บทที่1

ร่างสูงเพรียว ในชุดยีนทั้งเสื้อและกางเกง นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านในสนามบิน ใบหน้าเรียบนิ่งที่อยู่ภายใต้แว่นตาสีดำ มองเวลาในโทรศัพท์มือถืออยู่หลายครั้ง รพี ดาราหนุ่มมานั่งรอผู้จัดการส่วนตัวที่สนามบินเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ผู้จัดการส่วนตัวที่นัดกันว่าจะต้องไปงานโชว์ตัวที่ตราด ก็ไร้วี่แววที่จะปรากฏ เขาโทรหาเพียงเพ็ญผู้จัดการส่วนตัว หรืออีกฐานะหนึ่งก็คือป้าแท้ ๆ ของเขาอยู่หลายครั้ง แต่คนเป็นป้าก็ติดต่อไม่ได้ ซึ่งอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาที่ต้องขึ้นเครื่องแล้วด้วย

“ถึงไหนแล้วครับป้า?” รพีส่งข้อความไปหาเพียงเพ็ญอีกครั้ง และครั้งนี้ก็เป็นผลสำเร็จเพราะอีกฝ่ายอ่านข้อความของเขา

“พี ป้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย น่าจะไปสนามบินไม่ทัน พีไปที่ตราดก่อนได้เลยนะ ถ้าป้าเคลียร์ตรงนี้เรียบร้อยแล้วจะรีบบินตามไป” คำตอบของป้าเพียงเพ็ญ ทำเอาคิ้วน้อย ๆ ขมวดเข้าหากันงุ่น

แล้วเขาจะไปยังไง? รพีไม่รู้จักสถานที่จัดงานที่นั่นเลยด้วยซ้ำ เพราะป้าเพียงเพ็ญเป็นคนจัดการทั้งหมด กำหนดการต่าง ๆ ก็อยู่ที่เพียงเพ็ญด้วย

“แต่พีไม่รู้จักที่นั่นนะป้า พีจะไปงานถูกได้ยังไง”

“เดี๋ยวพอพีไปถึงสนามบินที่นั่น จะมีคนมารับไปที่งาน ป้าติดต่อกับทางนั้นเอาไว้แล้ว”

“ป้ามีเบอร์ติดต่อกับทางนั้นมั้ยครับ พีไปถึงจะได้โทรหาเขา”

“ไม่ต้องห่วงนะพี คนที่จะมารับพีเขารู้จักพีอยู่แล้ว แค่นี้ก่อนนะ ป้าต้องไปเคลียร์กับตำรวจก่อน” แล้วข้อความจากเพียงเพ็ญก็หายไปเลย รพีจำต้องเดินทางไปที่จังหวัดตราดเพียงลำพัง โดยไม่มีผู้จัดการส่วนตัวที่เป็นคนรับงานเอาไว้เดินทางไปด้วย

รพีเดินออกมารอหน้าสนามบิน ที่มีรถบริการวิ่งเข้า-ออก คอยรับส่งผู้โดยสาร มองไปโดยรอบที่มีผู้คนคึกคัก แต่เขาก็ไม่เจอใครสักคนที่พอจะดูออกว่ามารับเขาได้เลย รพีเลยต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายโทรหาเพียงเพ็ญอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม คือติดต่อไม่ได้ แล้วแบบนี้เขาจะไปที่งานได้ยังไง?

“คุณรพีครับ!” เสียงเข้มที่เอ่ยเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้คนตัวบางต้องหันมายังเสียงนั่น

“ผมมารับคุณครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำบอกกับดาราหนุ่ม ตามที่ได้รับคำสั่งจากคนเป็นนาย

“คุณคืนคนที่ป้าเพียงเพ็ญให้มารับผมใช่มั้ยครับ”

“เชิญตามผมมาทางนี้ครับ” ทองพูน ไม่ได้ตอบที่รพีถาม แต่เลือกที่จะเดินนำคนตัวบางไปที่รถแทน

ถึงคนที่มารับจะมีท่าทางแปลก ๆ แต่รพีก็เพียงแค่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ เพราะอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าก็จะได้เวลางานเลี้ยงแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีเวลาที่จะมานั่งสงสัยอะไรทั้งนั้น

รพีถูกพามาที่ท่าเรือ ซึ่งเวลานี้มีเรือยอชต์ส่วนตัวจอดรออยู่

“เราต้องนั่งเรือไปเหรอครับ?”

“ครับ เราจะไปที่เกาะส่วนตัวของคุณคิณณ์” ทองพูนบอก

ถ้ารพีจำไม่ผิด ตามที่เพียงเพ็ญได้บอกกับเขาเอาไว้คร่าวๆ ว่าเขาจะต้องไปงานโชว์ตัวที่ตราด เป็นงานเลี้ยงของนักธุรกิจมีชื่อเสียงของที่นั่น แต่เพียงเพ็ญไม่ได้บอกกับเขาว่าที่ที่จะต้องไป ต้องนั่งเรือออกไปที่เกาะแบบนี้ เขาคิดว่าจะจัดงานที่โรงแรมในเมืองเสียอีก

“คุณคิณณ์ คือเจ้าของงานใช่มั้ยครับ?”

“ครับ” ทองพูนตอบ ก่อนที่จะเดินนำรพีขึ้นไปบนเรือยอชต์ส่วนตัว