ตอนที่ 5 เริ่มต้น

นี่ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่การตายแล้วเกิดใหม่ที่จะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทุกย่างก้าวของนางต่อจากนี้จะเป็นความเพียรพยายามของนางที่ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตนเอง ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกผิดที่รับเงินของเขามา เพราะรู้ดีว่าเสิ่นอวิ๋นจงมิใช่พวกไส้แห้งที่มีเงินน้อยนิด เงินที่เขาให้นางมาไม่ถึงเศษเสี้ยวที่เขามีอยู่ด้วยซ้ำ

หากคาดการณ์ไม่ผิด ในท้องของนางตอนนี้อาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ก็เป็นได้ เพราะหลังจากคืนนั้นนางก็ไม่ได้ดื่มยาห้ามครรภ์ ลืมเลือนทุกอย่างกระทั่งนึกได้เมื่อวาน เกิดความรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย แต่พอคิดถึงข้อดีของการมีลูก ใบหน้าหมองเศร้าก็เริ่มผ่องใส

ถ้ามีลูกขึ้นมาจริงๆ ก็ใช้เงินที่ได้รับมาเลี้ยงดูเขาให้ดี แต่ถ้าไม่มีก็ถือว่าเป็นเงินเบิกทางสำหรับชีวิตใหม่ของนางก็แล้วกัน

กู้หลินเซียงนำตั๋วเงินยี่สิบใบใส่ไว้ในหีบใบเล็กข้างลิ้นชักใกล้เตียงนอน นางเริ่มวางแผนไว้บ้างแล้วว่าจะทำเช่นไรกับเงินพวกนี้ดี อย่างแรกต้องแบ่งไปลงทุน อย่างที่สองต้องเก็บไว้ใช้ในยามคับขัน 

ตอนแรกนางกะว่าจะปักหลักที่เมืองหลวง ทว่าเมื่อวันก่อนกลับมีคนขุดเรื่องที่นางแอบเข้าห้องหอแทนพี่สาวขึ้นมา ทำให้ชาวเมืองต่อว่านินทานางลับหลัง ร้ายแรงสุดคือส่งผลไปถึงตำแหน่งของบิดานาง เขาไปประชุมขุนนางจำต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ตึงเครียดทุกวัน ไหนจะเรื่องงาน ไหนจะเรื่องที่จวนอีก

เสิ่นอวิ๋นจงก็ไม่ออกมาพูดอะไร ปล่อยให้คนวิพากษ์วิจารณ์คนสกุลกู้จนชื่อเสียงเสื่อมเสีย กู้หลินเซียงทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงขออนุญาตบิดามารดาไปจากเมืองหลวง

ตอนแรกรองเจ้ากรมคลังกู้ไม่ยอม บอกว่ามันเสี่ยงเกินไปที่ให้สตรีตัวเล็กๆ ไปอยู่คนเดียว เขาจึงเสนอทางเลือกอย่างหนึ่งขึ้นมา นั่นก็คือให้ไปอยู่ที่เมืองไห่หนาน ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เมืองหลวง ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถึง

ด้วยเหตุนี้ กู้หลินเซียงจึงย้ายไปอยู่ที่เมืองไห่หนานตามคำแนะนำของบิดา หลีกหนีให้ไกลจากคำครหา แม้ว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะไม่เกี่ยวกับกู้หลินเซียงคนปัจจุบันเลยก็ตาม กระนั้นก็ยังส่งผลกระทบต่อด้านจิตใจอยู่ดี

หลังมาถึงสองวัน นางก็ให้สาวใช้คนสนิทสองคน นามว่า ปิงเยี่ยนกับปิงอวี้ ไปสืบหาหนทางค้าขาย ซึ่งกำหนดว่าต้องอยู่ในพื้นที่ที่มีคนเดินพลุกพล่าน เพื่อให้ง่ายต่อการค้าขายในอนาคต

ไม่ถึงครึ่งวัน ปิงเยี่ยนกับปิงอวี้ก็รีบนำข่าวที่ไปสืบมารายงาน

" ร้านตรงหัวมุมถนนทิศตะวันตกประกาศขายเจ้าค่ะ เห็นว่าก่อนหน้านี้เปิดร้านขายซาลาเปา แต่เถ้าแก่เจ้าของร้านมีความจำเป็นต้องใช้เงิน เพราะต้องนำเงินไปรักษาภรรยาที่ป่วยอยู่ จึงไม่ได้ขายแล้วเจ้าค่ะ " ปิงเยี่ยนเล่ารายละเอียดทุกอย่างให้เจ้านายฟัง หลังไปสอบถามคนละแวกนั้นมาจนหมดแล้ว

กู้หลินเซียงเป่าถ้วยชาให้ไอร้อนจางลง เพ่งมองปิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนถามด้วยความสนใจว่า " แต่เดิมร้านของเขาขายดีหรือไม่ "

" ขายดีเจ้าค่ะ แต่กระนั้นก็ไม่พอค่ารักษาอยู่ดี อีกทั้งยังต้องคอยดูแลภรรยาตลอด ทำให้ปิดเปิดร้านเป็นว่าเล่น จนทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่ย้ายไปกินที่อื่นหมดเจ้าค่ะ "

" ช่างน่าเห็นใจเขายิ่งนัก " กู้หลินเซียงนึกสงสารเจ้าของร้าน หากไม่อับจนหนทางจริงๆ เขาคงไม่ประกาศขายร้านที่ตนลงทุนลงแรงไปมากเช่นนี้ " ปิงเยี่ยน พรุ่งนี้เจ้าไปนัดเจอเจ้าของร้านให้ข้า บอกเขาว่าข้าต้องการจะซื้อร้านและสูตรซาลาเปาของเขา ทุกๆ เดือนข้าจะแบ่งเงินปันผลให้หนึ่งส่วนจากสิบส่วน หากเขาตกลง พวกเราจะทำสัญญาซื้อขายกันทันที "

" ไม่มากไปหรือเจ้าค่ะ " หากเจ้านายนางขายได้ร้อยตำลึงก็เท่ากับว่าต้องแบ่งให้เถ้าแก่ร้านซาลาเปาสิบตำลึง ซึ่งถือเป็นเงินที่มากเอาการ

กู้หลินเซียงยิ้ม นางไม่ได้คิดจะเก็งกำไรจากร้านขายซาลาเปาอยู่แล้ว แค่อยากทำ เพราะต้องทดสอบความรู้ของตนเองก็เท่านั้น ว่าจะสามารถพยุงร้านที่ใกล้เจ๊งเช่นนี้ให้อยู่รอดไปได้หรือไม่ 

" ไม่มีอะไรมากอะไรน้อยหรอก ข้าเชื่อว่า ร้านนี้ต้องไปได้ไกลแน่ อ้อ...อีกอย่าง บอกเขาคิดสูตรน้ำเต้าหู้ให้ข้าด้วยนะ เวลากินกับซาลาเปาคงเข้ากันไม่น้อย "

" เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการให้ " หญิงรับใช้หน้าตาหมดจดตอบรับ

พอสั่งงานคนหนึ่งเสร็จ กู้หลินเซียงก็หันไปหาอีกคน ซึ่งยืนอยู่อีกมุม " ส่วนปิงอวี้ เจ้าไปสืบดูว่าสตรีส่วนใหญ่ไปเดินเลือกซื้อสินค้าจำพวกเครื่องประทินโฉมที่ใดบ้าง และอะไรที่พวกนางให้ความสนใจเป็นพิเศษ หากรู้แล้วให้รีบนำความมาบอกข้าทันที "

" เจ้าค่ะ "

เมืองไห่หนานเป็นทางที่ใช้ผ่านไปยังเมืองหลวง อีกทั้งยังมีเรือขนส่งสินค้ามากมาย ถือเป็นเมืองเล็กๆ ที่เจริญเทียบเท่ากับเมืองหลวงก็ว่าได้ การค้าของเมืองนี้ไม่ได้พึ่งพาเฉพาะคนท้องถิ่นเพียงอย่างเดียว แต่มีรายได้ส่วนใหญ่มาจากผู้ผ่านทางจำนวนมากที่แวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย

กู้หลินเซียงเชื่อมั่นว่าการตลาดที่นางเรียนมา จะต้องใช้ได้ผลกับยุคสมัยนี้แน่นอน

นางจะต้องกลายเป็นเศรษฐีนีให้ได้ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า นางไม่ใช่สตรีที่คิดจะเกาะผู้ชายกิน และไม่ใช่คนที่หวังจะจับผู้ชายรวยๆ อย่างเสิ่นอวิ๋นจงด้วย