ตอนที่ 2 ส่งเจ้าสาวคืน

กู้หลินเซียงนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะมัวแต่ร้องไห้ ครั้นรุ่งเช้านางก็รีบแต่งตัวเพื่อมาเจอเสิ่นอวิ๋นจง 

" พี่เสิ่น ข้าขอร้องท่านล่ะ อย่าส่งข้ากลับไปเลยนะ ฮือๆ " นางร้องไห้พลางโขกศีรษะลงบนพื้นเพื่ออ้อนวอนเขา 

เสียงร้องของนางดังเข้าไปในห้องทำงานของเสิ่นอวิ๋นจง คิ้วเข้มขมวดมุ่นไม่พอใจที่ได้ยินเสียงน่ารำคาญตั้งแต่เช้า เขาอุตส่าห์บอกพ่อบ้านไปส่งนางแล้วแท้ๆ ไยนางจึงรั้งอยู่ต่่ออีก

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีครามลุกพรวด ก้าวเดินไปที่หน้าประตู อยากรู้เหลือเกินว่านางจะงัดมารยาใดมาใช้อีก

ปัง!

เสิ่นอวิ๋นจงผลักประตูเปิดอย่างแรง ก่อนก้้าวขึ้นมายืนด้านหน้า ปรายตามองกู้หลินเซียงที่หมอบกราบอยู่บนพื้นด้วยสายตาดูแคลน

นางช่างไร้ยางอายยิ่งนัก สวมรอยเป็นพี่สาวไม่พอ ยังมาอ้อนวอนขอให้เขาอนุญาตให้นางอยู่ต่ออีก นี่นางคิดจะให้เขารับนางเป็นอนุอีกคนหรือไร

" กู้หลินเซียง ไฉนเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก ข้าบอกไปแล้วมิใช่หรืือ พอตะวันขึ้นแล้วให้เจ้ารีบออกไปทันที " น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยกับร่างบอบบางที่กำลังร่ำไห้คร่ำครวญ

กู้หลินเซียงเห็นเสิ่นอวิ๋นจงปรากฏตัวก็รีบคลานเข่าไปกอดขาเขาทันที พลางพรรณนาว่า " พี่เสิ่น ข้ากลายเป็นของพี่แล้ว ไยพี่จึงเย็นชากับข้านัก พี่หลิงเหยามีชายใหม่แล้ว ท่านยังคิดอาลัยอาวรณ์นางอยู่อีกหรือ ป่านนี้นางคงมีสุขกับชายผู้นั้นไปแล้วกระมัง " 

คำพูดของกู้หลินเซียงทำชายหนุ่มเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม เขาสะบัดขาข้างที่นางเกาะกุมอยู่อย่างแรง จนร่างเล็กเซถลาไปด้านหลัง พลางยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้านาง

" หุบปากเสียๆ ของเจ้าซะ หลิงเหยาไม่ใช่สตรีใจง่ายเช่นเจ้าที่ยอมทอดกายให้บุรุษเชยชมโดยไร้ยางอาย "

หญิงสาวนิ่งอึ้งถึงกับพูดไม่ออก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ทั้งที่นางรู้ว่าเขาเมา กระนั้นก็ยอมเปลื้องผ้าให้เขาเชยชม เพราะคิดว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วเขาจะยอมรับนาง

ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นดั่งใจ นอกจากเขาจะไม่ปรายตามองนางแล้ว สายตาเยียบเย็นก็ยิ่งดูเย็นชามากกว่าเดิม

เมื่อก่อนเขาทำดีกับนาง เพราะเห็นว่านางเป็นน้องสาวของกู้หลิงเหยา แต่บัดนี้ไม่มีอีกฝ่ายแล้ว เสิ่นอวิ๋นจงจึงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งดังเดิม

" พี่เสิ่น ข้าขอโทษ ต่อไปข้าจะไม่พูดถึงนางอีกแล้ว พี่จะให้ข้าเป็นอนุก็ได้ ข้ายอมทุกอย่าง ขอแค่ให้ข้าได้อยู่กับท่านเถิดนะ " 

กู้หลินเซียงกล่าวอย่างไม่อาย เพราะนางรักเขามากเหลือเกิน จนไม่คิดว่าชาตินี้จะรักใครได้อีกแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาดำทะมึน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเกลียดชังสตรีนางนี้ รู้เพียงอยากส่งนางไปให้ไกลหูไกลตาให้เร็วที่สุด

" มีใครอยู่แถวนี้หรือไม่ มาพานางไปส่งที่จวนสกุลกู้ที " 

เขาตะโกนบอกพวกบ่าวรับใช้ที่อยู่บริเวณใกล้ๆ ไม่นานก็มีชายสองคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมพ่อบ้านประจำจวนหวยอันโหว

" พานางไป " 

" ไม่นะพี่เสิ่น ข้าไม่อยากไป ฮือๆ ข้าเป็นของท่านแล้ว ไยท่านจึงทำกับข้าเช่นนี้ " 

นางตะโกนให้คนทั้งจวนได้ยินว่านางตกเป็นของเขาแล้ว แต่หาได้มีใครสนใจไม่ เพราะผู้ที่อยู่ที่นี่ล้วนฟังแค่คำพูดของเจ้านายเท่านั้น ส่วนกู้หลินเซียงเป็นแค่หญิงแปลกหน้าที่เพิ่งเข้ามาอยู่ได้แค่วันเดียว จึงไม่มีค่าพอให้พวกเขาหยุดฟังนาง

กู้หลินเซียงถูกหิ้วตัวออกไป นางยังคงส่งเสียงร้องแสบหูตลอดทั้งทาง เสิ่นอวิ๋นจงยืนมองจนมั่นใจว่านางถูกส่งตัวออกไปแล้ว จึงค่อยกลับเข้าไปในห้องทำงาน

การส่งกู้หลินเซียงกลับไปไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพราะไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าเจ้าสาวที่อยู่กับเขาเมื่อคืนเป็นนาง นอกจากบิดามารดาของนาง คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าภรรยาซื่อจื่อหวยอันโหวเป็นกู้หลิงเหยา ดังนั้นจึงไม่ต้องมีหนังสือหย่าหรือแจ้งแก่ทางการ รอแค่กู้หลิงเหยากลับมาพิธีการทุกอย่างก็จะกลับเข้าร่องเข้ารอยตามเดิม จากนั้นเขาก็แค่ใช้ชีวิตตามปกติต่อไป

 

กู้หลินเซียงถูกพาตัวมาส่งหน้าประตูสกุลกู้ นางร่ำไห้เสียงดัง จนผู้เป็นบิดามารดาอับอาย รีบสั่งให้คนพานางเข้าจวน

รองเจ้ากรมคลังกู้ยกมือตีขมับด้วยอาการปวดเศียรเวียนเกล้า ก่อนหน้านี้เขาได้เตือนกู้หลินเซียงแล้วว่าอย่าทำ แต่นางก็ไม่ฟัง ดื้อรั้นแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจงให้ได้ จนเขาจนปัญญาจะแก้ไขจึงหลับหูหลับตาทำไป และสุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

เสิ่นอวิ๋นจงผู้นั้นไม่คิดไว้หน้าเขาเลย พาบุตรสาวมาส่งเช่นนี้ แล้วผู้คนจะคิดกับนางเช่นไร คงหาว่านางอยากได้พี่เขยจนตัวสั่นกระมัง

" ฮือๆ ท่านแม่ ข้าจะไปหาพี่เสิ่น ปล่อยข้า ข้าจะไปหาเขา "

" พอแล้วๆ เจ้าอย่าทำเช่นนั้นเลย หากซื่อจื่อมีใจให้เจ้าสักนิด เขาคงยอมรับเจ้าไปแล้วละ " 

หลิ่วซื่อเอ่ยกับบุตรสาวที่ร้องไห้คร่ำครวญจนใบหน้าแดงก่ำ ทั้งสงสารทั้งเห็นใจ แต่กลับทำสิ่งใดไม่ได้ เพราะฝ่ายตนเป็นฝ่ายผิด ครั้นจะไปเรียกร้องหาความยุติธรรมก็กลัวตนเองจะหน้าแหกกลับมา จึงทำได้แค่ปิดปากเงียบ รอจนกว่าจะหาตัวกู้หลิงเหยาเจอ

กู้หลินเซียงดีดดิ้นและกรีดร้องสักพัก กระนั้นเป็นลมหมดสติไป 

ผู้เป็นมารดากลัวว่าลูกจะทำเรื่องสิ้นคิดอีก จึงสั่งให้คนขังนางเอาไว้ในห้องนอน รอจนกว่านางจะกลับมามีสติอีกครั้งจึงค่อยเปิด แต่ใครจะคิดว่ากู้หลินเซียงไม่รักชีวิตแล้ว นางนำผ้าต่วนสีขาวมาผูกคอตนเองตายในคืนนั้นเพื่อประชดรัก....