ตอนที่ 5 เรา... มาหย่ากันเถอะ

ตอนที่ 5 เรา... มาหย่ากันเถอะ

ตงหยางเลิกงานเร็วกว่าปกติ เขาอยากกลับไปคุยกับภรรยาให้รู้เรื่อง อย่างน้อยก็ต้องถามว่าอาการเป็นอย่างไรบ้าง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตั้งแต่เช้าแทบไม่ได้กินอะไรจริงจังเลยสักมื้อ ปกติแล้วในกระเป๋าจะมีกล่องข้าววางรออยู่เสมอ เปิดออกมาก็เจอกับอาหารที่ภรรยาเตรียมให้ทุกวัน แต่วันนี้ไม่มี

ตอนเที่ยงเขาเลยต้องออกไปซื้อกินเอง ซึ่งเป็นร้านประจำที่เพื่อนกับลูกน้องชอบพาไป รสชาติจัดจ้านแต่กลับไม่ถูกปาก เขากินไปได้ไม่กี่คำก็หยุด รู้สึกว่ามันไม่ถูกปาก เขาก็ไม่เข้าใจ แต่ก่อนเขาก็กินร้านนี้เหมือนกับคนอื่น ๆ ก็ยังรู้สึกว่ามันอร่อยอยู่เลย แต่มาตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ได้อร่อยเหมือนเดิมเสียแล้ว

ตงหยางไม่คาดหวังว่าภรรยาจะลุกขึ้นมาทำอาหาร เพราะรู้ว่าเธอไม่สบาย แค่หวังว่าในตู้เย็นอาจยังมีอาหารที่เธอทำเหลืออยู่สักอย่างสองอย่างให้พอประทังความหิวไปได้

พอเดินเข้าบ้านก็เห็นแสงไฟสว่างอยู่บางส่วน บรรยากาศไม่ถึงกับมืดสนิทเหมือนเมื่อคืน มันทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

พอเข้ามาด้านในก็ไม่เห็นภรรยาอยู่ เขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง

“เล่อเล่อ คุณกินข้าวหรือยัง” ไม่มีคำตอบจากด้านใน เขาเลยไม่แน่ใจว่าภรรยาหลับอยู่ไหม

“ผมขอคุยด้วยหน่อย” เขารออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะซ้ำ

ด้านในยังคงเงียบเหมือนเดิม ราวกับในห้องไม่มีใครอยู่ เขาจึงกลับลงไปชั้นล่าง เดินตรงเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นหาอะไรพอกินเป็นมื้อเย็น เขาเจอกล่องอาหารยังวางเรียงอยู่ แต่เป็นกล่องเดิมจากเมื่อวาน ไม่มีของใหม่เพิ่มขึ้นเลย เขายืนนิ่งอยู่หน้าตู้เย็นครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกล่องอาหารออกมา

“ยังดีที่ยังมีอาหาร” เขาพึมพำกับตัวเอง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าซื้อกินข้างนอก

ขณะอุ่นอาหาร สายตาเขาเผลอมองขึ้นไปทางบันไดชั้นสอง ไม่รู้ว่าภรรยาได้กินอะไรไปหรือยัง เขาชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตักอาหารใส่จานสองใบโดยไม่รู้ตัว

ทางด้านหย่งเล่อนั้นไม่ได้หลับ เธอได้ยินเสียงรถเขาเลี้ยวเข้ามา ได้ยินเสียงประตูเปิดปิด ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเขาเดินขึ้นมาเคาะหน้าห้อง

เธอไม่ได้ตอบ เพราะต้องการให้เขาไปจัดการธุระของเขาให้เสร็จก่อนที่เธอจะออกไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

เรื่องรักหรือไม่รักนั้น... เธอไม่คิดจะโทษเขา ความรู้สึกบังคับกันไม่ได้ ไม่มีใครสามารถสั่งให้คนคนหนึ่งรักได้

สิ่งที่เธอรับไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รัก แต่มันคือความไม่ใส่ใจ ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา มีแต่เธอที่วิ่งตาม ดูแลทุกอย่างให้หมด ทั้งเสื้อผ้า ทั้งอาหารการกิน ทั้งงานบ้าน ดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง

ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้ บางทีเธอก็คงไม่รู้ว่าสำหรับเขานั้น เธอไม่มีค่า ไม่ต่างอะไรกับอากาศ ไม่สิ... อากาศยังมีประโยชน์ให้หายใจ เขาอาจมองเธอเป็นเพียงฝุ่นละอองเล็ก ๆ เท่านั้น

“ขนาดยังไม่เจอกับนายเอกยังเป็นแบบนี้” ถึงจะน้อยใจเสียใจกับเรื่องที่เขาละเลย แต่เธอไม่คิดจะหยิบมาพูด พูดไปก็เหมือนเรียกร้อง และเธอไม่อยากเป็นฝ่ายเรียกร้อง

หย่งเล่อลุกขึ้นยืน สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับสามี พอลงไปก็เห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” หย่งเล่อไม่รอให้เขาทานมื้อเย็นเสร็จ เธออยากพูดให้มันจบเร็ว ๆ

“ครับ” ตงหยางเงยหน้าขึ้น บ่งบอกว่าเขาพร้อมฟัง

“เรา... มาหย่ากันเถอะ” เธอเดินมาหยุดตรงข้ามโต๊ะ มองเขาตรง ๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

ช้อนในมือของตงหยางหลุดลงกระทบขอบชาม เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินอะไรแบบนี้

“เพราะอะไร” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลคำพูดนั้น

เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา

“เพราะมันไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อแล้ว” เธอไม่พูดเรื่องที่เขาละเลย ไม่พูดเรื่องความเย็นชา ไม่พูดเรื่องคืนเข้าหอที่เขาแยกห้องนอนตั้งแต่วันแรก

เธอแค่รู้ว่าเขาจะได้เจอกับคนคนนั้นแล้วเริ่มทำงานร่วมกัน เริ่มสนิท เริ่มเชื่อใจ จากนั้นความรู้สึกจะค่อย ๆ ขยับตามลำดับ จนกลายเป็นความรัก เธอไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะทำงานด้วยกันตอนไหน เพราะไม่ได้อ่านเนื้อหา รู้แค่ว่าทำงานร่วมกัน ในนิยายบอกไว้แบบนั้น และเธอไม่คิดจะยืนขวางทางอีกต่อไป

“คุณไม่ได้รักฉัน” เธอพูดต่ออย่างช้า ๆ

“ฉันก็ไม่อยากฝืนตัวเองให้อยู่ในที่ที่ไม่มีใครต้องการ” ไม่รักก็แค่ปล่อย เธอไม่อยากเป็นตัวประกอบที่มีไว้คั่นกลางชีวิตใครอีกแล้ว

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แววตาไม่สั่นไหวเหมือนก่อน เพราะเธอคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก่อนตัดสินใจ

“คุณรู้ไหม” เธอเอ่ยช้า ๆ

“ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง” เธอหัวเราะเบา ๆ คล้ายสมเพชตัวเอง

ตงหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดแทรก เขายอมรับว่าพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรพูดแบบไหนออกไป

“แม่คุณถามฉันทุกครั้งที่เจอ ว่าเมื่อไรจะมีหลานให้ท่านอุ้ม บางวันก็พูดตรง ๆ ว่าฉันดูแลตัวเองไม่ดี บางวันก็ถามว่าฉันมีปัญหาหรือเปล่า แต่งงานมาตั้งครึ่งปีแล้วยังไม่มีข่าวดี” คำพูดเหล่านั้น เธอกลืนลงคอมาตลอด ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย

“ท่านโทษฉันทุกอย่าง โทษว่าร่างกายฉันไม่แข็งแรงพอ โทษว่าฉันไม่พยายาม” เธอจ้องมองเขาตรง ๆ

“พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่ามันจะมีได้อย่างไร ในเมื่อคุณไม่เคยเข้าห้องฉันตั้งแต่คืนแต่งงาน” เธอตั้งใจแล้วว่าหลังจากนี้ เธอจะพูดทุกอย่าง ไม่แบกรับอะไรอีกแล้ว

ตงหยางเหมือนถูกคำพูดนั้นตรึงไว้ เขาได้แต่นั่งเงียบ เพราะเขาไม่เคยรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้ที่หย่งเล่อไม่พูดเรื่องนี้ เพราะเห็นแก่หน้าเขา เห็นแก่ภาพลักษณ์ของเขา เห็นแก่ความภูมิใจของครอบครัวเขา เห็นแก่คำว่าศักดิ์ศรีของผู้ชาย

เธอรับแรงกดดันไว้คนเดียว ยิ้มรับคำเหน็บแนม ยอมเป็นฝ่ายถูกตำหนิ โดยไม่เคยปริปากบอกความจริงแม้แต่คำเดียว

“ฉันไม่เคยพูด เพราะไม่อยากให้ใครมองคุณไม่ดี” เสียงเธอนิ่งกว่าทุกครั้ง

“แต่ตอนนี้... ฉันไม่จำเป็นต้องปกป้องคุณอีกแล้ว” ปกป้องตัวเองยังไม่ได้ เธอก็ไม่คิดจะปกป้องใครทั้งนั้น

“ฉันเหนื่อยแล้ว” เธอสรุปสั้น ๆ เธอเหนื่อยกับการแบกความคาดหวังของคนอื่น เหนื่อยกับการรักษาหน้าผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะหันมามองเธอจริง ๆ และครั้งนี้ เธอไม่คิดจะยอมเงียบอีกต่อไป