ตอนที่ 6 แค่นี้

ตอนที่ 6 แค่นี้

ตงหยางนิ่งอยู่นานราวกับกำลังรวบรวมสติ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมาได้ยินอะไรแบบนี้ อีกทั้งไม่เคยได้ยินว่าภรรยาจะขอหย่าจากสามี น้อยคนนักที่แต่งงานแล้วจะหย่าร้างกัน

“แค่นี้เหรอ... ที่คุณไม่พอใจผม” เมื่อตั้งสติได้เลยเงยหน้ามองภรรยาอีกครั้ง

คำว่า ‘แค่นี้’ ทำให้หย่งเล่อหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่แววตาไม่ขำเลยสักนิด

“เหรอ... ” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ก่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่ชอบใจนัก

“แค่นี้ของคุณ แต่มันเกินพอสำหรับฉันแล้ว” เขาใช้คำว่าแค่นี้ เพราะเขาไม่ได้โดนเองกับตัว แต่คนที่โดนอย่างเธอมันใช้คำว่าแค่นี้ไม่ได้หรอก!

“เปล่า... ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” ตง

หยางชะงัก

“ผมแค่อยากรู้ว่าคุณไม่พอใจอะไรผมอีกไหม ถ้ามี... บอกมาได้เลย ผมจะได้ปรับปรุง” เสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อย

“ไม่ต้อง” เธอส่ายหน้า คิดว่ามันไม่จำเป็นอีกแล้ว

“ฉันจะหย่า” นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ

หากจะบอกว่าเธอนั้นเชื่อเนื้อเรื่องเกินไปก็ไม่ถึงกับเชื่อทั้งหมด เพราะเธอไม่ได้อ่านเนื้อหาทั้งหมด รู้แค่ว่าเป็นนิยายวาย และพระเอกไม่ได้รักเธอ ตลอดเวลาที่แต่งงานกับเธอก็ไม่เคยเปิดใจ ทั้งที่เธอพยายามทำตัวให้เหมาะสม ทำหน้าที่ของภรรยาทุกอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ไม่รักไม่ว่า แต่ควรสนใจว่าเธอจะกินจะอยู่อย่างไรบ้าง มันทำให้เธอรู้สึกว่าเขาจะมีหรือไม่มีเธอก็ได้ ไม่มีปัญหาอะไร และผิดที่เธอนั้นได้เอาใจลงไปเล่นแล้ว มันเลยทำให้เธอรู้สึกเสียใจอยู่ฝ่ายเดียว

“ผมไม่หย่า” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นโดยไม่รู้ตัว

“หย่าไปแล้วคุณจะอยู่อย่างไร” เขาพูดต่อ

“สังคมมันไม่ได้ง่ายสำหรับผู้หญิงที่หย่า คุณจะถูกมองอย่างไร คุณคิดบ้างไหม” เพราะสมัยนี้ไม่ค่อยมีการหย่าร้าง และหากมีการหย่าร้างเกิดขึ้น คนที่ลำบากก็คือฝ่ายหญิง

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ได้” หากเธอไม่ได้รับความทรงจำเก่า เธอก็คงกลัวที่จะหย่าเหมือนกัน เพราะคนที่นี่ปลูกฝังและมีความเชื่อว่าสามีก็เปรียบเหมือนผืนฟ้าของภรรยา เป็นเหมือนโลกทั้งใบ และภรรยาต้องรักและเคารพสามี ไม่ว่าสามีจะพูดอะไรหรือบอกอะไรก็ต้องเชื่อ มันคือยุคที่ผู้ชายเป็นใหญ่

“ตอนนี้หย่าไม่ได้” ตงหยางไม่คิดจะหย่า แต่ดูท่าทางจริงจังของภรรยาแล้วคงไม่ยอมง่าย ๆ เขาเลยต้องยื้อเวลาออกไปก่อน

“ทำไม” เธอถามกลับทันที ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า อย่างไรก็ต้องหย่าอยู่ดี

ตงหยางเลือกที่จะเงียบ เพราะเขาตั้งตัวไม่ทันและยังไม่ได้คิดคำตอบเอาไว้

“เหตุผลล่ะ” เธอหรี่ตาลง เพราะรู้สึกว่าความเงียบของเขามีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

“คุณยังไม่ตอบผมเลย ว่าคุณไม่พอใจอะไรผมอีก” เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับย้อนถามแทน

“อยากฟังใช่ไหม ได้! ” เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ฉันไม่พอใจที่คุณละเลยฉันเหมือนไม่มีตัวตน” เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะอีกก้าว เสียงยังคงราบเรียบแต่ทุกคำเธอพูดออกมาชัดเจน

“ฉันไม่พอใจที่ต้องทำทุกอย่างอยู่คนเดียว เสื้อผ้า อาหาร งานบ้าน เรื่องในบ้านทุกอย่าง ฉันจัดการหมด ฉันตื่นก่อนคุณ หลับหลังคุณ คอยจัดตารางชีวิตให้คุณเรียบร้อย ถึงแม้คุณจะบอกว่าไม่ได้ร้องขอ แต่คุณเคยถามสักคำไหมว่าฉันเหนื่อยหรือเปล่า ถามฉันไหมว่าต้องการคนช่วยไหม ถ้าฉันไม่พูดไม่บอกอะไร คุณก็ไม่เคยรู้ ทั้งที่คุณมีตาก็น่าจะมองออก บ้านหลังใหญ่ฉันดูแลคนเดียวทั้งหมด ยังไม่พอ ฉันยังต้องวิ่งไปหาแม่คุณทุกครั้งที่เรียก ไปช้าก็โดนบ่นโดนว่าทำอะไรชักช้า” ในเมื่อเขาอยากฟังเธอก็จะพูดให้หมด!

“ฉันต้องยิ้มรับคำพูดแดกดันจากแม่ของคุณ ต้องทนให้คนอื่นมองว่าฉันมีปัญหา ทั้งที่คุณเองไม่เคยทำหน้าที่ของสามีให้เลย” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับร้องไห้

“คุณกลับบ้านมาก็กินข้าว แยกห้องนอน ทำงาน วนอยู่แบบนั้น คุณเคยหันมามองฉันบ้างไหม ว่าฉันอยู่ตรงไหนในชีวิตคุณ คุณทำเหมือนว่าจะมีหรือไม่มีฉันในชีวิตก็ได้ ในเมื่อมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน ก็ไม่รู้จะมีไปทำไม แค่นี้... พอจะเป็นเหตุผลให้ฉันหย่าได้ไหม” เธอพูดแค่เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ยังไม่เกิด ไม่ได้พูดถึงเส้นเรื่องของนิยาย เธอคิดว่าเหตุผลทั้งหมดนี้ก็พอสำหรับการหย่าแล้ว

เขายืนเงียบอยู่นาน หลังจากฟังทุกถ้อยคำจนหมด ต้องยอมรับว่าคาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นจริง ๆ และยอมรับว่าเขานั้นไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย

“ถ้าทั้งหมดที่คุณพูดมา... ผมแก้ไขได้ คุณยังจะหย่าไหม” ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดแบบไหนและโดนอะไรมาบ้าง เขาคิดว่าตัวเองแก้ไขได้

“แล้วคุณรักฉันเหรอ... ” หย่งเล่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะหยันเบา ๆ

คำถามนั้นตรงเกินไปจนตงหยางพูดไม่ออก

“เมื่อก่อนฉันอาจไม่สนใจเรื่องรักหรือไม่รักก็ได้ แค่ทำหน้าที่ภรรยาให้ดี แต่ก็ยังหวังว่าอยู่กันไปเดี๋ยวเราก็รักกันเอง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันอยากอยู่กับคนที่ฉันรัก... และเขาก็รักฉันเหมือนกัน” เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าหากเราอยู่กับคนที่ไม่รักเรา มันทุกข์ใจมากขนาดไหน

“คุณมีคนที่รักแล้วเหรอ” ตงหยางขมวดคิ้วทันที

“มีสิ” เธอหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ก็คุณไง” เธอมองตรงเข้าไปในตาของเขา

คำตอบนั้นทำให้ตงหยางนิ่งค้างหนักกว่าเดิม

“ฉันรักคุณ ถึงยอมทำทุกอย่างให้ ที่ผ่านมาฉันถึงยอมทนทุกอย่าง” เธอพูดช้า ๆ เธอยอม เธอทน เธอถึก และสายตาที่มองเขาไม่เคยปิดบังว่าเธอรักเขามากเพียงใด หากไม่ตาบอดก็คงมองออกอยู่แล้ว

“ในเมื่อคุณรักผม แล้วทำไมต้องหย่า” ตงหยางขมวดคิ้ว ก่อนถามออกไปอีก

“คุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือ” เธอถอนหายใจเบา ๆ

“คนที่ฉันรัก... และคนที่รักฉัน” เธอเน้นทีละคำ

“ฉันต้องได้รับความรักตอบ ไม่ใช่แค่รักอยู่ข้างเดียว” เธอยิ้มบาง ๆ แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม

“ผม... ไม่รู้ว่าความรักคืออะไร” ตงหยางหลบสายตาไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“ผมไม่เข้าใจว่ามันต้องรู้สึกแบบไหน” เขารู้แค่ว่าตัวเองต้องทำตามหน้าที่เท่านั้น

“ความรักไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่แค่แต่งงานแล้วอยู่ด้วยกัน” หย่งเล่อมองเขาอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“มันคือการนึกถึงอีกคนโดยไม่ต้องฝืน โดยไม่ต้องให้ใครสั่ง แค่เห็นคนที่รักไม่สบายเราก็รู้สึกแย่แล้ว รู้สึกคิดถึง อยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าอีกฝ่ายทำอะไรอยู่ มีความเป็นห่วงเป็นใย แม้เราจะมีเรื่องไม่สบายใจก็ไม่อยากให้กระทบอีกฝ่าย คือการอยากกลับบ้านเพราะมีใครบางคนรออยู่ ไม่ใช่เพราะมันเป็นหน้าที่ที่ต้องกลับ” เธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา เธอบอกนิยามความรักในแบบของเธอ ซึ่งเธอไม่รู้ว่าแต่ละคนมีนิยามความรักแบบไหน อาจมีน้อยกว่านี้หรืออาจมีมากกว่านี้ก็ได้

“ความรักคือการใส่ใจ แม้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ คือการกลัวว่าเขาจะเสียใจ คือการไม่อยากให้เขาต้องแบกอะไรคนเดียว และที่สำคัญ... มันต้องเป็นความรู้สึกที่คุณเต็มใจ ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องพยายามทำ ไม่ใช่สิ่งที่ฝืนใจทำ” แค่การละเลยและไม่ใส่ใจของเขาก็ทำให้เธอรู้แล้วว่าเขาไม่ได้รักเธอ

“ฉันไม่อยากเป็นบทเรียนให้คุณเข้าใจคำว่ารัก ฉันอยากเป็นคนที่ถูกรัก” เธอคิดว่าถ้ารักแล้วจะรู้เอง ไม่จำเป็นต้องศึกษาหรือต้องใช้เวลา เพราะเธอยังรักเขาทั้งที่ไม่ได้ศึกษาอะไรเลย...