เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ

เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ

last update최신 업데이트 : 2026-01-14
에:  เรติมา연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
34챕터
544조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อดาราตกอับถูกผู้จัดการส่วนตัวหลอกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อคาสิโน เขาจะเอาตัวรอดออกมาจากเกาะส่วนตัวของเจ้าพ่อ ที่มีการ์ดคุมเข้มไ้ด้ยังไง "ในเมื่อผมจะหาเงินมาคืนให้คุณ ทำไมคุณถึงจะไม่เอา” “ก็ผมไม่ได้อยากได้เงินคืน ถ้าผมอยากได้เงิน ผมจะซื้อคุณมาทำไม?” “แล้วคุณจะซื้อผมมาทำไมล่ะ?” รพีขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ ที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอ “...มาเป็นเมีย”

더 보기

1화

บทที่1

When the waiters brought out buckets of instant noodles, the entire room fell silent.

Every guest froze. Then, the whispers started. Their expressions turned strange, eyes full of disdain.

My mother-in-law, Nancy Tucker, looked like she had just swallowed poison.

As for me, I acted like nothing was wrong. I picked up the microphone and cheerfully waved to everyone to start eating.

"What are you all waiting for? Go on, eat. Don't tell me none of these flavors suit your taste," I said.

Nancy's face twisted in disbelief. She could not hold it in anymore and snapped at me, saying, "Jessica! This is a joke, right? You're serving instant noodles at a wedding banquet?"

I let out an icy laugh. "What else should we be eating at this wedding banquet?"

All eyes turned to me at once, sharp and piercing.

Nancy's face flushed red. She looked like she wanted to disappear into the floor.

"What kind of wedding serves this? Other people prepare full meals with meat and seafood! You're humiliating the Jones family!"

The guests' murmuring grew louder.

"I mean, even poor families wouldn't do this. At worst, they'd cut a few meat dishes. Who serves instant noodles at a wedding?"

"And they're not even poor. This has to be some kind of joke, right?"

Exactly. Even families with little money would try to make their banquet look decent.

However, at my wedding, every single guest had nothing but a cheap cup of instant noodles in front of them.

No sausages. No eggs. Nothing extra.

I smiled at everyone.

"You're overthinking it. This is today's menu."

My husband, Erick Jones, finally snapped out of his shock. Then, he slapped me across the face.

"Jessica, how can you be this cruel? Just to pocket the 15,000 my mom gave you for the wedding, you'd do something this disgusting?"

A flicker of guilt crossed Nancy's face, but she quickly covered it up and turned the blame on me.

"Everyone, please judge this situation for us. Haven't we treated our daughter-in-law well enough?

"We gave her a wedding fund of 130,000 dollars. Even with gold prices so high, we still spent over 10,000 on her jewelry.

"Why would you still steal from the banquet budget and embarrass us in front of everyone?"

The guests began pointing at me, their faces filled with disgust.

"This daughter-in-law is vicious. If we didn't know better, we'd think the Jones family did this on purpose."

"Seriously. I've seen gold diggers, but never one this shameless. Erick is really unlucky to marry someone like her."
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
34 챕터
บทที่1
ร่างสูงเพรียว ในชุดยีนทั้งเสื้อและกางเกง นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านในสนามบิน ใบหน้าเรียบนิ่งที่อยู่ภายใต้แว่นตาสีดำ มองเวลาในโทรศัพท์มือถืออยู่หลายครั้ง รพี ดาราหนุ่มมานั่งรอผู้จัดการส่วนตัวที่สนามบินเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ผู้จัดการส่วนตัวที่นัดกันว่าจะต้องไปงานโชว์ตัวที่ตราด ก็ไร้วี่แววที่จะปรากฏ เขาโทรหาเพียงเพ็ญผู้จัดการส่วนตัว หรืออีกฐานะหนึ่งก็คือป้าแท้ ๆ ของเขาอยู่หลายครั้ง แต่คนเป็นป้าก็ติดต่อไม่ได้ ซึ่งอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาที่ต้องขึ้นเครื่องแล้วด้วย“ถึงไหนแล้วครับป้า?” รพีส่งข้อความไปหาเพียงเพ็ญอีกครั้ง และครั้งนี้ก็เป็นผลสำเร็จเพราะอีกฝ่ายอ่านข้อความของเขา“พี ป้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย น่าจะไปสนามบินไม่ทัน พีไปที่ตราดก่อนได้เลยนะ ถ้าป้าเคลียร์ตรงนี้เรียบร้อยแล้วจะรีบบินตามไป” คำตอบของป้าเพียงเพ็ญ ทำเอาคิ้วน้อย ๆ ขมวดเข้าหากันงุ่นแล้วเขาจะไปยังไง? รพีไม่รู้จักสถานที่จัดงานที่นั่นเลยด้วยซ้ำ เพราะป้าเพียงเพ็ญเป็นคนจัดการทั้งหมด กำหนดการต่าง ๆ ก็อยู่ที่เพียงเพ็ญด้วย“แต่พีไม่รู้จักที่นั่นนะป้า พีจะไปงานถูกได้ยังไง”“เดี๋ยวพอพีไปถึงสนามบินที่นั่น จะมีคนมารับไปที่งาน ป้า
더 보기
บทที่2
เรือขับมายังเกาะส่วนตัวของคิณณ์ เจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกเขาว่าเจ้าพ่อ ที่เกาะส่วนตัวมีเพียงคฤหาสน์ส่วนตัวหลังใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ ส่วนบ่อนการพนันจะอยู่ห่างไปอีกเกาะหนึ่งรพีเดินขึ้นมายังสะพานไม้ที่ทอดยาวจากท้องทะเลไปยังพื้นทรายชายหาดหน้าบ้าน มองไปรอบ ๆ ดูเงียบเชียบ ไร้วี่แววของงานเลี้ยงใด ๆ ทั้งสิ้นหรืองานจะเริ่มช่วงค่ำ เวลานี้เลยดูเงียบ แต่เท่าที่รพีกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่มีแม้แต่ซุ้มจัดงาน หรือแม้แต่ไฟสักดวงที่ตกแต่งประดับประดาก็ไม่มี จะมีก็เพียงแค่โคมไฟที่ห้อยอยู่บนสะพานเป็นทางยาวทอดไปสู่ตัวบ้านเท่านั้นเอง“คุณนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ทองพูนบอก เมื่อพารพีเข้ามาภายในคฤหาสน์ส่วนตัวของเจ้านาย“มาแล้วเหรอ?” จันทร์แรม แม่บ้านของที่นี่เดินเข้ามายังคนทั้งคู่ มองดาราหนุ่มด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างเปิดเผย“ป้าแรมผมฝากดูแลเรื่องห้องพักให้คุณรพีด้วยนะ”“ผมต้องพักที่นี่ด้วยเหรอครับ?” รพีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ และก็งงกับสถานการณ์ตรงหน้า“แล้วงานเลี้ยงล่ะครับ จัดที่ไหน?”“ไม่มีงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณดารา ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของคุณคิณณ์ ไม่มีการจัดงานอะไรทั
더 보기
บทที่3
“เสียใจด้วย คุณไม่สามารถออกจากเกาะนี้ได้ ถ้าผมไม่อนุญาต!” คิณณ์ บอกเสียงเรียบ แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยพลังอำนาจ“ผมจะไป! แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามผมด้วย เพราะเรื่องนี้ผมไม่มีส่วนรู้เห็นอะไรด้วยเลย มีแค่คุณกับป้าเพียงเพ็ญตกลงกันเอง”“ใครบอกว่าคุณไม่รับรู้ ก็ในเมื่อคุณเป็นคนเซ็นยินยอม”“ผมเนี่ยนะ?”“ใช่! คุณเป็นคนเซ็นยินยอมลงในสัญญาเอง แล้วแบบนี้ผมยังพอจะมีสิทธิ์ในตัวคุณอยู่หรือเปล่าล่ะ” คำพูดของคิณณ์ทำเอารพีงงหนักกว่าเดิม เขาไปเซ็นชื่อยินยอมตั้งแต่เมื่อไหร่“ไม่จริง! ผมไม่เคยเห็นสัญญาบ้าบอนั่น แล้วจะเซ็นยินยอมได้ยังไง”“ได้! ในเมื่อคุณไม่เชื่อ ผมก็จะเอาสัญญามาให้คุณดู” พูดจบเขาก็หันไปสั่งทองพูนให้ไปหยิบเอกสารที่อยู่ในห้องทำงานมาให้รพีดู พอเปิดอ่านเอกสารทั้งหมด พร้อมรายชื่อผู้รับรู้ที่อยู่ในสัญญาฉบับนี้ ซึ่งมีชื่อของคิณณ์ เพียงเพ็ญ และรายชื่อสุดท้ายคือชื่อของรพีจริง ๆนี่เขาเผลอไปเซ็นเอกสารพวกนี้ตั้งแต่ตอนไหน? หรือป้าเพียงเพ็ญหลอกให้เขาเซ็นเอกสารนี้พอตั้งสติแล้วคิดทบทวนที่ผ่านมา ว่าตัวเองเคยเซ็นสัญญาอะไรบ้างหรือเปล่า ถึงได้นึกออกว่าเพียงเพ็ญเคยเอาเอกสารสัญญารับงานฉบับหนึ่งมาให้เขาเซ็น ซึ่งต
더 보기
บทที่4
“หึ! คนที่เสนอตัวให้คุณคิณณ์ส่วนใหญ่ก็ทำอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ” จันทร์แรมมองรพีด้วยสายตาดูถูก เพราะนางเจอแบบนี้มานักต่อนักแล้ว ดารานางแบบมากมายส่วนใหญ่ก็เสนอตัวให้คิณณ์กันทั้งนั้น เพราะได้ทั้งเงินมากมายเอาไว้ใช้ แถมดีไม่ดีอาจจะโชคหล่นทับได้เป็นนายหญิงของเกาะ และบ่อนคาสิโนที่สร้างรายได้มหาศาลอีกต่างหาก แต่ก็ยังไม่มีใครที่จะสามารถมาถึงจุดนั้นเลยสักคน ส่วนใหญ่ก็เป็นได้แค่คู่นอน ดีหน่อยก็อาจจะได้เป็นคู่ควง ออกงานกับคิณณ์บ้าง แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็คือความเต็มใจของอีกฝ่าย เพราะคิณณ์ไม่ได้บังคับผู้หญิงพวกนั้นเลยสักคนเดียวแต่ดูเหมือนว่ารพีจะแตกต่างจากคนอื่นๆ ก็ตรงที่ได้มาอยู่ที่เกาะส่วนตัวของคิณณ์ เพราะคนอื่น ๆ อย่างดีก็แค่ซื้อคอนโดให้อยู่เท่านั้น“ผมไม่ได้เสนอตัวสักหน่อย!” รพีแย้งขึ้นมาทันที เพราะการที่เขาถูกพาตัวมาที่เกาะนี้ มันเป็นแผนของเพียงเพ็ญทั้งนั้น เขาไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยสักนิด เพราะถ้ารพีรู้เขาก็คงไม่มาหรอก แต่พูดไปก็เท่านั้นเพราะจันทร์แรมเองก็ไม่ได้คิดที่จะเชื่อเขาอยู่แล้ว“และสิ่งที่คุณจะต้องรู้คือ ที่นี่ทานมื้อค่ำหนึ่งทุ่มตรง มื้อเช้าแปดโมงตรง กรุณาตรงต่อเวลาด้วยนะคะ เพราะคุ
더 보기
บทที่5
และการที่จะเข้าไปเจรจาต่อรองกับนักธุรกิจ รพีก็ควรที่จะต้องรู้ว่าคิณณ์ทำธุรกิจอะไรบ้าง เพราะรพีรู้แค่ว่าคิณณ์คือนักธุรกิจอันดับต้น ๆ ของภาคใต้ แต่เขาทำธุรกิจอะไรบ้างรพีไม่รู้เลยรพีจัดการเปิดหาข้อมูลของเขาในมือถือ จนรู้ว่าคิณณ์คือเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบเอเชีย อายุ 35 ปี ซึ่งอายุห่างจากรพีถึงสิบปี เกือบหนึ่งรอบ! แต่คิณณ์กลับยังดูหนุ่มกว่าอายุจริงอยู่มาก แถมยังหล่ออีกต่างหากสถานภาพโสดอายุขนาดนี้ โสดมาจนถึงตอนนี้ได้ไง?มีธุรกิจโรงแรมอยู่ในจังหวัดตราดหลายแห่ง และกระจายอยู่ในตัวจังหวัดใกล้เคียงอีกมากมาย ทำธุรกิจสีเทาหลายอย่าง เป็นนักธุรกิจที่รวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศส่วนข้อมูลอื่น ๆ ที่รพีเจอล้วนมีแต่เรื่องผู้หญิง ที่เป็นข่าวกับเขาไม่ซ้ำหน้า ทั้งดารานายแบบนางแบบ ก็ไม่พ้นตกเป็นข่าวกับคิณณ์นี่มันคนแก่บ้าตัณหาชัด ๆ!อย่าบอกนะว่าที่เขาซื้อรพีมาก็เพราะเรื่องพวกนี้ คิดแค่นั้น คนตัวบางก็ถึงกับร้องยี้ขึ้นมา ถึงคิณณ์จะดูหนุ่ม และหล่อมากจากที่ได้เจอกันเมื่อตอนบ่าย แต่การที่อีกฝ่ายมีผู้หญิงไปทั่วแบบนี้ก็ไม่ไหว เขาคนหนึ่งที่ไม่คิดจะเอาตัวเข้าแลกเพียงเพราะเงินของนายนั่นเด็ดขาดถึงเวลา
더 보기
บทที่6
“ผมจะหาเงินมาใช้คืนให้คุณ”“ผมไม่ต้องการ” คำปฏิเสธที่เหมือนเป็นการปิดบทสนทนาทั้งหมดของคิณณ์ ทำเอาคนตัวบางถึงกับอารมณ์ขึ้น“ทำไม? ในเมื่อผมจะหาเงินมาคืนให้คุณ ทำไมคุณถึงจะไม่เอา”“ก็ผมไม่ได้อยากได้เงินคืน ถ้าผมอยากได้เงิน ผมจะซื้อคุณมาทำไม?”“แล้วคุณจะซื้อผมมาทำไมล่ะ?” รพีขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ ที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอ“...มาเป็นเมีย”“ไอ้บ้า! คุณมันไอ้แก่ตัณหากลับชัด ๆ ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่” รพีโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ไม่สนด้วยซ้ำว่ากำลังพูดอยู่กับใครต่อให้เป็นเจ้าพ่อ ใหญ่แค่ไหนเขาก็ไม่สนทั้งนั้น“ก็ลองดู เพราะถึงยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี” รพีพยายามรวบรวมสติที่มันกำลังพรุ่งพร่านอยู่ในเวลานี้ให้สงบลง เพื่อยื่นข้อเสนอใหม่ให้กับเขาอีกครั้ง เพราะการต้องตกเป็นเมียคอยบำเรอสวาทคนบ้าตัณหาแบบเขา ไม่ใช่ทางที่รพีจะยอมทำแน่“ผมรู้มาว่าคุณเองก็มีคู่ควงตั้งหลายคน ผมไม่น่าจะทำเรื่องอย่างว่าให้คุณพอใจได้”“นี่แอบไปค้นประวัติผมมาละสิ” คิณณ์เอ่ยถามอย่างรู้ทัน แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะต่อให้อีกฝ่ายจะรู้ประวัติเขาแค่ไหน มันก็ไม่มีผลอยู่ดี“ก็นิดหน่อย เอาเป็นว่าไหน ๆ คุณก็เสียเงินซื้อผมมาตั้งห้าล้าน ผมจ
더 보기
บทที่7
รพีกลับเข้ามาในห้องพักด้วยอาการหงุดหงิด ที่ไปเจรจากับคิณณ์ไม่สำเร็จ แล้วแบบนี้เขาจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ถ้าต้องตกเป็นเมียของคนแก่ตัณหากลับแบบนั้น เขายอมกระโดดน้ำทะเลตายดีกว่าชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนที่นอนนิ่มด้วยความอ่อนเพลีย ทั้งจากการเดินทาง และเรื่องที่ต้องเจอในวันนี้ ก่อนจะนอนก็ไม่ลืมที่จะเดินไปล็อกประตูห้องให้เรียบร้อย ยังไงก็ป้องกันเอาไว้ก่อนเป็นดีที่สุด เผื่อไอ้เจ้าพ่อบ้ากามมันหน้ามืดขึ้นมา บุกเข้ามาในห้องกลางดึกจะแย่เอาส่วนเรื่องที่จะออกไปจากที่นี่ ก็ค่อยคิดหาวิธีอื่น ตอนนี้ขอนอนเก็บแรงเอาไว้ก่อนก็แล้วกันเพียงไม่ถึงสิบนาทีรพีก็หลับไปเรียบร้อย เพราะร่างกายที่อ่อนล้ามาทั้งวันภายในห้องทำงาน คิณณ์ได้แต่นึกเอ็นดูคนเด็กที่กล้ามายื่นข้อเสนอกับเขาถึงในห้อง ไหนจะคำพูดคำจาที่ไม่เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้ง ๆ ที่เวลานี้อยู่ในถิ่นของเขาแท้ ๆ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะอย่างน้อย การที่มีรพีมาอยู่ที่เกาะนี้ก็น่าจะมีเรื่องให้เขาได้เล่นสนุกอีกเยอะคิณณ์รู้จักรพีผ่านสื่อต่าง ๆ เพราะความที่เป็นดาราที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียง เป็นพรีเซนเตอร์หลากหลายแบรนด์ และมีโอกาสได้เจอรพีตัวเป็น ๆ แค่ครั้งเ
더 보기
บทที่8
พอรู้แบบนี้ คิณณ์จึงเป็นคนรับซื้อรพีเอาไว้เอง เพราะไม่อยากที่จะให้อีฝ่ายต้องกลายเป็นสินค้า ที่ถูกเพียงเพ็ญเอาไปเร่ขายให้กับคนนั้นคนนี้อีกเช้าวันรุ่งขึ้น รพีตื่นแต่เช้า เพราะจะหาทางหนีทีไร่เพื่อออกไปจากที่เกาะแห่งนี้ เลยทำทีว่าจะออกไปเดินเล่นที่ชายหาดหน้าบ้าน ที่มองออกไปกลางทะเล มันแทบจะไม่เห็นชายฝั่งเลยด้วยซ้ำ แถมรอบ ๆ หาดก็ไม่มีใครสักคน เกาะแห่งนี้มีแค่คฤหาสน์ของคิณณ์เพียงหลังเดียว รพีเดินลัดเลาะชายหาดมาเรื่อย ๆ เผื่อว่าจะเจอทางที่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ แต่กลับเจอเข้ากับทองพูนที่ออกมาเดินตรวจตรารอบ ๆ เกาะตามหน้าที่ โดยมีการ์ดอีกสองคนเดินมาด้วย“คุณรพีจะไปไหนเหรอครับ ออกมาตรงนี้ทำไม”“ผมออกมาเดินเล่นน่ะ” รพีเฉไฉ ใครจะบอกว่ากำลังหาทางหนีอยู่“ผมคิดว่าคุณจะหาทางหนีออกจากเกาะนี้เสียอีก” แต่ทองพูนกลับรู้ทัน และพูดดักคอเขาเสียก่อน“ก็ไม่แน่นะ ถ้ามีทางหนีออกไปได้ ผมก็ไม่อยู่ที่เกาะนี้กับเจ้านายของคุณหรอก”“แต่คงยากหน่อยนะครับ เพราะที่นี่มีคนคอยดูแลทั่วทั้งเกาะ ถ้าจะออกไปจากเกาะนี้ได้ ก็ต้องขับเรือออกไปแต่ก็ต้องเป็นเรือของที่นี่เท่านั้น เพราะเรือชาวบ้าน หรือเรือที่อยู่ภายนอกไม่สามารถเข้
더 보기
บทที่9
ช่วงเที่ยง รพีลงมาชั้นล่างแต่กลับไม่เจอใครเลยสักคน เลยเดินไปที่ห้องครัว ซึ่งที่นั่นมีจันทร์แรมกับเด็กรับใช้กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารกลางวัน และยังไม่ทันที่ขาเรียวยาวจะก้าวเข้าไปในครัว ก็ได้ยินทั้งสามคนกำลังพูดถึงคิณณ์อยู่ เรื่องที่ต้องเตรียมอาหารกลางวันไปให้คิณณ์ที่คาสิโน ก็แสดงว่าเวลานี้เขาไม่อยู่ที่บ้าน คนตัวบางเลยยืนแอบฟังอยู่เงียบ ๆ “สรุปคุณดาราคนนั้นเขามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรเหรอป้าแรม” เด็กรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถาม “จะฐานะอะไรละ ก็แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ พวกดาราที่หวังรวยทางลัด จะมีเหตุผลอะไรมากไปกว่านี้ล่ะ” จันทร์แรมตอบ ในขณะที่คนแอบฟัง ก็ได้แต่นึกเถียงอยู่ในใจว่า ไม่ใช่คนอย่างรพีแน่นอน เพราะเขาไม่เคยสนใจเงินทองของไอ้แก่บ้ากามนั่นเลยสักนิดเดียว “หนูว่าเขาหล่อดีนะบ้า หน้าตาผิวพรรณก็ดี้ดี ถ้าคุณคิณณ์จะชอบก็คงไม่แปลก” เด็กรับใช้อีกคนเสริมขึ้น “หน้าตาดีก็เท่านั้นแหละ ถ้าเอาแต่ผลาญเงินคุณคิณณ์ใช้ไปวัน ๆ ฉันก็ไม่เห็นด้วยถ้าคุณคิณณ์จะยกย่องดารานั่นมาเป็นนายที่นี่อีกคน” จันทร์แรมพูดตามที่คิด เพราะเท่าที่ตัวเองเคยเจอมา พวกดารานางแบบส่วนใหญ่ก็หว
더 보기
บทที่10
รพีถูกพาตัวกลับมาที่บ้านของคิณณ์จนได้ คนตัวบางเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามาอย่างหงุดหงิด ที่ไม่สามารถหนีออกไปจากเกาะบ้าบอนี้ได้สักทีในตอนค่ำคิณณ์เรียกตัวทองพูนกับการ์ดรักษาความปลอดภัยมาตำหนิ ที่ปล่อยให้รพีออกไปจากเกาะส่วนตัวของเขาได้ทั้งที่มีการ์ดคอยเฝ้าเวรยามอยู่ทุกจุด ถึงจะโชคดีที่รพีขึ้นเรือผิดไปลงที่บ่อนก็เถอะและไม่ใช่แค่เรื่องทำงานสะเพร่าจนรพีหนีออกไปได้ แต่นั่นหมายถึงการหละหลวมในเรื่องเวรยามรักษาความปลอดภัยด้วย เพราะถ้าเป็นคนอื่นที่บุกเข้ามาก่อความวุ่นวายและลอบทำร้าย มันจะเป็นอันตรายต่อตัวเขาเอง เพราะการที่คิณณ์เปิดบ่อนคาสิโนแบบนี้ มันย่อมหนีไม่พ้นที่จะมีศัตรูคู่แข่งทางธุรกิจอยู่แล้วและสาเหตุที่ไม่มีการ์ดคอยรักษาเวรยามในช่วงนั้น ก็เพราะเป็นช่วงพักกลางวัน แล้วการ์ดที่คอยดูแลรอบๆ เกาะผลัดเปลี่ยนเวรกันพอดี รพีจึงเล็ดลอดสายตาหนีขึ้นเรือออกไปได้คราวต่อไปอาจจะมีการเฝ้าระวังมากกว่านี้ การที่รพีจะแอบหนีออกไปก็น่าจะยากขึ้นไปอีกรพีเลยต้องคิดหาวิธีที่จะหนีออกไปจากที่นี่ใหม่ และก็หวังว่าเขาจะไม่ตกเป็นเมียของไอ้เจ้าพ่อตัณหากลับเสียก่อนที่จะได้ออกไปจากเกาะนี้หรอกนะวันรุ่งขึ้นหลังจากที่รพีแอบ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status