บทที่2

เรือขับมายังเกาะส่วนตัวของคิณณ์ เจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกเขาว่าเจ้าพ่อ ที่เกาะส่วนตัวมีเพียงคฤหาสน์ส่วนตัวหลังใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ ส่วนบ่อนการพนันจะอยู่ห่างไปอีกเกาะหนึ่ง

รพีเดินขึ้นมายังสะพานไม้ที่ทอดยาวจากท้องทะเลไปยังพื้นทรายชายหาดหน้าบ้าน มองไปรอบ ๆ ดูเงียบเชียบ ไร้วี่แววของงานเลี้ยงใด ๆ ทั้งสิ้น

หรืองานจะเริ่มช่วงค่ำ เวลานี้เลยดูเงียบ แต่เท่าที่รพีกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่มีแม้แต่ซุ้มจัดงาน หรือแม้แต่ไฟสักดวงที่ตกแต่งประดับประดาก็ไม่มี จะมีก็เพียงแค่โคมไฟที่ห้อยอยู่บนสะพานเป็นทางยาวทอดไปสู่ตัวบ้านเท่านั้นเอง

“คุณนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ทองพูนบอก เมื่อพารพีเข้ามาภายในคฤหาสน์ส่วนตัวของเจ้านาย

“มาแล้วเหรอ?” จันทร์แรม แม่บ้านของที่นี่เดินเข้ามายังคนทั้งคู่ มองดาราหนุ่มด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างเปิดเผย

“ป้าแรมผมฝากดูแลเรื่องห้องพักให้คุณรพีด้วยนะ”

“ผมต้องพักที่นี่ด้วยเหรอครับ?” รพีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ และก็งงกับสถานการณ์ตรงหน้า

“แล้วงานเลี้ยงล่ะครับ จัดที่ไหน?”

“ไม่มีงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณดารา ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของคุณคิณณ์ ไม่มีการจัดงานอะไรทั้งนั้น” จันทร์แรมบอกอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเห็นว่ารพีเอาแต่ทำหน้างง อย่างกับว่าไม่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไมอย่างนั้นล่ะ

“แต่ผมถูกจ้างมาโชว์ตัวที่งานเลี้ยงของคุณคิณณ์นี่ครับ” รพีบอกกับแม่บ้าน ก่อนจะหันไปมองทองพูนคนที่พาเขามาถึงที่เกาะแห่งนี้อย่างต้องการคำอธิบาย

“ไม่มีการจัดงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละ” เสียงทุ่มและมีอำนาจของใครบางคนที่เอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปมองพร้อมกัน ทองพูนกับจันทร์แรมมีท่าทีที่สงบเสงี่ยมขึ้นจากเดิม แล้วเลี่ยงออกไปยืนอยู่อีกมุมเมื่อ คิณณ์ เดินมาถึง

“คุณคือ?”

“ผมคือเจ้าของเกาะนี้ แล้วก็เป็นคนที่ซื้อตัวคุณมาไงล่ะ” คำบอกเล่าของอีกฝ่าย ทำเอารพีถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกกับสิ่งที่เขาพูดออกมา

“ซื้อผมมา?”

“ใช่! คุณเพียงเพ็ญขายคุณให้กับผมแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป คุณคือคนของผม”

“ขายได้ยังไง? ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่นอน” รพีพยายามแย้ง ป้าเพียงเพ็ญจะขายเขาให้กับคนตรงหน้าได้ยังไง

“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกให้คุณเข้าใจเสียใหม่ ว่าคุณเพียงเพ็ญเสนอขายคุณให้กับผมในจำนวนเงินห้าล้าน และผมก็ทำสัญญาเรียบร้อยแล้วด้วย”

“จะบ้าเหรอ! ผมเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของที่จะมาทำสัญญาซื้อขายกันแบบนี้ อีกอย่างหนึ่งผมก็ไม่ได้ยินยอมด้วย” พูดแค่นั้น รพีก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายถึงเพียงเพ็ญทันทีเพื่อจะคุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง แต่กลับติดต่อไม่ได้ ส่งข้อความไปอีกฝ่ายก็ไม่อ่าน

หรือเพียงเพ็ญจะทำอย่างที่เขาบอกจริง ๆ

“คุณไม่ต้องโทรหรอก เพราะเขาไม่รับสายคุณอยู่แล้ว” คิณณ์พูดเหมือนรู้เหตุการณ์ทุกอย่าง ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาบอกนั่นแหละ

“ผมจะกลับ ผมไม่มีทางอยู่ที่นี่แน่นอน”

“เสียใจด้วย คุณไม่สามารถออกจากเกาะนี้ได้ ถ้าผมไม่อนุญาต!”