تسجيل الدخولمشاركة
บทที่2
تاريخ النشر:
2026-01-09 23:18:48เรือขับมายังเกาะส่วนตัวของคิณณ์ เจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกเขาว่าเจ้าพ่อ ที่เกาะส่วนตัวมีเพียงคฤหาสน์ส่วนตัวหลังใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ ส่วนบ่อนการพนันจะอยู่ห่างไปอีกเกาะหนึ่ง
รพีเดินขึ้นมายังสะพานไม้ที่ทอดยาวจากท้องทะเลไปยังพื้นทรายชายหาดหน้าบ้าน มองไปรอบ ๆ ดูเงียบเชียบ ไร้วี่แววของงานเลี้ยงใด ๆ ทั้งสิ้น
หรืองานจะเริ่มช่วงค่ำ เวลานี้เลยดูเงียบ แต่เท่าที่รพีกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่มีแม้แต่ซุ้มจัดงาน หรือแม้แต่ไฟสักดวงที่ตกแต่งประดับประดาก็ไม่มี จะมีก็เพียงแค่โคมไฟที่ห้อยอยู่บนสะพานเป็นทางยาวทอดไปสู่ตัวบ้านเท่านั้นเอง
“คุณนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ทองพูนบอก เมื่อพารพีเข้ามาภายในคฤหาสน์ส่วนตัวของเจ้านาย
“มาแล้วเหรอ?” จันทร์แรม แม่บ้านของที่นี่เดินเข้ามายังคนทั้งคู่ มองดาราหนุ่มด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างเปิดเผย
“ป้าแรมผมฝากดูแลเรื่องห้องพักให้คุณรพีด้วยนะ”
“ผมต้องพักที่นี่ด้วยเหรอครับ?” รพีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ และก็งงกับสถานการณ์ตรงหน้า
“แล้วงานเลี้ยงล่ะครับ จัดที่ไหน?”
“ไม่มีงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณดารา ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของคุณคิณณ์ ไม่มีการจัดงานอะไรทั้งนั้น” จันทร์แรมบอกอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเห็นว่ารพีเอาแต่ทำหน้างง อย่างกับว่าไม่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไมอย่างนั้นล่ะ
“แต่ผมถูกจ้างมาโชว์ตัวที่งานเลี้ยงของคุณคิณณ์นี่ครับ” รพีบอกกับแม่บ้าน ก่อนจะหันไปมองทองพูนคนที่พาเขามาถึงที่เกาะแห่งนี้อย่างต้องการคำอธิบาย
“ไม่มีการจัดงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละ” เสียงทุ่มและมีอำนาจของใครบางคนที่เอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปมองพร้อมกัน ทองพูนกับจันทร์แรมมีท่าทีที่สงบเสงี่ยมขึ้นจากเดิม แล้วเลี่ยงออกไปยืนอยู่อีกมุมเมื่อ คิณณ์ เดินมาถึง
“คุณคือ?”
“ผมคือเจ้าของเกาะนี้ แล้วก็เป็นคนที่ซื้อตัวคุณมาไงล่ะ” คำบอกเล่าของอีกฝ่าย ทำเอารพีถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกกับสิ่งที่เขาพูดออกมา
“ซื้อผมมา?”
“ใช่! คุณเพียงเพ็ญขายคุณให้กับผมแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป คุณคือคนของผม”
“ขายได้ยังไง? ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่นอน” รพีพยายามแย้ง ป้าเพียงเพ็ญจะขายเขาให้กับคนตรงหน้าได้ยังไง
“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกให้คุณเข้าใจเสียใหม่ ว่าคุณเพียงเพ็ญเสนอขายคุณให้กับผมในจำนวนเงินห้าล้าน และผมก็ทำสัญญาเรียบร้อยแล้วด้วย”
“จะบ้าเหรอ! ผมเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของที่จะมาทำสัญญาซื้อขายกันแบบนี้ อีกอย่างหนึ่งผมก็ไม่ได้ยินยอมด้วย” พูดแค่นั้น รพีก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายถึงเพียงเพ็ญทันทีเพื่อจะคุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง แต่กลับติดต่อไม่ได้ ส่งข้อความไปอีกฝ่ายก็ไม่อ่าน
หรือเพียงเพ็ญจะทำอย่างที่เขาบอกจริง ๆ
“คุณไม่ต้องโทรหรอก เพราะเขาไม่รับสายคุณอยู่แล้ว” คิณณ์พูดเหมือนรู้เหตุการณ์ทุกอย่าง ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาบอกนั่นแหละ
“ผมจะกลับ ผมไม่มีทางอยู่ที่นี่แน่นอน”
“เสียใจด้วย คุณไม่สามารถออกจากเกาะนี้ได้ ถ้าผมไม่อนุญาต!”
أحدث فصل
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่34
หลังจากเหตุการณ์ที่บังกะโลหลายวันก่อน คิณณ์ก็ยื่นคำขาดกับเพียงเพ็ญเป็นครั้งสุดท้าย ว่าให้เลิกวุ่นวายกับรพีอีก และถ้ายังไม่เชื่อเขาจะจัดการกับบริษัทเล็ก ๆ ของสามีเพียงเพ็ญให้สิ้นซาก เพียงเพ็ญเลยจำต้องยอมทำตามที่คิณณ์ขู่ เพราะนางเองก็กลัวอิทธิพลของคิณณ์อยู่เหมือนกันที่ร่วมมือกับทรงพลก็เพราะเป็นหนี้ เลยต้องยอมทำตามที่ทรงพลขอ ทรงพลเองเพราะความที่กลัวจะเป็นข่าวจนทำให้ตัวเองเสียชื่อ จึงไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายกับคิณณ์และรพีอีกคิณณ์เปิดตัวว่าคบกับรพีอย่างเปิดเผย เริ่มพาไปออกงานด้วยในหลาย ๆ งาน จนแก้วตาไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงออกมาก เพราะคิณณ์เองก็ไม่เคยให้สถานะอะไรกับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงแก้วตาจะไม่ค่อยพอใจที่เห็นรพีได้เป็นคนที่คิณณ์เลือก แต่เธอเองก็ทำได้แค่เก็บความไม่พอใจเอาไว้คนเดียว เพราะไม่อยากให้ธุรกิจระหว่างคิณณ์กับพ่อของเธอต้องเสียหายไปด้วย เพราะคิณณ์ถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ของอู่ต่อเรือแสงแดดในช่วงสายสาดลงมาบนผืนน้ำทะเลสีฟ้าใสจนเกิดประกายระยิบระยับ วันนี้คิณณ์ตั้งใจจะพารพีมาที่เกาะเล็ก ๆ ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวมากนัก แต่เขามักจะมาดำน้ำที่เกาะแห่งนี้บ่อย ๆ ที่นี่รา
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่33
“...คุณ”“หืม”“ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?” อยู่ ๆ รพีก็ถามขึ้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงถาม อาจจะเป็นเพราะแค่อยากรู้เท่านั้นละมั้ง“ทำไมถามแบบนั้น”“ก็ผมอยากรู้”“ขนาดนี้แล้ว ยังต้องถามอีกเหรอ?”“ไม่รู้สิ ก็แค่อยากรู้ว่าผมเหมือนคนอื่น ที่คุณซื้อมาใช่หรือเปล่า”“คนอื่นผมไม่เคยซื้อ”“แสดงว่าผมก็แย่กว่าคนอื่นสินะ” รพีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลดลง รู้สึกไร้ค่าขึ้นมายังไงก็ไม่รู้“เพราะคนอื่น ผมไม่เคยอยากได้ ทุกคนล้วนเสนอตัวให้ผมทั้งนั้น” คำตอบของคิณณ์ ทำเอารพีรีบหันกลับไปมองเขาที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังทันที“คือยังไง?”“ผมอยากได้คุณ ก็เลยซื้อคุณเอาไว้ แต่ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นสินค้า ผมแค่ไม่อยากให้ป้าของคุณเอาคุณไปเร่ขายให้ใครต่อใคร” รพีฟังคนตัวโตนิ่ง“เหมือนอย่างที่พยายามยัดเยียดคุณให้กับไอ้แก่นั่นเมื่อหลายเดือนก่อน”“คุณรู้เรื่องนี้?”“ใช่ ผมรู้ เพราะผมเป็นคนช่วยคุณเอาไว้” รพีถึงกับตาโตพอได้รู้ว่าคนที่ช่วยเขาจากทรงพลคือคิณณ์“ทำไมคุณไม่เคยบอกผมเลยล่ะ”“ผมเห็นว่ามันผ่านไปนานแล้ว อีกอย่างคุณก็อยู่กับผมแล้ว”“...”“ฟังนะรพี ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นแค่สิ่งของ ผมชอบคุณจริง ๆ คุณอย่าคิดมากกับเงินห้าล้านเลย
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่32
รพีเสียพ่อกับแม่ไปตอนอายุ 15 ปี แล้วหลังจากนั้นก็มาอยู่ในความดูแลของเพียงเพ็ญ ที่เป็นพี่สาวของแม่ เป็นป้าแท้ ๆ ญาติเพียงคนเดียวของรพีเพียงเพ็ญส่งเสียรพีจนจบมหาวิทยาลัย และพอรพีได้มาเป็นดารา เพียงเพ็ญก็เสนอตัวมาเป็นผู้จัดการให้ รายได้จากการรับงาน ก็ถือเป็นค่าตอบแทนที่เพียงเพ็ญเลี้ยงดูเขามาจนโตแต่รพีก็ไม่คิดว่าเพียงเพ็ญจะเห็นแก่เงิน จนลืมไปว่าเขาก็เป็นหลานคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้าจะต้องทดแทนบุญคุณกันแบบนี้มันก็เป็นเรื่องที่มากเกินไปสำหรับรพี“ผมไม่คิดเลยว่าป้าเพียงเพ็ญจะใจร้ายกับผมได้ขนาดนี้” รพีพูดอยู่กับอกแกร่งของคิณณ์ ที่ยังคงกอดคนตัวบางเอาไว้แน่น ยิ่งเห็นว่ารพีเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด เขาเองก็ยิ่งใจคอไม่ดีไปด้วย“ผมรู้ว่าคุณเสียใจ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้เห็นว่าคุณคือคนในครอบครัว คุณก็ควรจะตัดเขาออกไปจากความคิดให้หมด” เพราะการกระทำของเพียงเพ็ญมันไม่มีญาติคนไหนเขาทำกันกับคนที่ได้ชื่อว่าหลานหรอก“คุณยังมีผมนะ ผมจะอยู่กับคุณตรงนี้ จะไม่มีวันทำร้ายคุณเด็ดขาด” รพีเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า คิณณ์ซับน้ำตาที่อาบแก้มออกอย่างแผ่วเบา“เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ ตาช้ำหมดแล้วเนี่ย” เขาบอกกับคนที่ร้องไห้จนตาบวมช้ำ
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่31
“ชอบความรุนแรงใช่มั้ย? เดี๋ยวป๊าจะจัดให้” ทรงพลยังคงปากดี ทั้ง ๆ ที่ยังมีแผลอยู่ที่ศีรษะ“ไปทำแผลก่อนมั้ยครับท่าน” ลูกน้องอีกคนบอกกับนายตัวเองอย่างเป็นห่วงเพราะเลือดไหลไม่หยุด“กูขอจัดการกับมันก่อน พูดดี ๆ ไม่ชอบใช่มั้ย?” ทรงพลเดินไปหารพีที่ถูกลูกน้องของตัวเองล็อกตัวเอาไว้แต่ยังไม่ทันได้จัดการรพีให้หายเจ็บใจที่ทำให้ตัวเองต้องหัวแตก ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับคิณณ์และลูกน้อง“แกกล้ามากนะที่มาก่อเรื่องที่ถิ่นของฉัน” การ์ดของคิณณ์เข้าไปจัดการกับลูกน้องของทรงพลทั้งสองคน แล้วลากออกไปจากห้อง รพีรีบเดินไปหลบอยู่ข้างหลังคิณณ์ทันที“แกอีกแล้วเหรอ?” ทรงพลจำคิณณ์ได้ไม่ลืม เพราะคิณณ์คือคนที่เข้าไปช่วยรพีคราวก่อน แถมยังต่อยทรงพลจนหน้าเยิน แต่ที่ทรงพลไม่รู้ก็คือคิณณ์เป็นเจ้าของคาสิโน และบังกะโลนี้“อย่าบอกนะว่าแกเป็นเจ้าของคาสิโน”“ใช่! คิดจะเข้าถ้ำเสื้อ ก็ควรศึกษาเสียก่อนว่าเสื้อมันดุแค่ไหน เพราะไม่อย่างนั้นก็เหมือนเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่”“ถ้าแกทำอะไรฉัน แกเดือดร้อนแน่” ทรงพลขู่ ทั้ง ๆ ที่เวลานี้ตัวเองตกเป็นรองทุกทาง“ฉันไม่เดือดร้อนหรอก แค่จับแกไปโยนทิ้งกลางทะเลเรื่องก็เงียบแล้ว ไม่มีใครรู
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่30
“คุณคิณณ์ครับ คนของเราเห็นท่านทรงพลมาที่บ่อนครับ” ทองพูนเข้ามารายงาน“มันมาทำไม?”“ไม่ทราบครับ เห็นมาเปิดห้องพักที่บังกะโล มีผู้ติดตามมาด้วยสองคน”พอรู้ว่าทรงพล นักการเมืองที่ครั้งหนึ่งเคยพารพีขึ้นโรงแรมคราวก่อนมาที่เกาะ คิณณ์ก็คิดว่าจะต้องมีจุดประสงค์ที่ไม่ดีอย่างแน่นอน และคนที่เขาเป็นห่วงในตอนนี้ก็คือรพี“รพีล่ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”“คนของเราที่ตามคุณรพีอยู่บอกว่าตอนแรกคุณรพีเข้าไปนั่งเล่นที่ร้านกาแฟ แต่พอหันกลับไปดูอีกทีคุณรพีก็หายตัวไปแล้ว ตอนนี้กำลังช่วยกันตามหาอยู่ครับ”“บ้าเอ๊ย!” คิณณ์ ทุบโต๊ะทำงานดังลั่น เพราะความโมโห ที่ลูกน้องปล่อยให้รพีคลาดสายตาไปได้ เพราะกลัวว่าอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีกับรพีขึ้นอีก“โทรเช็กว่าไอ้ทรงพลมันพักห้องไหน แล้วก็ให้คนของเราตามไปที่นั่น” พูดจบคิณณ์ก็รีบออกไปที่บังกะโลหลังคาสิโนทันที“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” รพีตกใจที่เห็นทรงพลที่นี่“แล้วป้าเพียงเพ็ญล่ะ อยู่ไหน?”“ที่นี่มีแค่ป๊าเท่านั้นแหละน้องพีไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ป๊าว่าเราเข้ามาคุยกันในห้องก่อนจะดีกว่านะ” ทรงพลมองคนตรงหน้าด้วยสายตาหิวกระหายอย่างเปิดเผย เขายังอดเสียดายไม่ได้ที่ครั้งนั้นไม่ทันไม้ลิ้มล
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่29
เมื่อเดินเล่นลัดเลาะจนสบายใจ รพีจึงเข้ามานั่งหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ที่ร้านกาแฟ กับเค้กอีกหนึ่งชิ้น ภายในร้านกาแฟที่มองออกไปก็คือวิวทะเล รพีมองออกไปที่กลางทะเลสุดลูกหูลูกตา ทะเลแถบนี้สวยมาก ๆ น้ำสีฟ้าใส มองไกลออกไปมีเกาะเล็กน้อยกลางทะเล ทองพูนเคยเล่าให้เขาฟังว่า แถวนี้มีเกาะที่นักท่องเที่ยวชอบมาดำน้ำดูสัตว์ใต้ทะเล เพราะเป็นแหล่งของสัตว์แปลกตา และระบบนิเวศใต้ทะเลก็สมบูรณ์ เขาเองก็อยากไปที่นั่นเหมือนกันแต่ดูแล้วน่าจะยาก เพราะคิณณ์ไม่น่าจะพาเขาไปที่นั่นง่ายๆ เขางานยุ่งทุกวัน มีเรื่องให้ต้องจัดการแทบจะทุกชั่วโมง รพีเองก็แอบทึ่งในตัวของคิณณ์อยู่ไม่น้อย ที่เขาสามารถบริหารจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเองจนมีทุกวันนี้ได้เป็นอย่างดีรพีนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ จนกระทั่งมีสายโทรเข้าจากมือถือ ซึ่งมันเป็นเบอร์ที่เขาพยายามที่จะติดต่อกลับไปตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ที่นี่ แต่ก็ติดต่อไม่ได้สักครั้ง แต่อยู่ดี ๆ เพียงเพ็ญก็โทรกลับมาหาเขาเสียอย่างนั้น“ป้าเพียงเพ็ญ! ป้าอยู่ที่ไหน? ทำไมพีติดต่อป้าไม่ได้เลย มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” รพีถามคำถามรัว“พี ป้ามีปัญหานิดหน่อยน่ะ แล้วตอนนี้พีเป็นยังไงบ้าง”“เรื่องสัญญา กับเง
เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่9
ช่วงเที่ยง รพีลงมาชั้นล่างแต่กลับไม่เจอใครเลยสักคน เลยเดินไปที่ห้องครัว ซึ่งที่นั่นมีจันทร์แรมกับเด็กรับใช้กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารกลางวัน และยังไม่ทันที่ขาเรียวยาวจะก้าวเข้าไปในครัว ก็ได้ยินทั้งสามคนกำลังพูดถึงคิณณ์อยู่ เรื่องที่ต้องเตรียมอาหารกลางวันไปให้คิณณ์ที่คาสิโน ก็แสดงว่าเวลานี้เขาไม่อยู
آخر تحديث : 2026-03-18เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่7
รพีกลับเข้ามาในห้องพักด้วยอาการหงุดหงิด ที่ไปเจรจากับคิณณ์ไม่สำเร็จ แล้วแบบนี้เขาจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ถ้าต้องตกเป็นเมียของคนแก่ตัณหากลับแบบนั้น เขายอมกระโดดน้ำทะเลตายดีกว่าชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนที่นอนนิ่มด้วยความอ่อนเพลีย ทั้งจากการเดินทาง และเรื่องที่ต้องเจอในวันนี้ ก่อนจะนอนก็ไม่ลืมที่จะเดินไ
آخر تحديث : 2026-03-17เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่28
หนึ่งเดือนต่อมารพียังคงต้องตามคิณณ์ไปที่เกาะเหมือนเดิม ต่อให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในเวลานี้จะดีขึ้น แต่คิณณ์ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ว่ารพีจะหนีเขากลับไปอีกหรือเปล่าเพราะคิณณ์ยังแอบเห็นรพีพยายามติดต่อไปหาเพียงเพ็ญอยู่ตลอด ถึงจะติดต่อไม่เคยได้เลยก็ตามถึงตอนนี้เพียงเพ็ญจะทำตามข้อเสนอของเขาที่ตกลงกันเอา
آخر تحديث : 2026-03-30เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ บทที่27
คิณณ์พาเขาขึ้นสวรรค์ได้ตามที่บอกเอาไว้จริง ๆสองร่างเปลือยเปล่า นอนกกกอดอยู่บนเตียงนุ่ม หลังจากผ่านสมรภูมิรบที่ดุเดือดอยู่หลายชั่วโมง คนที่เพิ่งเสียตัวครั้งแรกถึงกับหลับไปทั้งอย่างนั้นคิณณ์มองร่างที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอดอย่างมีความสุข แต่ก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่เผลอทำรุนแรงกับคนตัวบางไป ทั้ง ๆ ที่
آخر تحديث : 2026-03-29
قد تعجبك أيضًا
สัมปทานอาญาเถื่อน
หลงจุ้นถิง2.7K وجهات النظرอู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง1.9K وجهات النظرลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.6K وجهات النظرแฟนเด็กมันยั่ว
เจ้ามูนวูฟล์2.7K وجهات النظرขังร้ายล่ามรัก
loyalheart / ตัวม้วน593 وجهات النظرบ่วงรักในเงาอาชญา
อินทิตา723 وجهات النظرPWP | รวมเรื่องสั้นคนชอบกินกล้วย
อยากลาออก24 وجهات النظر72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน
บาริสต้าสายรุ้ง441 وجهات النظر
