เข้าสู่ระบบตอนที่ 1
อวี้เหมียนเหมียน
มู่หลินหลิน ครั้งหนึ่งนางเคยใช้ชีวิตในชื่อนั้นจนกระทั่งเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ตอนนั้นหญิงสาวคิดว่าต้องตายแน่แล้ว ไม่คิดว่าตื่นมาอีกครั้งกับพบว่าตัวเองกลายเป็นสตรีอีกคน ซ้ำยังไม่ได้อยู่ที่มิติเดิมแต่กลับมาโผล่ที่มิติที่คลายกับจีนโบราณแทน
หญิงสาวนั้นได้ข้ามมิติมาเกิดใหม่อีกครั้งในร่างของอวี้เหมียนเหมียน วัยสิบหกปีโดยการสวมร่างแทนที่อวี้เหมียนเหมียนที่ตายไปแล้วเพราะถูกรถม้าที่คลุ้มคลั่งวิ่งเข้ามาชน จนอาการสาหัส
จากการที่ได้ยินสาวใช้และคนอื่นๆในจวนพูดกันเห็นว่าร่างนี้ไม่ได้สติอยู่ร่วมเดือนจนคิดว่าหญิงสาวจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว หมอคนใดที่เชิญมาตรวจต่างบอกไปในทางเดียวกันว่าให้สกุลอวี้ทำใจเตรียมจัดงานศพได้เลย จะให้นางฟื้นขึ้นมาอีกเป็นเรื่องที่หมดหวังแล้ว
เพราะฉะนั้นการฟื้นขึ้นมาราวปาฏิหาริย์จึงนำความยินดีมาให้ทั้งสกุลอวี้
ฮูหยินผู้เฒ่าอวี้หรือก็คือท่านย่าของนางถึงขั้นไม่กินเนื้อสามปี อีกทั้งบริจาคทานตั้งโต๊ะแจกโจ๊กแก่ผู้ยากไร้ถึงสามวันสามคืน
อวี้เหมียนเหมียนหรือก็คือบุตรสาวคนรองผู้เกิดจากฮูหยินเอกของจวนนั้นเป็นที่รักใคร่ตามใจมาตั้งแต่เล็กๆ ผู้คนในจวนต่างก็รักใคร่นางเป็นอย่างยิ่ง ความทรงจำของอวี้เหมียนเหมียนคนก่อนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นค่อนข้างเต็มไปด้วยความสุขจนนางแอบนึกสงสารเจ้าของร่างที่ต้องมาตายไปก่อนวัยอันควรทั้งที่มีชีวิตอย่างมีความสุขถึงเพียงนี้
ครอบครัวเพียบพร้อมทั้งทรัพย์สินเงินทอง อีกทั้งเป็นลูกภรรยาเอกแค่นี้หญิงสาวอย่างอวี้เหมียนเหมียนก็ถือว่าทางข้างหน้าโรยไปด้วยกลีบดอกไม้แล้ว
แม้จะนึกสงสารอวี้เหมียนเหมียนในอดีตแต่มู่หลินหลินก็ต้องยอมรับว่าตัวนางนั้นถือว่าเป็นผู้ที่โชคดีที่ได้มีโอกาสมีชีวิตอีกครั้ง
วิญญาณของนางไม่ได้มาขโมยร่างแน่หญิงสาวมั่นใจ ถึงจะไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงมาเข้าสวมร่างของอวี้เหมียนเหมียนในมิติคล้ายจีนโบราณเช่นนี้ คงเป็นสวรรค์เกิดเห็นใจหรือมีสิ่งใดผิดผลาดนางเองก็ไม่อาจรู้ได้แน่ชัด แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ต้องขอบคุณล่ะนะ
ส่วนอวี้เหมียนเหมียนคนก่อน ก็คงจะต้องถือว่าเป็นสวรรค์ที่อิจฉาหญิงงาม ถึงได้เร่งให้ต้องมาตายก่อนวัยอันควรเช่นนี้
แต่อวี้เหมียนเหมียนคนก่อน เจ้าวางใจเถิดนับแต่นี้ข้ามู่หลินหลินจะใช้ชีวิตเป็นเจ้าเป็นอย่างดี สิ่งใดที่เจ้าควรได้รับข้าจะไม่ให้เจ้าขาดไปสักอย่าง ข้าสัญญาจะใช้ชีวิตนี้ของเจ้าให้มีความสุขยิ่งๆขึ้นไป
มู่หลินหลินจะใช้ชีวิตเป็นอวี้เหมียนเหมียนให้ดี จากนี้จะไม่มีมู่หลินหลินอีกมีเพียวอวี้เหมียนเหมียนเท่านั้น
สองปีผ่านมาแล้วที่นางใช้ชีวิตเป็นอวี้เหมียนเหมียน โชคดีที่ทักษะการแสดงนั้นติดตัวนางมาหญิงสาวจึงเป็นอวี้เหมียนเหมียนได้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางคืออวี้เหมียนเหมียนคนใหม่ คงเป็นเพราะนางมีความทรงจำของอวี้เหมียนเหมียนคนเก่าอยู่ด้วยยิ่งทำให้ไม่มีสิ่งใดที่นางไม่รู้ สิ่งใดที่อวี้เหมียนเหมียนคนเก่าเคยประสบพบเจอนางล้วนรู้ทุกเรื่อง
เรื่องการวางตัวการพูดทุกอย่างนางล้วนเคยแสดงในซีรี่ส์มาแล้วทั้งนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากในการปรับตัวเลย นานวันเข้าก็กลายเป็นความเคยชินความคุ้นเคย นางหลอมรวมตัวตนกลายเป็นอวี้เหมียนเหมียนอย่างสมบูรณ์
นางก็คืออวี้เหมียนเหมียน อวี้เหมียนเหมียนก็คือนาง เป็นการใช้ชีวิตจริงๆ ไม่ใช่การแสดงอีกต่อไป
เพราะว่าเคยได้รับบาดเจ็บจนเกือบไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอีก หลังจากที่นั้นไม่นานหญิงสาวก็ถูกส่งตัวมาอยู่ที่เรือนพักที่อยู่บนเขาใกล้ชิดธรรมชาติเหมาะแก่การพักฟื้นรักษาตัวตามที่ท่านหมอชื่อดังผู้หนึ่งแนะนำ ซึ่งท่านย่าและท่านพ่อท่านแม่ของนางก็เห็นด้วย พอร่างกายนางพอที่จะนั่งรถม้าได้แล้วถึงได้ย้ายมาพักอยู่ที่เรือนนี้
ร่างกายตอนที่นางฟื้นขึ้นมาอ่อนแอมาจริงๆ ตอนนั้นแม้แต่ลุกขึ้นมาจากเตียงก็ยังทำได้ยาก กว่าจะลุกขึ้นนั่งได้ก็สิบกว่าวันทีเดียว แม้จิตวิญญาณจะไม่เป็นอะไร แต่ถ้าร่างกายไม่ไหวก็ทำสิ่งใดไม่ได้จริงๆ
หญิงสาวยังจำรสขมของยาแต่ละชามได้เป็นอย่างดี ช่างยากจะกลืนลงคอได้โดยง่ายจริงๆ แต่ถ้าไม่ดื่มยาก็ไม่มีทางหายดีได้แน่ จำได้ว่านางกล้ำกลืนดื่มยารวดเดียวจนหมดทั้งน้ำตา ซ้ำดื่มไปดื่มมารสยาก็ยิ่งขมมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ติดว่านางยังอยากมีชีวิตอยู่และเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งจึงรู้ดีว่าการมีชีวิตนั้นดีเพียงใดจึงได้กัดฟันทนจนในที่สุดก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้
แต่ถึงอยากนั้นก็ยังต้องทนทุกกับการดื่มยาบำรุงทุกวันอยู่ดี
“ท่านย่าเจ้าคะ...ยาบำรุงนี่ข้าไม่ดื่มแล้วได้หรือไม่” หญิงสาวเอ่ยถามท่านย่าของนาง หลังจากที่เมื่อครู่หญิงสาวเพิ่งจะกั้นใจดื่มยาบำรุงหมดในคราเดียวท่ามกลางสายตาของท่านย่าที่มองมาอยู่ตลอด
“ร่างกายเจ้าอ่อนแอ...ยาบำรุงจะไม่ดื่มแล้วได้อย่างไร”
“ข้าดีขึ้นมากแล้วนะเจ้าคะท่านย่า” นางเอ่ยเสียงอ้อน
“เช่นนั้นเอาไว้ครั้งหน้าท่านหมอตู้มาตรวจย่าจะถามให้ว่าลดยาบำรุงได้บ้างหรือไม่ก็แล้วกัน” หญิงชราเอ่ยกับหลานสาวของนาง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านย่าน่ารักที่สุดเลย” สาวน้อยเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะลุกไปกอดท่านย่าของนางอย่างออดอ้อนเอาใจ
ท่านย่านั้นตั้งแต่ที่นางย้ายมาอยู่ที่เรืองพักใจสงบเป็นสุขแห่งนี้เมื่อสองปีก่อนก็มีท่านย่ามาอยู่ด้วยกันกับนาง
ทุกเรื่องมีท่านย่าคอยดูแลเอาใจใส่ตลอดมา เรื่องสุขภาพร่างกายของนางมีท่านย่านี่แหละที่เป็นห่วงที่สุด
ในมิติก่อนอวี้เหมียนเหมียนเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุจากไปเร็วตั้งแต่ที่หญิงสาวอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้นในครอบครัวก็ไม่มีใครอีก ใช้ชีวิตเพียงคนเดียวมาตลอดจนได้เป็นนักแสดง โดยบังเอิญโดยการชักชวนจากบริษัทใหญ่ ตอนนั้นหญิงสาวต้องการเงินจึงได้ลองงานแสดงดู
ชีวิตในชาติก่อนของเธอไม่ถือว่าง่ายเลย เธอชอบเบื้องหลังแต่กลับต้องมาแสดงเบื้องหน้าแทนเพราะเงินในตอนนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นกว่าความฝัน และก็คงเป็นเพราะโชคดีและความพยายามเต็มที่อาชีพดาราจึงไปได้ดี
ถ้าย้อนกลับไปได้อีกครั้งเธอก็คงเลือกเดินทางเส้นเดิม ในเมื่อมีเงินถึงสามารถมีชีวิตได้ อีกอย่างเมื่อได้เริ่มแสดงมากขึ้นเรื่อยๆ กับพบว่าการแสดงก็เป็นสิ่งที่เธอชอบเช่นเดียวกัน
หากในตอนนี้เธอจะเลือกทำตามฝันในการก่อนอีกครั้งมันจะเป็นไปได้ไหมนะ
อวี้เหมียนเหมียนเกิดความสงสัยขึ้นในใจ
หากอยากรู้คำตอบก็คงต้องลองดูสักครั้งแล้ว
ตอนพิเศษ รักแท้และรักเดียวของเธอตลอดไปเมื่อมู่หลินหลินก้าวเข้าสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าเธอก็พบว่าห้องนอนใหญ่ที่หรูหรานั้นได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความโรแมนติกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟ ภายในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวอบอุ่น เทียนหอมนับสิบเล่มถูกจุดเรียงรายสร้างบรรยากาศที่นุ่มนวลและเย้ายวน บนเตียงนอนขนาด ใหญ่ถูกโปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างพิถีพิถัน“พี่ชิงเหอ...” มู่หลินหลินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าและ ความเศร้าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันและความรักที่ท่วมท้นหลี่ชิงเหอเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่น และ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงมาตลอดหลายเดือน“ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้จัดเตรียมงานวิวาห์อันแสนยิ่งใหญ่...แต่ผมจะไม่ยอมให้ภรรยาของผมพลาดคืนเข้าหอที่โรแมนติกไปได้” หลี่ชิงเหอกระซิบเสียงพร่าพลางจูงมือพาเธอไปยังระเบียงส่วนตัวบนโต๊ะเล็ก ๆ มีแชมเปญชั้นเลิศถูกแช่เย็นไว้พร้อมแก้วทรงสูงสองใบแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนทอดยาวเป็นฉากหลัง“วันนี้คือการเริ่มต้นใหม่ของเราอย่างแ
ในอ้อมกอดนั้นความรู้สึกและความทรงจำของพวกเขา ประสานกันอย่างสมบูรณ์ความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้อง มีคำพูดใด ๆ มาอธิบายอีกต่อไปพวกเขาต่างรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน โลกคู่ขนานนั้น เป็นความจริงและความรักที่เคยมีในโลกนั้นได้ถูกนำติดตัวกลับมายังโลกนี้ด้วยเช่นกันเมื่อผละออกจากกัน หลี่ชิงเหอจับมือของมู่หลินหลินไว้แน่น เขากลับมาควบคุมสติอารมณ์ในแบบฉบับของนักธุรกิจใหญ่ได้อีกครั้ง แม้จะยังคงมีความอ่อนโยน และ ความรัก ฉายอยู่ในแววตาที่มองนาง“คุณมู่... หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า เหมียนเหมียน ดี” เขาลองเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงกระซิบมู่หลินหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความสุข ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองจากปากของเขา“คุณจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ค่ะ ตราบใดที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน”หลี่ชิงเหอกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา “ผมจะไม่ยอมให้พวกเราต้องพรากจากกันอีกแล้ว”“ฉันก็ไม่อยากต้องพรากจากคุณอีกแม้สักเสี้ยวนาที”“ถ้าอยากนั้นก็ต้องเริ่มที่จะต้องหาวิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น“วิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” หญิงสา
ตอนที่ 30/1 สวรรค์มิอาจพรากรัก มู่หลินหลินและเฟิงอวี้มาถึงห้องทำงานหรูของท่านประธานแห่ง บริษัทยักษ์ใหญ่ตึกสูงระฟ้าและความหรูหราทันสมัยทำให้เฟิงอวี้ตื่นเต้น อย่างเห็นได้ชัด“ตื่นเต้นจังหลินหลิน ท่านประธานคนนี้ลึกลับมาก ไม่เคยมีใคร เห็นหน้าอย่างเป็นทางการเลยนะ”มู่หลินหลินพยักหน้าเล็กน้อย ภายในใจของเธอนั้นยังคงว่าง เปล่าและเศร้าหมอง เธอมาที่นี่เพียงเพราะต้องการทำงานให้หนักจนไม่มีเวลาคิดถึงหลี่จิ่งเทียนไม่นานหลังจากนั้นประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ก็เปิดออกร่างสูง ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับมู่หลินหลินโลกทั้งใบของมู่หลินหลินราวหยุดหมุนทันทีนี่มัน...ใบหน้าของบุรุษตรงหน้านั้น เหมือนกับหลี่จิ่งเทียนราวกับแกะ โครงหน้าคมคาย ดวงตาที่ลึกซึ้ง และริมฝีปากที่สง่างาม ทุกสัดส่วน คือ คนที่เธอรักสุดหัวใจ“พี่จิ่งเทียน...” คำนั้นผุดขึ้นมาในลำคอของมู่หลินหลินอย่าง แผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นตัวเธอเองหยาดน้ำตาแห่งความสับสน และความปิติที่มาพร้อมกันเริ่มเอ่อคลอในดวงตาบุรุษตรงหน้าไม่ได้สวมชุดผ้าไหมจีนโบราณ แต่เป็นชุดสูทร
ตอนที่ 29สวรรค์ไร้เมตตาจริงหรือ ในวันที่อวี้เหมียนเหมียนเสียชีวิตวิญญาณในร่างก็กลับไปอยู่ในร่างมู่หลินหลินซึ่งเป็นร่างเดิมของตนเองที่นอนโคมม่าอยู่โรงพยาบาลมาตลอดสามเดือนเต็มเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทั่วร่างกาย กลิ่นฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ ที่ดังเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอรู้ว่าได้กลับมายังมิติเดิมของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่เธอเอ่ยขึ้นคือชื่อของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่ารักเขาหมดใจ และต้องจากเขามาในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดที่สูญเสียเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ เมื่อนึกถึงชายคนรักรวมไปถึง ชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ ที่นางเพิ่งจะได้รับรู้การมีอยู่ของเขาไม่กี่วันก็ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลเช่นเดียวกันราวกับไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงความฝันอัน ยาวนาน แต่หากเป็นเพียงเรื่องในความฝันเหตุใดเธอรู้สึกได้ถึงความรักของเขาและ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันสำหรับเธอทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน ทั้งหมดคือความจริง เพียงแต่ ความจริงคือพวกเรา ไม่อาจพบกันอีกได้ หรือไม่ก็ต้องรอคอยอย่าง ไร้จุดหมาย ซึ่งถึงแม้ไร้จุดหมายเธอก็ยังตั้งใจที่จะรอ เพื่
ตอนที่ 28สวรรค์โปรดเมตตาข้าณ จวนสกุลหลี่ยามนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่นครื้นเครงสำหรับงานมงคล ทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติ สหาย ร่วมไปถึงแขกและผู้ร่วมความคึกครักต่างก็พากันตั้งตาขบวนเจ้าสาวกันอย่างใจจดจ่องานแต่งระหว่างสกุลหลี่และสกุลอวี้ถือเป็นงานแต่งที่ใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีที่เคยจัดขึ้นนอกจากงานแต่งของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีงานใดเทียบกับงานแต่งในวันนี้ได้อีกหลี่จิ่งเทียนที่ควบม้าพาอวี้เหมียนเหมียนกลับมาในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดและหญิงสาวที่หมดสติราวกับไร้ชีวิตมิใช่เจ้าสาวแสนงามที่ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวอย่างที่ทุกคนคาดคิดและควรจะเป็นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไปทั่ว แต่หลี่จิ่งเทียนกับไม่สนใจผู้อื่นว่าจะเป็นอย่างไร เขาอุ้มร่างเล็กวิ่งเข้าไปในจวนสกุลหลี่ในทันที พร้อมกับเรียกท่านหมอไป๋ที่มาเป็นแขกร่วมงานมงคลในวันนี้ของเขาด้วย ให้รีบมาดูอาการศหญิงคนรักของเขานางถูกอุ้มไปที่ห้องหอ ท่านหมอไป๋เข้าไปตรวจรักษานาง หลี่จิ่งเทียนถูกกันให้รออยู่ด้านนอกพร้อมบิดาและมารดาของเขาไม่นานคนจากสกุลหลี่ก็ที่รู้ข่าวก็ตามมาเช่นเดียวกันการตรวจรักษาใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม [1] หลี่จิ่งเทียนเฝ้ารอจนแทบสิ้นสติ หากไม่ใช่ว่า
ตอนที่ 27งานสมรสที่ควรจะน่าปิติยินดีที่สุดการตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงรอบๆ จวนเป็นการเสริมสร้างบรรยากาศแห่งงานมงคงที่มาถึงได้อย่างดีเกี้ยวแปดคนห่ามสำหรับรับตัวเจ้าสาวมาถึงจวนสกุลอวี้ โดนมีหลี่จิ่งเทียนผู้เป็นเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองหลี่จิ่งเทียนเมื่อได้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดมีรวดลายมงคลปักอยู่ก็ยิ่งขับให้รูปโฉมน่ามองของเขาโดดเด่นขึ้นมา สตรีน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนหรือออกเรือนไปแล้วเมื่อได้เห็นก็แทบจะยากนักที่จะไม่หลงใหล พวกนางต่างกำลังนึกอิจฉาคุณหนูอวี้ที่กำลังจะได้แต่งกับบุรุษที่แสนร่ำรวยทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติเช่นนี้เจ้าบ่าวหนุ่มโดนรั้งเอาไว้จากญาติของฝ่ายเจ้าสาวตามธรรมเนียมที่จะต้องให้เจ้าบ่าวตอบเล่นเกมตอบปัญหาหรือแต่งก่อนให้เจ้าสาว จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้านในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยามนี้อวี้เหมียนเหมียนสวมใส่ชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงให้มารดาเข้ามาคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ก็จะสามารถเดินออกไปที่หน้าประตูจวนที่สนุกสนานกันจนดังมาถึงเรือนที่นางใช้แต่งตัวอยู่“คุณหนูท่านไหวหรือไม่เจ้าค่ะ...ยามนี้รู้สึก
ตอนที่ 7ความจริงที่เปิดเผยประตูเรือนฮูหยินเอกถูกเปิดออกเบา ๆ หลี่จิ่งเทียนก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกับบุรุษวัยกลางคนที่สวมชุดเรียบง่าย ทว่าแววตาเปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญ “คารวะคุณชายหลี่ ข้าต้องขออภัยที่รบกวนท่านในยามวิกาลเช่นนี้” อวี้เหมียนเหมียนโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว แต่แววตาเต็มไปด้วยความกั
ตอนที่ 6 ยาพิษในเรือน ยามค่ำคืนดึกสงัด ความเงียบเหงาปกคลุมจวนสกุลอวี้ มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่ดังมาจากนอกหน้าต่าง อวี้เหมียนเหมียนเพิ่งจะเข้านอนได้ไม่นาน ก็ถูกสาวใช้คนสนิทเรียกให้ตื่นขึ้นด้วยความร้อนรน “คุณหนูฮูหยินใหญ่อาการไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ไม่รอช้า อวี้เหมียนเหมีย
ตอนที่ 5 การพบกันอีกครั้งรุ่งเช้าหลังงานเลี้ยงผ่านไป จวนสกุลอวี้ยังคงคึกคักด้วยการพูดคุยถึงแขกผู้มาเยือนเมื่อวานชื่อของ “คุณชายหลี่จิ่งเทียน” ถูกเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกมุมเรือน บ่าวไพร่ล้วนเอาไปพูดอย่างชื่นชมไม่ขาดปากแน่นอนว่า อวี้หรูซินคือผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดสตรีที่เคยคิดว่าตนจะได้เป็
ตอนที่ 4 เปิดตัวคู่หมั้น หลังจากได้ฟังเรื่องคู่หมั้นจากท่านย่า คำว่า หลี่จิ่งเทียน ก็วนเวียนอยู่ในหัวของอวี้เหมียนเหมียนไม่หยุดนางใช้เวลาตลอดวันรุ่งขึ้นสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลหลี่จากบ่าวไพร่ที่ไว้ใจได้ เสี่ยวช่งจือถึงกับต้องอุทานออกมาเมื่อรู้ว่านายสาวของตน “สืบ” อย่างจริงจังยิ่งกว่าทหารลับเส







