ตอนที่ 4 ตายแล้วฟื้น

ข่าวการตายแล้วฟื้นของบุตรคนเล็กรองเจ้ากรมคลังแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในระยะเวลาแค่ไม่กี่ชั่วยาม บางคนบอกว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์ แต่บางคนกลับมองว่าอาจมีผีร้ายมาสิงร่างกู้หลินเซียงก็เป็นได้

แต่สำหรับเสิ่นอวิ๋นจงกลับคิิดว่านี่เป็นแผนการบ้าบอบางอย่างของนางอีกตามเคย

" ซื่อจื่อ คุณหนูรองกู้มาขอพบขอรับ " บ่าวเฝ้าหน้าประตูจวนเข้ามารายงานเจ้านายในห้องตำรา

นั่นปะไร...เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ด้วย

" ข้าไม่ว่าง ไล่นางกลับไป " 

สุดท้ายนางก็กลับมาวอแวเขาเช่นเคย แต่ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมพบหน้าให้นางบีบน้ำตาได้อีกเด็ดขาด หรือต่อให้นางขู่ว่าจะฆ่าตัวตายเขาก็ไม่สน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนมันชัดแจ้งแล้วว่านางจงใจทำ

" แต่นางบอกว่าซื่อจื่อติดเงินนางอยู่ นางจึงอยากเข้ามาสอบถามให้รู้ความสักหน่อยว่าท่านจะจ่ายให้นางเมื่อใด ทั้งยังกำชับว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับซื่อจื่ออีก ขอเพียงซื่อจื่อยอมคืนเงินให้นางก็พอ "

" เงินอันใด "

สีหน้าของเสิ่นอวิ๋นจงเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไปกู้ยืมเงินนางตั้งแต่เมื่อใดกัน จำได้ว่าเขาไม่เคยขัดสนถึงเพียงนั้นนะ และมั่นใจมากว่าในใต้หล้านี้เขาไม่เคยยืมเงินผู้ใด แล้วนางจะมากล่าวอ้างว่าเขาไปติดหนี้นางได้อย่างไรกัน

สตรีนางนี้เริ่มใช้แผนน่ารังเกียจอีกแล้ว...

 

คนถูกกล่าวหายืนชะเง้อคอมองเข้าไปในประตูจวน ที่นางมาในวันนี้เพราะอยากมาทวงเงินของนางคืน เงินที่เขาสัญญาว่าจะให้หลังนางสูญเสียความบริสุทธิ์ไป

หากเป็นกู้หลินเซียงคนเก่าคงไม่ใส่ใจเงินเหล่านี้หรอก ทว่ากลับไม่ใช่สำหรับกู้หลินเซียงคนใหม่คนนี้

ชีวิตเดิมของนางขัดสนยิ่ง เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ใช้เงินเดือนชนเดือน แทบไม่พอกินเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นพอได้เข้ามาอยู่ในร่างคุณหนูสูงศักดิ์ นางจึงอยากใช้ชีวิตตามใจตนเอง แต่ว่าจะให้ขอเงินจากบิดามารดากู้หลินเซียงก็ดูจะอกตัญญูและล้างผลาญเกินไปหน่อย

โชคดีที่นางมีความทรงจำของกู้หลินเซียงเหลืออยู่ ครั้นไล่ทบทวนจนครบพลันสะดุดกับประโยคที่ว่า ยินดีชดเชยเรื่องในคืนนั้นให้ ต้องการเท่าไหร่บอกจำนวนเงินมาได้เลย ด้วยเหตุนี้นางจึงกลับมาหาเขาอีกครั้ง เพื่อเจรจาเรื่องเงินโดยเฉพาะ

" ว่าอย่างไร ซื่อจื่อให้ข้าพบหรือไม่ " น้ำเสียงหวานถามบ่าวรับใช้ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

" ขอรับ ซื่อจื่อบอกให้ท่านเข้าพบได้ แต่ให้เวลาแค่หนึ่งเค่อเท่านั้น หากเกินไปแล้ว..... "

กู้หลินเซียงไม่เสียเวลาฟังบ่าวรับใช้พูดให้จบ นางจับชายกระโปรงขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องตำราของเขา ซึ่งเป็นห้องที่เขาชอบอยู่เป็นประจำ

กิริยาท่าทางไร้ความสงบเสงี่ยมของคุณหนูรองสกุลกู้ทำบ่าวรับใช้ที่เห็นนางวิ่งผ่านตาค้างไปตามๆ กัน บางคนยังเข้าใจว่านางตายไปแล้ว ร่างถึงกับทรุดฮวบหมดแรง นึกว่าที่วิ่งผ่านหน้าไปคือวิญญาณของนาง

กู้หลินเซียงก้าวฉับไวขึ้นบันไดที่ตั้งชันหน้าห้องตำรา แม้นางอยากเปิดประตูเข้าไปด้านในเลย แต่จำต้องทำตามมารยาทสักนิดด้วยการยกมือเคาะประตูและขออนุญาตผู้ที่อยู่ข้างในก่อน มิเช่นนั้นอาจทำให้เขาไม่พอใจ และบ่ายเบี่ยงไม่จ่ายเงินนางได้

รอสักพักก็ได้ยินเสียงอนุญาตให้เข้าไป หญิงสาวร่างเพรียวบางเปิดประตูออกกว้าง ก่อนก้าวเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า 

ใบหน้าที่กำลังก้มเขียนเอกสารบางอย่างเงยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานซึ่งกำลังส่งยิ้มมาให้เขา มันเป็นรอยยิ้มประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน จะว่าจริงใจก็ไม่ใช่ จะว่าเสแสร้งก็ไม่เชิง เพราะมันดูเหมือนจะคาบเกี่ยวกัน

" มีอะไร " น้ำเสียงแข็งห้วนเอ่ยถามสตรีชุดเขียวที่ยืนไม่นิ่ง มือไม้ขยับขยุกขยิกจนดูผิดสังเกต

" บ่าวรับใช้ไม่ได้บอกหรือว่าข้ามาขอเงินท่าน "

" เงินอะไร ข้าไปติดเงินเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน "

" ก็เงินค่าความบริสุทธิ์ของข้าอย่างไรเล่า คืนนั้นท่านทำตั้งหลายครั้งมิใช่หรือ "

" แค่กๆ " เสิ่นอวิ๋นจงถึงกับสำลักน้ำลายตนเอง ไม่นึกว่าสตรีในห้องหอเช่นนางจะกล้ากล่าวอะไรแบบนี้ออกมา " นี่เจ้า...."

ความบริสุทธิ์บ้า ความบริสุทธิ์บออะไรของนาง ยังคิดอยากรักษาหน้าตนเองอยู่หรือไม่

กู้หลินเซียงไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูด เพราะนางรีบมารีบกลับ " ข้าอยากได้เงินสองแสนตำลึง แลกกับที่ข้าเสียความบริสุทธิ์ให้ท่าน "

" เจ้าบ้าไปแล้วหรือ นี่มันปล้นกันชัดๆ "

เงินสองแสนตำลึงมันมากพอที่จะกว้านซื้อร้านค้าและกิจการในเมืองหลวงได้เกือบทั้งหมดเลยนะ ใครจะบ้ายอมจ่ายเงินมากขนาดนั้นให้นาง หากเป็นเงินค่าสินสอดก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นเงินที่เขากับนางมีความสัมพันธ์กันแค่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะมองอย่างไรมันก็มากเกินไปจริงๆ

" หรือท่านจะรับข้าเป็นอนุดีล่ะ " กู้หลินเซียงเห็นอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น นางจึงลองแสร้งถาม เพราะรู้อยู่แล้วว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีวันยอมรับนางไปเป็นอนุ 

"...." เสิ่นอวิ๋นจงเงียบ พยายามเค้นสมองครุ่นคิด แต่กลับคิดวิธีอื่นไม่ออก นอกจากใช้เงินปิดปากนาง

กู้หลินเซียงเห็นอีกฝ่ายลังเล จึงเสริมอีกว่า " ตอนนี้ข้ายังไม่ได้บอกท่านพ่อท่านแม่เลยนะว่าท่านทำอะไรกับข้าบ้าง ฉะนั้นจ่ายมาซะดีๆ เพราะถ้าข้าโกรธ ข้าอาจบอกหมดทุกอย่างก็เป็นได้ และถ้าพวกเขารู้ พวกเขาต้องจับข้าแต่งงานใหม่กับท่านอีกรอบแน่ ถึงอย่างไรท่านก็สามารถมีได้สามภรรยาสี่อนุมิใช่หรือ เช่นนั้นรับข้าเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป "

" ไม่ ข้าไม่มีทางรับเจ้าเข้ามาในจวนของข้าเด็ดขาด "

" เช่นนั้นก็จ่ายเงินมา แล้วต่างคนต่างไปดีหรือไม่ "

นางก็ไม่อยากเข้ามาในจวนนี้เหมือนกันแหละ คิดว่าตนเองวิเศษกว่าผู้อื่นหรือไร มีแต่กู้หลินเซียงคนเดิมเท่านั้นแหละที่หลงรักเขาจนไม่ลืมหูลืมตา จริงอยู่ที่เขาหล่อเหลา คิ้วเข้มดั่งคมกระบี่ รูปร่างกำยำสมส่วน ผิวขาว ดูดีทุกส่วน แต่แล้วอย่างไร ใช่ว่านางจะหาบุรุษที่เพียบพร้อมกว่านี้ไม่ได้เสียหน่อย

" นี่เจ้า...."

" ถ้าช้าข้าขึ้นเป็นสามแสนนะ " นางเอ่ยกับคนที่กำลังชี้หน้านางอยู่

" ได้! ข้าจะให้เงินเจ้าสองแสนตำลึง พอใจหรือไม่ "

" พอใจอย่างยิ่ง ขอบคุณซื่อจื่อที่เมตตาข้าในคืนนั้น ทำให้ข้าร่ำรวยในวันนี้ " นางฉีกยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาว พร้อมยอบกายทำความเคารพเขาอย่างเอาใจ

สิ่งที่เสียแล้วก็เสียไป ต่อจากนี้นางจะมีแต่คำว่าร่ำรวย จะไม่ยอมอดมื้อกินมื้อเหมือนชาติก่อนอีกแล้ว

เสิ่นอวิ๋นจงหน้าดำทะมึนโกรธจนมือสั่น คืนนั้นเขาไม่น่าพลาดท่านางจิ้งจอกผู้นี้เลย ที่แท้นางอยากได้เงินจากเขานี่เอง ถึงได้โอนอ่อนง่ายนัก 

นี่มันเรื่องบัดซบ! บัดซบที่สุด....