบกับนางแบบที่เพิ่งจะอายุสิบแปดด้วยซ้ำ แถมยังพากันเปิดตัวกันหวานชื่นออกสื่อ เห็นแล้วอยากจะอ้วก

“คนเลวแบบนั้น ขอให้สักวันมันไม่ตายดี” ปิ่นสบถ

“แกอย่าพูดอย่างนั้นดิ มันจะเข้าตัว คนดีๆ แบบเราตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้อยู่แล้ว”

แอรินพูดให้กำลังใจ แม้ว่าตัวเองจะเหมือนกำลังเดินเข้ากองเพลิงไปก้าวหนึ่งแล้วก็ตามที

รถญี่ปุ่นคันขาวจอดเทียบกับรถเปิดประทุนสุดหรูคันสีเดียวกัน สองสาวเพียงแค่มองผ่าน ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในร้าน

“คุณมาสาย” คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อเห็นว่ามีใครรออยู่ก่อนหน้าแล้ว

“สวัสดีค่ะพี่ธัน จำปิ่นได้ไหมคะ” ปิ่นเอ่ยทักคนแก่กว่าอย่างเป็นมิตร

“จำได้สิ น้องปิ่นสายเปย์ ขอบคุณนะครับที่วันนั้นเลือกพี่มานั่งด้วย ไว้ว่างๆ ไปอีกสิ คราวนี้พี่เลี้ยง” พอรู้ว่าของฟรีทำให้ปิ่นถึงกับหูผึ่งในทันที

“ได้เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามตาลุกวาว พลางนึกถึงเด็กหนุ่มหมายเลขแปดคนนั้นที่เธอเรียกมานั่งด้วย

“เดี๋ยวพี่สั่งเด็กไว้นะ” ธันวาส่งยิ้ม ขณะที่แอรินแอบหันไปอีกทางก่อนจะเบะปากคว่ำ

“คุณเกริกไม่ได้บอกฉันว่าคุณจะมาด้วย” น้ำเสียงแสดงความพอใจเป็นอย่างมาก หากรู้ว่าวันนี้ต้องมาเจอกับธันวา เธอคงไม่มาให้เสียเวลาหรอก

“มีแต่คนอื่นที่อยากให้สามีมาด้วย มีแต่น้องแอร์นี่แหละที่ไม่อยากให้พี่มา น่าน้อยใจจัง” ปั้นหน้าแสดงละครให้คนอื่นเห็นใจชัดๆ

“ฉันก็ถามแกตั้งหลายรอบว่าพี่ธันจะมาไหม ไหนแกบอกว่าพี่ธันติดธุระไง” ปิ่นเอ่ยถามเสียงเบา ทำเอาแอรินถึงกับหน้าเหวอไป เธออุตส่าห์ถามย้ำกับเลขาหนุ่มแต่กลับได้คำตอบว่าธันวาติดธุระ เธอจึงเลือกที่จะมาลองชุดในวันนี้

“เร็วเถอะ พี่พนักงานรอเราสองคนนานแล้วนะคะ”

พูดพร้อมกับสอดมือเข้าไปยังเอวคอด ร่างบางกำลังจะสะบัดตัวออกแต่กลับถูกอีกฝ่ายล็อกไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“แสดงละครหน่อยสิคุณ” เขากระซิบที่ข้างหูของเธอ

“ขอโทษนะคะ ที่ฉันแสดงละครไม่เก่งเหมือนคุณ” เธอพูดลอดไรฟัน ก่อนจะพากันเดินไปยังห้องลองชุดซึ่งอยู่ชั้นสอง

“น่ารักจังเลยเนอะ บ่าวสาวคู่นั้น”

“จริงแก เจ้าบ่าวหล่อมาก เท่มากด้วยแก”

พนักงานที่ยืนตรงเคาน์เตอร์หันไปกระซิบกระซาบ แต่ก็ดังพอที่พวกเขาจะได้ยิน

ทั้งสามเดินตามพนักงานขึ้นไปบนชั้นสอง ก่อนจะเข้าไปในห้องลองชุดชายหญิงที่ทางร้านจัดสรรปันส่วนเป็นอย่างดี

ทันทีที่เข้าห้องมา แอรินถอนหายใจแรง โดยมีสายตาของปิ่นที่ลอบสังเกตเพื่อนสาวเป็นพักๆ

ชุดแต่งงานมีทั้งหมดสองชุด ชุดแรกคือชุดไทยจักรพรรดิสีครีม สไบสีทองอร่ามดูเด่นเป็นสง่า ส่วนชุดสำหรับค่ำคืนเธอเลือกชุดเกาะอกสีขาว กระโปรงยาวเข้ารูป ขณะที่ด้านหลังมีโบว์ช่อใหญ่พลิ้วไหวไปตามกระโปรงตัวยาว ดูเรียบหรูดูแพง

ธันวาในชุดสูทสีครีมเดินเข้ามาหาเจ้าสาวของเขา ได้เจอกันทั้งคู่กลับทำเพียงแค่สบตา ราวกับต้องมนต์สะกดของกันและกัน

ชายหนุ่มไล่สายตาตั้งใบหน้าจนถึงเนินอกใหญ่ ทันใดนั้นคิ้วหนากลับขมวดแน่นอย่างไม่ชอบใจหนัก เมื่อเห็นว่าภูเขาสองลูกเนินนู้นอกสายตาเด่นเกินไป

“สวยจนตาค้างเลยเหรอคะพี่ธัน คริคริ” ปิ่นเอ่ยแซว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“มันโป๊เกินไป ไปเปลี่ยนชุดให้ภรรยาฉันใหม่เดี๋ยวนี้” หันไปบอกพนักงานเสียงเรียบแต่ดูน่าเกรงขาม จนพวกเธอต้องปรี่เขามาหาแอรินเป็นการใหญ่

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แอร์ชอบชุดนี้ แถมชุดนี้ทางร้านสามารถแก้งานทันด้วย ไม่ต้องวุ่นวายหรอกนะคะ”

เธอเห็นใจพนักงานที่ต้องเร่งแก้ชุดให้เสร็จภายในวันเดียว นั่นเพราะอีกสามวันก็เป็นวันแต่งงานของเธอแล้ว

จัดกะทันหันขนาดนี้ ใครเขาจะแก้ชุดทัน พอคิดถึงเรื่องนั้น ทันทีที่เธอเข้ามาในห้องลองชุด สายตาก็กวาดมองหาชุดที่พอจะเป็นไปได้ แล้วไม่ลำบากพนักงานในการแก้มากเกินไป

“ถ้าเราชอบก็ได้ แต่พอมีวิธีไม่ให้ชุดโป๊มากเกินไปหรือเปล่า”

พอเห็นสายตาของว่าที่ภรรยา เขาก็ยอมให้ใช้ชุดนี้ได้ แต่เพิ่มเงื่อนไขให้ช่างทำอย่างไรก็ได้แก้ไขจุดบกพร่องนี้

พอลองชุดเสร็จทั้งสามก็พากันเดินลงมาชั้นล่าง ก่อนที่ธันวาจะยื่นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินให้พนักงาน

“ยังไม่แต่งเลยนะคะ แต่เห็นวี่แววกลัวเมียแล้วสิ” ปิ่นหัวเราะ

“พี่น่ะเหรอจะกลัวเมีย” คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม เหลือบมองเสี้ยวหน้าแอรินที่กำลังเดินดูชุดในร้านอย่างเพลิดเพลิน

“ปิ่นแซวเล่นนะ แต่อีกหน่อยก็คงไม่แน่ หึหึ”

เจ้าของรอยสักรูปหัวกะโหลกส่ายหน้าเบาๆ คนอย่างเขาเนี่ยนะ จะกลัวเมีย ฝันเถอะ อย่างไรเสียหลังจากงานแต่งไป คนหัวดื้ออย่างแอรินก็ต้องตกอยู่ภายใต้อาณัติเขาอยู่ดี