นางยังไม่ตาย

ไอสังหารแผ่ออกมาจากร่างที่นอนนิ่งอยู่บนที่เตียงไม้เนื้อแข็ง ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วรอบตัวอย่างสับสน กลิ่นเหม็นหืน กลิ่นเชื้อราลอยเข้าจมูกจนต้องนิ่วหน้าด้วยความสะอิดสะเอียนอยากจะอาเจียนออกมา

“ท่านพี่...ฮึก...ท่านแม่ ตายแล้วหรือ ท่านฆ่านางจริงหรือ” เสียงของเด็กน้อยดังวนอยู่ข้างหูจนนางต้องหันไปมอง

“ข้าไม่ได้ฆ่านาง และนางก็ยังไม่ตาย”

ม่านม่าน มองเด็กผู้ชายฝาแฝดตรงหน้าวัยห้าหนาวด้วยความมึนงง ก่อนจะยื่นมือไปบีบคอเด็กคนที่ใกล้มือนางมากที่สุด “ใครส่งแกมา”

“อ๊ากกกก ท่านพี่ช่วยข้าด้วย” เรี่ยวแรงของม่านม่านมีไม่มากนัก

“ปล่อย!!! อวี่เออร์นะ หญิงชั่ว” เด็กแฝดคนพี่หยิบของใกล้มือตีไปที่มือของม่านม่านเต็มแรง แต่แรงเด็กจะมากเพียงใด ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้น้องชายของเขาหลุดออกจากการเกาะกุมของม่านม่านมาได้

ม่านม่าน ชันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก นางในตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าร่างกายของนางเป็นอันใด หรือว่าจะถูกพิษสลายเรี่ยวแรงที่นางเป็นผู้สร้างขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องขยับร่างกายไม่ได้ต่างหากเล่า

เด็กแฝดคนพี่ดันตัวเด็กแฝดคนน้องไปอยู่ด้านหลัง ไม้ในมือยังชี้มาทางม่านม่านอย่างระวังตัว

“หึ จะทำอะไรฉันได้” นางยิ้มเยาะออกมา แต่เมื่อครู่ก็เป็นตรงหน้ามิใช่หรือที่ตีข้อมือนางจนเจ็บ

ม่านม่านมองสำรวจห้องที่นางนอนอยู่อย่างไม่เข้าใจ เมื่อครู่นางจำได้ว่ายังอยู่ภายในห้องพักเพื่อเตรียมตัวทำภารกิจสังหารนักการเมืองคนหนึ่ง แต่ทำไมตอนนี้นางถึงได้มาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ บ้านไม้ที่ดูเหมือนใกล้จะพังลงมาเต็มที เด็กแฝดสองคนมาจากไหน

“ถ้าท่านพ่อกลับมา ข้าจะได้จัดการเจ้า”

“หืม...ดี ฉันจะได้ฆ่าพ่อพวกแกเสียเลย” ม่านม่านยิ้มเย็นออกมา เด็กทั้งสองถอยตัวไปติดผนังพร้อมมองมาที่นางอย่างหวาดระแวง

ภาพความทรงจำไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด ไหลวนเข้าสู่หัวสมองของนางราวกับน้ำป่าที่ทะลักเข้ามา มู่ลี่ม่าน เจ้าของร่างที่ ม่านม่านเข้ามาอยู่ในร่างของนาง เด็กฝาแฝดที่เห็นตรงหน้าคือบุตรของนางกับ กงเพ่ยจิ้น

เดิมเจ้าของร่างเป็นบุตรีคหบดีใหญ่ของเมืองหลวง มู่ลี่ม่านถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่พอมารดาของมู่ลี่ม่านเสียชีวิตลง บิดาก็แต่งฮูหยินเอกเข้าจวน โดยที่นางมีบุตรสาววัยใกล้เคียงกับมู่ลี่ม่านติดตามเข้ามาด้วย ทั้งยังใส่ชื่อนางเข้าตระกูลมู่โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของผู้อาวุโสในตระกูล

ภายหลังเมื่อมู่ลี่ม่านเติบโตขึ้น จึงได้รู้ว่า ตู้ลี่เจียว คือบุตรสาวนอกสมรสของบิดานาง จางซื่อก็คืออนุที่เลี้ยงดูเอาไว้นอกเรือน พอมารดาของนางตายลงก็รับสองแม่ลูกเข้ามาอย่างมีหน้ามีตา

ตู้หยาง บิดาของนาง คงลืมไปว่าที่ตนเองมั่งคั่งจนร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง เป็นเพราะความสามารถของมารดาของนาง

มู่ลี่ม่าน มีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับ เกาตงหยวน บุตรชายรองเจ้ากรมการคลังที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลมู่ ตระกูลของท่านตานาง การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่สามารถยกฐานะตระกูลพ่อค้าที่ต่ำต้อยให้ทะยานขึ้นเกี่ยวดองกับขุนนางเช่นนี้ จางซื่อจะยอมปล่อยให้เป็นของมู่ลี่ม่านได้อย่างไร

นางกับบุตรีของนางจึงวางแผนทำลายชื่อเสียงของมู่ลี่ม่าน โดยวางยากำหนัดลงในอาหารของมู่ลี่ม่านในงานเลี้ยงน้ำชาในจวนตระกูลตู้ และบุรุษที่เคราะห์ร้ายก็ไม่ใช่ใคร เป็นกงเพ่ยจิ้น เด็กหนุ่มที่มารดาเจ้าของร่างรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่เล็ก ด้วยนางรู้ดีว่านางไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก จึงเลี้ยงดูกงเพ่ยจิ้นราวกับบุตรอีกคน

ชื่อเสียงของมู่ลี่ม่านถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี นางถูกตระกูลเกาโยนหนังสือถอนหมั้นใส่หน้า ทั้งยังถูกผู้เป็นมารดาขับไล่ออกจากตระกูล เคราะห์ดีที่ตระกูลมู่ยังพอมีเมตตากับนางอยู่บ้าง จึงให้นางใช้แซ่มู่ และมอบบ้านในชนบทพร้อมที่ทางให้นางได้ใช้ชีวิตกับกงเพ่ยจิ้น

มู่ลี่ม่าน สุขสบายมาตั้งแต่เกิด นางจะทนรับความลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร นางอาละวาดกับกงเพ่ยจิ้นนับต้องแต่มาถึงหมู่บ้าน โวยวายจะกลับตระกูลตู้เพื่อไปขอให้บิดาสอบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับนาง ไม่ว่านางจะส่งจดหมายไปกี่ฉบับ บิดาก็ไม่เคยตอบกลับเลยสักครั้ง เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่า นางถูกทอดทิ้ง

หลังมาอยู่ที่หมู่บ้านชนบทได้ไม่ถึงสองเดือน มู่ลี่ม่านก็พบว่านางตั้งครรภ์ นางคิดจะกินยาขับเลือดเพื่อเอาเด็กออก แต่พอได้ยินข่าวว่าน้องสาวต่างมารดาของตนแต่งงานกับอดีตคู่หมั้น กงเพ่ยจิ้นขอร้องนางให้เก็บเด็กเอาไว้ แล้วเขาจะเป็นผู้เลี้ยงดูเอง ตัวนางที่หมดอะไรตายยากจึงยอมตั้งครรภ์และคลอดเด็กทั้งสองออกมา โดยมิคิดที่จะเหลียวแลหรือสนใจเลี้ยงดูเลยสักนิด

สองสามีภรรยา แม้อยู่ในบ้านเดียวกันแต่ก็แยกกันใช้ชีวิต เด็กแฝดทั้งสองนอนกับผู้เป็นบิดา ในห้องของมู่ลี่ม่านนางอยู่เพียงลำพัง และที่ห้องของนางมีสภาพเหม็นหืน สกปรกเช่นนี้ก็เพราะตัวนางทำสิ่งใดไม่เป็นเลย กงเพ่ยจิ้นเองก็เลิกสนใจนางตั้งแต่นางอาละวาดทุบตีบุตรทั้งสองเมื่อตอนเขาเพียงสองหนาวเท่านั้น แต่อย่างน้อยก็ยังคงทำอาหารเผื่อนางด้วย

ที่นางต้องตายลงจนวิญญาณของม่านม่านเข้ามาแทนที่ เป็นเพราะนางสะสมความแค้นไว้ในใจมากเกินไปและร่างกายที่อ่อนแอของนาง ทำให้ร่างกายเกินจะรับไว้ถึงได้สิ้นใจลง

และที่เด็กแฝดทั้งสองอยู่ภายในห้องของนาง เป็นเพราะเมื่อสองวันก่อน กงเพ่ยจิ้นเดินทางเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์กับสหายในหมู่บ้าน โดยฝากเด็กทั้งสองไว้กับมู่ลี่ม่าน ถึงแม้มู่ลี่ม่านจะไม่สนใจ อย่างไรเด็กทั้งสองก็ดูแลตนเองได้ เขาถึงได้เข้าป่าอย่างวางใจ

ม่านม่านกำลังนั่งประมวลผลและหาเหตุผลที่ตัวนางมาอยู่ในร่างของมู่ลี่ม่านอยู่ ท้องของเด็กแฝดคนน้องก็ร้องขึ้นมาเรียกความสนใจจากนาง

“หิวหรือ?” นางหันไปเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ขอรับ” ดวงตากลมโตที่มองมาทางนางเอ่ยตอบอย่างกลัวๆ

“อย่าไปสนใจนาง ข้าจะไปหาอะไรให้เจ้ากินเอง”

“เจ้าทำอาหารได้หรือ?”

“รอให้ท่านทำให้ ข้าสองคนคงอดตาย”

“เด็กน้อย ข้าเป็นแม่ของเจ้ากระมัง พูดกับแม่ให้ดีหน่อย รู้ไหมเด็กดื้อจะโดนอะไร” ม่านม่านจ้องมองกงหนิงเจี้ยนจนเขาขนลุกไปทั้งตัว “พอข้าไปห้องครัว” นางไม่สนใจว่าเขาจะมองนางเช่นใด ยามนี้ท้องนางเองก็หิวเช่นกัน ต้องหาอะไรกินก่อน

กงหนิงอวี่ พอได้ยินว่าห้องครัวก็รีบลุกขึ้นเดินนำม่านม่านไปด้านนอกทันที

เสียงแดดของยามเช้า กลิ่นน้ำค้าง ไอดิน ที่ตัวม่านม่านไม่เคยได้สัมผัสมานาน นางยืนสูดลมหายใจเข้าอยู่ด้านหลังเรือนอยู่ครู่ใหญ่ พร้อมสำรวจตัวบ้านที่นางต้องอยู่ไปด้วย

“โทรมชะมัด” นางเบ้ปากอย่างดูแคลน บิดาเจ้าของร่างใจดำเหลือแสนไม่คิดจะแบ่งทรัพย์สินให้บุตรสาวตนเองมาตั้งตัวเลย หากมีโอกาสนางจะรีดเลือดของตระกูลตู้ออกมาให้หมดตัวเลยคอยดู

ภายในห้องครัวยังพอมีข้าวสารและเนื้อสัตว์หลงเหลืออยู่บ้างนิดหน่อย ม่านม่านมองวัตถุดิบตรงหน้าอยู่ครู่ก่อนจะคิดว่าสมควรทำอะไรเพื่อให้คนสามคนกินอิ่มท้อง พอคิดได้ก็เดินไปที่หน้าเตาไฟเพื่อจะจุดเตา

“พวกเจ้าจุดเตาเป็นหรือไม่” นางเพิ่งจะเคยเห็นเตาหน้าตาแบบนี้เป็นครั้งแรก

กงหนิงเจี้ยนเดินเข้ามาหยุดที่หน้าเตาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก ก่อนจะก้มตัวลงจนก้นน้อยๆ ลอยขึ้นมาแล้วตั้งหน้าตั้งตาจุดไฟให้ม่านม่าน

“มา...ข้าเอง” นางแย่งที่จุดไฟมาจากกงหนิงเจี้ยน

ม่านม่านทำตามที่กงหนิงเจี้ยนทำเมื่อครู่ จุดไฟติด แต่มันก็ดับลงอย่างรวดเร็ว จนนางเริ่มหงุดหงิดเสียแล้ว

“ท่านต้องเป่าด้วย” กงหนิงเจี้ยนไม่คิดอยากจะบอกวิธีจุดไฟให้ม่านม่านรู้ แต่กงหนิงอวี่ที่ทนมองไม่ได้ เป็นฝ่ายบอกขึ้นมาแทน