ตอนที่ 3 จริงหรือเท็จ

ข่าวการตายของกู้หลินเซียงรวดเร็วฉับไวประหนึ่งสายลม เช้าวันถัดมา ผู้ใต้บังคับบัญชาของเสิ่นอวิ๋นจงก็รีบนำข่าวมารายงาน ดวงตาคมปลาบวูบไหวครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

" เจ้าแน่ใจหรือ คงมิใช่ว่านางจงใจเรียกร้องความสนใจจากข้าหรอกนะ "

" เรื่องจริงขอรับ เมื่อเช้าข้าน้อยเห็นบ่าวจากจวนนั้นไปสั่งซื้อโลงไม้มาไว้ใส่ศพนางแล้ว "

" นี่นาง...บ้าไปแล้วหรือ ไม่คิดจะรักชีวิตของตัวเองบ้างหรือไร " 

เสิ่นอวิ๋นจงยกมือลูบใบหน้าคมคาย เขาคิดไม่ถึงว่านางจะเป็นหนักเอาการเพียงนี้ เมื่อก่อนเขาเอ็นดูนางเสมือนน้องของตนเองจริงๆ เวลามีของน่าอร่อยเขามักนำไปฝากนาง ยามนางลิ้มรสแล้วมักฉีกยิ้มกว้างและมองมาที่เขา พร้อมกล่าวว่า ' พี่เสิ่นกินกับข้าหรือไม่ '

เด็กน่ารักน่าเอ็นดูคนนั้น กลับกลายเป็นหญิงเจ้าเล่ห์ไปได้เช่นไรเขาเองก็ไม่อาจทราบได้ รู้เพียงช่วงหลังมานี้เขาจงใจเว้นระยะห่างจากนาง เพราะนางกำลังล้ำเส้นของเขาอยู่ 

" หลินเซียง เจ้ามันบ้าจริงๆ " เขาสบถเสียงเบา 

" แล้วจะทำเช่นไรต่อขอรับ "

" รอดูก่อน ไว้ทางจวนสกุลกู้ส่งเทียบเชิญมาแจ้งเมื่อใด พวกเราค่อยไปเคารพศพนาง " เพราะถ้าไม่มีเทียบเชิญมาก็เท่ากับว่า ฝั่งนั้นจงใจตัดขาดความสัมพันธ์จากเขา....

 

หลังสิ้นใจได้หนึ่งชั่วยาม ร่างของกู้หลินเซียงก็ถูกนำลงโลงไม้ แม้เวลากระชั้นชิด แต่รองเจ้ากรมคลังกู้ก็ยังสั่งให้คนเลือกสรรอย่างพิถีพิถัน หาสิ่งที่ดีที่สุดมามอบให้นาง เพราะนางคือบุตรสาวที่เขารักมากที่สุด

เสียงร้องไห้ระงมของหลิ่วซื่อยังไม่จางหาย นางกลั้นเสียงสะอื้นจนใบหน้าแดงก่ำ ไม่อยากยอมรับว่าบุตรสาวคนเล็กของตนจากไปแล้ว

" ท่านพี่ ฮือๆ เซียงเซียงของข้า "

" ไม่เป็นไร ลูกไปสบายแล้ว นางหลุดพ้นจากความเจ็บปวดแล้ว " 

ใต้เท้ากู้โอบบ่าภรรยาพร้อมปลอบประโลมนางให้คลายความเศร้า เขาเองก็รู้สึกเสียใจไม่ต่างกัน แต่จะทำเช่นไรได้ ในเมื่อนางเลือกทางนี้เอง เขาก็สุดปัญญาจะฉุดรั้งนางไว้จริงๆ

" ส่งคนไปแจ้งซื่อจื่อหวยอันโหว เขาคือคนสำคัญที่ต้องมาเคารพศพนาง " 

ใต้เท้ากู้เคียดแค้นบุตรเขยผู้นี้ยิ่งนัก กระนั้นก็ไม่สามารถเหมารวมว่าเป็นความผิดของอีกฝ่ายทั้งหมดได้ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเริ่มจากบุตรสาวของเขาทั้งสองคน คนหนึ่งหลงรักเสิ่นอวิ๋นจงจนโงหัวไม่ขึ้น ส่วนอีกคนรักแค่ความสุขสบายของตัวเอง ทิ้งปัญหาทุกอย่างไว้ให้คนเบื้องหลังแก้ไข กระทั่งนำพาความโศกเศร้ามาสู่ครอบครัว

 

พอได้รับเชิญ เสิ่นอวิ๋นจงก็ไม่รีรอที่จะมา เขาแต่งชุดสีขาวซึ่งทำจากผ้าดิบ โพกศีรษะด้วยผ้าสีเดียวกับชุด เดินอย่างองอาจเข้ามาในจวนสกุลกู้เพื่อเคารพศพกู้หลินเซียงเป็นครั้งสุดท้าย

หลิ่วซื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาก็บังเกิดโทสะ นางเข้าไปทุบตีเสิ่นอวิ๋นจงเพื่อระบายอารมณ์ขุ่นมัว ใต้เท้ากู้เห็นเหตุการณ์ก็รีบสั่งให้คนมาพาตัวภรรยาออกไป ก่อนปล่อยให้เสิ่นอวิ๋นจงทำตามพิธีการ

ระหว่างที่เขากำลังจะคุกเข่าลงบนฟูกรองเข่า จู่ๆ หูก็พลันได้ยินเสียงเหมือนคนเคาะอะไรบางอย่าง สายตาเฉียบคมหันมองรอบด้าน กระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่โลงไม้สีน้ำตาลเข้มขัดเงา แรงสั่นไหวเล็กน้อยด้านในทำชายหนุ่มเบิกตาอย่างตกตะลึง

" อะไรกัน " บิดาของกู้หลินเซียงทักท้วง เมื่อเห็นโลงที่ใส่บุตรสาวสั่นไหวเบาๆ 

" หากข้าจะขอเปิดโลงศพดูจะได้หรือไม่ " น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับพ่อตาที่ยืนเบิกตาอยู่เบื้องหลัง

ใต้เท้ากู้กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าโลงศพกลับสั่นแรงขึ้น จนเขาต้องกลับคำพูด " ได้ เชิญพวกท่านพิสูจน์ดู "

เสิ่นอวิ๋นจงหันมองผู้ใต้บังคับบัญชาที่ติิดตามมา เพียงแค่มองหน้าชายหนุ่มผู้นั้นก็พลันเข้าใจความหมายทันที เขาเดินเข้าใกล้โลงศพ ก่อนใช้เรี่ยวแรงมหาศาลเปิดฝาโลงออก

วินาทีนั้น ผู้คนที่มาร่วมงานต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน บางคนวิ่งหนีด้วยความตกใจ แต่บางคนกลับแข้งขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงตรงนั้น

หญิงสาวใบหน้าซีดเผือดลุกขึ้นจากโลงศพ หันซ้ายหันขวามองทุกคนอย่างสำรวจ ก่อนฉีกยิ้มเห็นฟันขาว พร้อมเอ่ยว่า

" อรุณสวัสดิ์ "

ประโยคนั้นทำผู้คนในงานกรีดร้องลั่น แม้แต่ใต้เท้ากู้เองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง หญิงสาวทำสีหน้ามึนงงเมื่อเห็นผู้คนแสดงท่าทีหวาดกลัวนาง ยกเว้นเขาคนนั้นที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ใบหน้าและตัวซีดขาว ยามนี้นางดูไม่เหมือนคนมีชีวิต กลับดูเหมือนซากศพเสียมากกว่า

คิ้วเข้มขมวดยุ่ง เพ่งสายตามองสตรีตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่านางตายไปแล้วหรอกหรือ ไฉนจึงกลับคืนมาได้อีก หรือว่าแม้แต่ปรโลกก็ไม่ต้องการนาง

" หิวจัง " 

หญิงสาวไม่สนใจท่าทางหวาดกลัวเหล่านั้นแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้ท้องอิ่ม นางใช้มือจับขอบโลงศพ ก่อนกระโดดลงมาข้างล่าง เพื่อกินซาลาเปาลูกยักษ์ที่วางทิ้งไว้ 

หลังกินไปได้สองคำ นางก็หันกลับไปมองชายหนุ่มคนนั้นอีก เขายังคงมองมาที่นางตาไม่กะพริบ ด้วยความที่เป็นคนดี นางจึงส่งซาลาเปาก้อนหนึ่งให้เขา

" กินไหม " พูดจบก็หัวเราะออกมาเบาๆ 

ท่าทางเปี่ยมไปด้วยไมตรีของนาง ทำเสิ่นอวิ๋นจงขมวดคิ้วแล้วคลายออกหลายครั้ง

ตกลงว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!